กับดักเสน่หา (จบแล้ว)

โดย: สลิลฉัตร



ตอนที่ 5 : แรกพบก็ไม่ถูกชะตา 70%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


หลังจากเช็คอินห้องพักแบบแม็กซิมั่มรายเดือนแล้วผู้ตรวจสอบมาตรฐานโรงแรมดังอย่างมิมะก็รีบเข้าห้องพักเพราะต้องการจัดเก็บข้าวของก่อนจะรีบลงมาสำรวจภูมิทัศน์โดยรอบของเกรทสตาร์รวมทั้งเก็บภาพบางส่วนเพื่อทำรายด้วย

เห้อ...เมืองไทยทุกอย่างดีหมดยกเว้นอากาศร้อนกับรถติด ชายหนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นบ่นอุบในใจกับสภาพอากาศอันแสนอบอ้าวในช่วงต้นเดือนพฤษภาคมของประเทศไทยที่ทำให้ชายหนุ่มแทบจะละลายเพราะปกติแล้วมิมะจะใช้ชีวิตหลักใหญ่ในประเทศที่เป็นเมืองหนาวทำให้ไม่คุ้นชินเวลามาทำงานยังประเทศในโซนร้อนอย่างเมืองไทยหรืออินโดนีเซียเป็นต้น

ชายหนุ่มใช้เวลาเก็บของเพียงไม่นานก็ลงมานั่งยังล้อบบี้ซึ่งอยู่ด้านหน้าของเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้วยใจหวังจะเจอหญิงสาวมาดขรึมอีกสักครั้ง แต่ดูเหมือนมิมะคงต้องคอยเก้อเมื่อเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของหญิงสาวที่เขาอยากจะเจอชายหนุ่มจึงตัดสินใจใช้วิธีตะล่อมถามประชาสัมพันธ์สาวทั้งสอง

“ขอโทษนะครับผมมีอะไรอยากถามสักหน่อย”

“ค่ะ มีอะไรหรือคะ”

“คือผมอยากทราบว่าผู้หญิงมาดขรึมๆดูดุๆหน่อยเขาเป็นใครหรือครับ” มิมะถามพร้อมกับส่งสายตาเป็นประกายกระแทกใจสองสาวที่ยิ้มให้ชายหนุ่มด้วยความรู้สึกเขินๆ

“อ๋อ...คุณเมษญา ว่าแต่คุณถามหาคุณเมร์ทำไมหรือคะ” หนึ่งในประชาสัมพันธ์สาวถามกลับมิมะด้วยความสงสัย

“ไม่มีอะไรหรอกครับพอดีผมสังเกตเห็นพวกคุณดูจะเกรงๆก็เลยสงสัยเท่านั้นน่ะครับ” ชายหนุ่มยังตะล่อมถามแม้จะไม่ตรงประเด็นมากนักแต่อย่างน้อยเขาก็ได้รู้เบื้องต้นว่าสาวมาดขรึมคนนั้นชื่อเมษญา

“แหม...จะไม่ให้เกรงได้อย่างไรคะก็คุณมิ้นต์เธอเป็นถึงลูกสาวเจ้าของโรงแรมแถมยังเป็นผู้บริหารฝ่ายการตลาดที่เข้มงวดมากจนพวกเราหงอกันอย่างที่คุณเห็นนี่ล่ะค่ะ”

มิมะลอบยิ้มในใจเมื่อรู้ว่าหญิงสาวที่เขาเขานั่งรอมาเกือบชั่วโมงนั้นเป็นถึงทายาทเจ้าของโรงแรมดัง งานนี้ได้นอกจากจะได้ข้อมูลสำหรับการตรวจสอบมาตรฐานโรงแรมแล้วยังอาจจะมีอะไรสนุกๆให้เขาได้แก้เบื่อในช่วงเวลาที่ต้องอยู่ที่นี่ร่วมเดือน

“อย่างนี้นี่เอง แล้วแผนกการตลาดของที่นี่อยู่ชั้นไหนหรือครับ” มิมะแกล้งถามเพราะรู้ดีว่าเปอร์เซ็นต์ที่เขาจะได้รู้จากปากของสองสาวตรงหน้านี้แทบจะไม่มี ประชาสัมพันธ์สาวที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ต่างหันหน้ามองกันด้วยความลังเลว่าจะตอบคำถามของลูกค้าวีไอพีท่านนี้ดีไหม ถ้าหากบอกไปแล้วผู้บริหารสาวไม่พอใจมีหวังพวกเธอได้ตกงานเป็นแน่

“เอ่อ...คือคงไม่สะดวกน่ะค่ะเพราะเป็นฝั่งสำนักงานจะไม่อยู่แยกอีกโซนหนึ่งของโรมแรมค่ะ” ประชาสัมพันธ์สาวตอบเลี่ยงๆก่อนที่เสียงโทรศัพท์จะดังขึ้นทำให้มิมะเลือกที่จะขอตัวเพื่อเดินสำรวจรอบๆบริเวณของโรงแรมแทนพร้อมด้วยกระเป๋าเป้สะพายข้างที่ภายในบรรจุกล้องดิจิตอลเทคโนโลยีเป็นเลิศเพื่อบันทึกภาพซึ่งเป็นหนึ่งในการทำงานของชายหนุ่มที่ต้องทำสรุปรายงานพร้อมแนบภาพภูมิทัศน์โดยรอบบริเวณรวมทั้งแผนกต่างๆโดยเน้นหลักตามมาตรฐานสากล

มิมะเก็บภาพบางส่วนของบริเวณด้านหน้าโรงแรมซึ่งมีภูมิทัศน์ที่แสนจะร่มรื่นจากต้นไม้ส่วนใหญ่จะเน้นเป็นต้นลีลาวดีเพราะดอกที่สวยงามเข้ากับบรรยากาศริมทะเลแค่ก้าวออกจากโรมแรมเพียงไม่ถึงเท่าไรก็ได้สัมผัสหาดทรายขาวสะอาดและน้ำทะเลสีฟ้าใส ชายหนุ่มหยิบแทบเลตบางเฉียบออกมาจากกระเป๋าเป๋าที่สะพายไหล่ไว้ขึ้นมาพิมพ์รายงานอย่างคร่าวๆก่อนที่จะหาอะไรรองท้องเพราะตั้งแต่ลงจากเครื่องมาเขายังไม่ได้ทานอะไรเลย

หิวชะมัดเลย สงสัยต้องหาอะไรทานเสียหน่อย ดีเลยจะได้สำรวจห้องอาหารของโรงแรมนี้ไปด้วยในตัว  ชายหนุ่มคิดในใจก่อนจะเซฟรายงานที่เขาพิมพ์ข้อมูลสำรวจเบื้องต้นลงในแทบเลตแล้วรีบตรงดิ่งไปยังห้องอาหารของโรมแรมหรูซึ่งอยู่ชั้นห้าของโรงแรม

ทันทีที่มิมะมาถึงชั้นห้าซึ่งเป็นโซนอาหารนานาชาติที่มีทั้งร้านอาหารฝรั่งเศส อาหารจีน รวมทั้งอาหารญี่ปุ่นต้นตำรับ แต่สำหรับมิมะที่ยังไม่เคยลองชิมอาหารไทยแท้ๆเลยสักทีในเมื่อมีโอกาสแล้วชายหนุ่มจึงไม่พลาดที่จะเลือกร้านอาหารไทยแม้ว่าใครๆจะบอกว่ารสชาติจัดจ้านเผ็ดร้อนก็ตาม

ชายหนุ่มเลือกที่นั่งยังมุมด้านในสุดของร้านเพื่อต้องการมองดูบรรยากาศรอบๆร้านที่ตกแต่งด้วยการนำเครื่องเบญจรงค์มาตั้งโชว์เป็นบางจุดเพื่อเน้นความเป็นไทยทำให้มิมะรู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนปลายๆที่มักจะเน้นเครื่องชามเบญจรงค์สำหรับเจ้าขุนมูลนายสมัยก่อน ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องบางขึ้นมาถ่ายภาพบางจุดเพื่อประกอบรายงานการสำรวจซึ่งมิมะไม่ทันได้ดูป้ายข้อห้ามของทางที่ระบุไว้ว่าห้ามถ่ายภาพห้ามนำสัตว์เข้ามาและห้ามสูบบุหรี่ในร้าน

“ขอโทษนะครับคุณลูกค้า ทางร้านเราไม่ให้ถ่ายรูปภายในร้านนะครับ” บริกรของร้านซึ่งกำลังเดินนำเมนูมาให้ชายหนุ่มเห็นเข้าพอดีจึงบอกกับชายหนุ่มพร้อมกับชี้ไปที่ป้ายข้อห้ามของทางร้าน

“อ่อ...ขอโทษทีครับ พอดีผมไม่ทราบ” มิมะรีบเก็บโทรศัพท์มือถือแล้วรับเมนูอาหารจากบริกรคนดังกล่าวก่อนจะสั่งอาหารไทยที่เขาเคยเปิดดูทางอินเตอร์เนตหลายครั้งว่าขึ้นชื่อชนิดที่ว่าใครมาเมืองไทยต้องมาทานเมนูนี้

“ผมขอต้มยำกุ้ง ผัดไทยกุ้งแม่น้ำ ส้มตำไทยทรงเครื่อง ส่วนเครื่องดื่มผมขอน้ำแตงโมปั่นก็แล้วกันครับ” ชายหนุ่มสั่งอาหารตามที่อยากทานก่อนจะส่งเมนูคืนให้กับบริกร ในระหว่างที่รออาหารนั้นชายหนุ่มก็มองสำรวจรอบๆร้านรวมทั้งลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการและในระหว่างนั้นสายตาคู่คมดุจเหยี่ยวก็พลันเหลือบไปเห็นเมษญาหญิงสาวมาดขรึมที่เขาเจอเมื่อช่วงสาย ชายหนุ่มจับจ้องร่างบางระหงในชุดกระโปรงสั้นสีเข้มเข้ากับเสื้อลูกไม้ซีทรูสีน้ำตาลทองขับผิวขาวเนียนของหญิงสาวให้ผุดผ่องนวลตาน่ามองยิ่งนักในสายตาของมิมะ

เมษญาเลือกที่นั่งใกล้ทางออกซึ่งทำให้เธอไม่ทันได้สังเกตสายตาคู่คมของชายหนุ่มลูกครึ่งอย่างมิมะ “วันนี้คุณมิ้นต์ลงมาทานที่ร้านเลยหรือคะ” ผู้จัดการร้านสาววัยไม่เกินสี่สิบรีบปราดเข้ามาต้อนรับหญิงสาวด้วยท่าทีนอบน้อม

ผู้บริหารสาวยิ้มมุมปากเล็กน้อยพร้อมกับปลายตาขึ้นก่อนจะรับเล่มเมนูรายการอาหารจากผู้จัดการร้านโดยไม่พูดอะไรเพราะเมษญามักจะไว้ตัวและวางมาดสุขุมน่าเกรงขามเสมอกับพนักงานทุกคน ผู้บริหารสาวคนเก่งนั่งรออาหารที่ตัวเองส่งไม่ถึงสิบนาทีผัดไทยทะเลห่อไข่ก็ถูกบริกรยกมาเสิร์ฟให้กับหญิงสาวพร้อมกับน้ำส้มคั้นสีสดเย็นฉ่ำ

มิมะลอบมองหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นไปทักทายหญิงสาวที่โต๊ะซึ่งประจวบเหมาะกับที่บริกรกำลังยกอาหารมาเสิร์ฟให้กับชายหนุ่มซึ่งไม่ทันระวังเพราะมัวแต่มองผู้บริหารสาวมาดมั่นทำให้ไม่ทันระวังจึงชนกับบริกรที่ยกอาหารมาเสิร์ฟให้เขาอย่างจังจนอาหารตกกระจายเกลื่อนพื้นพร้อมกับเสียงดังสนั่นเรียกความสนใจให้กับลูกค้าภายในร้านรวมทั้งเมษญาที่หันมามองด้วยความตกใจ

“ขะ...ขอโทษครับ” บริกรหนุ่มหน้าเสียรีบเก็บจานอาหารที่ตกบนพื้นอย่างเร็ว เช่นเดียวกับมิมะที่รู้สึกผิดเพราะความซุ่มซ่ามของตัวเองที่ไม่ทันมองจนทำให้เกิดเรื่องน่าอายขึ้นต่อหน้าลุกค้าทั้งร้านรวมทั้งผู้บริหารสาวมาดขรึมที่กำลังลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วเดินตรงเข้ามาหาบริการที่โค้งศีรษะเล็กน้อยให้กับหญิงสาวด้วยความเคารพนอบน้อม

“เอาจานไปเก็บแล้วรีบทำความสะอาดให้เรียบร้อย” น้ำเสียงเฉียบขาดของผู้บริหารสาวทำเอาบริกรหนุ่มถึงกับมือไม้สั่นคล้ายหวาดกลัวก่อนจะรีบทำความสะอาดพื้นตามที่หญิงสาวบอก

มิมะมองหน้าสาวมั่นอย่างไม่เชื่อสายตาว่ารัศมีเฉียบขาดและมาดขรึมๆของเธอจะทำให้พนักงานในร้านรวมทั้งลูกค้าบางรายถึงกับหันกลับไปตามเดิม

“ดิฉันต้องขอโทษด้วยนะคะแทนพนักงานด้วยนะคะ” เมษญาเอ่ยขอโทษแทนพนักงานกับชายหนุ่มแม้ว่าลึกๆเธอจะไม่ชอบหน้าลูกค้าวีไอพีกระเป่าหนักคนนี้ก็ตาม มิมะยิ้มเจื่อนๆรับคำขอโทษของหญิงสาวด้วยความรู้สึกต่อบริกรหนุ่ม เพราะเขาเป็นต้นเหตุทำให้เกิดเรื่องวุ่นวาย

“ไม่เป็นไรครับ ผมต่างหากที่รีบร้อนจนไม่ทันระวังทำให้เกิดเรื่องวุ่นวาย” มิมะพูดด้วยท่าทีอายๆซึ่งเมษญาไม่ได้สนใจอะไรมากหนัก หญิงสาวเพียงแค่ยิ้มให้มิมะตามมารยาทก่อนจะกลับไปที่โต๊ะ คนก่อเรื่องคิดว่าหญิงสาวยังโกรธเขาอยู่เรื่องเมื่อตอนสายจึงรีบเดินตามก่อนจะตัดสินใจถือวิสาสะนั่งร่วมโต๊ะกับเมษญา

“คุณโกรธผมหรือครับ” ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัย แต่ดวงตาที่จ้องมองใบหน้านวลฉายชัดเป็นประกายทำให้เมษญาใจสั่นๆอย่างบอกไม่ถูก  แต่พอนึกถึงเรื่องเมื่อตอนสายอาการใจสั่นหวั่นไหวของเมษญาก็พลันเหือดหายไปในทันที

“ขอโทษนะคะ คุณพูดอะไรดิฉันไม่เข้าใจ” เมษญาถามเสียงขุ่นด้วยความไม่พอใจที่ชายหนุ่มยังตอแยเธอไม่เลิก แม้กะทั่งในร้านอาหารชายหนุ่มก็ยังไร้มารยาทถือวิสาสะมานั่งร่วมโต๊ะโดยที่เธอไม่ได้ชวน

กับดักเสน่หา
สลิลฉัตร
www.mebmarket.com
“คุณมันคนเจ้าเล่ห์ ฉันไม่คิดเลยนะว่าคุณจะเป็นพวกลิ้นสองแฉกตลบตะแลง นี่น่ะหรือสุธนา วงศ์นพกานต์ทายาทเวิร์ลเรียลเอสเตทผู้มั่งคั่ง แท้จริงแล้วก็ไม่ต่างอะไรจากอสรพิษ” เมริศาโพล่งออกไปอย่างเหลืออดพร้อมกับระดมกำปั้นเล็กๆทุบตีไปตามอกกว้าง แม้เรี่ยวแรงที่หญิงสาวประทุษร้ายจะไม่ได้สร้างความระคายเคืองให้กับสุธนาเลยแม้แต่น้อย แต่ด้วยแรงโทสะเพราะความดื้อดึงอวดดีของหญิงสาวทำให้สุธนาลืมตัว “ผมก็ไม่คิดว่านางแบบสาวลูกเศรษฐีอย่างคุณจะปากคอเราะร้ายไม่ต่างจากแม่ค้าในตลาดติดแอร์”“แล้วไอ้โจรชั่วบ้ากามคนไหนที่ใช้ให้ลูกน้องไปจับตัวแม่ค้าปากตลาดอย่างฉันมา” เมริศาทิ้งมาดนางแบบสาวมานิ่งกลายเป็นสาวปากร้ายต่อปากต่อคำอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ“มันจะมากไปแล้วนะเมริศา” “มันน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับคนหน้าเนื้อใจเสืออย่างคุณ...” เสียงหวานเอ่ยยังไม่ทันจบประโยคก็ถูกริมฝีปากร้อนกดประทับเรียวปากสีอิ่ม “อื้อ อนอ้า อ่อยอ๊ะ (คนบ้าปล่อยนะ)” หญิงสาวพยายามเปล่งเสียงร้อง แต่ดูอีกฝ่ายจะไม่สดับรับฟังเธอเลยสักนิดนอกจากเพิ่มแรงกดบดเคล้าขยี้จนริมฝีปากบางชอกช้ำด้วยความเอาแต่ใจสุธนาดันร่างบางชนชิดติดกำแพงโดยไม่ยอมถอนจุมพิตร้อนจากกลีบปากแสนหวาน ร่างหนาเบียดชิดจนอกแกร่งบดเบียดกับความนุ่มหยุ่นของทรวงอกอวบจนแทบไม่อยากจะเชื่อว่านางแบบสาวหุ่นบอบบางจะซ่อนความอวบใหญ่ไว้ภายใต้เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ ร่างสูงถึงกับอดใจไม่ไหวที่จะสัมผัสเนื้อแท้ของความอวบอิ่มนั้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha