บ่วงรักเฉพาะกิจ โดย ภัคร์ภัสสร [จบแล้ว]

โดย: chineserose



ตอนที่ 7 : เสน่หาเฉพาะกิจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เสน่หาเฉพาะกิจ

อาจจะเป็นเพราะเธอนอนหลับไม่สนิท กว่าจะเคลิ้มหลับลงได้ก็ดึกจนเกือบเช้า จะเพราะอะไรล่ะ ก็ระแวงที่ต้องนอนข้างผู้ชายอันตรายอย่างดานิเอลน่ะสิ กลัวว่าเขานึกจะปล้ำเธอเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขาอาจจะเป็นพวกชอบลักหลับหรืออะไรก็ได้ อย่างน้อยถ้าจะต้องเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดของลูกผู้หญิงให้ผู้ชายสักคน ขอให้มันเกิดแบบรู้เนื้อรู้ตัว! ไม่สิ มันต้องเกิดจากความรัก เซ็กส์สำหรับอัญญ์มาลีมันต้องเกิดจากพื้นฐานของความรัก ไม่ใช่เพียงความต้องการแบบฉาบฉวยและที่สำคัญ ต้องปลอดภัย...

เพราะแบบนั้นเอง เช้านี้อัญญ์มาลีจึงตื่นสายเป็นสาวน้อยผู้งัวเงียและขี้เซา เธอรู้สึกตัวแต่เธอไม่รู้ตัวเลยว่ามีดวงตาคู่คมจ้องมองดวงหน้าสดใสจิ้มลิ้มยามหลับนั้นอย่างเผลอไผล...

เวลาที่เธอหลับ เป็นเวลาที่เขาสามารถแอบมองเธอด้วยดวงตาที่ดื่มด่ำ เขาสังเกตหน้าตาที่ปกติจะถูกซ่อนเอาไว้ใต้กรอบแว่นขนาดเล็กนั่น เช้านี้ทำให้เขามีโอกาสได้มองเธอโดยไม่มีอะไรมาขวางให้รำคาญตา

ดูๆไปแล้ว... แม่สาวน้อยนี่ก็หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม แถมรูปร่างอิ่มอวบน่ากอดไม่เบาเลยอุตส่าห์ลุ้นตั้งนาน ว่าทรวงทรงจะพอฟัดพอเหวี่ยงไหม แต่เหตุการณ์เมื่อคืนก็ทำให้เขาติดใจเรือนร่างนี้ไม่น้อย สัดส่วนอวบอิ่ม เหมาะมือ จะเรียกว่าสวยซ่อนรูปก็คงไม่ผิดนัก ได้แบบนี้ แสดงว่าคุณสมบัติตามข้อสี่ ถือว่า ผ่าน!

ดานิเอลคิดพร้อมกับยิ้มให้ตัวเองลำพัง เธอช่าง... เป็น เมียเฉพาะกิจที่กระตุ้นเร้าความรู้สึกดิบเถื่อนแบบผู้ชายในตัวเขาเสียเหลือเกิน

บ่อยครั้งที่เขาจ้องมองเธอ สมองด้านมืดบงการว่า เขาต้อง ได้เธอ แม่สาวน้อย แต่ถ้าไม่เพราะข้อสำคัญในสัญญาระบุว่า เขาจะ ไม่ แตะต้องเธอละก็... เขาคงรวบหัวรวบหางเธอตั้งแต่วันแรกที่เธอมาถึงปรากแล้ว

อัญญ์มาลีไม่ใช่ผู้หญิงสวยจัด แต่เธอมีเสน่ห์ ยิ่งมองก็ยิ่งหลงใหล เหมือนมีพลังดึงดูดบางอย่างทีซ่อนอยู่ในตัวเธอ รูปร่างแบบบางได้รูป ทรวดทรงที่เขาเห็นในแวบแรกนั้นไม่จัดว่าสะบึมมากแต่ก็ไม่เล็กจนขาดความเร้าใจ

มันก็... พอดิบพอดีน่าค้นหานั่นล่ะ

เรือนร่างน้อยขยับไหวพลิกตัวไปมาเบาๆ แต่ในนาทีนั้นเองสิ่งที่เขากะเกณฑ์ขนาดทรวงทรงเธอ จู่ๆ ก็แย้มออกมาให้เห็นเนินอวบขาวเพราะกระดุมเสื้อนอนหลุดตอนไหนไม่มีใครทราบได้ ขนมหวานภายใต้เสื้อนอนสีหวานที่ห่อหุ้มความยั่วยวนเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไป

เขาดื่มด่ำกับเนินอกอิ่มสวยของนางฟ้าแสนหวานด้วยสายตากินอ่าน เลือดในกายชายแล่นซ่าน ความปรารถนาพลุ่งพล่านอย่างยากจะห้ามใจ แม่คุณ! ทำไม่ถึงได้ซ่อนรูปได้มากขนาดนี้ หัวใจชายหนุ่มเต้นรัว เธอกระตุ้นเร้าเขาเหลือเกิน

แบดบอยหนุ่มแลบลิ้นเลียไล้ริมฝีปากแห้งผากของตนเองอัติโนมัติ มันเชื้อเชิญลิ้นอุ่นร้อนของเขาเสียเหลือเกิน มือเพรียวแกร่งแทบรั้งเอาไว้ไม่ไหวที่จะไม่เอื้อมไปกอบกุมส่วนงดงามนั้นเข้ามาจูบแบบดูดดื่ม ขบกัดเบาๆ แค่เพียงหยอกเย้าให้ร่างบางแอ่นหงาย เธอต้องครางเสียงหลงแน่ๆ กับสัมผัสกระตุ้นเร้าที่เขามอบให้ เนินอวบอิ่มที่โผล่พ้นมามันขาว... เนียนน่าสัมผัสเหลือเกิน

และน่ากิน!

จินตนาการเซ็กซี่หลายหลายระหว่างเขาและเธอเกิดขึ้นเป็นฉากๆ ความงดงามที่ซ่อนอยู่ลึกลงไปจากบราเซียที่ปกปิดยอดทรวงไว้เพียงเล็กน้อยจะเร้าใจสักแค่ไหนนะ

เธอทำเขาคลั่ง!

และมันน่าเจ็บใจตรงที่... เธอไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ เด็กแสบ!

มันอาจจะเป็นความไม่ตั้งใจแต่ให้คุณประโยชน์กับผู้ชายที่กำลังสับสนระคนพลุ่งพล่าน ส่วนคนที่ถูกจ้องนานๆ จู่ๆก็ลืมตาขึ้นมา มันได้เวลาตื่นนอนแล้วนี่นา เมื่อนาฬิการ่างกายทำงาน หญิงสาวจึงตื่นขึ้นมาแบบอัตโนมัติ แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่ชายหนุ่มจดจ้องเธอในระยะประชิดขนาดนี้

“คุณ!!!” อัญญ์มาลีเปล่งเสียงออกมา ทั้งตกใจ ทั้งหงุดหงิด สายตาเขามันฟ้อง ว่าใช้เวลาชำเลาเธอด้วยสายตามาเป็นเวลานาน

คนบ้า คนลามก!’ แก้มแดงก่ำ เลือดในกายสาวสูบฉีดแล่นซ่านทันทีที่รู้เนื้อรู้ตัว

“หืม... สาวน้อยขี้เซา นอนตื่นสายแบบนี้ แม่ผมต้องไม่ปลื้มแน่ๆ” เขาหยุดจ้องเธออย่างนึกเอ็นดู เหมือนผู้ใหญ่มองเด็กขี้เซาดีๆนี่เอง ก่อนพูดกับเธอต่ออย่างอารมณ์ดี “แล้วก็ลุกไปอาบน้ำแปลงฟันได้แล้วนะ” เขาแกล้งว่าเธอให้อาย ความจริงแม้เพิ่งตื่นนอน เธอก็ยังดูหอมหวานน่ารักน่ากินอยู่นั่นเอง

แปลกจริง ทำไมระยะหลังๆ นี้ เขามีความสุขกับการได้หยอก ได้แกล้งสาวน้อยในตำแหน่ง เมียเฉพาะกิจคนนี้นักนะ

บ้าฉิบ!

“ฉันไม่ได้ขี้เซาขนาดนั้นสักหน่อย แล้วนี่ฉันก็ตื่นเช้าตามเวลาปกติเหมือนที่ฉันอยู่เมืองไทยนั่นแหละ” เธอเถียงขณะดีดตัวลุกขึ้นนั่ง สำรวจเนื้อตัวอีกที เสื้อนอนตนก็กระดุมหลุด ส่วนอวบขาวโผล่พ้นมาล่อตาล่อใจคนลามกอีก

ป่านนี้ไม่รู้ว่าเขาเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

โธ่เว้ย... อัญญ์มาลีเจ็บใจ นึกอยากฆ่าตัวเองนัก แล้วนี่เธอต้องนอนบนเตียงกับเขาอีกนานแค่ไหน

วันนี้เห็นเนินอก พรุ่งนี้ไม่รู้จะเห็นอะไรอีก คิดแล้วนึกแค้นเขาที่เอาเปรียบเธอได้ แม้เพียงสายตาที่มองเอาแต่หาเศษหาเลยกับเธอ

เธอคิดหนักใจเพราะความที่ตัวเองเป็นคนนอนดิ้น เวลาหลับลึกใครมันรู้เนื้อรู้ตัวที่ไหนกันเล่า

“คิดอะไรอยู่ล่ะ ไปอาบน้ำสิครับ... คนสวย” เขาสั่ง มุมปากข้างหนึ่งยกยิ้ม แววตาร้ายกาจ

“รู้แล้วน่า” เธอเชิดคางตอบรับ พร้อมลุกตัวออกจากเตียงกว้าง

“นึกว่าจะรออาบพร้อมกันเสียอีก” เขาเย้าเธออย่างนึกสนุก ความจริงมีเมียเฉพาะกิจมาให้เขาแกล้งคนหนึ่งก็ดีเหมือนกัน มันได้รสชาติไปอีกแบบ จากการมีคู่นอนเป็นดาราหรือแม่พวกนางแบบชุดชั้นในเสียอีก ดานิเอลคิดพร้อมเผยรอยยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์เจ้ากล

“ไม่ต้องแสดงขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ตอนอาบน้ำไม่มีใครมาเห็นด้วยหรอกว่าเป็นแค่สามีภรรยาที่จัดฉากขึ้น” เธอตวัดสายตามองเขา ปากก็เถียงอย่างหาญกล้า

“ปากคอเราะราย ต่อปากต่อคำไม่มีลดราวาศอก” เขาว่าให้ ความอวดดีของสาวน้อยตรงหน้าทำเขามันเขี้ยวทุกทีสิน่า !

“ก็คุณน่ะ ชอบหาเรื่องฉันนี่คะ” เธอเถียง เป็นการเถียงคำไม่ตกฟากเพราะในสัญญาระบุ คุณจะไม่แตะต้องฉัน จึงสมัครใจมาหรอกนะ

“ผมหาเรื่องคุณตรงไหนไม่ทราบ...” ดานิเอลเถียงด้วยความสนุก อันที่จริง เขาชอบและมีความสุขอย่างจริงจังเมื่อได้กระเซ้าเย้าแหย่หญิงสาวที่รับตำแหน่ง เมียเฉพาะกิจคนนี้ และเขาตั้งใจว่าจะไม่หยุดเย้าเธอเพียงแค่นี้

เพราะเขาสนุก และเสพติดความสุขเวลาเห็นเธออายแก้มแดงก่ำเพราะเขา... หรือพยศแบบน่ารัก ก็เพราะเขา แย่ฉิบ นี่เขาเผลอใจไปกับ เมียเฉพาะกิจคนนี้ไปแล้วหรืออย่างไรกันนะ การผ่านผู้หญิงมามากของประสบการณ์วาบหวิวของดานิเอลมันทำให้เขาเป็นผู้ชายใจแข็ง หล่อเหลาอย่างเขา ทำผู้หญิงเสียใจมานักต่อนัก เขาไม่คิดจริงจังกับผู้หญิงคนไหน เมื่อใดที่พวกหล่อนเหล่ารักและเริ่มก่อความสัมพันธ์ เขาจะเริ่มถอยห่าง ตีจากและเลิกราอย่างเลือดเย็น เขายอมเห็นพวกหล่อนร้องไห้ในวันจากลา ดีกว่าที่ผู้หญิงพวกนั้นจะต้องร้องไห้เพราะเขาไปตลอดชีวิต เขาเคยรักใครเป็นที่ไหนล่ะ การเริ่มก่อสัมพันธ์กับผู้หญิงที่คิดจะใช้เซ็กส์ผูกมัดเขานั้นจึงเป็นสิ่งที่ดานิเอลไม่เคยปรารถนา ต่างกับอัญญ์มาลี ผู้หญิงดวงตากลมโตที่มองเมื่อไหร่ก็ทำเขาหลงใหลไปไม่เป็นเมื่อนั้น เขาเองกลับเป็นฝ่ายอยากก่อความสัมพันธ์ที่แนบแน่นขึ้น อยากพัฒนาไปไกลเกินกว่าหน้าที่เมียที่มีเพียงในพันธะสัญญา

แล้วยิ่งกลิ่นหอมประจำกายที่ตรึงตราน่าประทับใจ มันทำให้เขานึกถึงใครสักคนในค่ำคืนเร่าร้อน เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา

กลิ่นหอมนี้... กลิ่นเดียวกันเลย กับกลิ่นหอมหวานที่ติดตรึงใจ ที่เขาไม่มีวันลืม...

เห็นที... ต้องรวบหัวรวบหางอย่างมีหลักการเขาหรี่ตามองเธอด้วยความคิดที่กำลังเปี่ยมแผนการ

“...” หญิงสาวไม่ตอบโต้ แต่เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า พร้อมหันมามองเขา “ฉันจะอาบน้ำ... คุณก็ออกไปสักทีสิคะ” เธอบอกเขา ชายหนุ่มยิ้มร่า “สามีควรอยู่เป็นกำลังใจภรรยาตอนเธออาบน้ำ” เขาตอบหน้าตาเฉย

“ไม่ได้นะ” หญิงสาวรีบค้าน ทัดทานอย่างพัลวัน

“ทำไมไม่ได้ล่ะ”

“เพราะเราไม่ใช่สามีภรรยาจริงๆ” เธอบอก

“ก็แล้วทำไมเราไม่เป็นสามี-ภรรยาจริงๆเสียเลยล่ะ” เขาเปรย เจตนายื่นข้อเสนอ ถ้าเธอโอเคเขาก็ยินดี

“เพราะเราไม่ใช่คู่รัก... เราไม่ได้รักกันนี่คะ” เธอค้าน แต่ภายในนั้นหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมคราม วาจาเขากำลังฆ่าเธอ เธอกำลังจะตายเพราะไม่อาจต้านทานเสน่ห์ของเขา

เขาเป็นผู้ชายที่หล่อเหลา และมีพลังบางอย่างกระตุ้นเร้าเราทุกครั้งที่เขามองมาหญิงสาวคิดสับสนวุ่นวายใจ ดวงตาคมของเขายังมองเธออย่างโลมเลีย เป็นประกาย

“โอเคๆ ผมออกไปแน่ คุณก็เข้าไปก่อนสิครับ เดี๋ยวคุณแม่จับผิดหรอก”

“ท่านคงไม่มาอีกแล้วค่ะ” หญิงสาวอ้อมแอ้มเปลี่ยนเรื่องพูดไป เมื่อถูกมองอย่างโลมเลีย จากดวงตาของผู้ชายอันตราย

“คุณรู้ได้ไง?”เขาหยุดจ้องตาสาวน้อย เธอกำลังตั้งใจรอฟังเขา “อย่าประเมินความเจ้าแผนการของมาดามลีเวียต่ำเกินไปอย่างนั้นสาวน้อย... มาดามเจ้าเล่ห์แพรวพราวเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการไปถึง”

“เพราะแบบนี้... คุณจึงเจ้าเล่ห์ใช่มั๊ยคะ?” หญิงสาวพูดย้อน

“ผมใช้มัน... เฉพาะในคราวจำเป็น” เขายิ้ม แววตาเขาช่างเจ้าเล่ห์เหลือเกิน

ผู้ชายอะไร... น่ากลัว อันตรายละเร่าร้อน

“เฮ้อ... คุณอันตรายมาก รู้ตัวมั๊ยคะ” เธอถาม เขาต้องรู้ตัวสิ มันแน่นอนที่สุดล่ะ และความอันตรายในแบบนั้นล่ะคือสิ่งที่เขายินดีจะเป็น

“คุณกำลังว่า... ท่านประธานอยู่ รู้ตัวบ้างไหม?” เขาย้อน

“เปล่านะคะ ฉันแค่สันนิษฐาน”

“เรียกคำแทนตัวว่าอะไรนะ?”

“ฉัน... เอ่อ... อัญญ์ อัญญ์แค่สันนิษฐาน” เขายิ้มกว้าง

“จะแทนตัวว่าอัญญ์... หรือแมรี่ก็ได้ สำหรับผมแล้วจะเรียกคุณว่าแมรี่นะสาวน้อย”

“ตามใจคุณค่ะ”

“เดี๋ยว!” เธอชะงัก มองจ้องเขา “ผมเป็นนายจ้าง และท่านประธานที่คุณสังกัด” เขาหยุด เธอกำลังจ้องเขาอย่างตั้งใจ “คุณถูกทำโทษแน่ อัญญ์มาลี” หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“โทษฐานอะไรคะ?” มันไม่ยุติธรรมสักนิด จอมเผด็จการ

“ขัดขืนผู้บังคับบัญชา เถียง และยังว่าผมอีก” เขาทำเสียงเข้มดุ

“คุณก็หักเงินจากค่าจ้างได้นี่คะ”

“ผมไม่ต้องการเงิน... ผมรวยแล้ว”

“งั้น... ฉันทำงานบ้านเพิ่ม ดีไหมคะ”

“ไม่ ผมมีคนทำงานพวกนั้นอยู่แล้ว”

“แล้วจะต้องทำยังไงคะ?” เธอเริ่มหงุดหงิดในแววตา นาทีนั้นเอง เขาดึงร่างบางเข้ามากดจูบอย่างอ่อนหวาน ลิ้นร้อนฉ่าแตะเกี่ยวพันลิ้นเล็กอย่างลำพองใจ เธออ่อนระทวยลงอย่างง่ายดาย ดิ้นรนเพื่อหาอิสรภาพ มือน้อยทุบอกแกร่งเพื่อหวังว่าเขาจะยอมผละออกจากเธอ แต่มันช่างไร้ประโยชน์ จูบเร่าร้อนอย่างละโมบบดเบียดยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนรุกรานภายในปากฉ่ำหวาน อย่างเป็นจ้าวข้าวจ้าวของ

จูบที่ไร้เดียงสา... เป็นจูบที่ชวนเสพติด ลุ่มหลง...

สมองเขาปั่นป่วนพลุ่งพล่าน ใดๆในจักรวาลเดิมๆ ของเขาล้วนไร้ค่าถ้าเทียบกับการได้จูบอย่างดูดดื่มหวานล้ำกับนางฟ้าแสนหวานของเขา... เธอช่างกระตุ้นเร้าเขาได้เป็นอย่างดีเสียเหลือเกิน

เธอผู้ถูกส่งมาปั่นหัวเขา... บ้าฉิบ!

“อะ... อือออ” เสียงหวานครางแผ่ว ดวงตาหนักอึ้งจนแทบไร้เรี่ยวแรงจะลืมตา จูบของเขาช่างเร่าร้อน ชวนให้เสพติด และมันช่างฉ่ำหวานจนเธอแทบคลั่ง เรือนร่างปะทุขึ้นไปด้วยเพลิงปรารถนาและต้องการในสิ่งที่มากกว่า มือเพรียวแกร่งสัมผัสเรือนร่างเธอจนหญิงสาวลำตัวอ่อนปวกเปียก ยืนไม่อยู่ ต้องเซซบอกแกร่งเพื่อพยุงตัว

เขาครางอย่างพึงใจ...

มือเพรียวแกร่งโอบแผ่นหลังแบบางเอาไว้เพื่อดันเธอเข้าหาสัมผัสเขา เธอจึงรับเอาจุมพิตร้อนฉ่าจากเขาได้อย่างเต็มที่ ความร้อนแรงเติมเต็มฉาบทาร่างน้อยจนอิ่มเอิบ ความปรารถนาเริงร้อนจนไม่อยากให้เวลานี้มีเพียงแค่จูบ

เรือนร่างเธอเรียกร้องสัมผัสจากเขามากกว่าจูบ... มีบางอย่างในร่างกายกำลังฉ่ำพราว วิงวอนการเติมเต็มอย่างลึกซึ้งจากเขา

โอ... ไม่นะ อัญญ์มาลี เธอจะต้องการเขาไม่ได้!

ยอดทรวงอวบอิ่มถูกนิ้วโป้งหนาเกลี่ยวนจนร่างบางซ่านสะท้าน เขาบังคับเธอรับเอาสัมผัสที่รุกราน เขาอยากจะละจากปากอิ่มหวานแล้วโน้มหน้าลงหายอดทรวงอิ่มนุ่นนั้นเหลือเกินตอนนี้... อยากดูดดึง ขบเบาๆ และนวดเฟ้นเรือนกายเธอมากกว่านี้

“อือ...” เสียงหวานครางเบาหวิวเมื่อเขาบีบยอดทรวงแสนหวานของเธออย่างรักใคร่

“ผม... อยากกิน” เขากระซิบด้วยเสียงเซ็กซี่สุดแสนร้ายกาจ

“มะ... ไม่นะ” เธอหายใจหอบโหย เสียงนั้นปลุกเร้าเขาเหลือเกิน ร่างแกร่งพลุ่งพล่านปั่นป่วนไปด้วยความต้องการ

จูบแสนหวาน ดำเนินไปอย่างเชื่องช้า อ้อยอิ่งราวกับว่าเขาอยากใช้เวลาลิ้มรสหญิงสาวแบบนี้ให้นานเท่านาน กระทั่งร่างบางรวบรวมสติกำลัง ผลักอกเขา จนต้องผละจากจุมพิตหวานล้ำนั่นอย่างนึกเสียดาย

“ท่าน... ประธาน” เสียงหวานเรียกเขาหวิว ชายหนุ่มยิ้มกระจ่าง ทอดแววตาเอ็นดูสาวน้อย เขาอยากปรนเปรอเธอมากกว่าจูบ เขารับรองว่า เธอจะต้องชอบ และมีความสุขชนิดเสพติดขึ้นรุนแรงเลย...

เขาท้าวแขนแกร่งเพื่อล็อคเธอไว้กับตู้เสื้อผ้า อยากจะช่วยเธอขัดถูแผ่นหลังจัง... เขาพลาดไปได้ยังไงนะ รู้อย่างนี้น่าจะระบุอะไรที่มันสนับสนุนความต้องการในสัญญาหน่อย คิดตำหนิตัวเอง

ใครจะไปรู้ว่าเขาอยากได้เธอจริงๆ ขึ้นมากันล่ะ!

ชายหนุ่มคิด ขณะเดียวกับเป็นจังหวะที่อัญญ์มาลีมุดตัวลงใต้แขนเขาอย่างว่องไวหลังคว้าผ้าเช็ดตัวและชุดคลุมอาบน้ำก่อนวิ่งปร๋อหายเข้าไปในห้องน้ำ อยู่ๆแก้มทั้งสองข้างก็ร้อนวูบ แถมหัวใจเจ้ากรรมก็เต้นโครมคราม

เธออยากจะบ้าตาย ทำไมเธอต้องรับงานนี้นะ มันน่าจะมีงานอื่นที่รายได้ดี เร็ว และสวัสดิการดี มาในเวลาเหมาะสม ถ้ามีทางเลือกอื่นเข้ามาสักนิด เธอคงไม่เสี่ยงอันตรายเลือกงานนี้แน่นอน

อัญญ์มาลีหันหลังพิงประตูห้องน้ำก่อนเป่าปากถอนใจอย่างโล่งใจ เขานี่มันผู้ชายอันตรายชัดๆ เลย

นับว่าเอาตัวรอดไปได้อีกครั้งหนึ่ง... เธอต้องตกอยู่ในภาวะที่ต้องใช้วิชาเอาตัวรอดแบบนี้ตลอดเวลาหนึ่งปีเลยหรือเปล่าเนี่ย...

“กลุ้มใจแล้วนะ! นายจ้างบ้า น่ากลัวจริงๆเลย” หญิงสาวพึมพำอย่างหนักอกหนักใจกับเงาของตัวเองที่สะท้อนในกระจกเงาก่อนจัดการเปลือยเรือนกายเพื่อลงแช่น้ำอุ่นในยามเช้าให้สบายอารมณ์...

มันต้องมีบางอย่างกำลังก่อกวนใจเขาอยู่แน่ๆ ดานิเอลคิดกับตัวเองอย่างนึกหงุดหงิด!

~$~

 

 

                หลังจากคู่รักจัดการธุระในยามเช้าพร้อมแล้ว กับวันพักผ่อนสบายๆ แบบนี้ อะไรๆ จึงดูผ่านไปไม่รีบเร่งนัก ทั้งสองออกมาก็มองเห็นมารดาของดานิเอลนั่งจิบชาอย่างเรียบเฉยที่ห้องนั่งเล่น เป็นริมระเบียงที่รายรอบไปด้วยเถาวัลย์ไม้เลื้อยที่ตกแต่งงดงาม ให้ความรู้สึกสบาย ผ่อนคลาย

นางนั่งหย่อนใจขณะเปิดดูนิตยสารเครื่องเพชรหรูหรานั้นอย่างผ่านๆ  เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเข้าไปหา นางจึงเงยหน้าขึ้น ละสายตาจากสิ่งอื่นใด แต่ทว่ากลับไม่มีรอยยิ้มแย้มให้ได้เห็น ยิ่งอัญญ์มาลีด้วยแล้ว เธอถูกนางมองด้วยสายตาเหยียดอย่างไรไม่รู้

“อรุณสวัสดิ์มาดาม... เมื่อคืนหลับสบายไหม?” คำทักทายจากลูกชายตัวแสบ นางปรายตามอง พร้อมเม้มปากแน่น

“ไม่” ถ้วยชาถูกวางลง พร้อมคำตอบที่ไม่ค่อยปลื้มใจลูกชายสักเท่าไรนัก

ก็มันน่างอนไหมล่ะ เห็นเมียดีกว่าแม่ ถ้าจะเห็นเมียดีกว่าแม่แบบนี้ นางอยากขอให้เมียของลูกคนนั้นเป็นคนที่นางจัดให้ มันถึงจะได้ดั่งใจ

ถ้าจะรัก จะหลงเมียจนลืมแม่ เป็นหนูแองเจลลิกาจะไม่ว่าสักคำเลย

“โธ่... มาดาม ยังงอนผมอยู่หรือครับ” ดานิเอลทำเสียงอ่อน ทั้งที่เขาเองภายนอกออกจะดูแข็งกระด้าง แต่กับมารดาเขากลับดูเป็นผู้ชายหลากอารมณ์และมีความเป็นเด็กซ่อนอยู่มากมาย อัญญ์มาลีคิดว่าต่อไปเธอคงได้เห็นมุมละมุนแบบนี้ค่อยๆ ถูกปล่อยออกมาเป็นแน่

แบดบอยละมุน... ไม่อยากเชื่อเลย!’ อัญญ์มาลีคิด

“จะไม่ให้งอนได้ยังไง ลูกชายคนเดียวที่เลี้ยงมา แต่พอมีเมียเท่านั้นก็ลืมแม่” นางบอกอย่างงอนๆ จนดานิเอลนึกอ่อนใจอย่างที่สุด มารดากำลังงอแงกับเขาเป็นเด็กๆ

แต่นั่นก็ทำเขาสนุกในคราวเดียวกัน มันสะใจอยู่ลึกๆ ที่อย่างน้อยเขาก็ทำสำเร็จที่มีเมียมาเย้ยมารดา ก็อยากจับเขาแต่งงานดีนัก

“โธ่...” เขาอ้อนมารดาอย่างน่ารักราวเด็กๆ ซึ่งภาพนี้ที่อัญญ์มาลีไม่เคยพบเห็น หญิงสาวคิดว่า แม่ลูกอาจจะอยากอยู่ด้วยกันลำพัง

“งั้น เดี๋ยวอัญญ์ไปเตรียมมื้อเช้าที่ห้องอาหารนะคะ” นั่นเป็นสิ่งที่เธอควรทำ แต่ความจริงเธออยากปล่อยให้ดานิเอลอยู่กับมารดาลำพังมากกว่า นั่นน่าจะเป็นสิ่งที่มารดาเขาต้องการ

“ก็เอาสิ” ดานิเอลรับ ก่อนสวมกอดมารดาอย่างเอาใจ

“คุณแม่ดูสิครับ แมร์รี่น่ารักขนาดไหน แบบนี้มาดามจะเชื่อได้หรือยังว่าผมน่ะ แต่งงานกับใครคนอื่นอีกไม่ได้แล้วล่ะครับ” ดานิเอลประกาศ แม้ว่าน้ำเสียงจะไม่กร้าวแข็งนักแต่แววตาเขามั่งมั่นอย่างเต็มเปี่ยม มารดาแทบจะอกแตกตาย ไม่คิดว่าบุตรชายเพียงคนเดียวจะกล้าแข็งข้อกับนางได้มากถึงเพียงนี้

“ฮึ! หลงมากสินะ นังผู้หญิงประเทศโลกที่สามแบบนี้น่ะ” นางเอ่ยอย่างนึกเหยียด

“ก็อาจจะหลงครับ ไม่มีใครทำให้ผมรู้สึกจริงจังแบบนี้มาก่อนเลย” สิ่งนี้ ดานิเอลพูดออกมาจากความรู้สึกที่แท้จริงจากใจ  

“อะไรทำให้เราจริงจังกับผู้หญิงประเภทนี้ได้” มารดาเอ่ยอย่างนึกสบประมาท นางไม่อยากเชื่อเลยว่าบุตรชายตนที่มีผู้หญิงเพอร์เฟ็คมานักต่อนักห้อมล้อมมาตั้งแต่เขาเริ่มแตกหนุ่ม จะมาหลงใหลคลั่งไคล้กับผู้หญิงจืดๆ ที่ดูไม่มีอะไรน่าสนใจแถมยังมาจากประเทศที่นางก็เพิ่งจะเคยได้ยินชื่อประเทศก็ตอนนี้นี่ล่ะ นึกแล้วอยากจะอกแตกตายเสียจริง!

“ผมคิดว่า อย่างน้อยการแต่งงานของผม มันเกิดขึ้นเพราะความรัก” ดานิเอลหยุดเว้นจังหวะเพื่อจับสังเกตอาการของคู่สนทนาที่เริ่มหน้าตึงด้วยความไม่พอใจ “มันย่อมดีกว่าการแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก แต่กลับเห็นเป็นเพียงการลงทุนของมาดาม” ดานิเอลจริงจัง น้ำเสียงเข้ม ดุดัน สิ่งนั้นทำให้มารดาหน้าตึงด้วยความโกรธจัดอย่างยิ่ง

“เรากำลังจะบอกแม่ว่าเรารักผู้หญิงคนนี้น่ะหรือ” มาดามพ่นลมออกจมูกอย่างผิดหวัง แววตานางวาวโรจน์อย่างขัดอกขัดใจ

“ชัวร์” ดานิเอลตอบด้วยคำเดียวสั้นๆ

“เราพูดออกมาแบบนี้ได้ยังไงฮึ?” มารดาเริ่มโกรธ นางว่ามันออกจะเป็นเรื่องดี กับสิ่งที่นางจัดแจงให้ลูกๆ ที่นางทำ มันก็เพราะรักลูกทั้งนั้น นางอยากจะอกแตกตายกับลูกชายหัวรั้นคนนี้เสียจริง

“ก็จริงนี่ครับแม่” บุตรชายยังคงเสียงแข็ง เขายืนยัน ให้ตายก็ไม่แต่งงานกับผู้หญิงของแม่เด็ดขาด ไม่เห็นหรือไงว่าเขามีเมียแล้ว... ไม่เห็นหรือไงว่าเขาน่ะรักเมียมากแค่ไหน

“เอาล่ะ! วันนี้เราจะไม่พูดกันเรื่องนี้อีก แม่จะกลับ” มาดามลีเวีย สะบัดหน้าพรืดพูดตัดบทอย่างไม่พอใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha