บ่วงรักเฉพาะกิจ โดย ภัคร์ภัสสร [จบแล้ว]

โดย: chineserose



ตอนที่ 9 : ราตรี... ติดต้องใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ราตรี... ติดต้องใจ

งานเลี้ยงการกุศล

มาดามลีเวีย ผู้เป็นมารดาจอมเผด็จการของดานิเอลและเป็นนายแม่แห่ง แอล. กรุ๊ป เป็นแม่งานแบบนี้ทุกปีจนกลายเป็นธรรมเนียม ธีมของปีนี้ จัดขึ้นเพื่อนำเงินรายได้จากการประมูลไปช่วยผู้อพยพจากซีเรีย โดยเฉพาะเด็กๆ ค่ำคืนพิเศษ งานประมูลผลงานศิลปะหายาก ที่มีคนมากมายควานหาและต้องการจับจองเป็นเจ้าของ ซึ่งจัดขึ้นเพียงปีละครั้งเท่านั้น

สิ่งของมีคุณค่าเหล่านี้ถูกนำมาประมูลเพื่อนำเงินรายได้ไปช่วยเด็กๆ จากค่ายอพยพชาวซีเรีย ที่หลั่งไหลเข้าสู่ดินแดนยุโรป พวกเขาเหล่านั้น น่าสงสาร น่าเวทนา การตัดสินใจยอมรับชาวอพยพของบางประเทศ นั่นหมายถึงการต้องรับภาระโอบอุ้มค่าใช้จ่ายต่อหัวของชาวอพยพเหล่านั้น แต่ต่อให้มีปัญหามากมายตามมา แต่ผู้นำประเทศก็ตัดสินใจรับไว้ เพื่อมนุษยธรรม

ภาพสะเทือนใจเหล่านั้น ยากเกินกว่าจะเข้าไปช่วยเหลือ แต่หากว่าการให้เม็ดเงินสนับสนุนช่วยเหลือหน่วยงานที่ดูแลเรื่องนี้ เป็นที่เชื่อเหลือเกินว่า อย่างน้อยก็น่าจะทำให้สถานการณ์ตึงเครียดผ่อนคลายลงบ้าง ไม่มากก็น้อย

                สถานที่จัดงาน เป็นโรงละครเก่าแก่บนจัตุรัสโอล์ทาวน์ ใจกลางปราฮา ประดับประดาไปด้วยมวลดอกไม้ เครื่องตกแต่งสไตล์โกธิค

ในอดีต โรงละครแห่งนี้ เป็นโรงละครเพราะคนชอบดูละครและอุปรากรต่างๆ และที่ขึ้นชื่อก็คือละครหุ่นกระบอกเมื่อตกมาถึงรุ่นสู่รุ่น กระทั่งขณะนี้ ตระกูลมหาเศรษฐีอย่างลิมเบอร์สกีได้ซื้อเอาไว้ โดยมีดานิเอลเป็นเจ้าของ แต่มีมาดามลีเวีย มารดาเป็นผู้บริหารสูงสุด แน่ที่ว่าแม้นางจะอายุด้วยวัย 65 ปีแต่ก็นับว่าเป็นอายุที่มากแล้ว แต่ก็ยังปรารถนาที่จะทำงานทุกวัน นางว่า ทำงานเล็กๆ น้อยๆ เป็นการป้องกันอัลไซเมอร์

ดูแล้ว นางไม่น่าจะเป็นอะไรลงไปไปง่ายๆ เพราะมีลูกชายตัวแสบอย่างดานิเอล ให้นางได้วางหมากงัดข้อกับเขาจบเรื่องนั้น ก็หันมาสู่เรื่องนี้ มิได้หยุดหย่อน

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงอย่างละเมียดละไม แขกผู้มีเกียรติหนาตาในห้องโถงใหญ่ บัตเลอร์ชายหญิงในชุดสูททักซิโดเดินเสิร์ฟเครื่องดื่ม คอกเทล อย่างเอาใจใส่และแลดูเป็นมืออาชีพ บรรดาแขกผู้มีเกียรติหญิงชายผู้ร่วมงาน ต่างสวมใส่ชุดสูทสามชิ้นอย่างมาดเนี๊ยบ ส่วนสุภาพสตรีล้วนมาในชุดราตรีเต็มขั้น รวมทั้งเครื่องประดับเลอค่า ต่างขนมาส่งแสงระยิบระยับไปทั่วงาน บริเวณโดยรอบถูกประดับไปด้วยมวลไม้ที่งดงามอย่างกุหลาบ กล้วยไม้แคทรียาราคาแพงนำเข้าจากเมืองไทย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของมวลดอกไม้นานาพันธุ์ ส่งกลิ่นหอมกำจายอยู่โดยรอบภายในงานราวกับเป็นการต้อนรับผู้มาร่วมงานราตรีการกุศลที่หรูหราในค่ำนี้...

มาดามลีเวีย ในชุดราตรียาวผ้าลินินหรูหราแนบเนื้อ อวดรูปร่างของสาวใหญ่ที่ลูกโตเป็นหนุ่มเป็นสาวแล้วทั้งสาม ถูกตัดเย็บอย่างประณีตและเป็นดีไซน์เดียวสำหรับมาดามแห่งลิมเบอร์สกีเพียงเท่านั้น

รูปร่างของผู้หญิงอายุขนาดนี้ ถือว่านางรักษารูปร่างและดูแลตัวเองดีอย่างที่สุด และนางเป็นผู้หญิงแนวหน้าของสังคมปรากที่มีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม

แต่เมื่อมองเห็นใบหน้าของนางที่ฉายแววหงุดหงิดนั้น มั่นใจเหลือเกินว่าต้องมีบางอย่างรบกวนจิตใจนางอยู่ในขณะนี้

“ป่านนี้แล้ว แดเนียลยังมาไม่ถึงอีกหรือ?” นางเอ่ยถามด้วยแววหงุดหงิดในน้ำเสียง ลูกชายไม่เคยเหลวไหลผิดเวลาแบบนี้มาก่อน แน่ละ เขาเป็นผู้บริหารระดับสูง แต่คราวนี้ เขาต้องมีเจตนามาช้า ให้นางไม่พอใจแน่นอน

จะไม่พอใจเพราะนางห้ามพาแม่ผู้หญิงเอเชียจากโลกที่สามนั่นก็ตามเถอะ นางอับอายที่จะยอมให้แม่นั่นมาเดินเฉิดฉายในงาน

“น่าจะใกล้ถึงแล้วนะครับ” ผู้ช่วยหนุ่มที่งานนี้ถูกส่งตัวมาช่วยเป็นพ่องานบอก สีหน้าเริ่มซีดเพราะมาดามเริ่มอารมณ์ไม่ดีแล้ว ไม่รู้จะโดนอะไรอีก

“อยู่ไหน... แดเนียลอยู่ไหนแล้วล่ะ?” มาดามลีเวียเอ่ยถามอย่างฉุนเฉียว

“เอ่อ...” ผู้ช่วยอึกอักเหมือนน้ำกำลังท่วมปาก ไม่กล้าแม้สบตานาง

ทันใดนั้นเอง สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นว่าบรรดาสื่อมวลชนและแขกเหรื่อที่มาร่วมงานต่างให้ความสนใจไปที่ผู้มาใหม่

เสียงฮือฮาดังอื้ออึงอย่างชื่นชมจนนางนึกสงสัยว่าสิ่งนั้นมันคือปรากฏการณ์อะไรกัน ทำไมถึงได้รับความสนใจมากมายขนาดนั้น

ไม่นานจากนั้น สิ่งที่นางกำลังตั้งข้อสงสัยก็ถูกเฉลย เมื่อภาพบุตรชายเดินควงคู่มากับหญิงงามคนหนึ่ง รูปร่างสะอวดสะองค์ งดงามดุจเจ้าหญิง

มาดามลีเวียต้องใช้เวลาเพ่งมองอยู่นาน กว่าจะทำใจยอมรับว่า เจ้าหญิงสาวแสนสวยในค่ำคืนนี้ คือเด็กหญิงผู้มอมแมมจืดชืดราคาถูกจากประเทศโลกที่สาม ไม่มีทางเป็นไปได้เลยสักนิดจะถูกจับแปลงโฉมให้งดงามขึ้นมาได้มากมายขนาดนี้

เป็นไปได้อย่างไร!’ มาดามลีเวีย อึ้งกับภาพนั้นที่เห็น มันสร้างความประทับใจให้กับคนร่วมงาน อันธรรมดาบุตรชายของนางก็เป็นสิ่งที่น่าดึงดูดใจอยู่แล้วด้วยกิตติศัพท์ของเขา

ดานิเอลที่มาร่วมงานแบบฉายเดี่ยวมาตลอดทุกปีแต่สำหรับค่ำคืนนี้กลับต่างออกไป  แต่ทว่าปีนี้เขากลับมาพร้อมคู่ควงสาวแสนสวย

บรรดาสื่ออยากรู้เป็นธรรมดาว่าผู้หญิงที่โชคดีคนนั้นเป็นใครกัน แต่ที่น่าสนใจไม่น้อยคือผู้หญิงคนนี้ต้องเป็นชาวเอเชียอย่างแน่นอน เพราะเธอมีสีผมสีดำ และผิวสีน้ำผึ้งผสมนมสด สวยนวลเนียนน่าสัมผัส งดงามน่าหลงใหลในสายตาของชาวยุโรป ที่แทบอยากจะยอมแลกด้วยอะไรก็ตาม เพียงเพื่อให้มีผิวสีน้ำผึ้งผสมนมแบบนั้น อัญญ์มาลีไม่ขาวจัด ไม่ดำคล้ำ เธอก็มีสีผิวโทนเหลืองแบบสาวเอเชียธรรมดาที่เนียนละเอียดน่าสัมผัส

แต่นั่นมันเป็นสิ่งวิเศษที่ดึงดูดใจชาวยุโรปที่มีผิวขาวซีดเผือดเท่านั้นเอง

อัญญ์มาลีสะกดความประหม่าเอาไว้ แม้ว่าเหงื่อซึมฝ่ามือจนเปียกชุ่มไปหมด งานเลี้ยงการกุศลกำลังดำเนินไป ดานิเอลไม่ปราศนามาถึงงานเร็วนัก 

หญิงสาวหวั่นไหวเหลือเกิน และต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะไม่เกี่ยวแขนเขาแน่นเพราะความไม่มั่นใจ ต้องยึดเหนี่ยวซีอีโอหนุ่มไว้ราวเป็นที่พึ่ง

เรือนร่างงามระหง ในชุดราตรียาวสีนูดสวยหรู ดีไซน์ของชุดท่อนบนจั๊มคอ ตัดเย็บเรียบง่ายด้วยผ้าปักลายเลอค่า เน้นเข้ารูปเผยทรวดทรงของอิสสตรีที่อวบอิ่มใต้ผ้าลูกไม้ซีทรูราคาแพงบางเบานั้น จากเอวลงมาเนื้อผ้าพลิ้วหนาทิ้งตัวลงมามีน้ำหนักและมันแนบเนื้อยามเธอก้าวเดิน ส่งให้หญิงสาวงดงามสง่าสมกับเป็นฝีมือจากห้องเสื้ออาลี ซาบ กูตูร์ แบรนด์ดังระดับโลก ค่ำคืนนี้นางฟ้าแสนหวานของเขาเผยความเซ็กซี่เล็กๆ ที่แอบซ่อนอยู่ จนดานิเอลไม่อยากละสายตาไปจากเธอได้เลยแม้สักนาทีเดียว นั่นยังไม่พอ เมื่อเครื่องประดับเพชรน้ำงามเลอค่าของตุ้มหูทรงหัวใจนางฟ้า ประดับซ้ายขวา นั่นแทบทำเอาจักรวาลของแบดบอยสะเทือน

ความประณีตบรรจง ที่ดานิเอลต้องการเนรมิตหญิงสาวให้งดงามดุจเจ้าหญิง และความคาดหวังให้เธอเป็นซินเดอเรลร่าที่สวยที่สุดในงาน  ดูเหมือนว่าจะประสบความสำเร็จอย่างเยี่ยมยอด

แต่ผู้หญิงที่ตกเป็นเป้าสายตาอย่างอัญญ์มาลีกลับไม่มั่นใจนัก ที่กลายเป็นจุดเด่นสุดในงานแบบนี้ เขาจับมือน้อยของหญิงสาวที่เปียกชุ่มขึ้นมาคล้องควงแขนแกร่งของเขาเอาไว้ ก่อนบีบหลังมือเธอเบาๆ เป็นการปลอบประโลมให้เธอคลายความประหม่ากังวล

เขาช่าง... อ่อนโยนและใส่ใจเธอ

เขายิ้มอย่างพอใจ เจ้าหญิงของเขามิได้สวยน้อยหน้าไปกว่าผู้หญิงคนไหนในงานเลยสักนิดเดียว

แก้มของหญิงสาวทอสีแดงระเรื่อ หัวใจดวงน้อยเต้นรัว เต็มไปด้วยความประหม่า  

“ไฮ... แดเนียล” คริสเตียน เลิฟเอ่ยขึ้นเมื่อเขาควงหญิงสาวเดินผ่า สายตาคมหยุดจ้องทักทายตอบกลับอย่างรักษามารยาท ขณะที่คู่สนทนามองมาที่อัญญ์มาลีด้วยสายตาหยาดเยิ้ม

“คุณดู... สวยมากแมรี่ คุณสวยที่สุด” คริสเตียน เลิฟเอ่ยชม

“ขอบคุณค่ะ” เธอตอบ พร้อมยิ้ม ดานิเอลหันมาสบตา สายตานั้นมองเออย่างหลงใหลเช่ากัน ปกติเธอก็ดูสวยอยู่แล้ว แม้ว่าอัญญ์มาลีไม่ใช่ผู้หญิงสวยจัด แต่ด้วยทุกอย่างรวมกันเป็นเธอ ทำให้ดานิเอลหลงเสน่ห์ผู้หญิงคนนี้ได้ไม่ยาก และนับวันมันก็เพิ่มมากยิ่งขึ้น และเขาไม่ต้องการให้ผู้ชายคนไหนรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงข้างเขาทั้งนั้น

“สิ่งนั้น ฉันรู้ดีอยู่แล้วโทมัส เราคงต้องขอตัวนะ มาดามกำลังรอเราอยู่” ดานิเอลตัดบท

หญิงสาวตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัว

ซีอีโอหนุ่มดึงเธอเข้าไปในงานแบบที่ยังคงให้เธอคล้องแขนเขาควงไว้ พร้อมพูดด้วยเสียงเบาๆ แต่เย็นชา เสน่ห์แรงตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย... หืม” เขาเหน็บเธอสินะ

“ความผิดที่ฉันหรือไง” เธอเถียง เขาตรึงสายตาคมเข้มดุดันที่กลีบปากสีสวย ฉ่ำหวาน ถ้าไม่ติดว่ามีแขกเหรื่อหนาตาแบบนี้ เขาคงบดบี้ขยี้ปากเก่งๆ นั่นสักสองสามชั่วโมงจนกว่าจะพอใจ

“อย่าหว่านเสน่ห์ไปทั่ว คุณคือภรรยาผม จำไว้!!” นี่เขาสั่งเพราะมันคือหน้าที่ หรือกลั่นออกมาจากก้นบึ้งของใจกันแน่

หึงหวงหรือไงกัน

“ฉันไม่ได้คิดจะหว่านใครสักหน่อย” หญิงสาวเถียง

“หยุดต่อคำ ถ้าไม่อยากเห็นผมหงุดหงิดมากไปกว่านี้” เขาหยุดจ้องเธอก่อนเอ็ดเสียงดุ หญิงสาวเม้มปากแน่นอย่างเอาแต่ใจ “ไม่งั้น... ขากลับ คงต้องมีคนถูกทำโทษ” เขาทิ้งท้าย น้ำเสียงเปี่ยมแววเผด็จการ

อัญญ์มาลีรู้สึกตกอยู่ภายใต้อำนาจควบคุมของเขาเสียเหลือเกิน...

หญิงสาวเมินหน้าไปทางอื่น ไม่เถียงก็ได้ และจะไม่ปริปากพูดอะไรอีกเลย คอยดูสิ

“เป็นไงบ้างครับมาดาม?” เขาทักทายมารดาที่ยืนตาค้างเพราะตะลึงในความงามดุจเจ้าหญิงของเด็กสาวจากประเทศโลกที่สามที่นางเคยสบประมาทเอาไว้อย่างรังเกียจรังงอน

“สวัสดีค่ะ” อัญญ์มาลีเอ่ยทักทายพร้อมยิ้มแย้มอย่างยื่นไมตรีและแสนนอบน้อม นางเมินใส่ กลับผินหน้าไปมองจ้องบุตรชายที่ไม่ได้ดั่งใจ ดานิเอลยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดีที่เขาตอกหน้ามารดาให้หงายเงิบด้วยความตะลึงตะลานในความงามของภรรยาตนเองได้สำเร็จ

มันต้องได้อย่างนี้สิ!’

“ขัดคำสั่งแม่อีกแล้ว” มาดามลีเวียโกรธจัด รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งที่ดานิเอลควงผู้หญิงโลกที่สาม อย่างอัญญ์มาลีเข้ามาในงาน นางจะแก้ตัวกับครอบครัวของหนูแองเจลลิกาอย่างไร ในเมื่อฝ่ายนั้นหมายมั่นว่าจะต้องให้งานแต่งงานระหว่างดานิเอลและบุตรสาวคนสวยอย่างแองเจลลิกาเกิดขึ้นให้จงได้

เขามองอัญญ์มาลี สายตาที่มองมามันมีประกายความอ่อนโยนอยู่ลึกๆภายใน

“ผมก็ไม่ได้ขัดคำสั่งใครนี่ครับ” เขาหยุดจ้องตามารดา “เพราะคืนนี้ผมควงมากับเจ้าหญิงแห่งปราฮา” เขาเอ่ย

“แดเนียล มาถึงแล้วเหรอ” บิดาเข้ามาขัดจังหวะ พอดีที่ได้ทำลายบรรยากาศที่ตึงเครียดลงไป

“ครับพ่อ ปีนี้คนมาร่วมงานเยอะกว่าทุกปีนะครับ”

“นั่นสิ ไป ไปกับพ่อ”

“ไปกันที่รัก” อัญญ์มาลีสบตาเขาแบบประหม่า

“อย่ากลัวเลยน่า” เขาบอกเธอ สายตาแพรวพราว มือแกร่งยังคงประคองบั้นเอวเธออย่างทะนุถนอม หวงแหนเป็นที่สุด อัญญ์มาลีสัมผัสได้ว่า เขาทำตัวเป็นจ้าวข้าวเจ้าของเธออย่างเต็มที่ สานตาหนุ่มๆ ในงาน ไม่มีสายตาคู่ไหนเลยที่จะพลาดมองมาที่เธอ

“ฉัน... ไม่ได้กลัวสักหน่อย” เสียงหวานเถียง เธอตวัดสายตามองเขา

“...” เขายิ้มตอบ แววตาเขาอ่อนโยนเหลือเกินในค่ำคืนนี้

ชายหนุ่มเอื้อมมือแกร่งโอบเอวคอดเล็กของหญิงสาว ก่อนตวัดร่างบางเข้ามาใกล้ๆ ก่อนกระซิบ

“ไม่ต้องกลัวหรอก ถ้ามีใครมาถาม ก็บอกว่ามากับท่านดานิเอล ในฐานะภรรยา” เขาบอกเป็นการซักซ้อม

“คุณ...”   

“อะไรกันคุณ”

“ฉันไม่ชอบคนเยอะๆ แบบนี้เลย ขอนั่งรอไม่ได้เหรอคะ” หญิงสาวต่อรอง ดวงตาตรึงบนใบหน้าเขาอย่างวิงวอน เป็นเชิงขออนุญาต ตอนนี้เขาทำเหมือนเป็นผู้ปกครองเธอไม่มีผิด

“ไม่ได้” เสียงเขาเข้ม ฟังดูดุดันเหลือเกิน ช่างเผด็จการ อัญญ์มาลีนั้นรู้สึกอยู่ใต้บงการเขา

“ทำไมละคะ ฉันก็อุตส่าห์ยอมมาด้วยแล้วนะ” เธอตอบงอน

“ทำไมงั้นเหรอ...” เขาหยุดสบประสานสายตา “ผม-อยาก-อวด-เมีย!” เขาตัดบท รอยยิ้มร่ายเล่ห์ปรากฏบนใบหน้า ทำเอาเธอรู้สึกร้อนผ่าวที่แก้ม พาให้หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำแบบที่สะกดห้ามก็ไม่ได้เสียด้วย

เขาจับมือเธอมาคล้องแขนเขา เดินควงไปทั่วงานอย่างหวงแหน จนภาพนั้นทำมารดาเขายิ่งร้อนไปด้วยโทสะ เห็นทีว่านางจะต้องจัดการบุตรชายหัวดื้อคนนี้ซะแล้ว

“นั่นดานิเอลนี่” หญิงวัยกลางคนพูดขึ้น

“มากับใคร” อีกคนสำทับ

“แองเจลลิกา... ผู้หญิงที่แดเนียลควงนั่นใครน่ะลูก?” มาดามลินซิเย่ร์ผู้เป็นมารดาสะกิดแขนบุตรีเพื่อถามรายละเอียดของผู้หญิงที่ยืนเคียงข้างดานิเอล ชายหนุ่มที่นางหมายตาจะให้เขาเป็นสามีของแองเจลลิกา นางเห็นแวบแรกก็เดาได้ว่าต้องเป็นหญิงสาวชาวเอเชียแน่นอน สายตาเหยียดหยามปรากฏบนใบหน้านางทันที

“ไม่ทราบค่ะ” แองเจลลิกาบุตรีเอ่ยขึ้นสายตาจับจ้องไปที่หญิงสาวชาวเอเชียที่ถูกพูดถึงในเชิงที่ไม่น่าปลื้มอกปลื้มใจนัก

“ภรรยา” ผู้ช่วยคนหนึ่งตอบ

“เหลวไหล” มาดามลินซิเย่ร์เบ้ปากพูดอย่างไม่อยากเชื่อ

“ไม่เหลวไหลค่ะแม่ ดานิเอลประกาศตัวขนาดนั้น” อันนาพูดสวนขึ้นบ้าง

“แล้วนี่ไปตบแต่งกันตั้งแต่เมื่อไหร่ยะ?” น้ำเสียงไม่รู้สึกยินดีด้วยเลยแม้แต่น้อย

“ก็นั่นสิคะ จู่ๆก็มีเมียโผล่มาแบบนี้” ญาติผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงสำทับขึ้น สายตาแต่ละนางที่มองไปยังหญิงสาวที่ถูกกล่าวถึงนั้นล้วนไม่มีความเป็นมิตรอยู่ในนั้นเลย

“เขาพามาคืนนี้ จงใจจะเปิดตัวกระมัง” แองเจลลิกาพึมพำ และเธอก็รู้เป็นอย่างดีทีเดียวว่า การที่มารดาบังคับให้มาร่วมงานในค่ำคืนนี้ ก็เพื่อสานต่อไปสู่การดูตัวบ้าบอนั่นกับดานิเอล ซึ่งเธอเองก็ไม่เห็นด้วยกับมารดานักหรอก หวังเช่นกันว่า ฝ่ายชายเองก็จะใช้พยายามต่อต้านการแต่งงานแบบคลุมถุงชนแบบนี้เช่นกัน

การที่เขามากับหญิงสาวคนอื่น ที่ดูเหมือนว่าเขาจะเอาใจใส่เธออย่างที่สุด นั่นถือเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับแองเจลลิกา

“เปิดตัว” อันนาผู้เป็นน้องสาวถึงกับแผดเสียงลั่น

“ใช่ ก็ไม่งั้นพี่แองเจลลิกาก็จับดานิเอลเรียบร้อยสิ” น้องอีกคนออกความเห็นบ้าง

“นี่! เธอกับอันนา หยุดพูดจาไร้สาระ แล้วหุบปากซะ!” แองเจลลิกากำราบน้องๆ

“พี่สาวแกพูดถูก” ผู้เป็นมารดาสำทับบ้าง

“พวกรับความจริงไม่ได้ ผู้ชายเขาไม่รัก” น้องสาวยังไม่หยุดต่อคำ

“อันนาพูดกับพี่สาวแบบนี้ได้ยังไงหา?”

“ก็มันจริง” ผู้เป็นน้องสาวน้องสาวดวงตาเฉี่ยวเบ้ปากเยาะเถียงเธอขึ้นมา

“พอได้แล้ว” แองเจลลิกาเอ็ดอีกครั้งเจือแววหงุดหงิด

“นั่นเขาใกล้เข้ามาแล้ว จะไม่ไปทักทายเหรอ” อันนาถามขึ้น

“ก็ดีนะคะคุณแม่” เมื่อพูดจบ ทั้งสองก็ลุกเดินเข้าไปหาเป้าหมาย

ดานิเอลคุยกับแขกเหรื่อของเขา พลางเหลือบมองใบหน้าสวยนั้นอย่างเอาใจใส่ เขาคิดว่า... ค่ำคืนนี้... อัญญ์มาลีเป็นผู้หญิงที่สุดในงาน แน่ทีเดียวว่าเธอเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ ตัวที่ขี้เหร่ที่สุดเสียด้วย แต่ถูกเนรมิตให้งดงามดุจเจ้าหญิง เขามองเธอด้วยสายตาแห่งความภาคภูมิใจ

เขาไม่อาจทนเห็นเธอเป็นเพียงภรรยาจัดฉากได้อีกต่อไปแล้ว... เพราะหัวใจเขามันร่ำร้องว่า ฉันต้องได้เธอ...เขาสะกดจิตตัวเองแบบนี้มาตั้งแต่คืนนั้น... คืนที่เธอเผยเรือนร่างที่งดงามน่าถวิลหาในค่ำคืนที่สวมบทเมียบนเตียงเขา

แกต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ดานิเอล !’

“คุณพ่อลากผมมาทางนี้ มีคนสำคัญอะไรจะให้ผมพบหรือเปล่าครับ” ดานิเอลยังงงไม่หาย ที่จู่ๆบิดาพาเขาออกมานอกวงสังคมในงานเลี้ยงแบบนี้

“ไม่หรอก แค่อยากให้อยู่ห่างๆ แม่แกน่ะสิ” บิดากำชับ “ระวังแม่หนูน้อยแมรี่ของเอ็ง ให้อยู่ห่างๆ แม่แกเอาไว้ล่ะ”

“แม่ทำไมครับ?” ดานิเอลไม่เข้าใจพ่อตัวเองที่จู่ๆ ก็ลากเขาออกมาจากงานแบบนี้

“เจ้ากี้เจ้าการ แกก็รู้” บิดากระซิบ “ไม่รู้มีแผนอะไรจะทำให้แมรี่ต้องอับอายขายหน้าหรือเปล่า”

“อันนั้นเป็นสิ่งที่แน่นอนอยู่แล้วครับ” ดานิเอลหยุดจ้องบิดาด้วยรอยยิ้มอย่างไม่ไม่แววของความกังวล “ผมไม่เห็นว่าจะมีอะไรต้องลำบากใจ” เรื่องนี้ ไม่ใช่ครั้งแรกที่ดานิเอลงัดข้อกับมารดา แต่เหมือนว่างานนี้จะเป็นครั้งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ผมเตรียมรับมืออยู่แล้ว

“หนูแมรี่จะอึดอัดเปล่าๆ ที่ยืนใกล้แม่แกยังไงล่ะ” บิดาพูดเหมือนเดาใจออกเสียอย่างนั้น

“เอ่อ... ไม่หรอกค่ะ” หญิงสาวตอบ แม้ว่ามันจะมีบ้างที่เธอรู้สึกอึดอัด แต่โดยมารยาท เธอไม่จำเป็นต้องพูดทุกอย่างที่สมองคิดนี่นา

“ไม่ก็ดีแล้ว แต่อยู่ห่างๆ ก็ดีใช่ไหมจ๊ะหนู” บิดาเขายิ้มอย่างเอ็นดู

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” อัญญ์มาลีตอบ พร้อมรอยยิ้มบางก่อนมองไปสบประสานสายตากับซีอีโอแบดบอยหนุ่มที่มองจ้องเธออย่างดื่มด่ำอยู่พอดี

“ท่านประธาน” มิชาลเข้ามากระซิบเรียกเขา

“ว่าไงมิชาล?” เสียงเขาเรียบนิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ เขาช่างดูมั่นคงและเจ้าแห่งเสน่ห์อันร้ายกาจ

“ท่านเลขาฯ ประธานาธิบดีมาถึงแล้วนะครับ เรามีคิวพบปะกับท่านครับ” มิชาลรายงานอย่างนอบน้อม

“โอ้... ฉันเกือบลืมไปเลย” หวังว่าการสูญเสียการครองสติของเขาไปบางส่วนในค่ำคืนนี้ ต้องไม่ใช่ความตะลึงที่นางฟ้าแสนหวานข้างกาย สวยหยุดโลกในแบบที่เขาคาดไม่ถึงหรอกนะ ว่าไหม...

“เรารีบไปกันเถอะแดเนียล” บิดาเอ่ย

ดานิเอลมองสบตาหญิงสาว เธอต้องเคว้งคว้างท่ามกลางราตรีที่ประดับประดาไปด้วยกลุ่มไฮโซเป็นแน่ แต่จะพาเธอไปด้วยก็อาจจะไม่เหมาะในสถานการณ์ของการเจรจาต่อรองงานที่เกี่ยวกับภาครัฐของสหภาพยุโรปที่เขากับบิดาค่อนข้างจริงจังกับเรื่องนี้

“คุณไปเถอะค่ะ ฉันดูแลตัวเองได้” หญิงสาวเอ่ย เขายิ้มตอบอย่างรักใคร่ สวย และยังฉลาด เข้าใจผมเหลือเกิน... นางฟ้าตัวน้อยเขาอยากคว้าเธอมาจูบอย่างดื่มด่ำเป็นการตบรางวัล ทำไมสมองเขาจึงมักมีแต่เรื่องแบบนี้นะ

บ้าฉิบ!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha