บ่วงรักเฉพาะกิจ โดย ภัคร์ภัสสร [จบแล้ว]

โดย: chineserose



ตอนที่ 14 : ผูกรัก... พันใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ผูกรัก... พันใจ

ยามเช้า... อัญญ์มาลีตื่นนอน ก่อนที่จะจัดการธุระส่วนตัว แต่งตัวเรียบร้อย ด้วยเสื้อผ้าที่เขาช่วยเลือกซื้อ เขาชอบเห็นเธออยู่ในสิ่งที่เขาเลือก ออกจะบงการเกินไป แต่เธอก็ไม่รังเกียจอะไรที่มันเป็นอย่างนั้น เธอมองเงาตัวเองสะท้อนในกระจกเงา เอียงไปทางซ้ายที ขวาที หมุนตัวรอบสองรอบ จนมั่นใจว่า ไม่มีข้อบกพร่อง ก่อนเดินสบายๆ ลงมาที่ห้องนั่งเล่น

เช้าตรู่แบบนี้ หญิงสาวคิดว่าดานิเอลน่าจะยังไม่ตื่นนอน... กิจวัตรในแต่ละวันของหญิงสาวก็คือเตรียมอาหารเช้าไว้รอเขา ต่อให้จะโกรธกัน งอนกันสักแค่ไหน เธอก็ยังทำหน้าที่ เมียเฉพาะกิจได้อย่างสมบูรณ์ไม่บกพร่อง

อันที่จริง เธอก็ไม่อยากให้เขาอดตายนักหรอก เธอนั่งเปิดนิตยสารอาหารขณะที่สมองก็คิดไปด้วยว่าเช้านี้เธอจะทำอะไรให้เขาทานดี

เมื่อได้ไอเดีย เธอคิดว่าจะทำออมเล็ต และเมนูง่ายๆ

หญิงสาวพาตัวเองเข้ามาในครัวขนาดใหญ่ ตอนนี้เธอต้องทำงานบ้านเองลำพัง เพราะแม่บ้านหรือแม้แต่บัตเลอร์อย่างมิชาลก็ลาพักร้อน ที่นี่จึงมีแต่เพียงเขาและเธออยู่ด้วยกันลำพังสองคน

“อืม... ตู้เย็นไม่ค่อยมีของทำกับข้าวเลยนะเนี่ย” เธอพึมพำ ดวงตากลมโตมองหาในตู้เย็นขนาดใหญ่ แต่จากที่ใช้สายตาสังเกตการณ์ เมนูที่จะทำยังถือว่าโชคดีที่มีผักและวัตถุดิบเพียงพอกับการทำอาหารเช้าสำหรับคนสองคน

หญิงสาวจัดการล้างผัก เตรียมอาหาร จนกระทั่งกลิ่นหอมประจำกายจากใครบางคนเริ่มออกฤทธิ์ออกเดช ร่างสูงสมาร์ต เต็มไปด้วยมัดกล้ามสุขภาพดีสมบูรณ์แบบ เป็นสเป็กของหญิงสาวหลายๆ เดินมาตามกลิ่นหอมของอาหาร มาหยุดยืนกอดอกมาเธอจากเบื้องหลังอย่างชื่นชมพอใจ

เขามีความสุข... แน่ทีเดียวว่า เขาไม่อยากนึกถึงวันที่สัญญาจบลง

เขาคิดมาโดยตลอดตั้งแต่ช่วงเวลาเข้าสู่เดือนที่เก้า สิบ สิบเอ็ด กระทั่งมาถึงนาทีนี้ที่นับว่าเป็นเดือนสุดท้ายที่เมียเฉพาะกิจคนนี้จะทำหน้าที่ข้างเขา

เขาอยากมองเธอ มองนานๆ แบบนี้ ทุกอิริยาบถ ทุกการกระทำก้าวย่าง เธอสวยทุกกระเบียดนิ้ว สวยไปถึงข้างในหัวใจ

ความสวยนั้นก็พลอยทำให้หัวใจเขามีชีวิตชีวา นึกไม่ออกจริงๆ ว่าเขาจะทนมีชีวิตอยู่ต่อไปแบบไหนถ้าไม่มีผู้หญิงที่ชื่ออัญญ์มาลีอยู่ใกล้ๆ

นี่เขาก็ไม่ได้นอนกอดเธอมาสามคืนแล้ว มันทรมานแทบคลั่ง

บ้าฉิบ!

ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้เธออย่างเงียบเชียบ...

“อุ้ย! คุณแดเนียล มายืนตรงนี้นานแค่ไหนคะ?” เสียงเล็กของหญิงสาวแสดงให้เขารู้ว่าเธอตระหนกตื่นมากแค่ไหน ที่เขามาแอบดูเธอแบบนี้

“ไม่นาน... ผมชอบมองเวลาคุณทำอาหารนะ” เขาบอก เขาแอบดูเธอด้วยดวงตาชื่นชมบ่อยๆ และแอบดูเธอมานานแล้ว ทำไมเธอเพิ่งรู้ตัวนะ!

อัญญ์มาลีพบว่าร่างกายสูงกำยำดูทรงพลังและแข็งแกร่งของชายหนุ่มเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ปรอยผมชุ่มเปียก ดวงหน้าเขามีหยดเหงื่อผุดพรายและไหลลงไปตามลำคอและซอกซอนลงไปในเสื้อยืดบางๆ สีเทาแนบเนื้อ ทำให้ซิกแพ็คโผล่พ้นออกมาแม้ว่ามันจะถูกเนื้อผ้าขวางกั้น แต่มันทำให้หัวใจสาวน้อยสั่นสะท้านอยู่ไม่เบาเลย

หญิงสาวสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ราวว่ากำลังสะกดจิตตัวเองอยู่ ไม่ให้ตื่นเต้นไปกับความเซ็กซี่ที่ได้เห็น เธอคิดว่างเขาคงออกไปจ็อกกิ้งตั้งแต่เช้า

พี่ชายเธอเคยบอกเสมอว่า ผู้ชายวัยหนุ่มมักจะออกกำลังกายเมื่อมีอารมณ์ทางเพศแต่ไม่ได้รับการระบาย เธอไล่เขาไปนอนนอกห้องสามคืนติด

แม้ว่าเธอและเขาจะไม่เคยมีอะไรลึกซึ่งแบบนั้น แต่เขาก็กอด จูบ และฉวยโอกาสกับเธอทุกครั้งที่โอกาสมาถึง และไม้ต้องสงสัยเลยว่า เขาออกไปวิ่งแต่เช้าทำไม

“ผม... ไปจ็อกกิ้งมา” เขารายงาน แน่ล่ะ ก็เหงื่อชุ่มขนาดนั้น เด็กสามขวบก็เดาได้น่าเธอคิด สายตากำลังดื่มด่ำกับแผงอกแกร่ง... กล้ามเนื้องดงามทรงพลังใต้เสื้อกีฬาที่ตอนนี้เปียกชุ่ม แนบเนื้อเขาจนดูเซ็กซี่อย่างที่สุด

ละ-ลาย...

หญิงสาวหายใจไม่ทั่วท้อง เหตุเพราะกล้ามเนื้อหนั่นแน่นที่เรียงตัวสวยงาม เป็นภาพกระตุ้นเร้ามโนสำนึกของหญิงสาวที่ไม่ได้เห็นภาพชายหนุ่มในภาวะแบบนี้บ่อยนัก

อัญญ์มาลียอมรับอย่างศิโรราบว่า ดานิเอลเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาเซ็กซี่ ภาพเร้าใจนี้มันมากพอที่จะทำให้เธอหัวใจเต้นโครมครามและสมองปั่นป่วนวุ่นวายและ... แก้มร้อนวูบวาบอย่างยากจะห้ามได้

“ผมวิ่ง... ได้อึดมากเช้านี้ ผมต้องการ อาหารชดเชย พลังงานที่สูญเสียไป” เขาเล่า สายตาจดจ้องเธออย่างไม่วางตา

รู้แล้วน่า... เหงื่อคุณก็บอกอยู่เห็นๆเห็นเหน็บเขาอยู่ในใจ แล้วก็หันกลับไปสนใจกับการทำอาหารต่อไปเมื่อพบว่าตนเองมองจ้องเขาราวกับว่ากำลังหลงใหลเผลอไผลกับสรีระแน่นหนั่นนั้นจนเขานึกพออกพอใจขึ้นมา

ความจริง เธอก็ชอบมอง... แต่คนมั่นใจอย่างเขา เห็นเรามองนานๆ แบบนั้น เดี๋ยวก็หาเหตุโมเมเล่นบทหื่นกับเธออีกพอดี

เธอไม่อยากทำให้ตัวเองเป็นสิ่งล่อความอันตรายจากผู้ชายตรงหน้านี้นักหรอก

“ฉันรู้...” เธออ้อมแอ้มตอบไป รู้สึกว่าแก้มร้อนขึ้นมากกว่าเดิมมาก ความเซ็กซี่ของเขา มีอิทธิพลต่อร่างกายเธอมากมายถึงเพียงนี้...

เขาแอบมองบั้นท้ายหญิงสาวขณะทำอาหาร พลางก็จินตนาการเซ็กซี่ ล้ำลึกอย่างที่สุดว่า ถ้าเขามีเซ็กส์กับเธอในยามเช้า แล้วโลกนี้จะเป็นยังไงนะ

เซ็กส์เขย่าโลก เท่านั้นเองเขาลอบยิ้ม ผู้ชายคิดอะไรไกลกว่าเรื่องใต้สะดือ จะมีบ้างไหมนะ

ถ้าอัญญ์มาลีลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าให้เขา ในชุด... จีสตริงตัวเดียว แน่นอน ท่อนบนเธอต้องเปล่าเปลือย และนั่นต้องเป็นสิ่งที่ทำเขาเป็นยิ่งกว่าเจริญอาหาร...

เขาลำบากใจมากๆ แน่ๆ หากต้องเลือก กินระหว่างอาหารมื้อเช้า กับกินคนทำอาหารเสียเอง

“คิดเรื่อง หื่นอะไรอยู่คะ?” เสียงของอัญญ์มาลีกระชากเขาออกมาจากโลกในจินตนาการ เขายิ้มอย่างคนถูกรู้ทัน

“หื่น?” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ บ้าฉิบ ผู้หญิงตาใสนี่รู้ทันเขาด้วยเหรอเนี่ย เสียงรู้ทันของเธอทำให้เขากลับออกมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง...

เขากำลังคิดหื่นอะไร!

“หื่นอะไรกันคุณ ตกลงเราดีกันแล้วใช่ไหม เช้านี้คุณพูดกับผมตั้งหลายคำ” เขาหยุดยิ้มพอใจ “ไหนบอกว่าจะไม่คุยด้วยแล้วไงล่ะ” ชายหนุ่มพูดกระเซ้าพร้อมเผยรอยยิ้มอย่างคนอารมณ์

“ก็นี่ไงคะ จะไม่คุยด้วยแล้ว!” ว่าจบเธอก็ตวัดสายตาให้ก่อนหันหลังไปทำอาหารเมนูสุดท้าย

คุณนี่ ทำผมมันเขี้ยวทุกนาทีเลยนะ เขาคิด พร้อมยับยั้งชั่งใจที่จะไม่คว้าเธอเข้ามากักขังไว้ในอ้อมกอดแกร่ง

“ผมหิวแล้ว” เขาบอกเธอด้วยท่าทางออดอ้อนเป็นเด็กๆ

“ไปอาบน้ำก่อน เสร็จแล้วค่อยลงมาที่โต๊ะอาหารก็ยังทันค่ะ” เธอสั่งเขากรายๆ และดูเหมือนเขาจะงอแงเป็นเด็กๆ ทำไมเธอถึงรู้สึกพอใจทุกครั้งที่เขาพยายามออดอ้อนเธอ พยายามใส่ใจและวางเธอเป็นศูนย์กลาง เขากำลังทำให้เธอรู้สึกว่า ตัวเองมีอิทธิพลต่อเขา ทั้งภายนอกและภายในใจ มันเพียงแคปีเดียว ปีเดียวเท่านั้นที่เธอจะได้อยู่ใกล้ชิดเขา

“ไล่ผมไปอาบน้ำ คงทนเห็นสภาพเซ็กซี่ๆ ของผมไม่ได้สิท่า” เขาพึมพำอย่างมั่นใจ อัญญ์มาลีมองตามร่างกายทรงพลังเขา ดูงดงามสมบูรณ์แบบที่ชวนละลาย เธอเองก็มองมันนานๆนักไม่ใคร่จะได้ มันพาให้หัวใจเต้นรัวกระหน่ำ ราวกับว่า จะกระโดดออกมานอกอกอย่างนั้นเทียว

และนาทีนั้นเอง จู่ๆ เธอก็แก้มแดงก่ำราวสตรอเบอร์รี่สุก ไอร้องฉาบวูบไปทั่วหน้าจนเธอสัมผัสได้ว่ากำลังอายเพราะเขา

“คุณมีโมเม้นท์นั้นด้วยเหรอคะ?” เธอแกล้งว่าเขา เจตนากลบเกลื่อนอาการเขินอายที่ตัวเองกำลังมี ทั้งที่ความจริง เธอแทบละลายตายหน้าเตาอาหารอยู่แล้ว เพียงแวบแรกที่เห็นสภาพเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ มันดึงให้เธอนึกถึงเวลาเขาต้องใช้กำลังกับเธอบนเตียง...

มันวาบหวิวเหลือเกิน...

“อาหารเป็นเมนูง่ายๆนะคะ เพราะผักและอาหารที่เป็นวัตถุดิบในตู่เย็นเหลือแค่นี้จริงๆ”

“ตายละ นี่ไม่มีอาหารแล้วงั้นใช่ไหม?”

“ค่ะ”

“ดีเลย ทานอิ่มแล้ว เราไปซุปเปอร์มาร์เก็ตกันดีกว่า” เขาชวน ดวงตาเป็นประกายปนเจ้าเล่ห์ มันน่ากลัวในความอันตรายแบบผู้ชายมาดเพลย์บอยเสียเหลือเกิน

บางทีอัญญ์มาลีก็เหนื่อย เหนื่อยกับการต้องหาวิธีเอาตัวเองให้รอดจากความหื่น ปนเจ้าเล่ห์ของเขา ที่ระยะหลัง นี้จู่โจมเธอตลอดเวลา

“ฉันไม่ไปกับคุณนะคะ” ร่างบางโต้

“ทำไมล่ะ ดานิเอลไม่ชอบให้ใครปฏิเสธเท่าไหร่นะ... ไม่เช่นนั้นละก็... เขาจะปล้ำผู้หญิงทุกคนที่กล้าปฏิเสธเขา ไม่ว่าเหตุผลใดๆทั้งนั้น” หญิงสาวแก้มร้อนวูบเมื่อได้ยินคำว่า ปล้ำหญิงสาวตวัดสายตามองเขา ผู้ชายที่พูดสรุปเอาเองหน้าตาเฉย พร้อมตักออมเล็ตเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่แยแสว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไร

 

 

สายๆ ของวันเดียวกันนั้นเอง ในที่สุดเธอต้องออกมากับเขา ทั้งสองเดินเคียงข้างกันเลือกผักและเนื้อสัตว์เพื่อมาตุนในตู้เย็นไว้ เมื่อตอนที่มิชาลอยู่ ไม่เคยของขาดเลย อันที่จริงจะกล่าวโทษอัญญ์มาลีก็คงจะไม่ได้ เพราะเขาไม่ค่อยอนุญาตให้เธอออกไปข้างนอกบ่อยนัก

“คุณชอบทานอะไร” เขาเอ่ยถาม

“ฉันชอบแกงพะแนงค่ะ” หญิงสาวตอบ

“มันเป็นแบบไหนเหรอ?” เขาเพิ่งเคยได้ยิน

อัญญ์มาลีอธิบายถึงวิธีการทำเมนูโปรดของตนไปขณะเดียวกันก็หยิบผักสดใส่ตะกร้า ชายหนุ่มเข็ญรถตามและฟังเธอเล่าอย่างตั้งใจ ราวกับว่าจะจดจำขั้นตอนการทำอาหารไทยนี้ให้ได้อย่างนั้นล่ะ ภาพเธอและเขาไม่ต่างจากคู่รักหนุ่มสาวที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ ไม่มีผิดเลย

สายตาคมที่ดูมีประกายความอ่อนโยนภายในนั้นที่เขามองเธอ มันมีคำว่ารักระบายอยู่อย่างเต็มเปี่ยม แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่รู้ตัวเลย

“ถ้าผมจะหัดทำให้คุณทาน... คุณคิดว่าผมจะทำได้ไหม?” จู่ๆเขาก็ถามความเห็นขึ้นมา

“ฉันเชื่อว่าคุณทำได้ค่ะ แต่ฉันจะทานได้หรือเปล่า” เธอหยุดเว้นจังหวะ “อันนี้ก็ไม่รู้” เธอทิ้งท้ายอย่างสนุกใจ เขาหรี่ตาใส่เธออย่างมันเขี้ยวเมื่อได้ฟังคำสบประมาทนั้น ก่อนจะเดินช้อปผักสดๆ ในซุปเปอร์มาร์เก็ตอย่างอารมณ์ดี โดยมีชายหนุ่มร่างสูง สง่า และงดงามราวเทพเจ้าเข็นรถของซุปเปอร์ตามเธอต้อยๆ ดูเชื่อง แสนเชื่อง ดวงตาคมมองร่างแบบบางเบื้องหน้าอย่างหลงใหล... และเขาไม่เคยละความพยายามเลยว่า ชีวิตนี้ เขาต้อง ได้เธอ

คนตัวโตนึกมันเขี้ยวจนอยากคว้าเธอมากอดให้หายแค้น แต่ยังติดที่มันอยู่ข้างนอก อีกอย่าง ถ้าเขาได้กอดเธอ มันจะไม่หยุดเพียงแค่กอดน่ะสิ เขาอยากพาเธอไปต่อ...

จนกระทั่งถึงจุดที่ต่างฝ่ายต่างเติมเต็มให้กันและกันจนถึงที่สุดนั่นล่ะ

~$~

 

ดานิเอลใช้เวลาในวันหยุดนี้ขลุกอยู่กับอัญญ์มาลีทั้งวัน กระทั่งพรุ่งนี้ ชายหนุ่มก็คิดโปรแกรมเอาไว้แล้วว่าอยากพาเธอไปเที่ยวที่ไหน

“แมรี่คะ นายท่านให้มาปลุก และ... ช่วยคุณแต่งตัวค่ะ”

“แต่งตัว?”

“ใช่แล้วค่ะ”

“ทำไมต้องแต่งตัวด้วย มีอะไรเหรอ?”

“ผม... จะพาคุณไปฝรั่งเศส” เขาเอ่ย ขณะเดินเข้ามาในห้องนอน

“ฝรั่งเศส?” เธอเปล่งเสียงสูงเป็นเชิงถาม เขาทำอย่างกับว่าระยะทางจากที่นี่มันใกล้กันมากอย่างนั้นล่ะ ที่นี่เช็กนะ ระยะทางไปปารีส มันไม่ใช่จตุจักรไปบางนานะ เขาคิดได้ไงจะพาไปเที่ยวไกลขนาดนั้น

“ใช่ ทำไมต้องตกใจมากอย่างนั้น?” เขาถาม

“นี่... คุณนึกจะไปไหน คุณก็ไปอย่างนั้นเหรอคะ?”

“สมัยนี้ มันมีอะไรยากด้วยเหรอ ผมมีเครื่องบินเจ็ทส่วนตัว รีบทำตามคำสั่งได้แล้ว”

หญิงสาวถลึงตาใส่ เอาอีกแล้วนะ เผด็จการกับเธออีกแล้ว

“เอ่อ...” หญิงสาวอึกอัก การถูกเขาคาดคั้นหาคำตอบกลายเป็นสิ่งเร้าใจตั้งแต่เมื่อไหร่ ทุกทีที่เขาเค้น หัวใจเต้นรัวทุกที เขามีพลังอำนาจบางอย่างที่เธอสัมผัสได้ว่าตัวเองตกอยู่ใต้อาณัติความควบคุมของเขา ครั้งนี้ก็เช่นกัน

“เรารีบทานอาหารค่ำแล้วก็รีบพักผ่อนกันดีกว่า พรุ่งนี้เราจะเดินทางแต่เช้า” ดานิเอลบอก

“ทำไมต้องรีบด้วยคะ ละ... แล้วคุณน่ะ จะพาฉันไปทำอะไรที่ฝรั่งเศสละคะ?”

“คุณนี่...ช่างถามแล้วก็ขี้สงสัยเป็นที่สุดเลยนะ” เขาพูดแหย่ สายตาคมตรึงบนใบหน้าสวยอย่างเอ็นดูรักใคร่

“ก็แล้วคุณจะบอกฉันได้หรือยังล่ะ” หญิงสาวเริ่มงอนตุบป่อง

“เอาไว้พรุ่งนี้บอก” เขาชอบทำให้เธอค้างเติ่งอยู่แบบนี้เสมอ ผู้ชายเจ้าเล่ห์ คนนิสัยไม่ดี

“ถ้าคุณไม่บอก ฉันไม่ไปจริงๆ ด้วย!” หญิงสาวเชิดคางตอบอย่างกระเง้ากระงอด อาการถือดีนั้นสะท้อนอยู่ในดวงตาคมของเขา และอดนึกขันไม่ได้ กับหญิงสาวตรงหน้า บางทีเธอก็ทำให้เขามีความสุขอย่างมาก กับอาการน่ารักเล็กๆน้อยๆ แบบนี้ เขานึกภาพไม่ออกเลยจริงๆ ว่า ถ้าขาดเธอไป ชีวิตแบดบอยอย่างเขาจะเฉาสักแค่ไหน

“ไม่ไปผมก็จะฉุด” เขาพูดต่อหลังจากใช้ตาคมจดจ้องจนพอใจครู่หนึ่ง “อย่าลืมสิ ไม่มีใครปฏิเสธดานิเอลได้!” เขาหยุดจ้องตาอีกครั้ง คราวนี้แววดุดันกว่าเดิม เพราะคิดอยากแกล้งคนตัวเล็ก “โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ผู้หญิงที่ชื่ออัญญ์มาลี!” เขาประกาศ ก่อนหายเข้าไปในห้อง

คืนนี้เขาต้องนอนคนเดียวอีกแล้ว ค่ำคืนนี้ช่างยาวนานและทรมานเสียเหลือเกิน นี่ขนาดว่าเขายังไม่มีอะไรกับเธอลึกซึ้ง แล้วนี่ถ้าเขาได้ลิ้มชิมความหวานของแม่สาวน้อยนั่น เขาจะคลั่งเธอมากแค่ไหนนะ

บ้าฉิบ !

“คนบ้า จอมเผด็จการไม่มีใครเทียบ นึกอยากจะพาไปไหนก็ไป จะทำอะไรก็ทำ ไม่นึกถึงใจเขา ใจเราบ้างเลย” หญิงสาวพึมพำ

ร่างแบบบางเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปลี่ยนชุดคลุมก่อนเข้าไปอาบน้ำ อากาศที่นี่เริ่มอุ่นขึ้นมากแล้ว เธอมีครีมประทินผิวก่อนอาบน้ำ สภาพตอนนี้ กลิ่นครีมทาบำรุงผิวก่อนอาบน้ำจึงฟุ้งไปทั่ว ไม่นานนักร่างบางก็ใช้เวลาอย่างมีความสุขใต้น้ำฝักบัว ที่มีความอุ่นซึมซาบอย่างพอใจ...

ค่ำคืนนี้... หญิงสาวหลับสบาย และดูเหมือนจะหลับง่ายเสียด้วย เพราะพรุ่งนี้จะได้เที่ยวหรือเปล่านะ ร่างกายจึงจงใจรีบหลับ จะได้เป็นการออมแรงไว้เที่ยวในวันรุ่งขึ้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha