บ่วงรักเฉพาะกิจ โดย ภัคร์ภัสสร [จบแล้ว]

โดย: chineserose



ตอนที่ 8 : In Love


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ช่วงสายๆ

บรรยากาศยามสาย บนโต๊ะอาหารของอพาทเม้นท์เพ้นท์เฮ้าส์หรู ดานิเอลสั่งให้คนทำเมนูให้ อาหารเต็มโต๊ะไปหมด รวมทั้งเมนูอาหารไทยแบบง่ายๆ ด้วย เขาเองที่รีเควส ยังคงจำรสชาติและชื่อเมนูได้เมื่อครั้งไปติดต่อเจรจาธุรกิจที่เมืองไทย อย่างพวกต้มยำกุ้ง ข้าวผัด ผัดไทย ปลาทับทิมทอดน้ำปลา ปูผัดผงกะหรี่และไข่เจียวฟูๆ เมนูคลาสสิก แต่ถ้าจะลิ้มรสอาหารไทยมากกว่านี้ เขาเองคงต้องให้เป็นหน้าที่เมียไทยที่ทำสัญญาจ้างมาหนึ่งปีเต็ม ให้ทำให้เขาทาน

สายตาที่ไม่มีความเมตตาและเป็นมิตรเจืออยู่เลยของมาดามลีเวีย ที่ปกติก็ร้ายกาจอยู่แล้ว ยิ่งทวีความหงุดหงิดมากยิ่งขึ้น เมื่อพบว่าอาหารบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารไทยที่เธอแทบจะไม่เคยรู้จัก ไม่เคยลิ้มชิมและชีวิตนี้ไม่แม้แต่จะคิดว่าจะมีเมนูอาหารไทยวางบนโต๊ะอาหารของนาง

มาดามผู้เจ้ายศเจ้าอย่างนั่งรับประทานอาหารเพียงแต่น้อย และดูเหมือนไม่ปลาบปลื้มกับรสชาตินัก ด้วยอคติที่มีอยู่อย่างท่วมท้น

ทำไมมาดามผู้มีรูปโฉมงดงามตามวัยจึงมีจิตใจที่คับแคบนักนะ

“ทานอิ่ม... แม่จะกลับเลย” มารดาเขาโพล่งขึ้นมา เพราะสังเกตุบุตรชายช่างเอาอกเอาใจเมียสาวเสียเหลือเกิน ตักอาหารให้ สั่งบัตเลอร์เติมนั่นเติมนี่ให้ แสดงออกชัดเจนเหลือเกินว่า รักเมีย... เทิดทูนเมีย มันน่าโมโหนักลูกคนนี้!

สีหน้าของนางยังคงดูหงุดหงิด นางขัดอกขัดใจไปเสียทุกอย่าง พาลมองอะไรก็ไม่สบอารมณ์เอาง่ายๆ

ยิ่งแม่ผู้หญิงหัวดำจากเมืองไทยนั่นก็อีก ตัวการสำคัญแย่งความรักไปจากลูกชายคนเดียวของนาง ไม่ชอบแล้วก็ไม่อยากเห็นหน้าให้ชวนโมโหอย่างยิ่ง เมื่อพบว่าเมนูบนโต๊ะอาหารส่วนใหญ่ในเช้านี้ เป็นเมนูอาหารไทย ดูเหมือนดานิเอลจะเอาอกเอาใจแม่สาวไทยคนนี้เกินความจำเป็น

“มาดามไม่อยากอยู่ต่อแล้วเหรอครับ?” บุตรชายถามอย่างทะเล้น “น่าเสียดายจัง” สามวันสามคืนที่มารดามาอยู่กับเขา เจตนานั่นเขารู้เป็นอย่างดีทีเดียว เพื่อดูว่าเขากับอัญญ์มาลีน่ะรักกันจริงๆ อยู่กินกันจริงหรือเปล่า

ตอนนี้คงมีบางอย่างยืนยันได้แล้วกระมัง นางถึงยอมยกธงขาวถอยทัพกลับไปง่ายๆ แบบนี้ แต่กระนั้นดานิเอลก็ใช่จะวางใจ เพราะเขารู้นิสัยมารดาเป็นอย่างดี นางอาจกลับไปตั้งหลักแล้ววางแผนอะไรอีกก็ได้

“เราจะให้แม่อยู่ทำไมนานๆ อย่าลืมสิ มีงานใหญ่รออยู่ ต้องเตรียมงานการกุศลที่ใกล้งวดเข้ามาแล้ว ส่วนพ่อเราน่ะเหรอ เขาสนใจเรื่องพวกนี้ที่ไหน” มารดาบ่นอุบ นางหมายถึงงานประมูลศิลปะร่วมสมัย เพื่อหารายได้ช่วยเด็กๆ จากค่ายอพยพผู้ลี้ภัยชาวซีเรียที่ทางเยอรมนีเปิดรับชาวอพยพเหล่านั้นทะลักเข้ามา เพื่อมนุษยธรรม

“งั้นก็ดีครับ” ในใจเขาคิดว่า การที่มารดาอยู่ที่นี่ก็เป็นผลดีเช่นกัน เพราะมันทำให้เมียเฉพาะกิจตัวน้อย ไม่ต้องแยกห้องนอนกับเขา แล้วช่วงสองสามคืนที่ผ่านมา เขารู้สึกดีเป็นบ้า ที่มีตัวนุ่มๆหอมๆ มานอนอยู่ข้างๆ กายเขา

เขารู้สึกดีอย่างยิ่งที่เธอมานอนซุกอกเขาในยามเช้า และเป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้อีกด้วยว่าเขาเองก็ชอบมากๆ ที่เธอหน้าแดงเป็นริ้วๆ ผลเนื่องจากความอายที่รู้สึกตัวว่านอนซุกอกเขาเองอย่างไม่น่าให้อภัย

ทำไมเขาถึงรู้สึกกระชุ่มกระชวยได้มากมายขนาดนี้นะ เธอมีอิทธิพลกับเขาแบบนี้ได้อย่างไรกัน

“ว่าแต่เราเถอะ อย่าลืมไปงาน เข้าใจไหม แม่มีคนจะแนะนำให้รู้จัก” นางกำชับด้วยน้ำเสียงฟังดูจริงจัง มาดามลีเวียหมายถึงแองเจลลิกา เป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งสำหรับนางที่จะต้องให้ทั้งสองพบและสานสัมพันกันอย่างเร็วที่สุด นางคงปล่อยไว้นานไม่ได้ ลูกสะใภ้ที่ต้องการต้องไม่ใช่ผู้หญิงไทยที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบนี้

ไม่เด็ดขาด!

อัญญ์มาลีแกล้งหูทวนลม จะอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับเธอ หน้าที่เมียเฉพาะกิจ เธอต้องปั้นหน้านิ่งราวกับว่าเป็นทองไม่รู้ร้อนเมื่อมาดามแสดงท่าทีหยามหมิ่นเธอแบบซึ่งๆ หน้า

“ครับมาดาม” เขาตอบ แต่แววตาชั่งดูดื้อรั้นและจ้องต่อกรกับคนเป็นแม่อย่างไม่มีการรามือ

ก่อนขึ้นรถ นางไม่ลืมที่จะหันมากำชับบุตรชาย นางจะไม่พอใจอย่างมาก ถ้าแม่ผู้หญิงนั่นไปเฉิดฉายในงาน แล้วจะยิ่งขัดตาขัดใจทันทีทีเดียว งานนี้ครอบครัวของแองเจลลิกาไปด้วย ฝ่ายนั้นจะมองนางอย่างไรหากลูกชายที่ต่างก็มีความหวังจะให้ครอบครัวทั้งสองดองกัน แต่ดานิเอลกลับควงผู้หญิงอื่นมาในงาน

นางไม่มีทางจะให้เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นแน่นอน “อย่าลืมล่ะ งานเลี้ยงการกุศลที่แม่เราจะจัดในสัปดาห์หน้านี้สำคัญมาก เราห้ามพลาดเด็ดขาดเทียว” มารดากำชับ นางจริงจังกับเรื่องนี้มาก งานประมูลการกุศล.ที่จะจัดในโรงละครโอเปรร่าเฮาส์อันเก่าแก่ของกรุงปราก ที่โถงด้านนอกจะเนรมิตให้เป็นห้องจัดเลี้ยงและฟลอเต้นรำ

“ผมขอคิดดูก่อนนะครับมาดาม” ดานิเอลรับคำส่งๆไปอย่างนั้น แต่สมองเจ้าเล่ห์ของเขานั้นกำลังมีแผนการ ปากก็ดูว่าง่ายอยู่หรอกแต่เขาน่ะดื้อเงียบ หัวแข็งใช่ย่อย ยิ่งเรื่องความรักด้วยแล้ว อย่างที่เห็นว่าเขากำลังเริ่มเปิดศึกกับมารดาตั้งแต่ว่าจ้างอัญญ์มาลีมาเป็น เมียเฉพาะกิจแล้วล่ะ

การที่จะจับดานิเอลแต่งงานก็ไม่ใช่งานหมูน่ะสิ มารดาเขาเคยกังวลแบบนั้น และกระทั่งขณะนี้ก็ไม่ได้ลดความกังวลลงเลยสักนิด

“แล้วก็อย่าได้หิ้วแม่ผู้หญิงหัวดำนั่นไปเหยียบในงานเชียว แม่ไม่ชอบ” นางกำชับด้วยสายตาหยามเหยียด ก่อนสะบัดหน้าเมินเฉยเดินผ่านไป

“โธ่... มาดาม” เขาลากเสียงยานคาง ทั้งที่ไม่พอใจนักก็ตาม และเขาก็ยืนยันอย่างมุ่งมั่นว่ามารดาไม่มีทางบงการเขาได้อีกต่อไป

“ทำไม เราคิดว่าญาติๆ หรือแม้แต่พาร์ทเนอร์ทางธุรกิจจะยินดีปรีดากับเมียพรรค์นั้นของเรางั้นเหรอ?”

“แต่ถึงอย่างไร แมรี่เป็นเมียผมนะครับ”

“บางครั้งความรักมันก็ไม่เหมาะสมนะลูก อย่าพาไปเลย เพราะแม่จะแนะนำให้รู้จักกับแองเจลลิกา” นางบอกด้วยท่าทีจริงจัง ยังยึดมั่นในการจับลูกชายให้รู้สึกและสานสัมพันกับผู้หญิงที่นางจัดหาให้ งานเลี้ยงที่ว่ามีแต่แขกเหรื่อมีหน้ามีตา คนระดับสังคมชั้นสูงในยุโรป ถ้าแม่นี่ไปด้วยเป็นได้ขายหน้ากันชนิดกู้หน้าไม่ทันแน่ๆ นางชำเลืองท่าทางเงอะงะบนโต๊ะอาหารก็รู้เลยในทันทีว่าเป็นเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า

แดเนียลไปคว้าผู้หญิงนี่มาจากไหนนะ มันน่าแค้นเสียจริงนางสบถในใจ สายตาวาวโรจน์เปี่ยมรังสีรังเกียจแห่งความดูถูก

ไม่มีคำตอบใดๆ ออกมาทั้งนั้น ชายหนุ่มยืนเครียด มือล้วงกระเป๋ามองมารดาขึ้นรถกลับคฤหาสน์ไป

ยิ่งแม่ห้าม... ผมยิ่งจะพาไป เขายืนกรานกับตัวเอง “ไว้ผมขอคิดอีกทีนะครับ” เขาตอบ

“แดเนียล!” นางตวาดเรียกชื่อเขา บุตรชายพูดแบบนี้แสดงว่าเขายังไม่รับปากน่ะสิ ว่าจะไม่พานังเด็กนั่นไปด้วย มาดามลีเวียกลุ้มใจจนอกจะแตกตาย

“มาดามกลับไปก่อนเถอะครับ เรื่องนั้น... อย่าห่วงเลย” เขาตัดบท

ทุกสายตาในงาน ต้องมองมาที่เมียของผมเท่านั้น!’ ดานิเอลยืนยัน

~$~

 

 

หลังจากเดินไปส่งมาดามลีเวียขึ้นรถเรียบร้อย ปล่อยให้รถหรูแล่นออกจากเพ้นท์เฮ้าส์ส่วนตัวของเขาไกลออกไปจนลับตา  เขามองร่างบางด้วยดวงตาเป็นประกายทว่ายังคงยืนโอบไหล่บอบบางอย่างไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อย...

หลังมาดามกลับไป เขาก็เกเรไม่ยอมไปทำงานที่ตึกแอลซะงั้น อัญญ์มาลีมองเห็นเขานั่งละเลียดสูบซิการ์ที่เก้าอี้สไตล์โกธิคในสวนที่ประดับประดาด้วยไม้พรรณสีเขียว มันล้วนแต่เป็นพืชไม้ใบเท่านั้น ไม่มีดอกไม้สีสันอื่นๆ เลย ช่างสะท้อนความเป็นชายแม้กระทั่งการจัดสวน

เธอเลือกที่จะเลี่ยงไปนั่งดูหนังในห้องลิฟวิ่งรูมแทน มิชาลเข้ามาถามว่าเธอจะรับอาหารว่างไหม เธอปฎิเสธไป

ไม่นานจากนั้นนัก ร่างแกร่งก็มานั่งบนโซฟาข้างๆ เธอ นอกจากความยวบยุบของโซฟาแล้ว เธอยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นซิการ์ที่มันเกาะเต็มไปทั้งตัวเขา มันก็ให้ความรู้สึกของความเป็นผู้ชายดี... แต่อัญญ์มาลีไม่ชอบ

“คุณไปนั่งอีกตัวได้ไหมคะ?”

“ผมจะนั่งตรงนี้”

“งั้นฉันไปก็ได้” เขาคว้าแขนเธอ บังคับให้นั่งข้างจนเธอโมโห

“นั่งข้างผม มันทำไมหรือ?”

“ก็คุณตัวเหม็นนี่คะ คุณมีกลิ่นซิการ์... ฉันไม่ชอบ” เขาสูดดมแขนตัวเอง ซ้ายที ขวาที “คุณแพ้?”

“ค่ะ” เธอตอบเบา เขาตรึงสายตาบนใบหน้าสาวน้อย “ผมจะเลิกก็ได้... มีข้อแลกเปลี่ยนไหม”

“ทำไมต้องมี มันสุขภาพของคุณนะคะ”

“ถ้าผมต้องจูบคุณบ่อยๆ อาจช่วยให้ผมเลิกมันได้” เขาสรุปเอาเอง

“ใครจะจูบกับคุณล่ะ” เธอดิ้น เขาคว้าตัวเข้ามากอดเสียเลย พยศนัก

“ปล่อยนะคะ”

“ลอง... ไหม?”

“ไม่ค่ะ”

“คุณจะรู้สึกดี... จนติดใจเลยล่ะ”

“ไม่เอา...” เขามองตามกลีบปากอิ่มสวยที่ขยับ มันน่าจูบอย่างเหลือเกิน ไม่นานเขาความอดทนเขาคงขาดผึง ผิวเนียนนุ่มไปทั้งตัวแบบนี้ นับวันรังแต่จะทวีความปรารถนา

บ้าฉิบ!

“ปล่อยฉันก่อนนะคะ ถ้าคุณลุ่มล่ามกับฉันแบบนี้ เห็นทีต้องตั้งกฎ” เธอตวัดสายตาใส่เขาที่ตอนนี้ มุมปากข้างหนึ่งกดลงเป็นรอยยิ้ม

เขายอมตามใจเธอ ร่างบางวิ่งหายเข้าไปในห้องนอนเขา ไม่นานเธอกลับมาพร้อมกระดาษแผ่นใหญ่

“นี่อะไร?”

แตะตัว  500 โครูนา[1]ขอโทษเถอะ แค่แตะเท่านั้นด้วยนะไอ้ 500เนี่ย

กอด 1,500 โครูนา ‘1,500 ผมพอสู้ราคาได้... ตัวแสบ!’

จับมือ 5,000 โครูนา ‘5,000 ผมว่าแพงไปสำหรับจับมือ... มันต้องจับอย่างอื่นด้วย

จูบ  50,000 โครูนา ถ้าต้องจ่ายขนาดนี้... ผมขอจูบมาราธอน!’

SEX 500,000 โครูนาเป็น... ราคาที่น่าลอง!’ ชายหนุ่มคิด

ซีอีโอหนุ่มกวาดสายตาอ่านข้อความเหล่านั้นบนป้ายกระดาษ “อะไรของคุณเนี่ย?” เขาแกล้งโวยวาย

“ก็คุณจ้างมาเป็นภรรยาเพียงในนาม ในสัญญาว่า No sex แต่ถ้าเมื่อไหร่คุณทำเกินกว่านี้ คุณต้องจ่ายเพิ่มค่ะ” หญิงสาวเชิดคางตอบ ก็ถ้าไม่ทำแบบนี้นะ ร่างกายน้อยๆ ของเธอเป็นอันต้องมีวันสึกหรอแน่ๆ ก็ผู้ชายอะไร เอะอะกอด เอะอะจูบ จับมือถือแขน โอ้ย... แล้วยังเล่นทีเผลอ นวดเฟ้นจนเธอเร่าร้อนไปหมด

อันตรายเหลือเกิน...

“มีค่าตัวด้วย?” เขาแทบจะพ่นเสียงคำรามออกมาด้วย แบบนี้ก็มีด้วย ให้ตายสิ! ไม่มีผู้หญิงคนไหนในโลกทำกับเขาแบบนี้เลยนะ รู้สึกเหมือนเนื้อตัวเธอจะมีมูลค่าไปหมด แบบนี้ท้าทายเขาชัดๆ

ไม่ลองสัมผัสเขาบ้างล่ะ... รับรองแม่นางฟ้าตัวน้อยจะเรียกร้องหาเขาไม่เว้นวันเชียวล่ะ เขาน่ะเป็นสิ่งเสพติดร้อนฉ่าสัมหรับสาวๆ ค่อนโลกเลยล่ะ!

แบบนี้... ต้องสอนให้เธอลองลิ้มรสเขาบ้าง จะได้คิดมูลค่ากับเธอกลับบ้าง ดีไหม?

“ก็คุณทำลุ่มล่ามกับฉันนี่คะ ฉันไม่ใช่สาวๆ นางฟ้าวิคตอเรียซีเคร็ดของคุณนะคะ” เธอบุ้ยปากแว้ดเสียงใส่ จนเขาต้องกลั้นอาการอยากคว้ามาบีบจมูกให้หายมันเขี้ยวเอาไว้

ทำไมน่ารักขนาดนี้นะ เดี๋ยวจะจับ กินให้หายอยากเลยเธอกำลังทำเขารู้สักปั่นป่วนและร้อนรุ่มมาจากข้างใน เลือดในกายชายแล่นซ่านอีกแล้ว...

พระเจ้า! เธอปลุกเร้าเขา

“นี่มันแพงมากเลยนะ!ซื้อกินยังไม่แพงเท่านี้เลยเขาโอดในใจ

“ใช่ค่ะ ก็แพงสิคะ เพราะฉันไม่อยากขายไงล่ะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว ถ้าไม่อยากจนตาย กรุณาอย่าแตะต้องฉันนะคะ” เธอเตือน

500,000 โครูนา ราคานี้ ซิงรึเปล่า?” เขาแกล้งยั้ว หญิงสาวแก้มร้อนวูบวาบ ถูกโจมตีด้วยรังสีความร้อนที่เกิดจากความอาย ผู้ชายบ้า ไม่มีใครสอนเขาหรือไงว่าไม่ควรถามผู้หญิงด้วยคำถามงี่เง่านี้

อีตาบ้า!’

“ว่ายังไง... ผมถามว่า ซิง?” เขาเค้น หัวใจเขากำลังซู่ซ่าคึกคักเพราะเสพติดความสนุกที่ได้แกล้งใครบางคน

“คนบ้า!

“ว่าท่านประธาน... ผมจะลงโทษคุณ” สิ้นเสียงเขา เธอถึงกับต้องเม้มริมฝีปากแน่น เพราะการถูกทำโทษคราวก่อน มันยังคงตรึงอยู่ในความทรงจำ

“โมโหหรือ?”

“แล้วมันน่าโมโหมั้ยละคะ”

“โมโหทำไม... ผมทำผิดกติกาตรงไหน? คุณบอกว่าผมต้องจ่ายเพิ่ม ผมก็ยอมจ่ายแล้วไง แล้วผมไม่มีสิทธิ์รู้หรือ” เขาหยุด ใช้สายตาเจ้าเล่ห์มองเธออย่างลามเลีย “สินค้าที่ผมต้องจ่ายแพงแบบนี้... แท้จริงแล้ว ซิง สมราคาหรือเปล่า” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ขณะที่คนถูกพาดพิงหน้าแดงก่ำไปทั้งหน้าด้วยความอาย จนอยากแทรกแผ่นดินหนี ก่อนหนีขอฆ่าเขาก่อนให้หายแค้น คนบ้า!

“คุณยอม แต่ฉันไม่ยอม ฉันไม่ยอมขายทั้งนั้น”

“ผู้หญิงอะไร ขี้โกงชะมัด”

“ไม่ได้โกงนะ”

“ก็คุณหลบเลี่ยง คุณตั้งกติกาเอง พอผมยินดีจะจ่าย คุณก็พังดื้อๆ ขี้โกง”

“ไม่คุยด้วยแล้ว”

“เดี๋ยว... เด็กขี้โกง มานี่”

“โอ้ย ปล่อยอัญญ์นะ”

“ไม่ปล่อย!

“คนขี้โกง ต้องถูกทำโทษ” เขาแกล้งขู่

“กับคุณ... ยิ่งกว่าโกง ฉันก็จะทำ!

“แน่ใจนะ” เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเธอเบาๆ เธอตกอยู่ในการควบคุมของเขา... ท่านประทานจอมเจ้าเล่ห์!

เขาหรี่ตาใส่เธออย่างอยากเอาคืน แบบนี้ผมต้องทำอะไรบ้างแล้วเขาคิดว่า มันสมน้ำสมเนื้อดีกับผู้หญิงแบบอัญญ์มาลี ในใจเขานึกสนุกเสียแล้วสิ

เขามันเขี้ยว คว้าเธอเข้ามากอด

“แบบนี้... ผมต้องจ่าย พันห้า โครูนา ใช่มั๊ย?” เขาแกล้ง ร่างบางดิ้น

“ปล่อยฉันนะ! ปล่อยอัญญ์”

“นิ่งๆ สิ ยอมให้กอดซะดีๆ ผมจ่ายได้!

“จ่ายเงินด้วย แล้วก็ปล่อยได้แล้วนะคะ ราคานี้ไม่อนุญาตให้กอดนาน”

“อะไรเนี่ย งกชะมัด” เขาพ่นลำหายใจออกทางจมูกอย่างนึกขัน “ไม่ยุติธรรมเลย” เขาพ้อ

“คุณจอมเผด็จการ ไม่เคยถามความสมัครใจอัญญ์เลย ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ”

“ไม่ปล่อย” เขาไม่ปล่อย แล้วยังกระชับอ้อมกอดแนบแน่นจนร่างน้อยรู้สึกอึดอัดเพราะเนื้อตัวแนบสัมผัสกับเนื้อกายชายจนร่างกายร้อนรุ่มไปหมด

“ไหนๆ ก็กอดแล้ว... น่าจะลองจูบด้วย” เขาแกล้ง

“ไม่ได้นะ!” เธอดิ้นพัลวัน ยิ่งเธอดิ้น เขาก็ยิ่งแกล้งออกแรงกอดเธอให้แน่นขึ้นจนเธอหายใจหอบ

เขาชอบ... และพอใจเหลือเกิน พอร่างน้อยดิ้นมันก็ทำให้กลิ่นหอมหวานที่เขาชอบฟุ้งกำจายออกมา ระบายอยู่โดยรอบสองร่าง เขาเริงร้อนขึ้น และอยากล็อคตัวเธอเอาไว้แบบนี้นานๆ

“ทำไมจะไม่ได้... ลองดูหน่อยไหม ผมจะปรับลาเวลเพิ่มให้ไง”

“ไม่เอา คนบ้า! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!!” เขาหัวเราะร่าอย่างพึงพอใจ ขณะที่ความแกร่งร้อนราวท่อนเหล็กร้อนผ่าวก็ขยับขึ้นจนซิปกางเกงตึงแน่น และมันก็เบียดอยู่แบบแนบสนิทกับร่างบางจนเธอรู้สึกว่ามันคือส่วนไหนบนร่างกายเขา

เธออายจนแก้มแดงก่ำ ขนลุกซู่ไปตลอดทั้งเนื้อทั้งตัว...

คนบ้า! ผู้ชายอันตราย...

ร่างแกร่งกอดเกี่ยวร่างน้อยอยู่เนิ่นนาน.... กระทั่ง

“คุณแม่ของคุณกลับแล้ว... ฉันย้ายกลับมานอนที่ห้องได้แล้วใช่ไหมคะ” เธอเริ่มขยับตัว เขาควรจะปล่อยมือจากเธอได้แล้ว เวลานี้ไม่น่าจะต้องแสดงให้สมบทบาทอะไรมากมายขนาดนั้น

“ไม่” ซีอีโอหนุ่มเอ่ยเสียงเข้ม เกือบดุจนหญิงสาวต้องตรึงดวงตาบนใบหน้าเขานาน

“ทำไมคะ?” ก่อนส่งคำถามอย่างรู้สึกเคลือบแคลง

“ผมจะบอกอะไรคุณอย่างนะ” เขาหยุดจ้อง “มาดามลีเวียไม่ธรรมดาขนาดนั้น ใครจะรู้ว่าป่านนี้ เพ้นท์เฮ้าส์ผมคงเต็มไปด้วยกล้องซุ่มจิ๋วจับตาดูเราสองคนแล้วล่ะ” เขาบอก น้ำเสียง สีหน้าดุจริงจังอย่างที่สุด

“คุณหมายความว่าไงคะ?” เธอต้องการคำขยายความ มันจะซับซ้อนอะไรขนาดนั้น

“การที่มาดามมาที่นี่ ก็เพื่อดูตัวคุณ เพื่อจับผิดเรา ว่าเป็นเพียงคู่สมรสที่ลุกขึ้นมาเล่นละครตบตาท่านหรือเปล่า”

“แล้วยังไงคะ?”

“คุณคงต้องเล่นละครต่อไปอีกพักใหญ่เลยล่ะ”

“นั่นฉันคิดว่า ไม่น่าจะมีปัญหา”

“ผมคิดว่า ต้องมีปัญหาแน่ ถ้าคุณยังยืนยันจะแยกห้องนอนกับผม”

“เพราะอะไรคะ”

“ก็บอกแล้วไงว่า ป่านนี้ มาดามคงติดเจ้ากล้องขนาดเล็กไว้แอบดูเราสองคนแล้ว” เขาทำหน้าจริงจัง

“ท่านจะทำแบบนั้นทำไมคะ”

“คุณต้องไม่ลืมสิ ว่าผมกำลังหนีการแต่งงานอยู่”

“ฉันหมายความว่า ท่านจะทำแบบนั้นได้ยังไง”

“นี่คุณไม่เคยดูซีรี่ส์สืบสวนหรือไงนะ ไอ้พวกกล้องจิ๋วที่แปลงร่างมาในคราบปากกาเอย คลิปเอย เข็มกลัดเอยมีขายทั่วไปเยอะแยะ มาดามแค่หาพวกมันมา แล้วแกล้งลืมไว้ตามจุดต่างๆในเพ้นท์เฮ้าส์ผม ป่านนี้คงกำลังจับตาดูเราจากกล้องแบบพิเศษนั่นผ่านหน้าจอสมาร์ตโฟนเรียบร้อยแล้ว”

“โห... ท่านต้องทำขนาดนั้นเชียวหรือคะ”

“มากกว่านั้น มาดามลีเวียก็สามารถ เพราะท่านชอบเอาชนะผมยังไงล่ะ”

หญิงสาวแทบไม่เชื่อในสิ่งที่เขาเล่า ทั้งมาดามลีเวีย และผู้ชายตรงหน้า ต่างก็ลงทุนทำทุกอย่างเพื่อให้ชนะฝ่ายตรงข้ามหรือเนี่ย อัญญ์มาลีรู้สึกว่า ตัวเองกำลังเป็นตัวละครตัวหนึ่งเข้ามาเล่นในซีรี่ส์สืบสวนเรื่องดัง แต่ก็นะ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงมันก็มีโอกาสเป็นไปได้ เพราะเธอเคยเห็นในหนังเหมือนกัน

ไม่อยากจะเชื่อ

“เพราะฉะนั้น... คุณต้องนอนเตียงผมต่อไป” เธอมองขวับ “ผมหมายถึง นอนในห้องผม”

หญิงสาวถอนหายใจ...

“ฉันต้องนอนแบบนั้นไปอีกนานแค่ไหนคะ”

“อาจจะ... กระทั่งถึงวันครบสัญญา” เขาสรุป ดวงตาเป็นประกาย

“ฉันไม่เชื่อคุณหรอก ท่านประธานก็หาหลักฐานมายืนยันสิคะว่ามาดามทำอย่างนั้นจริง”

“ถ้าหาเจอ จะเรียกว่าซ่อนหรือคุณ?” เขาหยุดจ้อง เธอเม้มปากแน่น “เอาล่ะ งั้นถ้าผมหาหลักฐานเจอ คุณจะให้อะไร”

“ให้อะไร... ทำไมต้งให้ด้วย”

“อ้าว ก็คุณให้ผมหานี่ มันก้ต้องมีอะไรแลกเปลี่ยน”

“ไม่เอาหรอก คุณจะหา หรือไม่หาก็เรื่องของคุณ”

“ก็ใช่นะ... เรื่องของผม แต่ยังไงก็ตาม คุณต้องนอนเตียงผมอยู่ดี ถูกต้องไหม” เขาย้ำ โน้มจมูกมาใกล้แทบจะจดแก้มเธออยู่แล้ว

คนเจ้าเล่ห์

แย่แล้วยายอัญญ์นะยายอัญญ์ ต้องนอนห้องเขา บนเตียงเขา แล้วข้างๆ ตัวอันตรายอย่างเขานี่อีก ชีวิตนี้จะได้นอนหลับสนิทสักคืนบ้างไหมนะ ทำไมชีวิตมันถึงซวยขนาดนี้ ไม่คิดว่าภาระหน้าที่ที่เธอตัดสินใจรับทำมันจะมีรายละเอียดที่สุ่มเสี่ยงขนาดนี้

ริชาร์ดนะริชาร์ด ถ้าคุณบอกความจริงสักนิดว่า หน้าที่ที่ว่า มันคือการรับจ้างเป็น เมียไม่ใช่ คู่ควงเฉพาะกิจเธอเองคงไม่ตัดสินใจแบบนี้

“ลำบากใจมากเลยหรือ” เขาถาม

“เปล่า ทำไมต้องหนักใจด้วยล่ะ”

“ดีมาก ผมนึกว่าคุณจะหนักใจกับการนอนข้างๆคนหล่อๆอย่างผมโดยที่เราไม่มีอะไรกันทุกคืนเสียอีก” เขาเย้า “เอาเถอะ! ผมยังยืนยันนะว่า... ถ้าคืนไหนคุณอยากใช้เรือนร่างผมละก็... ผมพร้อมและยินดีทุกเมื่อ เพื่อคุณเลย” เขายิ้มหวานจงใจโปรยเสน่ห์ใส่ หญิงสาวทำได้แค่ยืนหน้าแดง พร้อมขึงตาใส่เขา

“คนบ้า!! ใครจะไปอยากใช้คะ” เธอแว้ดเสียงหลง แก้มแดงก้ำ รังสีความร้อนแห่งความเขินอายฉาบทาไปทั่วหน้า พาลเลยไปถึงหู

ผู้ชายบ้า หลงตัวเอง ใครจะไปอยากใช้เรือนร่างถึกๆ ของคุณกันเธอค่อนเขาในใจอย่างมันเขี้ยว ส่วนผู้ชายอันตรายเจ้าของประโยคนั้นเอาแต่อมยิ้มอย่างขบขัน เขาเสพกิริยาหน้าแดงก่ำอย่างน่ารักน่าชังของหญิงสาวราวกับว่าพออกพอใจเสียเหลือเกินที่เธอเขินอายเพราะเขา

สงสัยว่า ต้องหาเรื่องแกล้งให้อายบ่อยๆ และแกล้งให้หนักๆ เลย เทพเจ้าการสื่อสารแห่งปราฮาเริ่มนึกสนุก

~$~

วันต่อมา เวลาหลังเลิกงาน

ชายหนุ่มก็ตรงรี่ไปหาอัญญ์มาลีทันที แต่พบแต่เพียงความว่างเปล่า เธอไม่ได้อยู่ในห้องนอน เขาไปที่ห้องสมุด เธอก็ไม่อยู่ในนั้น

“นายหญิงอยู่ไหน?” ชายหนุ่มเดินมาทางเดินระหว่างห้องต่างๆ จึงถามเมทที่กำลังทำความสะอาดอย่างขะมักเขม้น

“คุณอัญญ์อยู่ที่ครัวค่ะ” เธอตอบ

“งั้นเหรอ” พูดจบเขาก็ตรงไปยังห้องเป้าหมาย

ภาพด้านหลังของหญิงสาว กำลังสาละวนกับการทำอาหาร กลิ่นหอมแบบท่วมท้นไปด้วยสมุนไพรที่เขาไม่รู่จัก แต่มันหอม และชวนเชิญอย่างมาก เขาเชื่ออย่างยิ่งว่าจะต้องเป็นเมนูที่อร่อย และแปลกใหม่

เมื่อพาตัวเองเข้ามาใกล้

“อุ้ย!” อัญญ์มาลีตกใจจนทำข้าวของร่วงลงกองกับพื้นจนเธอต้องนั่งลงเก็บผักและวัตถุดิบทำอาหาร ดานิเอลนั่งยองช่วยเธอเก็บของ

“ซุ่มซ่ามไม่มีใครเกิน” เขาคำราม ดวงตาคมตรึงบนใบหน้าหวาน ที่แม้ว่าจะสวมแว่นเขาก็รู้สึกได้ว่าดวงหน้าภายใต้แว่นสายตานั้นน่ารักน่ากินมากแค่ไหน เห็นทีว่าเขาจะต้องจัดการถอดรูปลูกเป็ดขี้เหร่อย่างจริงจังสักทีแล้วสินะ!

“ก็ใครใช้คุณมาเงียบๆคะ” เธอตำหนิพร้อมเชิดคางใส่อย่างแสนงอนจู่ๆ มายืนข้างหลัง คนบ้าฉันหัวใจจะวาย

“ผมก็มาปกติแบบนี้... หรือว่าคุณน่ะเอาแต่ใจลอย ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทำไมครับ... คิดถึงผมมากหรือไง” เขาโมเม หน้าเจ้าเล่ห์ยิ้มอย่างน่าหมั่นไส้

“คุณมั่นใจตนเองมากเกินไปหรือเปล่า?” เธอบอก ขณะคนอาหารไม่ได้ใส่ใจเขา ไม่มองหน้า ไม่มีสายตาคู่หวานสบประสานไป ท่าทีแบบนี้ทำเอาดานิเอลสูญเสียความมั่นใจลงไปหลายโขเลย

“เอาเถอะ ผมจะไม่ไล่ต้อนคุณก็ได้” เขาหยุดขณะเดินไปอยู่ในมุมที่เขาสามารถมองหน้า สบตาเธอได้อย่างชัดเจน

ดูเขาช่างจอมตื้อ ตื้อเธอไม่เบาเลย ผู้ชายคนนี้ช่างไม่ธรรมดา อันตรายแบบไม่ธรรมดา !

ดานิเอลมองหญิงสาวสลับกับอาหารที่เธอกำลังปรุง แน่ทีเดียวว่ามันน่าจะเป็นอาหารไทย หนึ่งเขาไม่เคยเห็นมันมาก่อนเลยตั้งแต่เกิดมา และสองกลิ่นของมีนขึ้นชื่อว่าจัดจ้าน  น่าจะเต็มไปด้วยสิ่งที่เรียกว่าเครื่องเทศ

เขาเองก็ไม่แน่ใจ เพราะอาหารยุโรปมีแต่กลิ่นหอมๆของนม เนย แต่ในหม้อของเธอน่าจะเป็นสมุนไพรอะไรบางอย่าง มันหอมแต่ก็ฉุนใช่ย่อยถ้าจงใจสูดมันมากๆ

“คุณทำอะไรทานเหรอ?” เขาถามอย่างสนใจ

“พะแนงทะเลค่ะ” อัญญ์มาลีตอบ ด้วยรอยยิ้ม ชายหนุ่มสังเกตว่าเธอมีท่าทางสนุกสนานกับการทำอาหารอย่างที่สุด เขาเองก็มีความสุขกับการได้มองเธอแบบนี้ น่ารักแล้วก็เธอทำให้เขารู้สึกว่าการมีผู้หญิงอยู่เคียงข้างแบบนี้ ที่ไม่ใช่อยู่แค่บนเตียงเขา มันก็ให้ความรู้สึกดีๆ ไปอีกแบบ ดานิเอลก็ลอบยิ้มบางๆ ทุกครั้งโดยที่คนถูกมองก็ไม่ทันรู้ตัวเลย

“น่าทานจัง” เขาชมก่อนทำท่าสูดดมกลิ่นที่มันลอยขึ้นมา เขามองเห็นเนื้อหมูชิ้นเล็ก หนวดปลาหมึกยักษ์น่าทาน กุ้งอยู่ในตะแกรงอาจจะรอสะเด็ดน้ำ “เราเพิ่งทานกันนี่คะ ส่วนพะแนงนี้ทำเอาไว้ทานตอนเย็นค่ะ” เธอตอบ

“กุ้งพวกนั้น จะทำอะไร?” เขาถามด้วยความสนใจที่มีมากยิ่งขึ้น ก็เจ้าเมนูที่เธอกำลังปรุงมันส่งกลิ่นหอมเรียกน้ำย่อยในกระเพาะอาหารชะมัด

การทำกับข้าวนี่ก็มีเสน่ห์ดีเหมือนกันนะ ยิ่งดูก็ยิ่งเพลิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยา เห็นทีจะต้องมอบหมายให้เมียดูแลเรื่องการจัดการอาหารให้เขาเป็นงานเป็นการเสียแล้ว

ดานิเอลรู้สึกดีไม่น้อยเลยที่พบว่า เมียเฉพาะกิจ ที่เพียงจ้างมาทำหน้าที่เมียเพื่อตบตามารดา แต่ยิ่งอยู่ๆกันไป เธอมีข้อดีให้เขารู้สึกเซอร์ไพรส์ได้หลายอย่าง

ส่วนตอนนี้เธอก็กำลังทำให้เขามั่นอกมั่นใจว่า เธอจะทำหน้าที่เป็นเชฟประจำตัวที่สวยที่สุดของเขานอกจากหน้าที่เมียที่ว่า แหม... คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็ชัดสนุกแล้วสิ!

“ก็ใส่ในแกง แต่กุ้งมันสุกเร็ว ฉันจะรอใส่ลำดับสุดท้ายค่ะ” หญิงสาวตอบทว่าก็สาละวนกับการทำอาหาร คนปรุงและชิม เธอชิมแล้วจับรสชาติ ก่อนตักด้วยปลายช้อนขึ้นมาอีกครั้ง แล้วส่งให้เขาชิมบ้าง

ดานิเอลชิมบ้างหลังจากที่อัญญ์มาลีเป่าเบาๆ ให้มันหายร้อนจัด ก่อนส่งช้อนเสิร์ฟที่ปากหยักสวยของเขา

“ผมเห็นแล้วหิวเลย” เขาบอก สายตามองอัญญ์มาลีอย่างชื่นชม

“ฉันรู้ค่ะ” เสียงหวานบอก

“รู้ด้วยเหรอ... ผมยังไม่บอกสักหน่อย” เขาหยุดสบประสานสายตาจนเขารู้ว่าเธอเริ่มอายระคนกับหวาดระแวง “ว่า... ผม หิว อะไร” เขาเอ่ยพร้อมสายตาโลมเลีย แต่หญิงสาวมองว่ามันเป็นท่าทีกวนประสาทมากกว่า ก็เธอกำลังสาละวนกับการทำอาหาร คนอีกฝ่ายกลับมีแต่เรื่องกามารมณ์วิ่งวุ่นอยู่ในสมอง มันน่าจับจุ่มในหม้อแกงนักเชียว!

“ก็ถ้า หิวข้าว รอทานพร้อมกันได้... แต่ถ้า หิวอย่างอื่น เชิญข้างหน้าค่ะ” เธอตอบอย่างสุดแล้วน้ำใจ ไม่มีเยื่อใย เพราะรู้ว่าขืนได้ตกหลุมพรางต่อปากต่อคำไปกับเขา บัดเดี๋ยวพลาดพลั้งก็มีแต่เรื่องเสียเปรียบ

“เฮ้อ... เอาเป็นว่า ผมจะไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร” ว่าจบเขาก็ขโมยหอมแก้มเธออย่างหัวขโมยพันธุ์แสบ

“คนบ้า! คุณนี่นิสัยไม่ดีเลย” เธอว่าเขาพร้อมเชิดคางสูงอย่างเด็กเอาแต่ใจ

“ต้องหอมกี่ครั้งล่ะ ถึงจะว่านิสัยดี?” เขาแกล้งพูดยั่ว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมหรี่ตาแพรวพราวแบบนั้น อัญญ์มาลีเห็นแล้วนึกถึงริชาร์ด เจ้านายตัวแสบสาขาที่เมืองไทย รายนั้นก็อีกคนที่มีครบสูตรทั้งความเจ้าชู้เพลย์บอยและบางเวลาก็เป็นแบดบอยจนใครๆก็เกรงขาม

“คนบ้า! ออกไปนะคะ”

“ผมไปแน่น่ะ รีบๆ ตามสามีมาด้วยนะจ๊ะ” เขาทิ้งท้ายจนเธอต้องถลึงตาใส่เขา เพราะไม่ไหวกับท่าทีกวนอารมณ์ของเขา

“เดี๋ยวแม่จะใส่พริกสดๆ ให้อีกร้อยเม็ดเสียจริง แค้นนักเชียว!” อัญญ์มาลีว่าให้หลัง เธอปิดความร้อน ก่อนที่จะจัดแต่งอาหารใส่จานชาม

สำรับอาหารน่ารับประทาน มิชาล บัตเลอร์ของดานิเอลช่วยจัดการหาซื้อวัตถุดิบรวมทั้งข้าวสาร มาให้อัญญ์มาลีตามที่เธอขอร้อง

หญิงสาวชอบอาหารไทยมากกว่าอาหารที่มีแต่นมเนย พวกนั้นแครอรี่สูงจะตาย เธอเป็นหญิงสาวชนชั้นกลางธรรมดาทั่วๆ ไป ที่ชอบทานอาหารไทย ส้มตำไก่ย่าง อาหารอีสาน อาหารพื้นบ้านแบบที่คนทั่วๆไปกินกัน

อัญญ์มลีจึงแอบขอร้องมิชาล แน่ทีเดียวว่าดานิเอลรู้เรื่องนี้ เขาไม่ขัดข้องเลย วันนี้เป็นการรับประทานอาหารเมนูไทย จากเมียคนไทย แต่จะแปลกสักหน่อยตรงที่เป็นเมียที่จ้างมา

เขากำลังคิดว่า ถ้าเขาไม่จ้างเธอมา เขาจะมีโอกาสพบเจอนางฟ้าในครัวเขา บนเตียงเขาแบบนี้หรือไม่

“ถือซะว่า... เป็นโชคดี!” เขาพึมพำกับตนเอง เมื่อเงยหน้าขึ้นก็มองเห็นร่างแบบบางของอัญญ์มาลีเดินถือถาดอาหารนำหน้าสาวใช้มา

ตอนนี้ เขาหิวทั้งข้าว... และหิวไปทั้งเนื้อทั้งตัวคนทำกับข้าวแล้วล่ะ แต่ตอนนี้ สงสัยต้องทานข้าวก่อน

อัญญ์มาลีจัดวางอาหารบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย งดงาม ก่อนที่จะนั่งลงเมื่อคุณสามีลุกขึ้นมาเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งลง จากนั้นเขาก็เดินกลับไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอ

“มื้อนี้ พิเศษสำหรับผมมาก... หวานใจ!” เขาบอกเธอ ชีวิตเขามีสีสันและมวลความสุขมากขึ้นตั้งแต่อัญญ์มาลีก้าวเข้ามาในชีวิต อันนี้เป็นความจริงที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้เลย

ดานิเอลไม่เคยรู้สึกพิเศษกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ชีวิตของดานิเอลมีผู้หญิงมากมายล้อมรอบกาย และยอมกระโดดขึ้นเตียงกับเขาง่ายดาย แต่นั่นมันจบที่เซ็กส์ แล้วก็แล้วกันไป แต่ไม่มีใครเข้ามาวิ่งวุ่นวายวนเวียนในหัวใจเขาเลยสักคน

แต่กับอัญญ์มาลีต่างออกไป... เพราะอะไรนั้นดานิเอลก็ไม่อาจให้คำตอบได้ แต่รู้เพียงว่าเขามีความสุขมากขึ้นทุกวันเวลาอยู่ใกล้เธอ  

“คุณไม่เคยทานอาหารไทยเหรอคะ?”

“เคย... แต่นานมากเลย ตอนไปที่สาขาเมืองไทย” เขาหยุดขณะทานอาหารอย่างเจริญอาหาร “ริชาร์ดพาผมไปทานที่โอเรียลเต็ลริมแม่น้ำเจ้าพระยา แล้วก็โรงแรมหรูๆ เมนูไทยน่าสนใจมาก แต่ผมจำไม่ได้หรอกว่าอะไรบ้าง” ซีอีโอหนุ่มเล่า

“อาจจะเพราะมันนานมาแล้ว”

“ใช่ และนั่นไม่อร่อยเท่าฝีมือคุณ”

“ขอบคุณที่ชมนะคะ”

“ทำให้ผมทานอีก” ดานิเอลขอร้อง

“คุณแน่ใจเหรอคะ?”

“ชัวร์ ผมชอบทาน”

“ได้ค่ะ ฉันจะทำ”

“ดีที่สุดเลย คืนนี้ผมจะให้รางวัลคุณ”

“รางวัล?”

“ใช่ รางวัล” ดวงตาคมแพรวพราวเจ้าเล่ห์ ริมฝีปากหยักสวยของเขาโค้งเป็นรอยยิ้ม

“อะไรคือรางวัลคะ?” หญิงสาวถามตาใสซื่อ

ปากจิ้มลิ้มถูกครอบครองด้วยจูบเร่าร้อนของเขา ลิ้นร้อนฉ่าสัมผัสแตะแต้มลิ้นเล็กอ่อนเดียงสาจนร่างบางอ่อนระทวยลงอย่างยอมจำนน หัวใจสาวน้อยเต้นรัวเหมือนมีเพลิงพายุปรารถนาโหมกระพืออยู่ในนั้น

เขาครางเสียงต่ำพร่าแสดงถึงความพึงพอใจ หญิงสาวสมองมึนงง ความอ่อนหวานของจูบอันอ่อนโยนแค่เพียงในนาทีแรกที่สัมผัส แล้วก็เร่าร้อนขึ้นเมื่อเขาพยายามตักตวงความฉ่ำหวานจากเธออย่างละโมบ อัญญ์มาลีไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอใหลหลับตาลงเพื่อรับสัมผัสเขาตั้งแต่เมื่อไหร่... แต่เท่าที่รู้คือว่า...

จูบของเขาอ่อนหวาน... เย้ายวนและชวนให้เสพติดอย่างเหลือเกิน...

ร่างแบบบางอ่อนปวกเปียก มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งสองที่ถ่ายทอดให้กันด้วยความเริงร้อน เขาละเลียดจุมพิตนุ่มนวลอ่อนหวาน และกระตุ้นเร้าอยู่นานจนพอใจ จึงผละออกมาอย่างนึกเสียดาย ทั้งที่มือเพรียวแกร่งยังคงประคองแก้มนุ่มของเธอเอาไว้อย่างถนอมระวัง

สายตาของคนทั้งสองสบประสาน... หวานซึ้ง

เขายิ้มให้เธอด้วยดวงตา นางฟ้าแสนหวาน... นางฟ้าของผม

“เซอร์ไพรส์ครับ นางฟ้า... นางฟ้าแสนหวาน” เขาตัดบทด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เจ้ากล จนอัญญ์มาลีรู้สึกเสียวสันหลังวาบอีกแล้ว

ทำไมเธอจะไม่รู้ล่ะว่า ระยะหลังๆ มานี้ เขาชอบเล่นนอกบท แสดงเกินจริง จนเธอเปลืองเนื้อเปลืองตัว อัญญ์มาลีเริ่มขยาดน่ะสิว่าเขาจะหาทางถึงเนื้อถึงตัวเธอ ให้เธอเสียหาย

พูดก็พูดเถอะ ต่อให้เขาเป็นผู้ชายเพอร์เฟ็คแค่ไหน เธอก็ไม่ไว้ใจหรอก และเธอไม่อยากเป็นของเล่นผู้ชายแบดบอยแบบดานิเอล

อัญญ์มาลีท่องเสมอว่า เธอมาที่นี่เพื่อทำงาน ทำตามหน้าที่ให้ครบตามสัญญา แล้วจากนั้นเธอก็จะได้รับอิสรภาพ

“อร่อยมากครับหวานใจ” เขารวบช้อนส้อมเข้าเรียงกันอย่างเรียบร้อย พร้อมคำชมจากใจ

“ขอบคุณค่ะ”

“ผมอยากรู้เมนูอาหารไทย ผมสามารถเลือกได้ไหมว่าจะทานอะไร” ดานิเอลถาม สายตามองที่อาหารที หน้าสวยที

“ได้ค่ะ ไว้ฉันจะจดเมนูให้นะคะ ว่าฉันทำอะไรได้บ้าง ส่วนเมนูที่หัดทำ เอาไว้ฉันทำคล่องและอร่อย ค่อยบรรจุเข้าเมนูของโต๊ะ ดีไหมคะ”

“วิเศษจ้ะ นางฟ้า...” เขาเอ่ย สายตาแพรวพราวมองสบประสาน จนสิ่งนั้นทำให้แก้มหญิงสาวร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างยากจะข่มห้าม

สายตาเขา ความเป็นเขา ช่างมีอิทธิพลกับเคมีและหัวใจเธอเสียเหลือเกิน อัญญ์มาลีคิด

“พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปข้างนอก” เขาบอก

“ไปไหนคะ?”

“ผมจะพาคุณไปห้องเสื้อ ผมคิดว่าคุณต้องการชุดราตรีออกงานสักชุดที่... สวยๆ” เขาสรุป

“เอ่อ... ฉันต้องออกงานด้วยเหรอคะ?” เธออึกอักถาม

“คนเป็นเมีย ไม่ได้มีหน้าที่อยู่เพียงก้นครัวนะแมรี่” เขาอ้าง ดวงตาคมตรึงบนใบหน้า เขามองเธออย่างถ้วนถี่บนใบหน้าที่ปราศจากแว่นสายตา พบว่า เธอหน้าตางดงาม น่าดึงดูด และทำเขาใจเต้นแรงแบบที่ไม่เคยเป็นแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน

“คุณต้องเป็น คู่ควงด้วย” เสียงเข้ม ดวงตาเขายังตรึงบนใบหน้าเธอ “คู่ควงเฉพาะกิจ หน้าที่คุณ ลืมไปแล้วหรือ” เขาย้ำ ดวงตาเป็นประกาย

ริมฝีปากของเธอ เย้ายวนใจเขา มันแทบคลั่งเมื่อพาให้จินตนาการว่า... มันจะเขย่าโลกของเขาสักแค่ไหน ถ้ามันอยู่บน ตัวตนเขา เวลาที่เธอดูดรั้งเขา กลืนกินเขาในแบบที่เขาปรารถนา แปลกที่เขาลุ่มหลงกลีบปากสีสวยนี้ ใบหน้านี้ของเธออย่างยากจะห้ามใจ ถ้าริมฝีปากนั้นฉาบด้วยลิปไอซ์รสมิกซ์เบอร์รี่ แล้ว... รับเอา ตัวเขาเข้าไป มันจะให้ความรู้สึกเร้าใจสักแค่ไหนนะ ไม่อยากจะนึกเลยว่าเขาจะมีความสุขมากแค่ไหน... ผู้ชายอดจินตนาการถึงเรื่องเร้าอารมณ์แบบนี้ไม่ไก้หรอกนะ

“แต่ฉันไม่อยากออกไปทำคุณขายหน้า” คำปฏิเสธของเธอ ฉุดรั้งเขาออกมาจากโลกแห่งความฝัน สายตาคมตรึงบนใบหน้าเธอ สายตามองอย่างค้นหา

“ผมสัญญา จะไม่ยอมให้คุณทำเรื่องแบบนั้น” เขารับประกัน ถ้าผู้ชายที่จะทนมองเห็นผู้หญิงของตัวเองต้องขายหน้ากับเรื่องใดๆ ก็ตาม ผู้ชายคนนั้นต้องไม่ใช่ดานิเอล!

เขาไม่มีทางยอมให้เป็นอย่างนั้นแน่

“ทำไมคะ” เธอสงสัย ดวงตาสั่นระริก

“ผมจะจ้างครูมาสอน” เขาหยุดสบตา

“สอน?” เธอทวนคำ

“ใช่... ความจริงผมเชื่อว่าคุณก็ไม่เลวนักหรอก กับเรื่องมารยาทบนโต๊ะอาหารแบบสังคมยุโรปเรา แต่...” เขากำลังเรียบเรียงคำพูด ว่าจะพูดยังไงให้อัญญ์มาลีเข้าใจว่าเขาอยากให้เธอฝึกให้คล่อง เพื่อรับมือกับมารดาตน ไม่ใช่เรียนเพราะเขาเห็นว่าเธอไม่มีความรู้เรื่องนี้ เขาก็สังเกตว่าเธอรู้... แต่เพียงแค่ไม่คล่องแคล่วดังใจต้องการเท่านั้นเอง

“คุณกำลังจะบอกว่าฉันไม่มี...” คำว่า มารยาทถูกกลืนกลับหายไปเมื่อเขาแตะนิ้วชี้แผ่วเบาที่ริมฝีปากชุ่มฉ่ำของเธอราวห้าม ก่อนที่เขาจะพูดต่อไป

“ผม... ยังไม่ได้พูดเลยว่าคุณเป็นแบบนั้น แต่คุณต้องฝึกไว้จ้ะหวานใจ” เขาหยุดเว้นจังหวะ นิ้วเรียวแกร่งละออกมาเปลี่ยนเป็นเชยคางนิ่มของหญิงสาวขึ้นมองสบประสานสายตา “คุณต้องใช้มันอย่างถูกต้อง และคล่องแคล่วกว่านี้” เขาสรุป น้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมด้วยดวงตาที่แสนจะเอ็นดูเธอราวเด็กๆ อัญญ์มาลีมีท่าทีที่อ่อนลง เพราะเธอเข้าใจสิ่งที่เขาพูด เขาไม่ได้ต้องการจะดูถูกเธอว่าใช้พวกช้อนส้อมและมารยาทบนโต๊ะอาหารแบบผู้ดียุโรปไม่เป็น ความจริงเธอรู้ เพียงแต่ไม่ค่อยได้ใช้มัน ก็ที่เมืองไทยเธอออกงานดินเนอร์หรูหราที่ไหนกันล่ะ ถ้าเป็นเรื่องอื่นเธอลุยไม่ยั่นอยู่แล้ว แต่กับเรื่องแบบนี้ อัญญ์มาลีได้แต่ถอนใจ ไม่ใช่ไม่ชอบแต่มันไม่ใช่ทาง คิดแล้วอยากถอนตัวออกจากงานนี้เสียจริงๆเลย

“อย่าเพิ่งท้อสิ” เขาปลอบ “แต่ก่อนจะเรียนอะไรอย่างนั้น คุณต้องมีชุดสวยๆ และเครื่องประดับที่เลอค่าและคู่ควรกับเสียก่อน... หวานใจ!” เขาบอกด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ที่พร้อมละลายเธอ ดวงตาเขาแพรวพราวอย่างน่าหลงใหล เขาคงไม่รู้ตัวว่าทำหัวใจหญิงสาวเต้นโครมครามมานานหลายนาทีจนเธอแทบลืมไปว่าเธอยังหายใจอยู่ ก็เขาใช้พลังอันหล่อเหลาสะกดเธอเอาไว้ในวังวน เรา... ต้องไม่ตกหลุมรักเขา ไม่นะ ไม่นะอัญญ์

 

เช้าตรู่

แสงแดดอ่อนหวานโอบกอดปราฮาเอาไว้อย่างแสนอบอุ่น มันเป็นช่วงของฤดูใบไม้ผลิสายตาอ่อนโยนของอัญญ์มาลีมองเห็น ดอกไม้งดงามและฝูงผีเสื้อที่บินเล่นล้อลม ดอมดมดอกไม้นานาพันธุ์

“เช้านี้... คุณดูสวยกว่าทุกวัน” จู่ๆ ดานิเอลก็พูดโพล่งขึ้น เพื่อชมเธอระหว่างรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน เมนูหลากหลายบนโต๊ะอาหารทำให้ดานิเอลรู้สึกพอใจและมองหญิงสาวด้วยความชื่นชม

สายตาคมลอบมองเธอหลายครั้งที่เธอเผลอ มันคงทำเขาสติแตกแน่นอนถ้าไม่เอ่ยอะไรแบบนั้น อัญญ์มาลีสวยจริงๆ ใจวันนี้ เธอสะดุดตา และอยู่ในสายตาเขามาโดยตลอด ตั้งแต่เขาคิดว่า หญิงสาวตรงหน้า คู่ควรกับการเป็นเมีย ที่ไม่ใช้เพียงเมียเฉพาะกิจเสียแล้ว

แต่ดูเหมือนอัญญ์มาลีจะไม่เคยรู้ตัวเลย ไม่สิ เธอไม่แยแสด้วยซ้ำว่าเขาจะรู้สึกอย่างไรน่ะ

“ขอบคุณ... สำหรับคำชมค่ะ”

“ผมยินดีครับที่รัก...” เขาเอ่ยพร้อมยิ้มบาง ยิ้มเพียงบางๆ แต่บาดจิตบาดใจสาวน้อยไร้เดียงสาอย่างอัญญ์มาลีเสียเหลือเกิน

ฉันไปเป็นที่รักของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่กันเธอค่อนเขาในใจ ผู้ชายโมเม เธอแย้งในใจขณะย่นจมูกใส่เขา

 

หลังมื้อเช้า ทั้งสองก็มาถึงห้องเสื้อชื่อดังในช่วงเวลาสายๆ ที่นี่เป็นห้องเสื้อที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในย่านจัตุรัสเวนเซนลาส ภายนอกอาคารยังคงรักษารูปแบบสถาปัตยกรรมแบบดั้งเดิมเอาไว้ ตามข้อบังคับของปราฮา แต่ภายในนั้นตกแต่งอย่างหรูหราร่วมสมัย และมองไปทางไหนก็มีแต่ชุดราตรีสวยๆ หรูหราราคาแพงแขวนอยู่เต็มไปหมด บ้างก็โชว์อยู่บนหุ่นรูปผู้หญิง เธอเลือกไม่ถูกเลยว่าชุดไหนที่เธอคู่ควรจะสวมใส่มัน

“จัดชุดที่สวยที่สุดและ...” เขาหยุดเว้นจังหวะ สายตาสบประสานเจ้าหญิงของตนสลับกับอัญมณีหรู ในกล่องผ้าสักราดที่คนของเขาถือมาให้ปรากฏต่อสายตาเจ้าของห้องเสื้อชื่อดัง “ช่างดูเป็นการเข้ากันดีทีเดียวกับเครื่องประดับเซตนี้”

“โอ... เป็นเครื่องเพชรที่เลอค่าคู่ควรกับคุณผู้หญิงมากค่ะ” พนักงานสาวประจำร้านมองเครื่องประดับชิ้นนั้น สลับกับหญิงสาวที่จะได้สวมใส่มัน ดวงตาเธอทอประกายออกมาอย่างชื่นชมแกมอิจฉาเล็กน้อย อัญญ์มาลีมองสายตาคู่นั้นครู่หนึ่ง มันมีความหมายว่า เธอช่างเป็นผู้หญิงที่โชคดีเสียเหลือเกิน... อัญญ์มาลีสัมผัสได้ทางภาษากาย ก่อนจะส่งยิ้มให้เธออย่างยื่นไมตรี

“คุณตาถึงมากที่รัก” เขาเอ่ยชมพนักสาวคนนั้น จนเธออาย แก้มแดง แทบม้วนตัวเข้าหากันเป็นม้าน้ำ

ผู้ชายเจ้าชู้ เสน่ห์ล้นเหลือ มักจะบริหารเสน่ห์ตัวเองทุกนาทีที่มีโอกาสสินะอัญญ์มาลีคิด

“ไปลองชุดสิ... หวานใจ” เขาบงการ

“ค่ะ” อัญญ์มาลีรับคำอย่างว่าง่าย

“แล้วชุดทุกชุด ต้องส่งมาให้ผมเลือกด้วยล่ะ” เขาหยุดเว้นจังหวะ สายตาคู่คมสบประสาน “ผมเพียงคนเดียวที่จะตัดสินใจว่า ค่ำคืนพิเศษ คุณต้องอยู่ในชุดไหนนะหวานใจ” เขาประกาศอย่างเผด็จการ เธอขึงตาใส่ แต่ก็ต้องทำตามบงการเขาอย่างยอมจำนน ก็รับค่าจ้างเขามาหมดแล้วทั้งก้อนน่ะสิ

“จอมบงการ! หญิงสาวเชิดคางเถียง ถ้าเธอจะไม่อาจขัดขืนคำสั่งเขา อย่างน้อยขอให้ได้ติเขากลับ มันก็พอเป็นสิ่งกระชุ่มกระชวยใจ

“ถ้าเป็นเวลาอื่น ผมจะไม่บังคับคุณที่รัก แต่สำหรับงานเลี้ยงการกุศล คุณจำเป็นต้องสวย... เลอค่าที่สุด คุณต้องเป็นเจ้าหญิงของดานิเอล ผู้หญิงที่สวยที่สุด สะกดทุกสายตาในงานนั่น” เขาประกาศ อัญญ์มาลีหายใจติดขึ้นมาทันที เขาดูคาดหวังกับเธอมากเกินไป เธอไม่เคยลืมเลยว่า เธอเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาๆ เท่านั้น แต่จากที่ได้ยิน เขาต้องการเนรมิตเธอเพื่อห่างไกลจากความเป็นตัวเธอเองมากนัก

เธอยอมรับว่าหนักใจ แต่เธอจะทำมันอย่างดีที่สุด

“ฉันเข้าใจค่ะ” อัญญ์มาลีตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้

พนักงานสาวนำชุดราตรีมาเรียงให้เธอเลือก ขณะนั้น ชายหนุ่มก็เดินสำรวจชุดอื่นๆ ในร้าน แล้วก็เลือกให้พนักงานสาวนำพวกมันไปให้หญิงสาว

อัญญ์มาลีหยิบชุดไปห้องลองเสื้อ ภาพสะท้อนในกระจกคือเจ้าหญิงที่ยังไม่ได้แต่งหน้าทำผม... ชุดหรู ส่งให้เธอเลอค่าอย่างที่ไม่คาดว่าตนจะดูดีขึ้นได้

“ออกมาให้ผมดู” เขาพูดเหมือนออกคำสั่ง ร่างบางเดิมออกมา เขาเอียงคอพิจารณาก่อนส่ายหน้าช้าๆ อย่างไม่ชอบใจนัก

เป็นอยู่อย่างนี้ ราวๆชั่วโมง เวลามันผ่านไปรวดเร็ว เธอว่าชุดแรกก็สวยและเธอก็ชอบแล้วนะ แต่อีตาบ้าจอมเผด็จการนี่สิ เรื่องมาก ไม่พอใจสักที

“ผมชอบชุดนี้” เขาสรุป นาทีเดียวกันกับใช้สายตาโลมเลียเธอ

“แต่มัน... มันโป๊มากนะคะ” อัญญ์มาลีเสียงสั่น นี่เขาจะให้เราใส่ชุดนี้จริงๆ หรือ

“ผมไม่เห็นว่ามันจะโป๊ตรงไหนเลย”

“คุณก็ลองมาใส่เองสิคะ”

“ผมจะใส่ได้ยังไง... อย่างผมต้อง ถอดเท่านั้น”

หญิงสาวหน้าแดงก่ำ คำพูดเขาเรียกเลือดฝากของหญิงสาวได้ตลอดเลย ไม่อายเธอก็ควรจะอายตัวเองและเกรงใจพนักงานบ้าง ห้องเสื้อไม่ใช่เล็กๆ มีคนเต็มไปหมด

“คนบ้า!

“จัดการให้ผมด้วย” เขาหันไปออกคำสั่งกับพนักงานสาวที่ยืนอมยิ้มอยู่ข้างๆ จากนั้น ร่างแบบบางเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องลองเสื้อ พร้อมออกมาหาเขา

นิ้วเรียวแกร่ง หยิบปรอยผมออกจากแก้มให้เธอ แล้วลูบศีรษะ “ผมคุณ... ยุ่งเชียวล่ะ” เขาพลิกเธอหันหลัง ก่อนขยับผมหางม้าที่มันบิดเบี้ยวให้เธอ หญิงสาวรู้สึกสะท้านเพราะอะดรีนาลีนแล่นซ่าน เพียงเขาสัมผัส

เขาใส่ใจผู้หญิงอย่างนี้ทุกคนหรือไงนะ

“หิวไหม?” เขามองเธออย่างอ่อนโยนเมื่อจับบ่าหญิงสาวหันมาประจันหน้า คุณแก้มแดงอีกแล้ว แต่อัญญ์มาลีสัมผัสได้ว่าในความอบอุ่นอ่อนโยนนั้นก็แฝงไว้ด้วยความอันตรายไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเลย

“ไม่ค่ะ” เสียงหวานปฏิเสธ เมื่อเช้ากินเข้าไปตั้งเยอะ ตอนนี้ยังย่อยไม่หมดเลยมั้ง นี่จะชวนกินอีกแล้วเหรอ เดี๋ยวกว่าจะอยู่ที่นี่ครบปี เธออ้วนเป็น หมูปราก กันพอดีสิ ใจคอจะขุนให้อ้วนเลยเรอะ!

“นี่มันเลยเวลาทานมื้อกลางวันมานาน ผมจะพาคุณแวะทานอะไรหน่อย อยากให้คุณมานอาหารแบบชาวเช็กบ้าง” เขาบอกและก็คงเผด็จการทำตามคำพูดตนเหมือนเช่นเคย

“ฉันยังไม่หิวจริงๆนะคะ” หญิงสาวปฏิเสธ แต่ดูแล้ว เขาจะยังคงยืนกรานอยู่ดี เธอพบว่าเขาเป็นจอมเผด็จการอยู่ไม่น้อยเลย

“แต่ผมหิวแล้ว” เขาบอกน้ำเสียงเอาแต่ใจ แบบนี้ใครจะกล้าขัดเขาเล่า ริชาร์ดยิ่งกำชับนักหนาว่าอย่าทำให้เขาต้องโกรธ หรือขัดใจเขาเด็ดขาด อย่าทำเสียไปถึงเขา ไม่งั้นคนที่ซวยจะเป็นใครไปไม่ได้เลยถ้าไม่ใช่เธอ

“ตามใจคุณค่ะ” เธอตัดบท พูดไปก็หน้างอไป มากับผู้ชายเอาแต่ใจและจอมเผด็จการก็เป็นแบบนี้ล่ะ ก็รับจ้างเขา เป็นเมียเฉพาะกิจนี่ นายจ้างว่าไง ก็คงต้องว่าตามนั้น กรรมน้อยๆ ของอัญญ์มาลี

“ต้องอย่างนี้สิ เมียรัก” เขาเอ่ยชม น้ำเสียงทุ้มต่ำฟังดูเซ็กซี่ เธอคุ้นชินกับคุณสมบัติข้อนี้ของเขา ยิ่งนานวันที่ได้ใกล้ชิดมันยิ่งตอกย้ำได้เป็นอย่างดีว่า ดานิเอลเป็นผู้ชายทรงเสน่ห์ เซ็กซี่ร้อนแรง และอันตรายอย่างที่สุด

“หยุดเรียกฉันแบบนั้นตอนอยู่ข้างนอกนะคะ คุณก็รู้นี่ว่าเราเป็นแค่...”

“ย้ำอยู่ได้ ก็ผมอยากเรียกแบบนี้” เขาหยุดจ้อง “คุณจะได้ชิน” เขาบอกเป็นนัยๆ ยังไม่เข้าใจหรืออย่างไรเด็กน้อย “เมื่อไหร่ที่คุณเป็นเมียผมจริงๆ ขึ้นมา คุณจะได้ชินเวลาผมเรียกแบบนี้ยังไงล่ะ”

เขาคิด หัวใจพองโตอันมีสาเหตุมาจากเลือดกำลังสูบฉีดอย่างแรงกล้า ตามประสาวัยหนุ่มผู้มีอารมณ์พุ่งพล่าน

ดานิเอลพาอัญญ์มาลีไปดินเนอร์ อาหารสไตล์พื้นเมืองของชาวเช็ก ถูกจัดวางอย่างงดงามบนโต๊ะอาหาร ต่างก็หิ้วท้องทนหิวมานานจนตอนนี้เลยเวลาอาหารเย็นมาก็มาก อัญ์มาลีเริ่มต้นจะรับประทานอาหาร กำลังจะจ้วง

“เดี๋ยว!” ดานิเอลขัดจังหวะขึ้น หญิงสาวต้องค้างทุกอย่างไว้ แล้วถลึงสายตาใส่เขาอย่างเพ่งโทษขัดใจ

“อะไรอีกเล่า” หญิงสาวย่นจมูกอย่างขัดใจ

“ครูมาสอนมารยาทอะไรบ้าง แบบชาวเช็กน่ะ มื้อนี้ต้องทำแบบนั้นเพื่อทบทวนการเรียนการสอน”

“โอ้ย... อะไรเนี่ย” หน้าสวยเริ่มหงุดหงิดใส่ ผู้ชายกวนโมโห

“ไม่มีข้อแม้ ทำไม หรือว่าจำไม่ได้ ครูสอนแล้วมันเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาหรืออย่างไร? หืม?” เขาท้ายทายหญิงสาวย่นจมูกใส่เขาอย่างแสนชัง

“ก็ได้” เธอตอบ

มื้อเย็นเริ่มขึ้นอย่างประณีต อัญญ์มาลีออกจะเขินเล็กน้อย แต่เธอก็ทานไปพร้อมกับทบทวนที่ครูสอน ความจริงมันก็เบสิคๆทั้งนั้นล่ะ แต่เขาบังคับให้เธอท่องให้เขาฟัง เชื่อว่ามันจะทำให้หญิงสาวจำขั้นตอนได้ขึ้นใจ

ในสายตาซีอีโอหนุ่ม อัญญ์มาลีเป็นผู้หญิงฉลาด เขาไม่ห่วงหรอก ว่าเธอจะทำเขาขายหน้า แต่เขาจงใจทำให้มันมีกิจกรรมอะไรๆ มากมายในแต่ละวัน เพราะเขาชอบและมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ ได้แกล้ง และสูดดมเอากลิ่นหอมๆ รายรอบตัวเธอเข้าไปตรึงตราข้างในหัวใจเขา...

“ดีมาก” เขาชมหลังจากหญิงสาวจิบไวน์แล้ววางแก้วลงอย่างเรียบร้อย

“คุณนี่... เรื่องมากทุกกระเบียดนิ้ว น่ารำคาญ” เธอบ่น ปากก็เคี้ยวตุ้ยๆ

“เดี๋ยวเหอะ!” สายตาคมดุถูกส่งมามองเธอ

“ไม่พูดก็ได้”

“ที่ทำเนี่ย หวังดีกับเราหรอกน่ะ คืนงานเลี้ยงจะได้ไม่ปล่อยไก่ให้มาดามว่าได้ แม่เป็นยังไงคุณก็พอจะรู้แล้วนี่” เขาบอก พูดจบก็ส่งอาหารเข้าปากตัวเองแล้วเคี้ยวตุ้ยๆอย่างเอร็ดอร่อย

“รู้แล้วน่า”

“ดีมาก... เมียรัก” เขาบอก ด้วยสายตาแพรวพราว จนอีกฝ่ายอดมันเขี้ยวไม่ได้

ดินเนอร์ผ่านไปอย่างช้าๆ ทว่าประณีตในรายละเอียด รอยยิ้ม เสียงหัวเราะและประกายแห่งความสุขในแววตาของทั้งสองสอดประสาน

มันเป็นสิ่งที่ทำให้เป็นสิ่งเชื่อมความสัมพันธ์ให้ทั้งสองโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมเข้มลอบมองเธออย่างลึกซึ้ง เขาเพิ่งรู้สึกตัวตนนี้เองว่า รู้สึกสบายใจอย่างประหลาด หัวใจเต้นรัวเมื่ออยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้ แล้วก็ช่างชักพาให้นึกถึงจูบแรกที่เขามอบให้เธอในวันที่เท้าเธอแตะผืนแผ่นดินปราฮา...

เขา อยาก จูบเธอ... อีกครั้ง และอีกครั้ง จูบแบบละโมบ จูบแบบไม่รู้จักพอ เขารักที่เธออยู่ในอ้อมกอดเขา ชอบเวลาเธออ่อนระทวยในอ้อมอกเขา

ประทับใจคือคำนี้ เหมาะที่สุดกับการนิยามให้เธอ แม่สาวน้อย เมียเฉพาะกิจ



[1] Koruna CZK สกุลเงินประจำชาติ สาธารณรัฐเช็ก 1 โครูนา = 1.44 บาท ( ณ มีนาคม 2559)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha