กับดักเสน่หา (จบแล้ว)

โดย: สลิลฉัตร



ตอนที่ 17 : เทพบุตรในคราบโจร 50%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังแว่วเข้ามากระทบโสตประสาทของนางแบบสาวซึ่งนอนอยู่บนเตียงจำต้องลุกขึ้นเมื่อมองดูเวลาจากนาฬิกาเรือนสวยบนผนังห้องเมริศาก็แทบจะดีดตัวลงมาจากเตียง

‘ตายล่ะจะสิบโมงแล้ว นี่เราหลับเพลินจนตื่นสายขนาดนี้เลยหรือ’ นางแบบสาวคิดในใจแล้วรีบก้าวเขาห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย หญิงสาวใช้เวลาเพียงไม่นานในการชำระร่างกายก่อนจะรีบแต่งตัวซึ่งเมริศาไม่มีทางเลือกเธอจึงจำต้องใส่เดิม ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังสำรวจตัวเองบนกระจกหน้าโต๊ะเครื่องแป้งในห้องเสียงประตูเปิดพร้อมกับฝีเท้าหนักๆของชายหนุ่มเจ้าของบ้านซึ่งเป็นผู้อยู่เบื้องหลังในการลักพาตัวเธอมาจากงาน

“คะ...คุณ” ร่างบางเขยิบถอยหลังพร้อมกับมองร่างสูงที่ก้าวเข้ามาใกล้ด้วยสายตาระแวดระวัง

“ตื่นแล้วหรือคุณ หิวหรือเปล่า ผมทำมื้อเช้าไว้ให้ คุณจะทานเลยไหม” สุธนาถามอย่างเอาใจแต่ดูเหมือนเชลยสาวจะไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เขาถามเลยสักนิด นอกจากความหวาดระแวงที่สื่อมาทางดวงตาคู่สวย

“ไม่ ฉันไม่หิว พาฉันไปส่งบ้านเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะเอาไอ้นี้ขว้างคุณให้หัวแตกเลย” เมริศาขู่เสียงขุ่นพร้อมกับฉวยกระปุกแป้งที่อยู่ใกล้มือหมายจะขว้างใส่ชายหนุ่ม

สุธนามองอาวุธในมือหญิงสาวแล้วได้แต่อมยิ้ม

“ผมไปรอที่โต๊ะอาหารก็แล้วกัน” ชายหนุ่มก้าวออกจากห้องไปทิ้งให้นางแบบสาวได้แต่อกสั่นขวัญแขวนในการมาเยือนของชายหนุ่ม

‘ฮู่ว...ค่อยหายใจทั่วท้องหน่อย’ เมริศาทรุดกายลงนั่งกับพื้นราวกับหมดแรงพลางถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อสุธนาก้าวออกจากห้องไป   

ทางด้านสุธนาที่ลงมาจัดเตรียมมื้อเช้าให้หญิงสาวจำต้องวางมือลงชั่วขณะ เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องบางที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์เครื่องดื่มพลันดังขึ้น สุธนากดรับสายทันทีเมื่อเห็นเป็นสายของทางเลขาฯ

“มีอะไร” เสียงทุ้มเคร่งขรึมเอ่ยถามต้นสายด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้ชายหนุ่มกังวลใจ

เกิดเรื่องใหญ่ครับคุณธนา ฝ่ายบัญชีของสาขาใหญ่แจ้งว่าบัญชีที่สาขาสิงคโปร์เหมือนมีปัญหา เพราะยอดรายชื่อลูกค้าที่มาพักไม่สัมพันธ์กับรายได้ คุณท่านเลยอยากให้คุณธนาขึ้นไปดูงานที่นั่นโดยด่วนครับ” ต้นสายรายงานตามข้อมูลที่ได้รับมอบหมาย

“อืม ถ้าอย่างนั้นคุณช่วยเตรียมเรื่องเอกสารกับตั๋วเครื่องบินให้ผมด้วยล่ะกัน  แล้วผมจะเข้าไป” สุธนาถอนหายใจเพราะคงต้องขังหญิงสาวไว้ที่นี่จนกว่าเขาจะเคลียร์งานที่สิงคโปร์เรียบร้อยซึ่งน่าจะใช้เวลาร่วมอาทิตย์  

หลังจากวางสายเลขาฯส่วนตัว สุธนาก็รีบต่อสายเพื่อโทรหาบุญรัตน์ให้ส่งคนมาดูแลเชลยสาวในช่วงที่เขาไม่อยู่

“ได้ครับไม่มีปัญหาผมจะให้ส่งลูกสาวไปดูแลคุณเมริศาจนกว่าคุณธนาจะกลับ ว่าแต่ทำไมสาขาสิงคโปร์ถึงมีปัญหาล่ะครับ” บุญรัตน์อดีตมือขวาประธานบริษัทเวิร์ลเรียลเอสเตทถามด้วยความสงสัย เพราะตลอดระยะเวลาหลายปีนับตั้งแต่เปิดเริ่มเปิดสาขาที่โน้นผลประกอบการแต่ละไตรมาสก็มีแต่จะเพิ่มขึ้น

เห้อ...ผมพอจะได้กลิ่นอะไรแปลกๆ แต่ขอหาข้อมูลและหลักฐานให้แน่ใจก่อน ยังไงผมฝากทางนี้ด้วยนะครับลุงบุญ” สุธนาบอกปลายสายก่อนจะรีบวางสายเมื่อเห็นเมริศาก้าวเข้ามาพอดี

สุธนาวางโทรศัพท์ในมือบนเคาน์เตอร์เครื่องดื่มตามเดิมก่อนจะเดินกลับเข้าไปในครัวเพื่อยกอาหารเช้ามาเสิร์ฟให้หญิงสาวที่ยืนนิ่งจนสุธนาต้องเรียกเพราะคิดว่าเมริศาคงจะขัดเขินเกรงใจ

“นั่งก่อนสิคุณ ทำตัวตามสบายไม่ต้องเกรงใจ”

“ขอบคุณค่ะแต่ฉันไม่หิว ถ้าคุณจะกรุณาขอฉันใช้โทรศัพท์จะได้ไหมคะ”  เมริศาร้องขอเสียงเศร้าด้วยหวังให้สุธนาเห็นใจ

ผมว่าคุณควรจะทานอะไรรองท้องสักหน่อย เมื่อคืนคุณก็ไม่ได้ทานอะไรชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเรียบเฉย

คนร้องขอกำหมัดแน่น ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรงด้วยความไม่พอใจที่ชายหนุ่มไม่ได้สนใจฟังในคำขอของเธอเลยสักนิด

“ฉันไม่หิว ได้ยินไหมว่าฉันไม่หิว ฉันอยากกลับบ้าน คุณปล่อยฉันไปเถอะนะ” เมริศาแหวใส่เสียงลั่น สุธนาวางจานอาหารเช้าลงบนโต๊ะพลางถอนหายใจด้วยความระอาเล็กๆกับความดื้อดึงของหญิงสาว

“ผมคงส่งคุณกลับไม่ได้ในตอนนี้” สุธนาตอบกลับเพียงสั้นๆน้ำเสียงราบเรียบและสีหน้านิ่งเฉยของชายหนุ่มกระตุ้นต่อมโทสะให้เมริศายิ่งนัก

“งั้นก็ขอยืมโทรศัพท์ก็ได้ ฉันจะได้ให้เพื่อนมารับ คุณจะได้ไม่ต้องลำบาก” หญิงสาวพยายามสะกดกลั้นความโกรธเกรี้ยวเพราะรู้ว่าตัวเองเป็นรองชายหนุ่มหากเขาไม่พอใจเธอจะลำบากและหนทางที่เธอจะไปจากที่นี่ก็จะยิ่งยากขึ้น

“ทานก่อนเถอะคุณแล้วค่อยว่ากัน” สุธนาตัดบทเพื่อเบนความสนใจหญิงสาว

“แต่ฉัน...ก็ได้ แต่คุณต้องสัญญาว่าจะให้ฉันยืมโทรศัพท์” หญิงสาวยื่นคำขออีกครั้งก่อนจะตัดสินใจนั่งลงทานอาหารด้วยความรู้สึกฝืนใจจนทำให้เธอไม่รู้สึกถึงรสชาติอาหารตรงหน้าเลยสักนิด สุดท้ายเมริศาก็วางมือจากอาหารตรงหน้าหลังจากทานไปได้เพียงไม่กี่คำ

“ฉันอิ่มแล้วค่ะ คุณให้ฉันยืมโทรศัพท์ได้แล้วใช่ไหมคะ”  

สุธนาไม่ตอบแต่กลับเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือส่วนตัวที่วางบนเคาน์เตอร์เครื่องดื่มเอามาส่งให้หญิงสาว

“ขอบคุณนะคะ” เมริศายิ้มด้วยความดีใจพร้อมกับรับอุปกรณ์สื่อสารจากมือชายหนุ่มทันที หญิงสาวเปิดหน้าจอโทรศัพท์เครื่องบางสุดหรูของชายหนุ่มด้วยหมายจะกดหมายเลขโทรหาผู้จัดการส่วนตัวให้มารับเธอ แต่เมริศาก็ต้องหงุดหงิดใจอีกครั้งเมื่อโทรศัพท์ที่ชายหนุ่มส่งให้เธอนั้นตั้งรหัสล็อคไว้

“คุณตั้งรหัสไว้หรือคะ” เมริศาถามเจ้าของเครื่องพร้อมกับส่งโทรศัพท์มือถือคืนให้

“อ่อ...ขอโทษที แต่ผมจำรหัสปลดล็อคไม่ได้ซะด้วยซิ” สุธนาแกล้งตีหน้าตายพลางยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม ด้วยความโกรธจัดทำให้เมริศาปราดเข้าไปปัดแก้วกาแฟในมือชายหนุ่มอย่างแรง

เพล้ง!! เสียงแก้วตกกระทบพื้นพร้อมด้วยกาแฟที่หกกระเด็นไปทั่วพื้นรวมทั้งเสื้อเชิ้ตลำลองสีอ่อนยี่ห้อดังที่สุธนาสวมใส่

“เป็นบ้าอะไรขึ้นมาล่ะคุณ” เสียงห้าวตะคอกถามพร้อมกับร่างบางเข้ามาปะทะอกกว้าง คนตัวเล็กพยายามดึงดันดิ้นรนสุดกำลังให้หลุดพ้นจากพันธนาการแกร่ง

“คุณมันคนเจ้าเล่ห์ ฉันไม่คิดเลยนะว่าคุณจะเป็นพวกลิ้นสองแฉกตลบตะแลง นี่น่ะหรือสุธนา วงศ์นพกานต์ทายาทเวิร์ลเรียลเอสเตทผู้มั่งคั่ง แท้จริงแล้วก็ไม่ต่างอะไรจากอสรพิษ” เมริศาโพล่งออกไปอย่างเหลืออดพร้อมกับระดมกำปั้นเล็กๆทุบตีไปตามอกกว้าง

แม้เรี่ยวแรงที่หญิงสาวประทุษร้ายจะไม่ได้สร้างความระคายเคืองให้กับสุธนาเลยแม้แต่น้อย แต่ด้วยแรงโทสะเพราะความดื้อดึงอวดดีของหญิงสาวทำให้สุธนาลืมตัว

“ผมก็ไม่คิดว่านางแบบสาวลูกเศรษฐีอย่างคุณจะปากคอเราะร้ายไม่ต่างจากแม่ค้าในตลาดติดแอร์”

“แล้วไอ้โจรชั่วบ้ากามคนไหนที่ใช้ให้ลูกน้องไปจับตัวแม่ค้าปากตลาดอย่างฉันมา” เมริศาทิ้งมาดนางแบบสาวมานิ่งกลายเป็นสาวปากร้ายต่อปากต่อคำอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ

“มันจะมากไปแล้วนะเมริศา”

“มันน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับคนหน้าเนื้อใจเสืออย่างคุณ...” เสียงหวานเอ่ยยังไม่ทันจบประโยคก็ถูกริมฝีปากร้อนกดประทับเรียวปากสีอิ่ม

อื้อ อนอ้า อ่อยอ๊ะ (คนบ้าปล่อยนะ)หญิงสาวพยายามเปล่งเสียงร้อง แต่ดูอีกฝ่ายจะไม่สดับรับฟังเธอเลยสักนิดนอกจากเพิ่มแรงกดบดเคล้าขยี้จนริมฝีปากบางชอกช้ำด้วยความเอาแต่ใจ

สุธนาดันร่างบางชนชิดติดกำแพงโดยไม่ยอมถอนจุมพิตร้อนจากกลีบปากแสนหวาน ร่างหนาเบียดชิดจนอกแกร่งบดเบียดกับความนุ่มหยุ่นของทรวงอกอวบจนแทบไม่อยากจะเชื่อว่านางแบบสาวหุ่นบอบบางจะซ่อนความอวบใหญ่ไว้ภายใต้เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ ร่างสูงถึงกับอดใจไม่ไหวที่จะสัมผัสเนื้อแท้ของความอวบอิ่มนั้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha