กับดักเสน่หา (จบแล้ว)

โดย: สลิลฉัตร



ตอนที่ 18 : เทพบุตรในคราบโจร 100%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เมริศาชาวาบไปทั้งร่างราวกับถูกกระแสไฟฟ้าเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวของชายหนุ่มสอดมือเข้าภายในอาภรณ์ที่เธอสวมใส่เพื่อกอบกุมเพื่อสัมผัสความอวบอิ่มเต็มตึง

“อ๊ะ...อื้อ” คนตัวเล็กครางสะท้านเนื้อตัวสั่นด้วยความร้อนหนาวจากสัมผัสเร่าร้อน

“ฮึ...สิ้นฤทธิ์แล้วสินะ”  สุธนาถอนจุมพิตร้อนจากกลีบปากบางบวมช้ำเพราะแรงกดบดเคล้าป่าเถื่อนที่เขาจงใจมอบให้

เผี๊ยะ!!

“นี่สำหรับการดูถูกศักดิ์ศรีและการกระทำอันหยาบคายของคุณ” เมริศาฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าคมสันของสุธนาเต็มแรงจนเป็นรอยฝ่ามือฟ้องชัด คนถูกตบไม่รั้งรอที่จะเอาคืนด้วยวิธีการอันหนักหน่วงไม่แพ้กันเมื่อเธอราดรดน้ำมันเข้าหากองเพลิงสุธนาก็พร้อมจะแผดเผาหญิงสาวอวดดีคนนี้เอง

“คุณทำตัวเองนะเมริศา อย่าหาว่าผมใจร้ายก็แล้วกัน” สุธนาเค้นเสียงรอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธก่อนจะกึ่งลากกึ่งรั้งร่างบางไปยังห้องของตนเอง

นางแบบสาวดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งเมื่อเสียงประตูห้องชายหนุ่มปิดลงก่อนที่ชายหนุ่มจะโยนร่างเธอลงบนเตียงกว้างอย่างแรงจนถึงกับจุกพูดไม่ออกไปชั่วขณะคนตัวโตใช้จังหวะที่ร่างบางไม่ทันตั้งตัวถาโถมเข้าหาร่างบางทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตั้งตัว

 “อย่า...ได้โปรด อย่าทำอะไรฉันเลย” เมริศาอ้อนวอนเสียงสั่นหวาดกลัวจนน้ำตาเอ่อล้นเพราะหวาดหวั่นในแรงคุกคามของชายหนุ่ม

“คิดว่าน้ำตาจะเปลี่ยนใจไม่ให้ผมทำอะไรคุณได้อย่างนั้นหรือ ฝันไปเถอะในเมื่อคุณเห็นว่าผมเป็นโจรชั่ว ผมก็จะสวมวิญญาณโจรชั่วให้คุณได้รู้ซึ้งถึงแก่นใจ” สุธนาเอ่ยน้ำเสียงหยันๆ ก่อนจะรวบข้อมือบางทั้งสองของหญิงสาวที่พยายามปัดป้องตรึงไว้เหนือศีรษะได้รูปสวย

“ฉันไม่น่าเปลืองน้ำลายร้องขอคนหน้าเนื้อใจเสืออย่างคุณเลย” เมริศาสวนกลับน้ำเสียงเดือดดาลด้วยความโกรธเกรี้ยว

สุธนาไม่ตอบแต่กลับไล่สายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหื่นกระหายที่ฉายชัดจนเมริศาหวาดหวั่นใจระทึก

“ไม่นะ !! ยะ...อย่า!!” ร่างบางตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัว แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่ฟังอะไรทั้งนั้นเขาปลดกระดุมเสื้อของตนเองออกแล้วเหวี่ยงเสื้อของตนเองออกไป มือใหญ่เพิ่มแรงกดข้อมือของหญิงสาวให้จมลึกลงบนเตียงกว้างมากขึ้นเมื่อเธอเริ่มดิ้นอีกครั้ง มือแกร่งอีกข้างก็ยังไม่หยุดการกระทำอันหยาบช้า เขายังคงกระชากเสื้อผ้านั่นออกจนกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจนส่วนบนของหญิงสาวไม่มีอะไรปกปิดอีกนอกจากชุดชั้นในตัวจิ๋วที่ดูจะไม่ช่วยอะไรเลย...

สุธนาแสยะยิ้มร้ายไม่ยี่หระกับคำพูดของหญิงสาวเมื่อความต้องการเรียกร้องบวกกับความต้องการเอาชนะหญิงสาวทำให้ความยับยั้งชั่งใจขาดสะบั้นลง

“ผมก็ไม่ได้อยากฟังคำอ้อนวอนอะไรทั้งนั้น นอกจากฟังเสียงครางของคุณมากกว่า” ชายหนุ่มกระซิบเสียงพร่าชิดแก้มนวลแดงก่ำพร้อมกับลูบไล้ต้นขาเนียนนวลขึ้นมาจนใกล้จุดหวงห้ามของหญิงสาว

“อ๊ะ...” สุธนากระชากชุดชั้นในของหญิงสาวอย่างแรงจนเป็นรอยแดงขึ้นมา พร้อม ๆ กับที่ริมฝีปากหนาลงไปทำการเล้าโลมดูดกลืนอย่างหิวกระหายที่ถันคู่งามของร่างบางไม่หยุดหย่อน ลิ้นสากไล้เลียไปทั่วพร้อมกับจุมพิตหนัก ๆ จนเกิดเป็นรอยแดงตามจุดต่าง ๆ ลิ้นร้อนของเขาตวัดไปมาบนยอดถันที่เริ่มแข็งขืนขึ้นมารับสภาพการณ์ตามธรรมชาติที่ไม่อาจปฏิเสธ

“ร่างกายสั่นระริก ตอบสนองผมขนาดนี้ยังทำเป็นเล่นตัวเรียกมูลค่าให้กับตัวเองอยู่อีกหรือ”  เสียงทุ้มนุ่มกล่าววาจาเชือดเฉือนและเหี้ยมโหด ใบหน้าของชายหนุ่มไม่แสดงอาการอะไรกับสิ่งที่กระทำเลยแม้แต่น้อย ส่งผลให้น้ำตาที่เธอพยายามบังคับไม่ให้มันไหลออกมานั้นทะลักออกมาด้วยความเศร้าเสียใจที่ไม่สามารถปกป้องตัวเองได้

ไร้เสียงตอบโต้ใดๆทั้งสิ้น ร่างบางพยายามดิ้นให้มากขึ้นภายใต้ร่างอันหนาหนักของสุธนา...ชายที่เธอเคยพบและชื่นชม...แต่มันคงเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น

“ไม่พูดก็ไม่เป็นไรผมจะทำให้คุณเปล่งเสียงออกมาด้วยวิธีของผม” สุธนากระซิบข่มขวัญพลางไล้ฝ่ามือร้อนลงมายังหน้าท้องแบนราบไล่ต่ำลงมายังเนินเนื้อแห่งกายสาวก่อนจะกดแทรกนิ้วร้ายเข้าไปภายในความอ่อนไหว ร่างบางสะดุ้งราวกับถูกของร้อนเมื่อชายหนุ่มขยับนิ้วแกร่งเข้าออกอย่างช้าๆก่อนจะเร่งจังหวะเพิ่มความแรงในการกดแทรกเข้าไปภายในความอ่อนนุ่ม

“อะ...อ๊ะ!...มะ...ไม่” เมริศาครางกระเส่าด้วยความเสียวซ่านเมื่อชายหนุ่มรุกเร้าจุดอ่อนไหวปลุกกระตุ้นความต้องการบางอย่างในกายสาวให้ลุกโชน เช่นเดียวกับชายหนุ่มที่กำลงพลุ่งพล่านเพราะความทรมานภายในกายที่กำลังจะฆ่าเขาหากไม่ได้ปลอดเปลื้องความปรารถนาในครั้งนี้

สุธนาชักนิ้วแกร่งออกจากเนินเนื้อแห่งกายสาวแสนอ่อนนุ่มฉ่ำเยิ้มก่อนแทรกแข็งขืนลึกลงภายในจุดอ่อนไหวของกายสาว

“ฮึก! เจ็บ ฉันเจ็บ ออกไป เอามันออกไป” เมริศากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ดวงตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความร้าวรานอย่างสุดจะทน เมื่อร่างสูงพยายามเดินหน้าฝ่าความคับแน่นรัดตึงที่บีบรัดความเป็นชายของเขาจนปวดร้าว สุธนาหยุดชะงักชั่วขณะเมื่อรู้สึกถึงเยื่อใยบางๆก่อนที่เขาจะตัดสินใจเดินหน้ากระแทกแก่นกายในครั้งเดียวฝ่าเยื่อบางๆไปจนสุดทาง

“ผะ...ผมจะชดใช้ให้คุณ” สุธนาเอ่ยเสียงพร่าพลางขยับสะโพกสอบเข้าใส่ร่างบางอย่างหนักหน่วง กระแทกกระทั้นถาโถมเข้าใส่ร่างบางด้วยแรงอารมณ์อันท่วมท้น

ร่างสูงกระแทกแก่นกายเข้าใส่ร่างบางอย่างบ้าคลั่งไม่นำพาต่อความเจ็บปวดของหญิงสาวเลยสักนิด ชายหนุ่มปล่อยมือบางเพื่อเปลี่ยนมากอบกุมบั้นท้ายขาวเนียน บีบขยำไปตามแรงอารมณ์ดิบเถื่อนจนผิวขาวๆของหญิงสาวเป็นรอยแดงก่อนจะรั้งสะโพกผายขึ้นรับแรงกระแทกกระทั้นหนักหน่วง

“อ๊ะ...อ๊า ดะ ได้โปรด พอเถอะ” ร่างบางสั่นสะท้านไปตามแรงกระแทกกระทั้นที่ถาโถมเข้าใส่เธออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทรวงอกคู่สวยกระเพื่อมไหวขึ้นลงราวกับเรียกร้องชวนเชิญจนสุธนามิอาจห้ามใจโน้มหน้าลงไปดื่มกลืนยอมถันสีทับทิมที่สั่นไหวเรียกความเสียวซ่านให้กับหญิงสาวมากขึ้นไปอีกเมื่อถูกจู่โจมอย่างหนักหน่วง กายแกร่งเร่งจังหวะถาโถมกระแทกเข้าใส่รัวเร็วกระชั้นชิดในช่วงใกล้จะสิ้นสุดแห่งความปรารถนา

“อ่าห์.../กรี๊ดดดด” เสียงทุ้มครางกระหึ่มของชายหนุ่มสอดประสานกับเสียงหวานของเมริศาเมื่อถึงจุดปะทุแห่งความหฤหรรษ์พร้อมด้วยสายธารแห่งรักที่ระเบิดใส่ข้างในกายหญิงสาวจนเธอรู้สึกร้อนผ่าวไปถึงช่องท้องและความฉ่ำเยิ้มที่ไหลเอ่อมาตามเรียวขา ชายหนุ่มล้มตัวลงนอนแผ่หลาหลังจากถอนแก่นกายออกจากเนินเนื้อแห่งความเป็นหญิงที่บวมช้ำจากแรงกระแทกกระทั้นอย่างเอาแต่ใจ

“คุณจะปล่อยฉันไปได้หรือยัง” หญิงสาวถามเสียงกระด้างเจืออาการเหนื่อยหอบหลังจากบทรักหนักหน่วงถาโถม ดวงหน้าหวานเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อไหลไม่ขาดสายด้วยความเสียใจกับโชคชะตาและสิ่งที่สูญเสียไป

คนถูกถามค่อยๆชันกายลุกขึ้นพลางไล่สายตาสำรวจไปทั่วทั้งร่างที่เขาเพิ่งตีตราเป็นเจ้าของ ใบหน้ารูปไข่ จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากสีหวานที่บวมเจ่อ ลำคอระหงที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำจากแรงปรารถนาที่ยากจะห้ามไหว ทรวงอกคู่งามเต็มไม้เต็มมือที่เขาบีบขยำเน้นหนัก จนมาถึงเนินสาวที่บวมช้ำ สุธนาถึงกับตกใจกับสิ่งที่ตัวเองทำ แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจก่อนจะคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมใส่แล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อเลี่ยงที่จะตอบคำถามหญิงสาวทำให้เมริศากรุ่นโกรธเป็นเท่าทวีจนอยากจะฆ่าชายหนุ่มให้ตายคามือ

สุธนาก้าวออกจากห้องน้ำในสภาพผ้าขนหนูพันกายส่วนล่างเพียงผืนเดียว หยดน้ำเกาะพราวตามบ่าไหล่และแผงอกแกร่ง มันช่างเป็นเร้าหัวใจเมริศาจนเต้นไม่เป็นจังหวะ

 “ฉันอยากกลับบ้าน” เมริศาเอ่ยเจือสะอื้น ใบหน้าเนียนสวยเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยน้ำตา สุธนานึกด่าตัวเองในใจที่ทำเผลอทำร้ายหญิงสาว

“ผมขอโทษ แต่ผมยังส่งคุณกลับบ้านในตอนนี้ไม่ได้”

“ฉันไม่อยากฟัง คนสารเลว!!” หญิงสาวสวนกลับทันควันพร้อมกับปรี่เข้าทุบตีคนตัวโตตรงหน้า สุธนาไม่ตอบโต้เพียงแต่ปัดป้อง โดยลืมไปว่าเขานั้นอยู่ในชุดที่ค่อนข้างล่อแหลม ช่วงจังหวะชุลมุนยื้อยุดกันอยู่นั้นผ้าขนหนูที่พันกายท่อนล่างของสุธนาก็ดันร่วงลงไปกองกับพื้น

“ว๊าย!! คนบ้า คนผีทะเล หน้าไม่อาย”

สุธนาลนลานฉวยผ้าขนหนูพันกายอย่างลวกๆก่อนจะรีบก้าวออกจากห้องไปทิ้งให้นางแบบสาวได้แต่หน้าร้อนผ่าวด้วยความอายกับภาพที่กายแกร่งเปล่าเปลือยของชายหนุ่ม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha