กับดักเสน่หา (จบแล้ว)

โดย: สลิลฉัตร



ตอนที่ 3 : เมริศานางฟ้าบนแคทวอร์ค 100%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


“คุณธนาถามแบบนี้สนใจทายาทคนไหนของคุณมนต์หรือเปล่าครับ” บุญรัตน์ถามตรงๆไม่อ้อมค้อมเล่นเอาสุธนาถึงกับยิ้มเขินๆก่อนจะเริ่มเกริ่นเรื่องที่เขาบังเอิญพบนางแบบสาวจนมารู้ว่าเธอคือทายาทคนเล็กของคุณมนต์นักธุรกิจโรงแรมใหญ่

“นี่คุณธนาหมายตาทายาทคนเล็กของไฮคลาสหรือครับนี่” อดีตเลขาฯสูงวัยถามอย่างไม่อ้อมค้อม ซึ่งชายหนุ่มก็พยักหน้ายอมรับและไม่อยากจะเชื่อว่าหญิงสาวที่พบกันเพียงชั่วขณะจะมีอิทธิพลต่อความรู้สึกเขาได้มากมายขนาดนี้

นายบุญรัตน์ยิ้มพรายเมื่อล่วงรู้ถึงความปรารถนาของผู้มีพระคุณซึ่งเขารู้แล้วว่าจะหาของขวัญชิ้นไหนที่จะทำให้สุธนาพึงใจและมีความสุขมากที่สุด ชายสูงวัยเงยหน้ามองดูเวลาจากนาฬิกาบนผนังห้องทำงานของชายหนุ่มที่บอกเวลาเที่ยงกว่าแล้วนายบุญรัตน์จึงขอตัวลากลับ

“เที่ยงกว่าแล้วผมว่าผมกลับก่อนดีกว่ารบกวนเวลาคุณธนามาพักใหญ่แล้ว” ชายสูงวัยพูดทิ้งท้ายก่อนจะลุกขึ้นก้าวออกจากห้องด้วยใจที่มุ่งหมายจะทำการสิ่งหนึ่งเพื่อตอบแทนชายหนุ่ม หลังจากที่นายบุญรัตน์ก้าวพ้นออกจากห้องสุธนาก็คว้ากุญแจพาหนะคันหรูแล้วรีบก้าวออกจากห้องทำงานไปเช่นกันโดยไม่ลืมกำชับเลขาฯส่วนตัวเรื่องงานเป็นการทิ้งท้ายก่อนจะตรงดิ่งไปที่รถ

 

ณ โรงแรมไฮคลาส แกรนด์ เดอ โฮเตลในช่วงหัวค่ำที่อาทิตย์ลับขอบฟ้าไปได้ไม่นาน พาหนะคันใหญ่ของทางสนามบินที่นางแบบสาวเลือกใช้บริการเพื่อโดยสารมานั้นก็ค่อยๆแล่นเข้าจอดเทียบยังหน้าโรงแรมหรูก่อนที่ร่างบอบบางสูงโปร่งในชุดสีเข้มดูรัดกุมและทะมัดทะแมนของนางแบบสาวจะก้าวลงจากรถ ทันทีที่เมริศาก้าวเข้ามาภายในโรงแรมเหล่าพนักงานต่างยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อมเพื่อทักทายหญิงสาวด้วยคิดว่าเธอคือเมษญาหรือมิ้นต์พี่สาวฝาแฝดของเธอนั่นเอง

“คุณมิ้นต์ลืมอะไรหรือคะ” พนักงานต้อนรับหน้าเคาน์เตอร์เอ่ยถามเมริศาด้วยความสงสัยเนื่องจากจำได้ว่าเมษญากลับบ้านไปได้ครู่ใหญ่

“ฉันขอเช็คอินห้องพักสักคืนนะจ๊ะ นี่จ๊ะบัตรประชาชน” นางแบบสาวอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหยิบบัตรประจำตัวประชาชนให้กับพนักงานสาวเพื่อกรอกข้อมูลในการเข้าพัก

เพียงแค่พนักงานสาวอ่านชื่อและนามสกุลตามบัตรประชาชนที่เมริศาส่งให้ก็ถึงกับมือไม้สั่นรีบถามกลับทันทีด้วยความสงสัย “ขอโทษนะคะคุณเมริศาเป็นอะไรกับคุณเมษญาคะ”

คนถูกถามระบายยิ้มสดใสก่อนตอบข้อสงสัยของพนักงานสาวคนดังกล่าว “ดิฉันเป็นน้องสาวฝาแฝดของคุณเมษญาค่ะ” พนักงานสาวอ้าปากค้างตกตะลึงด้วยคิดไม่ถึงว่าเจ้านายของเธอนั้นจะมีน้องสาวฝาแฝดที่หน้าตาเหมือนกันมากราวกับคนๆเดียวกันต่างกันเพียงแค่ความสูงเท่านั้น เพราะถ้ามองเทียบกันดีๆเมริศาจะสูงกว่าเมษญา อีกทั้งท่าทางน้ำเสียงและการแต่งกายจะพบข้อแตกต่างอย่างชัดเจน

“ขะ...ขอประทานโทษค่ะ ดิฉันเพิ่งมาทำงานเลยไม่ทราบคะว่า...”

“ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันค่อยได้มาที่นี่ พอมาทีก็เลยทำทุกคนสับสนกันไปหมด” เมริศาพูดยิ้มๆก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบบัตรประชาชนพร้อมกับเอกสารการเช็คอินเข้าพักที่พนักงานสาวส่งให้ก่อนจะเซ็นชื่อส่งส่งคืนให้กับอีกฝ่ายโดยไม่ลืมรับคีย์การ์ดจากพนักงานที่ยังอยู่ในอาการงงงันไม่อยากจะเชื่อสายตา ร่างบางยกกระเป๋าสัมภาระหมายจะตรงไปที่ลิฟต์แต่พนักงานยกกระเป๋าของโรงแรมหรือ BellBoy ปรี่เข้ามาทำหน้าที่ของตน

หลังจากมาถึงห้องพักนางแบบสาวก็ถึงกับทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดแรงจากการทำงานรวมทั้งการเดินทางที่แม้ว่าเธอจะมาแบบไม่ได้ลำบากอะไรมากนักแต่ก็สร้างความเมื่อยล้าและอ่อนเพลียให้กับเมริศาได้ไม่น้อยจนเธอเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวจนกระทั่งเสียงโทรศัพท์มือถือของนางแบบสาวดังขึ้นเป็นระยะปลุกให้นางแบบสาวจำต้องลุกขึ้นเพื่อรับสายผู้ที่โทรเข้ามา

“พี่มิ้นต์!!’’ เมริศาอุทานชื่อผู้เป็นพี่สาวด้วยความตกใจ อาการงัวเงียเหมื่อยล้าอยากจะนอนพลันหายไปเป็นปลิดทิ้ง

“ยัยเมร์แกมาทำไมไม่โทรบอก แล้วคิดพิเรนอะไรถึงไปนอนที่โรงแรมแทนที่จะกลับบ้าน ดีนะที่พนักงานโรงแรมโทรมาหาฉัน แกรีบกลับมาบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะฉันสั่งให้ลุงมั่นขับรถไปรับแกที่โรงแรมแล้ว” เมษญาสาวมาดมั่นสั่งการฉอดๆจนปลายสายแทบฟังไม่ทัน

“ออกคำสั่งไฟแล่บตามแบบฉบับผู้บริหารสาวคนเก่งของเกรทสตาร์เลยนะคะพี่มิ้นต์” เมริศาอดเย้าผู้เป็นพี่สาวไม่ได้

“ไม่ต้องมาแซวฉันเลยยัยตัวดี กลับมาภูเก็ตทั้งทีแทนที่จะเข้าบ้านเข้าช่องให้พ่อแม่ได้เห็นหน้าให้ชื่นใจแต่กับแอบไปนอนขลุกที่โรงแรมแบบนี้แล้วจะไม่ให้พี่โมโหได้อย่างไร” สาวเจ้าระเบียบยังคงแหวใส่ไม่เลิกเล่นเอาปลายสายถึงกับยิ้มแหยพร้อมกับอาหารหูชาตามมาในที่สุด

“เจ้าค่ะๆ หนูกลัวแล้วเดี๋ยวจะรีบออกจากห้องลงไปรอลุงมั่นที่ล้อบบี้เดี๋ยวนี้ล่ะเจ้าค่ะ” หญิงสาวพูดทิ้งท้ายแต่ยังไม่วายยั่วอารมณ์พี่สาวตามวิสัยชอบกระเซ้าเหย้าแหย่ หลังจากวางสายผู้เป็นพี่เมริศาก็รีบก้าวออกจากห้องพักลงไปรอคนขับรถของบ้านอย่างลุงมั่นที่ทำงานกับครอบครัวเธอมาเกือบยี่สิบปี

จากโรงแรมของครอบครัวใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก็มาถึงคฤหาสน์ชาญวิริญาอันกว้างใหญ่ด้วยเนื้อที่เกือบสองไร่เศษที่รายล้อมด้วยไม้ดอกนานพันธ์หลากสีสันซึ่งคุณมณีมาศมารดาของนางแบบสาวนั่นชื่นชอบมากเป็นพิเศษแม้บริเวณพื้นที่รอบคฤหาสน์จะติดทะเลก็ตาม นายมั่นค่อยๆชะลอจอดพาหนะคันงามที่ขับไปรับนางแบบสาวเมื่อมาถึงหน้าบ้านก่อนจะรีบลงไปเปิดประตูให้เมริศาได้ก้าวลงจากรถ

“เชิญครับคุณหนู คุณท่านกับคุณผู้หญิงคงรอคุณหนูอยู่ที่ห้องรับแขก” คนขับรถสูงวัยบอกด้วยท่าทีนอบน้อม

“ขอบคุณค่ะลุงมั่น” เมริศายิ้มให้คนขับรถแล้วก้าวเข้าบ้านอย่างเร็วซึ่งแน่นอนคนว่าทุกคนต้องอยู่รอรับเธออย่างพร้อมหน้าพร้อมตาที่ห้องรับแขกเป็นแน่ไม่ว่าจะคุณพ่อคุณแม่รวมทั้งพี่สาวจอมเฮี้ยบ

“ยัยเมร์มาแล้วหรือลูกเดินทางเหนื่อยไหมลูก แล้วทานอะไรมาหรือยัง” คุณมณีมาศปรี่เข้าไปสวมกอดเมริศาทันทีที่ร่างบางก้าวเข้ามาภายในบ้านด้วยความคิดถึงพร้อมกับยิงคำถามรัวด้วยความเป็นบุตรสาวเนื่องจากหลายเดือนแล้วที่หญิงสาวไม่กลับมาบ้านเพราะงานประจำของเมริศาส่วนใหญ่จะอยู่ในกรุงเทพเป็นหลักทำให้เธอต้องอยู่ที่คอนโดซึ่งคุณมนต์ผู้เป็นบิดาซื้อไว้ให้กับเธอนับตั้งแต่เธอก้าวเข้าสู่วงการแคทวอล์ค

“ไม่ค่ะแม่ เมร์ไม่เหนื่อยค่ะ แค่เห็นหน้าคุณแม่เมร์ก็หายเหนื่อยแล้วค่ะ ยิ่งได้กอดคุณแม่แบบนี้เมร์ยิ่งหายเหนื่อยใหญ่เลยค่ะ” หญิงสาวสวมกอดมารดาพร้อมกับหอมแก้มฟอดใหญ่อย่างประจบตามประสาคนขี้อ้อนโดยเฉพาะกับคุณมณีมาศ

คนเป็นพี่อย่างเมษญาเห็นแล้วตาลุกเป็นไฟไม่ยอมเช่นกันปรี่เข้าไปสวมกอดผู้เป็นมารดาด้วยกลัวจะน้อยหน้าน้องสาว

“มาถึงก็โกยคะแนนคุณแม่เลยนะยัยเมร์ คุณแม่กอดมิ้นต์ด้วยนะคะมิ้นต์รักคุณแม่มากกว่ายัยเมร์อีกค่ะ” สองสาวเจอหน้ากันก็เปิดศึกออดอ้อนคุณมณีมาศจนคุณมนต์ถึงกับแกล้งบ่นประหนึ่งน้อยใจที่ไม่มีใครสนใจเลย

“พ่อมันคนนอกสายตาถึงไม่มีใครสนใจ” คุณมนต์แกล้งเดินขึ้นบันไดเพื่อตรงไปห้องพัก

“แหม...ใครจะไม่สนใจคุณพ่อละคะ พวกเราก็รักคุณพ่อแล้วก็คุณแม่เท่าๆกันล่ะค่ะ” สองสาวฝาแฝดรีบผละจากคุณมณีมาศตรงเข้าไปโผกอดคุณมนต์ผู้เป็นบิดาอย่างเอาใจเรียกรอยยิ้มให้กับคุณมนต์และทุกคนในบ้านที่ต่างพากันยิ้มอิ่มสุขเมื่ออยู่กันพร้อมหน้าอีกครั้ง คุณมนต์กอดโอบกอดบุตรสาวทั้งสองด้วยความรักใคร่ก่อนจะขอตัวไปเคลียร์งานก่อนจะลงมาทานมื้อค่ำพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้งในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา

“ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนเถอะยัยเมร์จะได้ลงมาทานมื้อเย็น” เมษญาผู้เป็นพี่บอกก่อนจะตรงไปกอดแขนคุณมณีมาศเพื่อตระเตรียมมื้อเย็นให้กับเมริศา

“เจ้าค่ะคุณนายมิ้นต์” นางแบบสาวยิ้มรับอย่างว่าง่ายก่อนจะก้าวขึ้นไปยังห้องพักตามที่ผู้เป็นพี่สาวบอก เมริศาเปิดประตูห้องพักส่วนตัวซึ่งเธอไม่ได้มาเกือบปีแต่ของทุกอย่างยังคงถูกจัดวางตามเดิมรวมทั้งผ้าปูที่นอนสีครีมตัดกับสีชอกโกแลตที่เธอชอบ

ร่างบางทิ้งกายลงบนเตียงกว้างที่เธอเคยนอนมาตั้งแต่เด็กกลิ่นไอและภาพความทรงจำทำให้เธอแทบอยากจะลาออกจากวงการบันเทิงแล้วกลับมาช่วยทางบ้านบริหารกิจการเหมือนพี่สาวจะได้ไม่ต้องห่างจากครอบครัวเหมือนที่ผ่านๆมา แม้ว่าผู้จัดการส่วนตัวของเธอจะดูแลเธอเป็นอย่างดีแต่ก็ยังเป็นคนอื่นมิใช่ความรักความห่วงใยที่มาจากครอบครัวทำให้บางครั้งเมริศารู้สึกได้แต่คำว่าผลประโยชน์เท่านั้น หญิงสาวกลิ้งตัวบนเตียงกว้างอยู่ครู่หนึ่งจึงลุกขึ้นตรงไปยังห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายขจัดความเมื่อยล้าก่อนจะลงไปทานมื้อค่ำกับครอบครัวอีกครั้ง



กับดักเสน่หา
สลิลฉัตร
www.mebmarket.com
“คุณมันคนเจ้าเล่ห์ ฉันไม่คิดเลยนะว่าคุณจะเป็นพวกลิ้นสองแฉกตลบตะแลง นี่น่ะหรือสุธนา วงศ์นพกานต์ทายาทเวิร์ลเรียลเอสเตทผู้มั่งคั่ง แท้จริงแล้วก็ไม่ต่างอะไรจากอสรพิษ” เมริศาโพล่งออกไปอย่างเหลืออดพร้อมกับระดมกำปั้นเล็กๆทุบตีไปตามอกกว้าง แม้เรี่ยวแรงที่หญิงสาวประทุษร้ายจะไม่ได้สร้างความระคายเคืองให้กับสุธนาเลยแม้แต่น้อย แต่ด้วยแรงโทสะเพราะความดื้อดึงอวดดีของหญิงสาวทำให้สุธนาลืมตัว “ผมก็ไม่คิดว่านางแบบสาวลูกเศรษฐีอย่างคุณจะปากคอเราะร้ายไม่ต่างจากแม่ค้าในตลาดติดแอร์”“แล้วไอ้โจรชั่วบ้ากามคนไหนที่ใช้ให้ลูกน้องไปจับตัวแม่ค้าปากตลาดอย่างฉันมา” เมริศาทิ้งมาดนางแบบสาวมานิ่งกลายเป็นสาวปากร้ายต่อปากต่อคำอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ“มันจะมากไปแล้วนะเมริศา” “มันน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับคนหน้าเนื้อใจเสืออย่างคุณ...” เสียงหวานเอ่ยยังไม่ทันจบประโยคก็ถูกริมฝีปากร้อนกดประทับเรียวปากสีอิ่ม “อื้อ อนอ้า อ่อยอ๊ะ (คนบ้าปล่อยนะ)” หญิงสาวพยายามเปล่งเสียงร้อง แต่ดูอีกฝ่ายจะไม่สดับรับฟังเธอเลยสักนิดนอกจากเพิ่มแรงกดบดเคล้าขยี้จนริมฝีปากบางชอกช้ำด้วยความเอาแต่ใจสุธนาดันร่างบางชนชิดติดกำแพงโดยไม่ยอมถอนจุมพิตร้อนจากกลีบปากแสนหวาน ร่างหนาเบียดชิดจนอกแกร่งบดเบียดกับความนุ่มหยุ่นของทรวงอกอวบจนแทบไม่อยากจะเชื่อว่านางแบบสาวหุ่นบอบบางจะซ่อนความอวบใหญ่ไว้ภายใต้เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ ร่างสูงถึงกับอดใจไม่ไหวที่จะสัมผัสเนื้อแท้ของความอวบอิ่มนั้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha