บ่วงรักเฉพาะกิจ โดย ภัคร์ภัสสร [จบแล้ว]

โดย: chineserose



ตอนที่ 18 : บทส่งท้าย


ตอนที่แล้ว

บทส่งท้าย

3 ปีต่อมา

ปราฮาในฤดูใบไม้ผลิ อากาศเย็นเยียบ สายลมในฤดูใบไม้ผลิ พาให้ใจเหงาได้ง่ายๆ หลังจากแต่งงานใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน หลังจากที่ทั้งคู่เข้าใจกัน ซีอีโอหนุ่มก็จัดการฉีกสัญญาจ้างเมียเฉพาะกิจทิ้งอย่างไม่ใยดี แล้วพาเธอบินข้ามน้ำข้ามทะเลกลับประเทศไทย เพื่อทำการสู่ขอ ช่วงนั้นนันทมาลี มารดาของหญิงสาวอาการดีขึ้นตามลำดับ เขาเองก็ให้การช่วยเหลือในการรักษาอาการของมารดาของว่าที่ภรรยาอีกก้อนหนึ่ง กระทั่งตอนนี้ ท่านก็สุขภาพแข็งแรงดีขึ้นมาก ส่วนบิดาของเธอยังคงอยู่ในปนะวัติของคนหายสาบสูญโดยไม่มีข่าวคราว หญิงสาวได้แต่ภาวนาว่าขอให้พ่อของเธอปลอดภัย ตราบใดที่ไม่มีข่าวร้ายว่าพบศพหรือพบเบาะแสว่าท่านถูกทำร้ายหรือเสียชีวิต เธอก็อยู่ด้วยความหวังว่า บิดาที่เธอรักและหัวหน้าครอบครัวที่อบอุ่นจะกลับมาในที่สุด

เวลาผ่านไปไว มาถึงตอนนี้ก็สามปีหลังจากที่เธอใช้ชีวิตคู่ มีครอบครัวที่อบอุ่น มีชีวิตอยู่ด้วยความหวัง เพื่อสามีที่รักเธอมาก และทั้งชีวิตเธออุทิศให้กับการเป็นคุณแม่ยังสาว ที่สวยมากเสียด้วย

ดานิเอลยืนโอบเอวภรรยาอย่างแสนรัก สายตาคมมองท้องฟ้าสดใส ตอนนี้อัญญ์มาลีตั้งครรภ์ลูกคนที่สองได้ห้าเดือนแล้ว เขาดีใจอย่างมาก เพราะไม่คิดว่าการที่เขาริเริ่มคิดจะหา เมียเฉพาะกิจขึ้นมาเย้ยมารดาตนสักคนนั้น มันจะมีบทสรุปแบบนี้ ใครจะรู้ล่ะว่า ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบอย่างดานิเอล ลิมเบอร์สกี จะตกหลุมรักให้กับ เมียเฉพาะกิจตั้งแต่แรกพบ

เขาไม่คิดจะเพลี่ยงพล้ำหลงรักเธอได้เลย ก็แม่สาวไทยตากลมโตออกจะดูเชย เรียบร้อยเข้าขั้นลุคส์ป้ามากๆ ในวันที่เขาอุตส่าห์ทิ้งงานไปรอรับเธอที่สนามบินนานาชาติ รูซีเน กรุงปราก, แล้วพาเธอมาใช้ชีวิตเงียบ เรียบง่าย ที่กรุงปราก เพราะไม่อยากให้มารดาและสายตาของนางที่คอยสอดส่องเขาตลอดนั้นมาวุ่นวาย

มันเกิดความรักขึ้นเมื่อไหร่ เขาเองก็ไม่รู้ตัว แต่ที่รู้สึกวันนี้คือ เขาขาดอัญญ์มาลีไม่ได้ ข้างกายเขามีความสุขมากหากมีหญิงสาวอยู่เคียงข้าง เพราะฉะนั้น หลังจากครบสัญญาหนึ่งปี เขาก็จ้างเธอต่อในฐานะอุ้มท้องลูกเขา และสัญญาว่าจ้างก็ทำหน้าที่ต่อด้วยการจ้างเธอเลี้ยงลูกเขา

บางครั้งเขาก็เอาใจเธอไม่ถูก แต่บ้างครั้งเขาก็ทำร้ายจิตใจเธอโดยไม่ทันรู้ตัว

แต่อย่างไรก็ตาม ไม่มีผู้หญิงคนไหนเลยที่จะทำให้เขารู้สึกถึงคำว่ารัก ไม่มีวันไหนเลยที่เขาไม่รักเธอ ไม่มีทางที่เขาจะหยุดรักเมียเฉพาะกิจคนนี้ และนั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่ปล่อยอัญญ์มาลีกลับเมืองไทย

แม้รู้จากปากว่า อัญญ์มาลีสัญญากับริชาร์ดว่าจะกลับไปเพื่อทำงานและรับผิดชอบงานในตำแหน่งเดิมที่จากมานั่นเอง

“คิดอะไรอยู่คะ?” หญิงสาวหันมาถาม ดวงตาเธอสดใส รอยยิ้มดุจพรจากสรวงสวรรค์ เขารักรอยยิ้มแบบนี้ของเธอ รักและไม่คิดจะรักน้อยลงเลย

“คิดถึง... วันเวลาเก่าๆ ที่เราทำท่าไหน ถึงมาจนถึงวันนี้ได้”

“แล้ว... วันนี้ คุณมีความสุขไหมคะ” เธอเอ่ยถาม ส่งสายตาหรี่แคบอย่างน่ารัก มันชวนให้เขามันเขี้ยวเธอจนเกินบรรยาย เวลาจะผ่านไปกี่ปี ดานิเอลก็รู้สึกเหมือนกับว่า เพิ่งได้รู้จักและเริ่มจีบเธอใหม่ๆ เสียอย่างนั้น

“มากจ้ะ คุณเป็นนางฟ้าของผมเลย... นางฟ้าแสนหวานเพียงคนเดียว ไม่มีใครจะหวานเทียบเท่าคุณแล้ว”

“หมายความว่าไงคะ พูดแบบนี้แอบหวานกับใครหรอคะ?”

“เปล่า แค่เปรียบเปรย” เขาแก้ตัว ไม่รู้หรือไง แบดบอยอย่างเขาวางมือทั้งหมดแล้ว ตอนนี้เป็นคุณพ่อมือใหม่ที่เชื่องยิ่งกว่าแมวเสียอีก

“อย่าให้รู้นะคะ” หญิงสาวเย้าแต่มีแววขู่ซ่อนอยู่ในนั้นด้วย

“ถ้ารู้แล้วจะทำไม?”

“ฉันก็จะทำโทษคุณ”

“แบบไหน?”

“เอ... คุณแดเนียล”

“หึหึ”

“นิสัยคุณ ชอบแกล้งไม่มีเปลี่ยนเลย”

“ก็ผมชอบแกล้งผู้หญิงที่ผมรัก... ผมรักคุณ”

“...” อัญญ์มาลีแก้มแดง รังสีความร้อนโจมตีแก้มเธอจนทำให้รู้สึกวูบวาบหวั่นไหว อยู่กันมาจนมีลูกสองคนแล้ว เธอยังไม่ชินเลย เวลาเขาหยอกเธอ ก็เป็นต้องเขินอายได้ตลอดเวลา

“ได้ยินไหมครับ... หวานใจของผม ผมบอกว่า ผม-รัก-คุณ” เขาย้ำ

“ฉันรู้ค่ะ”

“แล้วคุณรักผมไหม?”

“รักสิค่ะ... ฉันก็รักคุณค่ะ” อัญญ์มาลีตอบ พร้อมพวงแก้มนุ่มที่แดงฉานด้วนความเขนอาย หัวใจเธอเต้นรัวไม่เป็นส่ำเพราะความตื่นเต้นยามใกล้เขา เธอไม่เคยชิน เพราะเขาเป็นผู้ชายที่ทรงอิทธิพลกับเธอมาก ทั้งร่างกายและหัวใจ

“ชื่นใจ” เขาหยุด “อัญญ์มาลี(Annmarie) แปลว่าหญิงสาวผู้เป็นที่รัก...  แมรี่ไม่มีนาทีไหนที่ผมจะหยุดรักคุณเลย” ขยับใบหน้าออกห่างเพื่อจะได้ส่งสายตาสบประสานคนตัวเล็กอย่างแสนรัก “ชื่นใจเหลือเกิน”

ก่อนจรดจูบลงหน้าผากนูนสวย ไล้ลงสู่แก้มนุ่ม แล้วจังหวะนั้นเอง ริมฝีปากบางนิ่ม ชุ่มชื่นก็ถูกจุมพิตอันหวานล้ำของเขาครอบครองโดยหมดสิ้น

~$~

 

งานเลี้ยงเล็กๆ ของตระกูล ลิมเบอร์สกี เป็นการพบปะรับประทานอาหารของคนในครอบครัว ตระกูลและคืนนี้เองอัญญ์มาลีก็มาร่วมงานด้วย ความจริงไม่มั่นใจนักกับการต้องมาเผชิญหน้ามาดามลีเวียจอมเผด็จการ “คืนนี้เรามีงานเลี้ยง มาดามกับพ่อก็มา” เขาบอก

“ดีค่ะ เด็กๆจะได้ใกล้ชิดคุณย่ากับคุณปู่” ภรรยาสาวที่มีความสวยตรึงใจตอบกลับไป ดวงหน้าแย้มยิ้ม น่ารัก

“มาดามน่ะ ทำใจแข็งไปอย่างนั้นเอง... แต่ผมเห็นแล้ว ท่านก็หลงหลานๆน่าดู” เขาเล่า เกรงว่าภรรยาจะไม่สบายใจ ป่านนี้แล้วมาดามลีเวียยังคงมีท่าทีแข็งกร้าวกับสะใภ้สาวไทยอยู่เลย แม้ว่าระยะหลังๆ มานี้ นางจะโปรดปรานอาหารไทย และรักอาหารไทยหลากหลายเมนูก็ตาม รวมทั้งถามไถ่ถึงหลานๆเสมอในเวลาที่ดานิเอลไปเยี่ยมที่คฤหาสน์กลางเบอร์ลิน ไม่เพียงแค่นั้น เสื้อผ้าเครื่องใช้ของเด็กๆ หลายชิ้น นางก็หมั่นซื้อและสั่งให้คนนำมาให้ดานิเอลเสมอๆ แต่พอดานิเอลพาครอบครัวไปเยี่ยมนางเท่านั้น คนเป็นย่าก็วางท่าทีเย็นชา แล้วก็ติเตียนอัญญ์มาลีไปเสียทุกเรื่อง

ยอมรับว่าบางครั้งอัญญ์มาลีก็น้อยเนื้อต่ำใจ เพราะสิ่งที่มาดามลีเวียปฏิบัตินั้นมันเข้ากันดีเหลือเกินกับภาษิตไทยว่า เกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง[1] นางรักหลานหลงหลานๆตัวน้อย แต่กลับยังไม่เปิดใจรับเธออย่างเปิดเผย

“จริงเหรอคะ?” ภรรยาสาวถาม ดวงตาเป็นประกาย เธอได้แต่หวังอย่างเต็มเปี่ยมว่า ท่านจะเปิดใจรับเธอในสักวันหนึ่ง จะนานแค่ไหน เธอก็จะรอ บางครั้งเธอก็ปลอบใจตนเองว่า จะสนใจทำไมให้วุ่นวายใจในเมื่อมีสามีสุดที่รัก ที่ทั้งรัก หวงแหนและปกป้องเธออยู่แล้วตลอดเวลา นั่นก็น่าจะมากเพียงพอแล้ว แต่เธอก็หวังอยู่เล็กๆว่า ความสัมพันธ์ของครอบครัวจะดีราบรื่นและใกล้ชิดขึ้นถ้าเพียงท่านเมตตาเธอสักเล็กน้อย

“อย่าเรียกว่าหลงเลย... เรียกว่าเห่อน่าจะเหมาะกว่า” เขาบอกพร้อมยิ้มพราย ดวงตาเขางดงามสุดสกาวและตรึงหัวใจเธอไม่มีวันเสื่อมคลาย ตั้งแต่ค่ำคืนแรกที่พบ กระทั่งนาทีนี้ เธอไม่เคยเลยที่จะไม่ตกหลุมรักดวงตาคู่นี้ และความหล่อเหลาสมบูรณ์แบบของเขา

สาวๆ ครึ่งค่อนโลกมองเขาด้วยสายตาคลั่งไคล้ หน้าตาหล่อเหลา ท่าทีสง่าถือดีและสมบูรณ์แบบ แต่ทั้งหมดทั้งตัวของเขาเป็นของเธอเพียงคนเดียว สายตาคู่นี้ของเขามีไว้มองแค่เพียงเธอ และเป็นเพียงเธอเท่านั้น คนเดียวที่ได้รับการปฏิบัติและแสดงออกถึงความรักอย่างหลงใหล ปรนเปรออย่างสนรักเทิดทูน...

เธอรักเขา...

“งั้น... คุณก็ไปเตรียมตัวเถอะนะคะ อาบน้ำแล้วก็แต่งตัวหล่อๆ”

“คุณด้วยนะ” ซีอีโอหนุ่มผู้สลัดคราบแบดบอยแทบหมดสิ้นแกล้งพูดยั่วเย้าภรรยาคนสวย ดวงตาเขามองเธออย่างแสนรักลัเทิดทูนหัวใจให้เพียงเธอ...

“ค่ะ ฉันเตรียมชุดสำหรับคืนนี้ให้คุณแล้วค่ะ”

“ขอบคุณครับที่รัก” เขาหอมแก้มนุ่มอย่างลึกซึ้ง “ขอบคุณที่เป็นเปรี้ยวใจของผม” เขาหยอกเย้าอย่างแสนรักก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แนบแน่นขึ้น

อัญญ์มาลีรู้สึกเวียนหัว จนดานิเอลต้องประคองเธอไว้ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ในฐานะนายหญิงแห่งลิมเบอร์สกี ก่อนหน้านี้ เธอก็ได้รับการดูแลจากเขาเป็นอย่างดี แต่ที่ผ่านมาดูเหมือนจะเล็กน้อยลงไปในพริบตาหลังจากที่ดานิเอลรู้ว่าเธอตั้งครรภ์ลูกคนที่สาม เพราะเขาดูแลถนอมเธอมากยิ่งกว่าเดิมเป็นล้านเท่า จนเธอเองต้องบอกเขาว่าเธอสบายดี... ผู้หญิงทิ้งไม่ใช่คนป่วย เขาไม่จำเป็นต้องดูแลเธอมากขนาดนั้นก็ได้ แต่ก็ไม่เป็นผล เขาก็ยังเอาใจใส่เธอมากเกินมาตรฐานอยู่ร่ำไป

“ไหวหรือเปล่าแมรี่?” ดานิเอลเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย

“ไหวสิคะ ฉันอาจจะนอนน้อยไปหน่อยก็ได้” หญิงสาวบอกออกไปตามสันนิษฐานของตัวเอง

“แต่เมื่อคืนเราก็นอนแต่หัวค่ำนะ” เขายังอุตส่าห์ค้าน

“นั่นสิคะ... แต่อย่าห่วงเลย อัญญ์ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตัดบท ไม่อยากให้สภาพร่างกายทำเสียบรรยากาศ

“จะให้ผมหยุดห่วง ผู้หญิงที่ผมรักได้ยังไงแมรี่... คุณเป็นเมียผม เป็นแม่ของลูกด้วย”

“...”

“รู้ว่าไม่ง่าย แต่ผมจัดทุกวันนะ บางวันหลายรอบอีกด้วย” พูดอย่างอวดๆ

อัญญ์มาลีเริ่มหน้าแดงก่ำ เขาพอใจที่เธอเป็นแบบนั้น เขาชอบแกล้งให้เธออาย จนหน้าแดง

“ไม่รู้เสียแล้ว ว่าเชื้อผมแรงแค่ไหน” เขาบอกด้วยดวงตาเป็นประกาย

“คุณน่ะ... หลงตัวเอง” เธอว่าเขา ขณะย่นจมูกใส่

“แล้วคุณ... หลงผมไหม?” เขายิ้มตอบอย่างนึกมันเขี้ยว เดี๋ยวจะจับฟาดก้นให้หายอยากเลย!’

“คนบ้า! หลงก็บ้าแล้ว” หญิงสาวเอ่ยแก้เขิน แต่เก็บอาการแก้มแดงก่ำเอาไว้ไม่อยู่

“มานี่... มานี่เลย” เขาคว้าร่างบางเข้ามากอด ปลายจมูกเขาปัดป้ายคลอเคลียจมูกจิ้มลิ้มเธอ “ถามจริง... ไม่ลุ่มหลงกันเลยเหรอ?” จบเขาก็ฝังปลายจมูกโด่งที่แก้มสวยอย่างกระตุ้นเร้า

“อื้อ... แดเนียลคะ ปล่อย” เสียงหวานเรียกร้อง

“ผู้หญิงที่ไม่รู้สึกอะไรกับผม... จะไม่ทำแบบนี้หรอกนะแมรี่” เขาบอกด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวอย่างมั่นใจ ดวงตาคมตรึงบนใบหน้าสวยอย่างนิ่งแน่ว ลึกซึ้ง

“เลิกแกล้งฉันได้หรือยังคะ?” เธอเริ่มงอนตุ้บป่องแล้ว

“เอาล่ะ ผมจะรอดูคนที่เคยบอกว่าไม่ได้ลุ่มหลงผู้ชายอย่างผม” เขาพูดอย่างคนที่มีแต้มต่อ

~$~

 

ตอนพิเศษ

หลงใหล... ชั่วนิรันดร์

สองปีต่อมา

เมืองคาร์โลวี ราวี, สาธารณรัฐเช็ก

ในวันที่ท้องฟ้ากลางเมืองน้ำแร่กลางหุบเขาอันอุดมสมบูรณ์ เป็นเมืองเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยหุบเขาที่โอบกอดสีสันของตึกเก่าคลาสสิกสีส้มแดงงดงามสไตล์บาร็อก เมืองแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องสปาว่าเป็นศูนย์กลางบำบัดโรคต่างๆ มีเจ้านายหลายพระองค์เคยเสด็จมาเยือนที่แห่งนี้ จักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา แห่งออสเตรีย จึงทำให้ที่นี่กลายเป็นรีสอร์ทสุขภาพระดับโลก ตรงกลางเมืองมีบ่อน้ำแร่หลายบ่อทีเดียว ตามตำนานกล่าวว่าพบโดยบังเอิญเมื่อครั้งพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4 ทรงเสด็จฯออกล่าสัตว์และสุนัขล่าเนื้อตัวหนึ่งตกลงไปในบ่อน้ำพุร้อน

เชื่อว่า การดื่มน้ำแร่ที่นี่ต้องดื่มกับแก้วพิเศษโดยเฉพาะ ซึ่งเป็นแก้วพอร์ซเลนมีปากยื่นออกมาเหมือนกาน้ำ มีรสชาติจะออกเฝื่อนๆ จึงปรากฏภาพนักท่องเที่ยวเดินทอดน่องเที่ยวชมเมืองขณะมือถือแก้วจิบน้ำแร่ไปด้วยนั่นเอง

ช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิเช่นนี้ ผมใช้เวลาอันเรื่อยเอื่อยนี้ในช่วงเวเคชั่นพักผ่อนกับครอบครัวเล็กๆ และเฝ้ามองดูหญิงสาวอันเป็นที่รักและลูกน้อยด้วยดวงตาแห่งความภาคภูมิใจ

เด็กแรกเกิดหนึ่งคนกำลังร้องโยเยออกอ้อนมารดา ขณะที่เด็กชายวัยขวบเศษ กำลังหลับพริ้มในอ้อมอกของผมเพราะเพิ่งอิ่มนม แก้มยุ้ยร่างจ้ำม่ำน่ากอด... และน่าหอม

ทั้งสองเป็นผลพวงมาจากการที่อัญญ์มาลีใช้เรือนร่างของผม ตามคำคะยั้นคะยอ

ก็สถานการณ์มันออกจะเป็นใจขนาดนั้น ในมนานครสุดแสนโรแมนติกอย่างปราฮา พร้อมดวงตาฉ่ำพราวของสาวน้อยที่ผมหลงใหลเธอตั้งแต่แรกเห็น

ผมเชื่อเหลือเกินว่า ไม่เพียงแค่ผู้ชายอย่างผมเท่านั้น ที่จะตกลงไปในห้วงรักอย่างโงหัวไม่ขึ้นแบบนี้ เป็นชายใดก็ตกหลุมรักอัญญ์มาลีได้ง่ายๆ เพียงชิดใกล้ ได้สัมผัสกลิ่นหอมหวาน ภาพติดต้องใจให้ตรึงตรา... สิเน่หารันจวนชวนคลอเคลีย

ก็... กว่าเส้นทางรักของเราจะเดินทางมาถึงวันนี้ ระหว่างทาง ผมก็มีศัตรูหัวใจตั้งหลายคน แม้แต่เด็กชายที่ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างราดอซ!

ผมไม่เคยรักผู้หญิงคนไหนได้อย่างปักใจ สำหรับผมแล้วผู้หญิงมากมายที่ผ่านมาล้วนแล้วแต่เพื่อเสาะหาความหฤหรรษ์และก็จากลา

มีเพียงอัญญ์มาลีเท่านั้น เธอทำให้ผมไม่อยากมีสายตาไว้มองผู้หญิงอื่นคนไหนอีกเลย...

“แดเนียลคะ... วางคาเรลลงนอนก่อนได้มั้ยคะ แล้วมาช่วยดูลูซีอาทีสิคะ เธอร้องหาคุณใหญ่แล้วดูสิ” แม่ลูกอ่อนร้องเรียกเมื่อเห็นสามีกำลังมองลูกชายหลับพร้อมอย่างมีความสุข

“จ้า” ดานิเอลค่อยๆ วางร่างเด็กชายตัวน้อยลงนอนในเปล ก่อนจะห่มผ้าคลุมอก เด็กน้อยน่าตาน่ารักน่าชังหลับพริ้ม ปากนิดจมูกหน่อย ปากจิ้มลิ้มสีชมพูระเรื่อน่ารักจนดานิเอลอดภาคภูมิใจในฝีมือการผลิตทายาทไม่ได้

“ยิ้มอะไรอยู่อีกคะแดเนียล เร็วสิคะ” ภรรยาสาวเร่งเร้า ตอนนี้ดานิเอลตกอยู่ในสถานะไม่ต่างจากนายทาส ทำทุกอย่างเพื่อเอาอกเอาใจคนเป็นเมีย เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่รู้ว่าเมียท้องลูกคนแรกแล้วล่ะ ผู้ชายที่กร้าวแกร่ง แทบไม่น่าเชื่อว่าจะเอาใจเมียได้มากมายขนาดนี้

ถ้าไม่รัก... คงทำให้ไม่ได้ จริงไหม?

“มาแล้วจ้ะเมียรักจ๋า” เขาบอกยิ้มพราย

“อุ้มเธอสิคะ” อัญญ์มาลีส่งทารักนางฟ้าตัวน้อยให้เขาอุ้มไว้ในอ้อมแขน

“ลูซีอา... หนูอยู่กับคุณแด็ดดี้ก่อนนะจ๊ะ แม่จ๋าจะเตรียมอาหารนะคะ เราจะไปปิ๊คนิกกันนะคะลูก” เธอบอกลูกน้อยพลางคลอเคลียหลังนิ้วอย่างแผ่วเบาบนแก้มนุ่มๆของเด็กหญิง ตอนนี้เลิกร้องโยเยแล้ว ดวงตากลมบ้องแบ๊วมองพ่อที มองแม่ทีอย่างค้นหา เด็กหญิงตาโตเหมือนเธอแล้วไหนจะขนตายาวงามงอนนั่นอีก น่ารักน่าชังไม่แพ้คาเรลคนผู้พี่เลย

“ผมดูแลยัยหนูเอง คุณไปจัดการเถอะจ้ะ”

“ขอบคุณค่ะที่รัก คุณน่ารักมาก”

“รักไหมครับ”

“ค่ะ รักมาก” เธอบอก พร้อมแย้มยิ้ม หน้าแดงก่ำ

อัญญ์มาลีจัดเตรียมตะกร้าปิ๊คนิคอย่างขะมักเขม้น มีอาหารว่างต่างๆ มากมาย ที่ไม่ลืมเลยคือนมและสัมภาระของลูกน้อย ตั้งแต่มีเด็กน้อยในบ้าน ดานิเอลทุ่มทุนจ้างบัตเลอร์สาวมาเพิ่มอีกสองคนมาช่วยเป็นพี่เลี้ยงเด็กใกล้ๆ อัญญ์มาลี เพราะเขานอกจากเห่อแล้ว ยังเป็นห่วงเมียอย่างเหลือแสน ความเป็นคุณแม่วัยสาว คุณแม่มือใหม่ ทำให้เขาไม่อาจละสายตาจากเธอ อดห่วงไม่ได้จริงๆ

“เราจะค้างที่รีสอร์ตหนึ่งคืน พวกนายดูแลจัดการที่นี่ให้ดีล่ะ”

“ครับ นายท่าน”

“ดีมาก”

“เอ้อ... ช่วงเวลานี้ เป็นของครอบครัว ฉะนั้นมีงานเข้ามา ฉันจะปฏิเสธทุกอย่างไม่ว่านั่นจะสำคัญชนิดโลกถล่ม ดินทลายก็ตาม” เขาหยุดจ้องเลขาหนุ่มคนสนิท “เข้าใจใช่ไหมโตมาช”

 ในเวลาไม่นาน รถยนต์นั่งส่วนตัวก็พาครอบครัวมาถึงรีสอร์ตที่พักใกล้บ่อน้ำพุเพื่อสุขภาพแล้วยังชมวิวที่เต็มไปด้วยทุ่งดอกไม้ การเดินทางของที่นี่ส่วนใหญ่ผู้คนจะใช้รถราง หรือรถไฟฟ้า น้อยนักที่จะใช้รถยนต์ส่วนตัว เพราะเป็นการขอความร่วมมือจากทางการ เมื่อเมืองใดได้รับการประกาศให้เป็นเมืองมรดกโลกแล้ว ส่วนใหญ่ในเขตเมืองนั้นๆ จะห้ามรถยนต์เข้าไปวิ่งข้างใน เพื่อรักษาสถาปัตยกรรมสิ่งก่อสร้างให้รอดปลอดภัยจากไอเขม่า ไอเสียรถยนต์ พวกนี้มันจะก่อให้เกิดผลเสียต่อสีและโครงสร้างในระยะยาวได้ สำหรับดานิเอลเขาสั่งให้คนทำเรื่องขออนุญาตใช้รถยนต์เป็นครั้งคราว รวมทั้งคราวนี้ก็ด้วย แม้ว่าจะร่ำรวยระดับมหาเศรษฐีแต่ดานิเอลก็มีสามัญสำนึกและเห็นแก่ส่วนนวม

ชายหนุ่มมองลูกน้อยอย่างมีความสุข

“ถึงแล้วครับ คุณผู้หญิง” เขาบอกเมียสาวด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า เด็กน้อยกำลังหลับ

“ดูเด็กๆ สิคะ หลับพริ้มเชียว”

“หลับก็ดีไม่ใช่หรือ... ให้เวลาพ่อจู๋จี๋กับแม่บ้างนะครับ”

“จู๋จี๋อะไรกันคะ แค่สองคนยังจะเลี้ยงไม่ทันแล้ว” เธอบ่ายเบี่ยงอย่างเอียงอาย

“เดี๋ยวคาเรลก็โตมาทันดูแลน้องๆ น่า” เขาเย้า

“คุณหมายความว่าไงคะ”

คืนนี้ขอสองนะ” เขาเอ่ยขอ แววตาแพรวพราวส่งประกายเร่าร้อน

“อะไรสอง? พูดดีๆนะ” เธอเมินใส่

“คืนนี้ ขอให้เราทำยังไงก็ได้ให้มีลูกอีกสองคน” เขาย้ำ ดวงตาเป็นประกาย

บ้าจริง ไม่ใช่สองรอบเหรอ คนบ้า ใครจะยอมนะ

“ไม่เอานะคะ ลูกๆมาด้วย ฉันอายลูกนะคะ” เธอทัดทานอย่างเขินอาย

“ลูกเข้าใจ” เขากระซิบฟังดูแทบเป็นเสียงคราง

“คุณ!” ภรรยาสาวทำเสียงแว้ด เธออายจนแก้มแดงก่ำ รังสีความร้อนโจมตีทั่วทั้งใบหน้าอย่างยากจะปฏิเสธ

“ลูกยังเด็ก เขาไม่รู้เรื่องหรอกน่า... ถ้าเขารู้ว่าพวกเขาเกิดมาจากความรัก และสิ่งที่เราทำ เขาก็เข้าใจเองน่า”

“ฉันไปคล้อยตามสิ่งที่คุณกำลังล่อลวงฉันหรอกนะ” เธอย่นจมูกใส่เขา จนอีกฝ่ายต้องเปลี่ยนท่าทีเป็นออดอ้อนอย่างกับลูกแมวตัวน้อยๆ

“โธ่...” เขาออดอ้อนเสียงยานคางอย่างน่าหมั่นไส้ “ผมใจจะขาดอยู่แล้ว...” เสียงแห่บต่ำฟังดูเซ็กซี่

เขาใช้มือเรียวแกร่งลากไล้สัมผัสแนวร่างงามอย่างแผ่วเบา สัมผัสอ้อนโยนจากเขาราวเป็นสัญญาณปลุกเร้า ภรรยาสาวที่กำลังหลับลึกในห้วงนิทรา...

“นางฟ้า...” เขากระซิบเสียงพร่า ฟังดูช่าง... เซ็กซี่และปลุกเร้าเหลือเกิน

“อืม...” หญิงสาวส่งเสียงคล้ายละเมอ เขาสัมผัสได้ว่าระยะหลังๆมานี้ อัญญ์มาลีหลับง่ายกว่าแต่ก่อนมาก เขาคิดว่าอาจจะเป็นเพราะเธอใช้พลังกายพลังใจทั้งหมดไปกับการเลี้ยงลูกน้อยอย่างทุ่มเท ความจริงเขาควรจะยอมปล่อยให้เธอได้พักผ่อน แต่จะทำอย่างไรได้... เขาต้องการเธอมากเหลือเกิน

“แมรี่... ผมต้องการคุณ” เขากระซิบ ลมอุ่นๆ เป่ารดใบหูหญิงสาว สัมผัสแผ่วเบาแสนเซ็กซี่ แต่ก็มากพอที่จะปลุกเธอตื่นจากหลับใหล

“แดเนียล...” เธอครางเรียกชื่อเขา เมื่อดวงหน้าถูกตรึงเอาไว้อย่างนิ่งแน่วด้วยสายตาที่มองมาอย่างกระหายหิว ดวงตาเขาวาววามในแสงสลัว เธอหัวใจเต้นแรงโครมครามอย่างไม่มีทีท่าว่าจะชิน

“ดะ... แดเนียล อัญญ์เหนื่อยอยู่เลย” เธอละล่ำละลักตอบดวงตาฉ่ำหวานอย่างน่าหลงใหล

“แต่คุณก็ต้องการ” เขากระซิบร่างน้อยในอ้อมกอดเมื่อเรียวนิ้วแกร่งสอดสำรวจกลีบดอกไม้แห่งวัยสาวที่ฉ่ำหวาน ร้อนผ่าวระอุไปด้วยความต้องการ

ร่างบางขยับหลีกลี้สัมผัสแห่งปรารถนาร้อนแรง แต่ทว่ากลับไม่สำเร็จ เพราะเขารุกเหลือเกิน และดูเหมือนว่าจะไม่ยอมลดละง่ายๆ เสียด้วย

“ผมจะทำเบาๆ ก็ได้” เขายั่วเธอด้วยเสียงทุ้มต่ำฟังดูเซ็กซี่ พร้อมบดเบียดสะโพกเข้าแนบชิดจนร่างบางสัมผัสได้ว่า ส่วนนั้นของเขากำลังขยายเหยียดยาวภายใต้เนื้อผ้านั้น แต่มันไม่อาจบดบังความต้องการเอาไว้ได้เลย

“ดูสิ... เขาต้องการคุณมากแค่ไหน” เขากุมมือน้อยๆ ของเธอ มาสัมผัสท่อนเหล็กร้อนผ่าวประจำกาย เธอย่นคอเมื่อเขาจูบลงไป แล้วเคลื่อนจุมพิตจากลำคอมาที่ใบหู ไล้มาตลอดแนวแก้มหอม

จมูกโด่งคมของเขาปัดป้ายที่ปลายจมูกจิ้มลิ้มของเธอ หญิงสาวลืมตามองเขาดวงตาเปี่ยมไปด้วยความต้องการที่มุ่งมั่น

“คุณต้องการฉันมากขนาดนั้นเหรอคะ”

“ใช่... หวานใจ...” เขาจูบเธอ บดบี้ขยี้ปากอย่างเร่าร้อนจนร่างบางขยับพลิ้วอย่างเคลิบเคลิ้ม มือเรียวแกร่งบดบี้ปุ่มเนื้อที่ฉ่ำพราว น้ำหวานจากเกสรดอกไม้ชุ่มฉ่ำประดุจสัญญาณแห่งการรอคอย เธอหยัดตัวขึ้นหาสัมผัส เขายิ้มอย่างพอใจ

“คุณกำลังเปียกชุ่ม... และต้องการผม” เขาส่งเสียงคล้ายคราง ทุ้มต่ำฟังดูเซ็กซี่จนเธอขนลุกชันไปทั่วสรรพางค์กาย

“ฉัน... อายเด็กๆนะคะ” เธอเอ่ยอย่างกระเง้ากระงอด หญิงสาวรู้ดีทีเดียวว่า เมื่อสามีหนุ่มมีอารมณ์ต้องการอย่างพลุ่งพล่าน พลังรักอันมหาศาลของเขานั้น มันท่วมท้นและมากมายจนบางครั้งเธอไม่อาจจะรับมือเอาไว้ทั้งหมดได้ แต่เขาร่วมรักกับเธออย่างถนอมระวังมาโดยตลอด เฝ้าทวงถามอย่างใส่ใจเสมอว่าเธอจะสามารถรับมือเขาได้มากสักแค่ไหน แล้วยังประณีตใส่ใจในการเอื้อมถึงจุดสุดยอดที่เขาต้องส่งเธอไปยังจุดนั้นอย่างยอดเยี่ยมสวยงาม

ความเท่าเทียมในเรื่องบนเตียง เป็นสิ่งที่ผู้ชายอย่างดานิเอลใส่ใจ เขารักเธอและมีความสุขเสมอทุกนาทีที่เห็นอัญญ์มาลีมีความสุขสุดยอดเพราะเขา...

“ลูกเราหลับแล้ว... เด็กๆ จะไม่รู้” เขาเอ่ย เหมือนเป็นการปลอบโยนและล่อลวงในคราวเดียวกัน

“เสียง“ สิ่งที่เธอเป็นห่วง ในยามกระสัน เธอมักเก็บกลั้นมันไว้ไม่ได้ และเขาเคยบอกว่าชอบเวลาเธอส่งเสียงครางอย่างเปี่ยมสุขใต้ร่างเขา

ผมชอบ... เสียงครางหวานจากปากจิ้มลิ้มของคุณ หวานใจ

“ลองเก็บเสียงดูสิ”

“...” เธอคิดว่ามันเป็นความคิดที่ดี

“คุณกำลังยั่วยวนฉันนะคะ”

“ผมยั่วเมีย... ผิดตรงไหน” เขาหยุดยิ้ม “หืม...” เขากระซิบอย่างหยอกเย้า ดวงตาเป็นประกายในแสงสลัวอย่างเอ็นดูรักใคร่

เขาปรารถนาอย่างท่วมท้น... และมิอาจรั้งรอได้อีกต่อไป

“ค่ะ... ฉันจะไม่ส่งเสียง” เท่านั้น

“เยี่ยมหวานใจ...”

เขายึดครองกลีบปากอิ่มสวยอีกครั้งด้วยจูบอันโหยหา... ทวีความเร่าร้อนขึ้นอย่างห้ามมิได้ เขาครางในลำคออย่างพึงใจ ไม่มีนาทีไหนที่เขาจะไม่หลงใหลเธอ สำหรับเขาแล้ว อัญญ์มาลีคือผู้หญิงที่มากกว่ารัก

“คุณ... ต้องการฉันจริงๆ หรือคะ?”

“มาก... จนทนไม่ไหวแล้วหวานใจ...” สิ้นเสียงทุ้มต่ำฟังดูเซ็กซี จูบดุดันบดบี้ขยี้ริมฝีปากอิ่มหวานก็เริ่มบรรเลงอีกครั้ง เธอซึมซาบไปทั่ว หัวใจเต้นแรง เพราะจูบที่กระตุ้นเร้าจนเธอสั่นระริกไปทั้งร่างเปี่ยมด้วยความต้องการเฉกเช่นเดียวกัน

“ฉัน... จะไม่ส่งเสียงนะ” เธอเอ่ยเบา ยิ้มหวานละไมจนเขาหรี่ตาใส่อย่างมันเขี้ยว

“ดีสิ... ผมจะอึ๊บคุณแรงๆ จนร้องไม่ออก” เขากระซิบจนเธอขนลุกซ่านไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัว

“คนบ้า...” มือเพรียวแข็งแกร่งทาบสัมผัสโนมเนื้ออวบอิ่มอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ก่อนจรดจูบเร่าร้อนตามลงหา ดูดดื่มอย่างละโมบหิวกระหายจนร่างบาวสะท้านหวิว

“แน่ใจนะ... ว่าจะไม่ร้อง” เขาผละออกมาส่งเสียง ก่อนขบยอดทรวงเบาๆอย่างหยอกเย้า

“อื้อ!” ร่างแบบบางบิดหลบแต่เขาบังคับร่างกายเธอไว้ใต้ร่าง ก่อนดูดรั้งยอดทรวงอีกหลายต่อหลายครั้งจนเธอระทวย พร้อมส่งเรียวนิ้วแกร่งอีกข้าวลูบไล้ลงไปตามแนวเรือนกายนุ่มเนียน ผิวของภรรยาสาวละเอียดนวลเนียนและเย้ายวนเข้าอะไรขนาดนี้...

มือเพรียวแกร่งมาหยุดที่ท้ายสะโพกกลมกลึงน่าหลงใหล ก่อนสอดเรียวนิ้วแกร่งสัมผัสส่วนหอมหวาน เขาขยับมันอย่างเร่าร้อน เธอชุ่มชื้นและฉ่ำร้อนไปด้วยน้ำหวานฉ่ำวาว เขาผลักดันสองนิ้วเรียวแกร่งเข้าอย่างลึกขึ้น จากนุ่มนวลเป็นรุนแรงจนเธอจิกเล็บลงบ่าเขา เธอพยายามเก็บกลั้นเสียงแต่มันช่างทรมานเหลือเกิน แต่เป็นความทรมานอันหอมหวาน เธอร่นร่างถอยสลับดันร่างขึ้นหาสัมผัสเขา

จูบเร่าร้อนของเขาไล้เลียลงมาที่เนินหน้าท้อง ก่อนวนไล้จุมพิตเหนือสะดือกระจิดริดน่ารักที่ไม่มีนาทีไหนเลยที่เขาจะไม่หลงใหล

เขาจุมพิตแผ่วเบาครั้งหนึ่งที่เนินดอกไม้ฉ่ำหวานใต้แพนตี้ซีทรูสีดำยั่วยวน “หวานใจ... ผมคิดถึงเหลือเกิน” เขากระซิบ ก่อนเกี่ยวอุปสรรคซีทรูสีดำปลิวว่อนหายไปอย่างไม่แยแสก่อนผลัดดันต้นขาข้างหนึ่งขึ้นชัน เปิดเปลือยส่วนหวงแหนสวยงามที่ฉ่ำพราวไปด้วยน้ำหวานเพราะกลไกแห่งความต้องการของพลังหญิงสาว

“คุณต้องการผม... ที่สุด สาวน้อย” เขาเอ่ยยิ้ม ก่อนผินสายตาไปสบประสานหญิงสาวที่มองสบมากอย่างเว้าวอน เธอยังรักษาคำพูดด้วยการไม่ส่งเสียงใด เขายิ้มก่อนเลื่อนลงหา จูบบนแพรไหมสีเข้มแล้วแหวกม่านไหมแห่งพิศวาสอย่างช้าๆ ก่อนกรีดเรียวนิ้วแกร่งสัมผัสร่องน้ำหวานอันแสนชุ่มฉ่ำ ร่างบางบอดกายต้านสัมผัส ก่อนทีจะหนีไปไหนไม่พ้น เมื่อมือเพรียวแกร่งดันสะโพกเธอเข้าหาจูบร้อนๆ ลิ้นเขาแตะที่ยอดเกสรจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังลอยหวิว...

เขาจูบต้นขาด้านใน เรียกความรู้สึกวาบหวามจนร่างแบบบางขนอ่อนลุกชันตอบสนองอย่างหวานไหว ก่อนใช้ลิ้นลิ้มเลียอย่างช้าๆ พร้อมจังหวะผลักดันของเรียวนิ้วแกร่ง ลิ้นร้ายกาจออกแรงดูดดึงจนเธอแอ่นร่างขึ้นหาอย่างอัตโนมัติ

เขาจูบอย่างละโมบลงบนยอดเกสรของกลีบดอกไม้ของหญิงสาว “คุณเป็นของผม...” เขากระซิบแล้วก้มลงหาอย่างคลั่งไคล้ ร่างบางขยับสะโพกขึ้นหา ความรู้สึกที่เขามอบให้เธอนั้นมันเร่าร้อนเกินบรรยายจนเธอรู้สึกเอื้อมขึ้นแตะดินแดนสุขารมย์อย่างสุดยอดหลายต่อหลายครั้ง ความรักของเขาช่างดุดัน ทรงพลังและช่างละโมบ เขาอยากได้เธอไปทุกอณูเนื้อ

เธอมีแต่เสียงหายใจหอบถี่ และร้องหวัดในลำคอที่เขาได้ยิน เพียงแค่นั้นก็ทำเขาแทบคลั่ง เพราะทุกจุดบนตัวเธอเรียกร้อง... วิงวอนเขาจนสัมผัสได้

เขาโน้มตัวขึ้น แล้วจูบปากอิ่มสวยอย่างเร่าร้อน ทุกสัมผัสจากเขากระตุ้นเร้าเธอทุกนาที เธอดีใจตื้นตันเกือบร้องไห้เมื่อเขาปรนเปรอเธออย่างแสนรักมากมายขนาดนี้...

“หวานใจ... คุณชอบใช่ไหม”

“ค่ะ... คุณก็ชอบตัวฉันใช่ไหมคะ”

“คุณทำให้ผมมีความสุข ภายในคุณยังน่ารักสำหรับผมเสมอ” สิ้นเสียงทุ้มต่ำฟังดูเซ็กซี่ ตัวตนเขาที่แข็งแรงทรงพลังก็แทรกเข้าสู่ตัวเธออย่างรวดเร็วในเฮือกเดียวจนเธอไม่ทันตั้งตัวอะไรได้เลย มารู้สึกอีกทีก็ความคับแน่นท่วมท้น และความสะท้านเสียดลึกที่ร่างกายอ่อนไหวของคนทั้งสองคนเสียดสีสัมผัสกันอย่างเร้ารันจวน...

“คุณคับแน่น... และเราเข้ากันดีเสมอ”

“คุณ... เติมเต็มฉัน”

“แน่นอนจ้ะหวานใจ” เขาตอบรับอย่างเอ็นดูแสนรัก

“เป็นของผมอีกนะ อีกและอีกครั้ง”

“ไม่เบื่ออัญญ์บ้างหรือคะ?” เสียงหวานช่างสร้างสรรค์คำถามมาให้เขาตอบจริงเชียว นางฟ้าแสนหวาน... ใครจะเบื่อได้ลงคอ

“ไม่เคยเลย... หวานใจ” เขาพร่ำบอกก่อนจรดจุมพิตที่ขมับน่ารักอย่างแสนรัก “จะขยับแล้วนะ”

ภรรยาสาวยิ้มหวานพร้อมพยักหน้าตอบรับ “ฉันอยู่ใต้ความเมตตาของคุณแล้วค่ะ...” เขายิ้มรับก่อนจูบเธอแนบแน่น เร้าร้อนพร้อมจังหวะขยับ ผลักดันลึกซึ้งจนหญิงสาวจิกเล็บคมลงบนบ่าเขา “ฉัน...ชอบที่คุณอยู่ในฉัน” เธอกระซิบ

“แน่ใจหรือ... ที่จะไม่ร้อง”

“ค่ะ” เธอตอบหลับตาปี๋ แต่เล็บจิกบนบ่าเขาอีกครั้งที่ตัวตนทรงพลังแข็งแกร่งราวท่อนเหล็กร้อนผ่าวถูกผลักดันล้ำลึกสู่ตัวเธออีกครั้ง ราวต้องการเติมเต็มแรงปรารถนาให้ลึกที่สุด

สุนทรีย์แห่งเปลวไฟปรารถนาบรรเลงไปอย่างประณีต ร่างกายเธอตอบรับเขาจนนำพาร่างทั้งสองสัมผัสขอบฟ้าสุขสุดยอดหลายครั้งหลายครา เขายอมเจ็บเมื่อหญิงสาวกรีดกรงเล็บลงบนบ่าเขา แต่เขาจะไม่ยอมถ้าสัมผัสรักจากเขาไม่น่าติดตรึงใจ...

“สุดยอด... หวานใจ” แดเนียลน้อยพุ่งซ่านสู่รางแบบบางล้นปรี่จนมันหล่อเลี้ยงมาถึงหน้าขาของภรรยาแสนรัก

“เพื่อคุณ... ที่รัก”

“คุณทำฉันเจ็บไปหมดนะคะ”

“จริงหรือ... เจ็บตรงไหนหวานใจ”

“รวดร้าวไปหมดเลย”

“ก็คุณไม่ส่งเสียงเวลาเจ็บ ผมเลยไม่รู้ว่าต้องผ่อนเบาตอนไหน” เขาสารภาพ “ที่รัก... อภัยได้ไหม” เขาอ้อนด้วยจูบหวาน เนิ่นนานอ้อยอิ่ง ราวว่าจะเยียวยาความเจ็บแปลบให้ภรรยาสาว

“ฉันเจ็บ... แต่ฉันทนได้” หญิงสาวหยุด มือเรียวสวยประคองใบหน้าหล่อ ดวงตาเธอตรึงบนใบหน้าเขาอย่างเว้าวอน “ฉันทนได้ เพราะฉันรักคน”

“เสน่หาชัดๆ เลย” เขาพูดหยอกเย้า ก่อนเบียดร่างกายแนบสนิทชิดใกล้ แล้วสร้างความใกล้ชิดกันและกันอีกครั้งด้วยจบแสนหวานอ้อยอิ่งราวรางวัลปลอบขวัญที่เธอทำให้เขามีความสุขอย่างที่สุด เหนือกว่าจินตนาการจะไปถึง...

“ผมรักคุณ” เขากระซิบเมื่อจูบมาราธอนฉ่ำหวานเนิ่นนานผ่านไป ก่อนจบลงที่จูบแผ่วเบาครั้งหนึ่งที่หน้าผากมนอย่างถนอมระวัง ราวว่าเป็นรางวัลตบท้ายอีกครั้ง เป็นสัญญาณว่ารักอันเริงร้อนครั้งนี้เขามีความสุขสุดยอดอย่างที่อย่างไม่มีคราใดเทียมเทียบ

หลังดนตรีรักข้ามผ่าน เขาลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็ก มันชุบน้ำพอหมาด เขาใช้มันเช็ดและทำความสะอาดเพรียวขาไล่ขึ้นไปถึงน่องขาด้านในที่เปียกชุ่มเพราะความท่วมท้นมนรักของเขา ดานิเอลน้อยถูกทำความสะอาดเหมือนเฉกเช่นปกติ อัญญ์มาลีมองด้วยความรู้สึกขอบคุณ เธอชอบที่เขาใส่ใจเธอ ความรักและสนิทชิดใกล้มันมีมากขึ้นทุกครั้ง เขาไม่เคยละเลยมันเลย

“พอแล้วค่ะ เดี๋ยวก็ล้างตัวอยู่แล้ว”

“ผมอยากทำให้...” เขาบอกอย่างรับผิดชอบ เธอแก้มแดงก่ำด้วยความเขินอาย แม้ว่าลูกสองแล้ว ทำไมยังอายและรู้สึกว่าเหมือนรักกันในวันแรกพบอยู่เสมอ เขาค่อยๆ เช็ดจนขาเธอสะอาด

“ว้าย!

“ไหนจะไม่ร้องไง”

“ก็คุณยกอัญญ์อุ้มแบบนี้ ตกใจสิคะ”

“อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวลูกๆตื่น”

“คุณนี่ทำอะไร”

“แช่น้ำกัน... แล้ว” เขาตรึงดวงตาคมบนใบหน้าภรรยาสาวอย่างลามเลีย “ขออึ๊บเมียในอ่างอีกรอบ” เขากระซิบเสียงต่ำฟังดูเหมือนเสียงคำรามที่เซ็กซี่ที่สุด

“คนบ้า...” เธอตีลงที่เนื้อเขา “ยังไม่พออีกหรือ ร้าวไปหมดแล้วนะคะ” ก่อนว่าให้อย่างกระเง้ากระงอด

“ยัง... บอกแล้วไง คืนนี้ขอสอง” เขายังไม่หยุดหยอกเย้า

“มากไปแล้วนะ!” ภรรยาสาวขึงตาใส่เขา

“ต้องทำให้ได้ลูกสองคน แฝดยิ่งดี”

“พอนะ พอแล้ว... มาอุ้มท้องเองบ้างสิคะ”

“หวานใจ... ผมต้องการคุณอีกแล้ว”

“คนบ้า คนไม่รู้จักพอ” เธอตัดพ้อ หน้าแดงก่ำ ดวงตาคู่หวานสั่นระริกวาวามในแสงสลัวของห้องนอน

“แล้วจะยอมไหม...” เขาเค้น พร้อมหอมแก้มนุ่ม วางเธอนั่งบนขอบอ่าง เขาใช้สายตามองสำรวจเธอไปทั่วร่าง

“เมียผมสวยขนาดนี้... มองนานๆ แล้วมันรู้สึกตลอดเลยหวานใจ”

“คนบ้า”

“มองตาผม... “ เขาเชยคางภรรยาสาวบังคับให้มองตาที่เธอสัมผัสได้ว่าเขาช่างเทิดทูนเธอ และต้องการอย่างท่วมท้นในแววตาคู่นั้น มือเพรียวแกร่งสัมผัสลูบไล้แล้วจูบร้อนๆ ก็สัมผัสลงที่ข้อเท้าเธอ

“แดเนียล... อย่าค่ะ” หญิงสาวทัดทานเพราะเขากำลังจูบที่เท้าเธอ สำหรับหญิงสาวคิดว่ามันเป็นส่วนที่อยู่เบื้องต่ำ เพื่อคำว่า รักเขาไม่จำเป็นต้องทำมากมายขนาดนั้นก็ได้ เพราะอย่างไรแล้ว เธอก็รักเขาและเป็นของเขาหมดทั้งเนื้อทั้งตัว รวมทั้งหัวใจก็ไม่มีที่ว่างเหลือไว้เผื่อใครอีกต่อไปแล้วในโลกนี้...

“ผมรักทุกๆส่วนบนตัวคุณ รวมทั้งตรงนี้ด้วย” สิ้นเสียงทุ่มต่ำฟังดูเซ็กซี่ จุมพิตร้อนก็จรดลงหน้าเท้าด้านในอย่างแสนรัก ก่อนไล่จูบขึ้นมาตามเพรียวขาอย่างถนอมระวัง

นี่เขากำลังทรมานเธอ...

น้ำอุ่นวนกำลังจะเต็มอ่าง เขาลุกขึ้นอุ้มร่างแบบบางลงนอนข้างในก่อนตามลงไป จัดการร่างคนตัวเล็กขึ้นนั่งบนตัวเขา แล้วเบียดสะโพกเธอแนบสนิทชิดใกล้ส่วนสำคัญที่กำลังร้อนผ่าว ทรงพลัง

“เรา... เติมเต็มกันอีกครั้งนะ” เขากระซิบเธอจากด้านหลัง ก่อนก้มจูบลงที่ซอกคอ มือเพรียวแกร่งกอบกุมเนื้อทรวง บีบเฟ้นจนร่างบางร่นเรือนร่าง

“ส่งเสียงได้นะ... ในนี้ลูกคงไม่ได้ยิน” เขากระซิบ

“คนบ้า...

“คนไม่รู้จักพอ” เขาล้อเลียน ก่อนรั้งร่างบางแนบชิดลำตัวเขา แล้วผลักดันท่อนเหล็กร้อนผ่าวเข้าในตัวเธอ

“อ๊ะ”

“รู้สึกดีจัง...” เขาบอก รอยยิ้มเซ็กซี่ เธอมองเงาสะท้อนในกระจก เขากำลังมีความสุขอีกครั้งเพราะเรือนร่างเธอ

“ขยับอีกสิคะ” เธอเรียกร้อง

“คุณชอบที่เราทำอะไรตื่นเต้นแบบนี้ใช่ไหม”

“อือ... ฉันไม่รู้ค่ะ”

“ชอบ... คุณชอบ และคุณเป็นของผมคนเดียว” สิ้นเสียงเซ็กซี่ทรงพลัง ร่างแกร่งก็ขยับลึกซึ้งขึ้น ความนุ่ม ฉ่ำหวานทว่าร้อนในคราวเดียวกันโอบกอดตัวตนเขาไว้อย่างต้องการ

“คุณบีบรัดมาก...หวานใจ” เขาขยับรัวเร็ว เร่าร้อนจนน้ำในอ่างกระเพื่อมตามแรงพลังแห่งรสสวาทที่รุนแรงขึ้น เร่าร้อนขึ้นจนเธอกรีดร้องลงกับอกเขา

“ดะ... แดเนียล” เธอครางเรียกชื่อเขา ชายหนุ่มหลุดยิ้มอย่างพึงพอใจ

“เรียกชื่อผม... เรียกอีก นางฟ้า...” เขาชอบเสียงหวานๆ ผะแผ่วโหยหาของเธอ เหมือนมีพลังบากอย่างกระตุ้นเร้าทุกครั้งที่ได้ยินเสียงครางเรียกชื่อของเธอ

“ดะ... แดเนียล เร็วอีกสิคะ” ภรรยาสาวรบเร้า เขายิ้มพรายอย่างพอใจ เขามั่นใจขึ้นเมื่อเสียงวิงวอนของภรรยาสาวเอ่ยแบบนี้ มันเหมือนมายาชูกำลังขนานเอกที่ทำให้กายชายรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเลยทีเดียว ผู้ชายด้วยกันจะรู้ข้อนี้ดี มันเป็นความภาคภูมิใจส่วนตัว

“ผมตามคุณ... หวานใจ” เขาทำตามสิ่งที่เธอรบเร้า เขาช่างทรงพลัง กร้าวแกร่งและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ดึงดูด

“แดเนียล...” เธอครางเสียงแผ่วหวาน

“คุณทำให้ผมมีความสุขเหมือนเกิน... หวานใจ รู้ตัวบ้างไหม”

“ค่ะ...”

“ผมรักคุณ” สามีหนุ่มผู้สลัดคราบแบดบอยจนสิ้ลลายสารภาพด้วนดวงตาฉ่ำพราว สายตาเขาแทบจะมองเข้าไปถึงหัวใจดวงน้อยๆ ที่กำลังเต้นไม่เป็นส่ำของเธอ

“ฉัน...ก็รักคุณค่ะ” หญิงสาวสารภาพ

ความซ่านหวานเคล้าความเร่าร้อนผ่านเลยไปอย่างเปี่ยมสุขอย่างท่วมท้น อัญญ์มาลีซานซบแผงอกแกร่งอย่างหมดเรี่ยวแรง เขาพรมจูบอย่างแสนรักไปทั่วทั้งใบหน้า แล้วเลื่อนจูบอย่างอ่อนโยนมาสิ้นสุดที่กลีบปากอิ่มสวยอย่างแสนรัก รอเวลาไม่นานพอให้หายใจ หายคอให้หายเหนื่อยแล้ว เขาก็ชวนภรรยาสาวอาบน้ำอุ่นวน ครีมอาบน้ำถูกเพรียวมือแกร่งลูบไล้สัมผัสอย่างหวงแหนบนผิวเนียนละเอียดนุ่มละไมของเธอ ภรรยาสาวลูบชโลมฟองครีมไปทั่วอกแกร่งของเขาอย่างหลงใหลเฉกเช่นเดียวกัน

ดวงตาคมตรึงบนใบหน้าสวย แล้วยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ที่สุดแล้วทั้งสองร่างก็นอนกอดเกี่ยวกันอย่างรักใคร่บนเตียงกว้างหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจในอ่างน้ำวนอุ่น เขาลูบไล้ผิวเนียนในชุดเบบี้ดอลล์[2]ย่างหลงใหลจนกระทั่งทั้งสองหลับใหลอย่างมีความสุข...



[1] เกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง สำนวนไทย หมายความว่า  เกลียดตัวเขา แต่กลับอยากได้ประโยชน์จากเขาหรือสิ่งของๆเขา เช่น คนหนึ่งปากบ่นว่าไม่ชอบเขาแต่เมื่อเขาซื้อขนมให้ ก็กิน เป็นต้น (ที่มาของสำนวน- บางคนเกลียดปลาไหลในรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัวของมัน แต่เมื่อเอามาแกง น้ำแกงนั้นมีรสชาติหอมและน่ากิน ก็เลยกินเช่นนี้เอง)

[2] เบบี้ดอลล์(Babydoll) – เกิดจากการรวมคำ 2 คำคือ Baby(เด็ก) กับ Doll(ตุ๊กตา) คำนี้เกิดขึ้นเมื่อสมัยหนึ่งที่ภาพยนตร์เรื่อง Baby Doll ที่นำแสดงโดย Carroll Baker ในปี ค.ศ. 1956 ซึ่งได้รับความนิยมขณะนั้นเป็นอย่างมากจนทำให้มีการแต่งตัวมีสไตล์คล้ายตัวละครในเรื่อง ซึ่งเรียกว่า Babydoll dress ชุดจะเน้นความน่ารักอ่อนหวาน มีระบาย ประดับด้วยโบว์, ริบบิ้น ชุดมีลักษณะจั๊มอก แขนกุดและพองฟูตรงกระโปรง แต่ต่อมาระยะหลังใช้เรียกชุดนอนที่เน้นเผยความเซ็กซี่ของหญิงสาว


ตอนที่แล้ว


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha