บ่วงรักเฉพาะกิจ โดย ภัคร์ภัสสร [จบแล้ว]

โดย: chineserose



ตอนที่ 16 : จัดฉากเฉพาะกิจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

จัดฉากเฉพาะกิจ

อาคารสำนักงานสูงสง่า ที่นี่คือตึกบัญชาการของบริษัทคมนาคมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของยุโรป ปกติเมืองแห่งนี้อนุญาตให้สร้างตึกสูงเพียงไม่กี่ชั้น แต่ทุกอย่างได้รับการยกเว้นสำหรับ แอล. !!

เธอตั้งใจจะมาด้วยบัส เพราะอยากลองนั่งรถสาธารณะของเมืองนี้บ้าง มันคงได้อารมรมณ์ไปอีกแบบ ดานิเอลไม่เคยยอมปล่อยให้เธอได้ไปไหนมาไหนลำพังเลย ครั้งนี้ถือเป็นโอกาส แต่เธอก็พบกับโทมัสโดยบังเอิญ

“ไฮ... มิสแมรี่” เขาทักทายอย่างสนิทสนม จนหญิงสาวต้องหันมาตามเสียงนั้น เขาส่งยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร และดูเหมือนแววตาเขาจะดีใจมากเลยที่พบอัญญ์มาลีที่นี่

“โทมัส?”

“แปลกใจหรือ?”

“ค่ะ”

“มาทำอะไรที่นี่”

“ฉันกำลังรอบัส จะไปตึกแอลค่ะ”

“แดเนียลปล่อยให้คุณมาทำอะไรที่นี่โดยลำพังได้ยังไงกัน”

“ท่านประธานลืมของไว้ ฉันแค่จะเอาไปให้”

“ดีจังเลย... ผมจะไปตึกนั่นพอดี ไปด้วยกันไหมครับ”

“โอ...”

“ผมยินดีครับ”

“งั้นก็... รบกวนด้วยนะคะ”

เขาลงมา แล้วก็โอบเอวเธอพาเดินมาที่รถ ก่อนเปิดประตูส่งให้เธอเข้าไปนั่งในตำแหน่งตุ๊กตาหน้ารถ ซึ่งเธอก็ไม่ใคร่จะสะดวกใจนัก

หญิงสาวนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อ เพราะจำค่ำคืนบทเรียนความหึงหวง ที่มีสาเหตุมาจากโทมัสได้เป็นอย่างดี แล้วถ้าวันนี้ดานิเอลจะเข้าโหมดนั้นอีก เธอจะทำยังไง ก็เอไม่รู้จะปฏิเสธผู้ชายคนนี้ยังไงนี่นา

มิชาลบอกว่า ตึกแอลอยู่ไม่ไกลนัก ถ้าตั้งต้นจากเพ้นท์เฮ้าส์ที่พัก แต่เธอรู้สึกว่า ระยะเวลาที่นั่งรถตอนนี้มันนานเกินไป

“คุณคบกับแดเนียลมานานเท่าไหร่แล้ว?”

“นะ... นาน ได้พักใหญ่แล้วค่ะ” อ้อมแอ้มตอบไป เธอคบหากับเขาซะที่ไหน มาตามใบสั่งกับหน้าที่เฉพาะกิจ

“นานจนรู้จักเขาทุกซอกทุกมุมแล้ว?” มัสถาม เขาดูไม่ยี่หร่ะ ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าสิ่งที่อยากได้นั้นจะมีเจ้าของแล้วหรือไม่ก็ตาม

เธอหันไปมอง ยากคาดเดาเหลือเกินว่า ทำไมเขาตั้งคำถามแบบนี้ อาจจะกำลังทดสอบอะไรบางอย่างหรือเปล่านะ

“เราจักมานาน... หลายปี แต่ท่านประธานกับฉันเพิ่งจะสนิทจริงจังกันเมื่อไม่นานนี้ค่ะ”

“งั้นหรือ?”

“ผมไม่คิดว่าแดเนียลจะเป็นผู้ชายที่เหมาะกับคุณนะแมรี่”

“อะไรทำให้คุณคิดอย่างนั้นคะ?”

“ผมมีสัมผัสพิเศษน่ะ ปกติแดเนียลเบื่อผู้หญิงเอาง่ายๆ ผมไม่อยากเห็นคุณเป็นแบบนั้น”

“โอ... ขอบคุณมากค่ะ แต่ฉัน...”

“คุณจะรังเกียจไหม... ถ้าผมจะขอเสนอตัวลงสนามแข่งกับเขา?”

“เอ่อ... “ เธอเงียบ ทำตัวไม่ถูกกับการถูกจู่โจมแบบนั้น “นี่เรา... ใกล้ถึงหรือยังคะ จำได้ว่าตอนที่ท่านประธานพามา ไม่นานขนาดนี้เลย”

“อ๋อ... ใช่สิ ผมหิว อาจจะขอแวะทานอะไรหน่อย”

“แต่ว่า...”

“ใกล้เวลาอาหารกลางวันแล้วนะครับมิสอริยาศักดากุล” เขาออกเสียงไม่ใคร่เป๊ะนัก สำหรับภาษาไทย

“ถ้าท่านประธานทราบ ต้องไม่พอใจแน่ๆ”

“นั่นไม่ใช่ปัญหา”

“แต่มันจะเป็นปัญหาของฉันนะคะ”

“ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง”

“งั้น... ปล่อยฉันลงเถอะค่ะ ฉันขอร้อง”

“คุณกลัวผม?” น้ำเสียงเขาช่างดูโอหังอย่างไม่น่าให้อภัย ดานิเอลคนเดียวก็เป็นเจ้าของท่าทีหยิ่งยโสจนน่าหมั่นไส้นี้มากพอแล้ว นี่ญาติผู้น้องของเขาก็เป็นแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย

“เปล่านะคะ” หญิงสาวตอบห้วน

“กลัวแดเนียล?” เขารบเร้าเหมือนกับว่ากำลังไล่ต้อนเธอ เอาสิ เอาให้ตายไปข้างหนึ่งเลย!

“ฉันแค่... ไม่อยากให้เรื่องเข้าใจผิดไปกันใหญ่”

“มันจะไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิดถ้าเราทำทุกอย่างที่ใจเรียกร้อง”

“ไม่ใช่เรานะคะ” เธอค้าน สมองคิดหาทางรอด ทำยังไงดี เธอไม่น่ายอมขึ้นรถมากับเขาเลย ไม่นานรถก็เลี้ยวเข้าไปยังสถานที่ที่เธอไม่คุ้นเคย

“คุณจะพาฉันไปไหนคะ?” เธอเก็บอาการหวาดหวั่นเอาไว้ภายในอย่างลึกที่สุด ผู้ชายอย่างโทมัส เมื่อเขาออกล่า เขาต้องได้ใจอย่างแน่นอนถ้าเหยื่อสาวตัวน้อยอย่างเธอแสดงอาการหวาดกลัวออกไปอย่างชัดเจน

“ผมหิว...” เขาพึมพำกับตัวเองขณะบังคับพวงมาลัย และสายตาเขายังตรึงอยู่บนภาพท้องถนนตรงหน้า

“ขอฉันลงตรงนี้ได้มั๊ยคะ?” เธอร้องขอ

“ปล่อยคุณไป... ผมคงดูโง่มาก” เขาหันมามองเธอ สายตาเขาประกาศความเอาแต่ใจจนน่าหวาดกลัว

“ขอร้องนะคะ”

เขาหยุดรถ และขยับหันมามอง ทำทีเหมือนจะคว้าร่างเธอเข้ามาบีบบังคับ แล้วทำอะไรอย่างเอาแต่ใจ

“โทมัส ฉันขอเตือน ถ้าคุณรู้จักญาติของคุณดี คุณต้องรู้ว่าเขาจะไม่พอใจแค่ไหนที่คุรทำแบบบนี้กับผู้หญิงของเขา” เธอขู่

“น่ากลัวเสียด้วย” เขายิ้มมุมปากข้างเดียว ดวงตาเป็นประกายริษยา เขาจะแข่งขันกับดานิเอลในทุกเรื่อง และผู้หญิงคนนี้ก็คือเดิมพันต่อไป

“ผมชอบคุณแมรี่”

“เอ่อ... “

“และผมจะประกาศตัวว่าผมจะลงแข่งกับแดเนียล” โทมัสยืนยันดวงตาเปล่งประกายมุ่งมั่น

“คุณบอกฉันทำไมคะ?”

“จะได้รู้ตัวไง... หวานใจ เพราะผมสะดุดคุณตั้งแต่วันแรกเจอ น่าเสียดาย... ที่ข้างคุณเป็นดานิเอล”

“ฉันไม่ชอบคนที่ต้องการฉันเพียงเพื่อการเดิมพันหรืออะไรสักอย่าง ฉันไม่ใช่ของเล่นของพวกคุณนะคะ”

“ผมไม่เคยบอกว่าผมเห็นคุณเป็นของเล่น แอนแมรี่”

“มันความหมายเดียวกัน... คุณไม่ได้ชอบฉัน คุณต้องการแค่ชนะ”

เขายิ้มด้วยแววตาร้ายกาจและน่ากลัว อัญญ์มาลีพบว่า เขาช่างแตกต่างกับญาติผู้พี่อย่างดานิเอล

“คุณแค่อยากชนะท่านประธาน”

“อย่าเพิ่งตัดสิน... จนกว่าคุณจะได้พิสูจน์ด้วยตัวเองแมรี่” เขาจะเข้ามาจูบ แต่หญิงสาวหลบจนเขาพลาดไปจูบเบาะแทน

“ถ้าคุณอยากชนะใจฉัน คุณควรทำตามกติกา โทมัส”

“ยังไง?”

“คุณไม่ควรทำอะไรแบบนี้ ขณะที่ฉันไม่เต็มใจ”

“โอเค๊... งั้นผมจะทำตามกติกา” เขาหยุดจ้องเธอ “ผมจะเริ่มเดินหน้าจีบคุณแมรี่” เขาสรุปก่อนออกรถ พาเธอไปที่ตึกแอลทันที

“ผมจะพาขึ้นไป โอเคไหม” หญิงสาวไม่ตอบ เพราะคิดว่ายังไงคนรั้นอย่างโทมัสก็ยืนยันจะทำตามใจตัวเองอยู่แล้ว เธอเสี่ยงมากกับการถูกเข้าใจผิด เอาล่ะ เธอคิดว่าถ้าดานิเอลจะไม่ฟังเหตุผล กระนั้นเขาก็ไม่มีสิทธ์ลงโทษเธออีกเป็นครั้งที่สอง เพราะเขาและเธอ เป็นเพียงสามีภรรยาเฉพาะกิจเท่านั้น

เมื่อรถส่วนตัวของโทมัสมาเทียบตัวอาคาร เขาก็ลงมาเปิดประตูให้หญิงสาว เธอเดินนำเขาเข้าไปในตัวอาคาร ดูเหมือนพยชนักงานต้อนรับจะรู้ว่าเธอเป็นใครเสียด้วย ทั้งที่มาครั้งแรก

“คุณมิชาลโทรมาแจ้งแล้วค่ะ ว่ามิสจะมาพบท่านประธาน”

“ขอบคุณค่ะ”

“เชิญด้านนี้ค่ะ” พนักงานต้อนรับสาว พาเธอขึ้นไปนั่งรอที่ห้องรับรอง เธออยู่ลำพังกับโทมัส จนกระทั่งบรรยากาศมันดูแปลกๆ

“คุณจะไปไหน?”

“ห้องน้ำค่ะ จะไปด้วยกันมั้ยคะ” เสียงหวานเจือแววหงุดหงิด ก็เขารุกเธอจนตั้งตัวไม่ทัน

“ไม่เลว” เขาแกล้งยั่วโมโห และเธอก็โกรธเขาจริงๆ แต่โทมัสก็เลือกที่จะนั่งรอในห้องนี้ เขาคิดว่าที่ดานิเอลยังไม่ออกมาหาเมียคนสวย นั่นอาจจะเป็นเพราะเขางานรัดตัวจริงๆ แต่นั่นเป็นเรื่องดีสำหรับเขา เพราะมันทำให้เขาได้ใช้เวลาร่วมกันกับอัญญ์มาลี โดยไม่มีใครเข้ามายุ่งน่ะสิ

เขาประกาศไปแล้วว่า จะเดินหน้าจีบผู้หญิงไทยคนนี้ และเขาต้องเป็นฝ่ายชนะ ที่ได้ทั้งตัวและหัวใจของอัญญ์มาลี

ไม่สิ! ต้องพูดว่า อะไรที่เป็นของดานิเอล ทุกอย่างในโลกนี้ ต้องเป็นของเขา ของเขาเพียงคนเดียว!

 

หญิงสาวออกจากห้องน้ำ แล้วก็เดินสำรวจโดยรอบ บนอาคารชั้นนี้ตกแต่งเรียบหรู แต่ก็ให้ความรู้สึกสบายใจ หญิงสาวเดินไปตามทางเดิน กระทั่งเห็นว่า ส่วนที่เป็นชั่นลอยของอาคารมันมีบันไดวนที่เชื่อมไปยังห้องขนาดใหญ่ มองภายนอกสวยงามและน่าดึงดูดมาก หญิงสาวเลยเดินไปตามทางเดิน ด้วยความสนใจ เพราะแค่บริเวณจุดนี้ที่เธอยืนอยู่ยังสวยงามเพียงนี้ เธอแค่อยากรู้ว่าบนนั้นมันคือห้องอะไรกันแน่ ทำไมถึงสร้างแยกออกเป็นสัดส่วนที่แปลกและสะดุดตาขนาดนั้น

“ความจริง ผมไม่ได้จงใจจะขายน้องสาวกิน ริชาร์ดก็พูดเกินไป” ภุมภมรเสียงดุ ความจริงแล้วริชาร์ดรู้จักกับภุมภมรมานานหลายปี ในฐานะที่เป็นที่ปรึกษาด้านการลงทุน

“เรื่องนี้ผมไม่เกี่ยว นายเลยที่เจ้าแผนการ”

“ก็คุณสมบัติที่แดเนียลต้องการนั่นน่ะ มันน้องสาวฉันชัดๆ”

“ถามจริง แกไปรู้ได้ยังไงว่าฉันต้องการแบบไหน”

“ก็ประกาศรับสมัครหน้าเว็บต์หางานขนาดนั้นนะครับท่านประธาน” ภุมภมรทำเสียงล้อเลียน

“ผมแทบไม่อยากเชื่อ... ว่าผู้หญิงที่เดินทางมาหาผม คือคนเดียวกันกับผู้หญิงที่ผมตามหามาตลอด” ดานิเอลเปรย ริมฝีปากหยักสวยโค้งเป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนว่าจะพอใจเหลือเกิน

“งานนี้ ถ้าแมรี่รู้ความจริง... คงงอนบอสไปนานนะครับ” ริชาร์ดสันนิษฐาน เพราะเขาย่อมรู้นิสัยพนักงานที่เคยอยู่ตั้งคับบัญชาเป็นอย่างดี เธอดื้อเงียบ ฉลาดและเอาตัวรอดเก่ง แต่คราวนี้ เธอพลาดเพราะคนใกล้ตัววางแผนอย่างแนบเนียน

“ทั้งหมดไม่ใช่แผนของผม... พวกคุณต่างหาก” ซีอีโอแบดบอยหนุ่มพูดปัด

กึก!

“นั่นใคร?” ดานิเอลร้องถามเสียงเข้มดุ น้ำเสียงนี้ในเวลาปกติ หญิงสาวจะต้องกลัวว่าเธอจะโดนทำโทษอะไร แต่ในนาทีนี้ ไม่มีอะไรที่เธอจะต้องกลัวอีกต่อไปแล้ว

เท้าเรียวในรองเท้าส้นสูงสีนูดก้าวออกมา ทุกชีวิตในห้องนั้นที่มันก็คือห้องทำงานส่วนตัวของซีอีโอหนุ่ม ต่างก็เบิกตากว้าง เพราะทุกคนไม่คาดคิดว่า ผู้ที่ปรากฏตัวในตอนนี้จะเป็นคนๆเดียวกันกับที่พวกเขากำลังพูดถึง

ซึ่ง... พวกเขาคงสนุกอยู่ในใจว่า เธอนั้นช่างเขลานักที่ถูกตบตาจัดฉากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอตลอดเวลาที่ผ่านมา

คนหลอกลวง!

“ท่าน... ประธาน ลืมเจ้านี่ไว้ ฉันแค่เอามาให้” เธอวางมันลงที่โต๊ะซึ้งจัดอยู่มุมหนึ่งของห้องทำงานผู้บริหาร แล้วหันหลังกลับออกไปในทันที

“แมรี่!” ซีอีโอหนุ่มร้องเรียกชื่อเธอ เขาไม่แน่ใจว่าเธอจะได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดมากน้อยแค่ไหน แต่ที่แน่ใจได้คือตอนนี้เธอกำลังเข้าใจผิด

มันเกิดความผิดพลาดบางอย่าง ร่างสูงกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเธออกมา แต่หญิงสาวลงลิฟต์ไปแล้ว ซึ่งช่างบังเอิญเหลือเกินว่าโทมัสอยู่ในลิฟต์พอดี จากที่เขานั่งรอเธออยู่นานจนแน่ใจว่าเธออาจจะเดินเล่นไปไหนต่อไหน เขาจึงลุกขึ้นเดินตามหา แล้วเขากำลังจะขึ้นมาบนห้องทำงานส่วนตัวของดานิเอล

พอดีกับร่างบางเดินตรงรี่มาที่หน้าลิฟต์พอดี

เขาไม่เข้าใจมากมายหลายอย่างว่า ทำไมดวงตาของหญิงสาวจึงฉ่ำล้นไปด้วยคราบน้ำตา แต่เขารู้สึกว่า ในเวลานี้ เขาจะต้องเร่งทำคะแนนและอยู่กับเธอ...

หญิงสาวไม่มีที่ไป เธอกลับมาที่เพ้นท์เฮ้าส์ของดานิเอลอยู่ดี แต่เธอสัญญากับตนเองว่าจะไม่คุยกับเขา เธอจะไม่ยอมยกโทษให้กับคนหลองลวง คนที่เล่นตลกกับความรู้สึกของเธออย่างเขาเด็ดขาด เมื่อกลับมาถึง เธอจึงเอาแต่ขังตัวเองเงียบในห้องนอน กระทั่งดานิเอลกลับมาพร้อมริชาร์ดและภุมภมร เพื่ออธิบายเรื่องราวทุกอย่างให้หญิงสาวเข้าใจ

ภุมภมรออกตัวขอเป็นด่านหน้า เข้าไปคุยกับน้องสาวลำพัง เธอไม่ยอมเปิดประตูให้ในตอนแรก แต่ไม่อาจทนใจแข็งได้ อยากบอกเหลือเกินว่า คนเป็นพี่ชายรู้จุดอ่อนจุดแข็งน้องสาวคนนี้ของเขาเป็นอย่างดี

แล้วไอ้สิ่งที่ขาตัดสินใจทำลงไป... มันก็เพราะรักน้องสาวทั้งนั้น

อีกอย่างทั้งสองคนนั่นแท้ที่จริงแล้ว ต่างก้รักกันไม่ใช่เหรอ

“เดี๋ยวก่อนค่ะพี่พุฒ” อัญญ์มาลีรั้งพี่ชายอย่างนึกฉุน ตอนนี้เธอกลสยเป็นสาวน้อยไร้เดียงสาที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยงั้นหรือเนี่ย

“ว่าไง?” ภุมภมรเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นถาม

“พี่พุฒกำลังจะบอกว่า เรื่องทั้งหมด พี่พุฒกับริชาร์ดจัดฉากมันขึ้นมาทั้งหมดงั้นเหรอคะ นะ... นี่มันอะไรกัน”

“ใช่ พี่วางแผนเอง ทั้งหมด ส่วนริชาร์ด แค่ให้ความร่วมมือ พอดีเขาต้องหาคนส่งไปให้ดานิเอลพอดี... พี่เห็นว่า เราเหมาะที่สุด จึงยื่นข้อเสนอให้ริชาร์ดยังไงล่ะ”

“อะไรกันนี่?”

“พี่รู้นิสัยเธอดี... บอกตรงๆ เธอไม่มีทางรับงานนี้แน่นอน เธอน่ะ หัวโบราณจะตายไป”

“พี่ก็เลย...”

“ใช่! ให้ริชาร์ดแสร้งทำว่าเครียดมาก ด้วยเวลากระชั้นชิด ผู้หญิงที่มาสมัคร พี่ก็จ้างมาทั้งนั้น เพราะไม่อยากให้มีใครที่มีคุณสมบัติมาแข่งเธอไง” ภุมภมรเล่าหน้าตาภูมิใจในแผนการ เขารู้ดีว่าน้องสาวตัวแสบใช่จะโดนหลอกได้ง่าย ๆนี่ถ้าไม่เพราะคนใกล้ชิด อย่าหวังว่าจะมีเหยื่อที่ชื่ออัญญ์มาลีให้ยากเลย

“พี่พุฒิ! พี่ชายทำกับน้องสาวแบบนี้ได้ยังไง?” คนเป็นน้องแว้ดเสียงลั่นด้วยความแค้นใจ ถูกใครหลอก มันไม่น่าเจ็บใจเท่า คนกันเอง

“แล้วพอดีแม่เราเข้าโรงพยาบาล เธอเองก็อยากช่วยแม่นี่ มันเป็นเรื่องที่ถูกจังหวะมากกว่า” พุฒจ้องตา “แล้วจำได้มั๊ยที่พี่เคยถามเรา ว่าทำไมไม่มีแฟนสักที... เหมือนเรารอใครอยู่ พี่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอ คืนสุดท้ายที่ฝึกงาน”

“ว่าไงนะ”

“ใช่ พี่รู้... รู้จากดานิเอล ผู้ชายคนนั้นก็ไม่เคยลืมสาวปริศนาในคืนนั้นเลย”

“พระเจ้า... นี่พี่ล้อเล่นใช่มั๊ยคะ”

“มาถึงขั้นนี้แล้ว ล้อเล่นให้ได้อะไรขึ้นมายัยอัญญ์”

“พี่พุฒ!!” น้องสาวโกรธจัดจนหน้าแดง และรู้สึกร้อนวาบ อยากจะฆ่าพี่ชายตัวเองนัก กล้ามาหลอกกัน นี่พี่ชายแท้ๆ ทำเหมือนว่าเธอนี่ช่างโง่งมเสียเหลือเกิน

“นี่แน่ะ ทำอย่างนี้กับอัญญ์ได้ยังไง” เธอทุบรัวๆ จนภุมภมรแทบจุก

“ทำได้ยังไง” พุฒล้อเลียนเสียงยานคาง “นี่พี่ถามจริงนะ ไม่รู้ใจตัวเองเลยหรือไง”

“รู้ใจ อะไรไม่ทราบ” น้องสาวทำเสียงดังราวว่าตั้งใจจะกลบเกลื่อนที่ถูกโดนจับไต๋ได้ว่าเธอก็มีใจให้ใครบางคนจริงอย่างที่พี่ชายตัวแสบกำลังกล่าวหาและไล่ต้อนเธอให้จนมุมแบบนี้!

“เรารักแดเนียลมาเกือบสามปีเต็ม ไม่รู้ตัวเลย?” พี่ชายส่งคำถามแทงใจดำน้องสาวคนเล็ก

“ระ... รักบ้ารักบออะไร” น้องสาวตัวแสบปัดพัลวัน แต่แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำไปถึงไหนต่อไหน หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นรัวไม่เป็นส่ำ

บ้าจริง! ไม่เคยบอกใคร ทำไมพี่พุฒถึงรู้?

“อยากให้พี่พูดมากกว่านี้หรือไง...  เราน่ะ เรื่องคืนนั้น เหตุการณ์ระหว่างเรากับแดเนียลอ่ะ พี่รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว” ภุมภมรเล่า หน้านิ่ง น้ำเสียงจริงจัง เขารู้ดีว่าขืนเย้าแหย่น้องสาวตอนนี้ เธอที่อายอยู่แล้ว ก้ยิ่งจะอายเข้าไปใหญ่ เขารู้นิสัยน้องสาวตัวแสบดี แล้วไอ้เรื่องปากแข็งนี่ก็อีกเรื่อง ที่ไม่เป็นรองใครทั้งนั้น

“พี่พุฒรู้” เธอแทบจะเข่าอ่อน เหตุการณ์คืนนั้นมันมีแต่ทำเธออาย อายแทบแทรกแผ่นดินหนีเลยล่ะ แล้วเรื่องแบบนั้นมันไม่ได้มีแค่เธอกับเขาเท่านั้นที่รู้หรือเนี่ย

บ้าจริง!

“ก็เออ... ยังจะให้พี่พูดต่อมั๊ยล่ะ” ภุมภมรคาดคั้นน้องสาวบ้าง คราวนี้ดูเหมือนว่าเขาจะเหนือกว่ามาก

ก็แหงล่ะ คนถือไพ่เหนือกว่า ก็ต้องได้เปรียบอยู่วันยังค่ำ!

“บ้า!” น้องสาวแผดเสียงลั่น ขึงตาใส่อย่างนึกแค้นใจ

พี่ชายใจร้าย ร้ายไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเลยกับดานิเอล

“พี่กับริชาร์ด บังเอิญได้คุยแดเนียล อย่างที่รู้ว่าเป็นมาร์ให้เขา บังเอิญรู้ว่าจากคืนนั้น เขาก็ไม่เคยลืมแกเลย”

“นี่... พี่พูดจริงหรือคะ?”

“อืม”

“แล้ว...”

“เขาก็ใช้ชีวิตเสเพล แบดบอยเพลบอยตามประสา กระทั่งมาดามบังคับจะจับแต่งงานเพื่อธุรกิจ” พุฒหยุด “ก็ประเภทเห็นการแต่งงานของลูกเป็นเรื่องการลงทุนเพื่อวงตระกูล ประมาณนั้นล่ะ”

“แดเนียลมันก็เลยดิ้นรน หาเมียเฉพาะกิจสักคน มาสวมบทบาท”

“แล้วทำไมต้องเป็นอัญญ์”

“อ้าว ก็แกอาสา”

“ใช่ แต่ว่า เค้าบอกริชาร์ดว่าหาผู้ช่วย อัญญ์เข้าใจว่าไปทำงานสาขาต่างประเทศ”

“ไปรู้ที่นั่นว่า กลายเป็นเมียรับจ้าง งั้นสิ?”

“อืม...”

“นั่นแกต้องไปเคลียร์กับริชาร์ดเอง”

“อ้าว!

“พี่ไม่รู้เรื่องด้วย พี่รู้แค่ว่า”

“ว่า?”

“คุณสมบัติ ห้าประการที่แดเนียลรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นต้องมี เขาก็จดจำมาจากแกนั่นแหละ” ผู้พี่สรุป สายตาคมมองน้องสาวคนเล็กแน่วนิ่ง เธอหน้าแดงก่ำ เวลาผ่านมาหลายปีแล้ว เขายังจำเรื่องพวกนั้นได้อยู่อีกหรือ

“หา?”

“ไม่ต้องหา”

“เขายังจำได้อีกเหรอ”

“นี่พี่จะบอกอะไรให้นะ ผู้ชายอย่างพวกเราน่ะ แม่งพอได้ติดต้องใจผู้หญิงสักคนแล้วละก็... รายละเอียดยิบย่อย มันก็จำได้หมดนั่นล่ะ ติดตรงที่ว่าจะเจอมั้ย ก็เท่านั้นเอง” เสียงทุ้มสรุป

“ไม่อยากเชื่อเลย” หญิงสาวพึมพำ มันเรื่องน่าอายทั้งนั้นนี่นา

“ก็แล้วแต่แก” พุฒตัดบท

“พี่พุฒเข้าข้างเขาเหรอ” น้องสาวพูดอย่างงอนๆ มันน่าน้อยใจไหมล่ะ คนเป็นพี่ชายแท้ๆ แต่ที่เห็นนี่เขาเข้าข้างแบดบอยจอมเผด็จการอยู่เห็นๆ

“ไม่ได้เข้าข้าง... “พุฒหยุดจ้องน้องสาวที่ทำคิ้วขมวดเพราะไม่พอใจ “แกเข้าใจคำนี้มั๊ย ถูกที่ถูกเวลา

“รู้จัก แล้วมันเกี่ยวกับอัญญ์ยังไง”

“ก็เขาตรึงใจกับแกมาตลอด มันก็มีคู่นอนไปเรื่อย แต่ไม่เคยลืมแกเลย กระทั่งวันหนึ่งต้องหนีคลุมถุง มันจะต้องหาใครสักคน แล้วมันถูกที่ ตรงเป็นแกไง ที่มาในเวลาเหมาะสม”

“โอ้ย อัญญ์ไม่เข้าใจ”

“ตั้งสติ” พี่ชายยื่นมือมานวดขมับให้น้องสาวอย่างนึกขัน “แกไปนอน ตื่นมาจะได้มีสติ” ภุมภมรเอ่ยด้วยใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มกว้าง

“พี่พุฒ... ไม่ตลกนะ!” หญิงสาวทำปากยื่นอย่างเด็กเอาแต่ใจ

“ไปนอนเถอะ” คนเป็นพี่ตัดบท กระทั่งน้องสาวทำตามด้วยความยินยอม เธอก็เหนื่อยมาทั้งวัน พักผ่อนบ้างก็คงดี ตื่นขึ้นมาวันใหม่ จะได้รับมือกับเรื่องราวต่างๆ ที่จะเกิดขึ้นมาอีก ไม่อยากคิดเลยว่าเธอจะต้องเจออะไรเซอร์ไพรส์อีกในอนาคตอันใกล้นี้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha