กำราบรักคาสโนวา

โดย: วีนัส ละอองดาว/ยติยา



ตอนที่ 5 : บ่วงเสน่หา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ชมพู่ขยับตัว

อย่างเมื่อยขบและอึดอัด แต่ต้องร้องครางออกมาเสียงแผ่ว เมื่อความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นเข้าสู่ใจกลางร่างกาย เหนื่อยล้าราวกับออกศึกหนักจนแทบไม่มีแรงขยับไปไหน ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนฉายวนซ้ำ ภาพการร่วมรักของเธอและไมเคิล ใบหน้านวลแดงก่ำยามคิดถึงภาพเหล่านั้น ชมพู่พยายามยกแขนล่ำที่กอดแผ่นหลังเธอไว้ ไมเคิลตื่นตั้งแต่ชมพู่ขยับตัวครั้งแรก เขาแค่อยากรู้ว่าเธอจะทำอย่างไรต่อ ร้องไห้เรียกร้องหาความรับผิดชอบแต่ผิดคาด

“อื้อ เจ็บไหมครับ”

ไมเคิลขยับตัวตะแคง ใช้ฝ่ามือยันศีรษะเอาไว้ สายตาคมเข้มทอดมองร่างตรงหน้าอย่างมีความหมายจนชมพู่สะท้านอาย ก้มหน้าลงต่ำ ลำแขนแข็งแรงโอบกอดร่างบางเอาไว้ด้วยกิริยาอ่อนโยน จนไมเคิลเองยังไม่เคยคิดว่าจะแสดงออกแบบนี้กับใคร เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยนอนกับคู่ขาคนไหน หลังเสร็จกิจรอบเดียวกับพวกหล่อนก็มากเกินพอสำหรับการระบายความใคร่ระหว่างชายหญิง

“ว่าไงครับ เจ็บตรงไหนไหม แล้ว…เมื่อคืนวิเศษที่สุดเลยครับมินนี่” น้ำเสียงอ่อนโยน ริมฝีปากร้อนไล่ไต่สัมผัสแผ่วเบาตามเรือนร่างของเธออีกครั้ง

“เอ๊ะ…โอ๊ย!” ชมพู่พยายามขยับตัวออกห่างไมเคิล แต่อาการเจ็บก็แล่นเข้ามาจนร้องครางออกมา ไมเคิลรีบเข้าไปกอดร่างของชมพู่เอาไว้พร้อมพูดปรามเบาๆ อย่างเป็นห่วง การแสดงออกราวกับเธอเป็นของมีค่าทำให้ชมพู่หัวใจเต้นแรงแทบทะลุออกจากร่าง

“อย่าเพิ่งขยับสิมินนี่!”

“ไม่ต้องมาพูดดีเลย เพราะใครกันเล่า” เสียงหวานสั่นสะท้านไหวยามที่หวนคิดถึงเหตุการณ์สุดเร่าร้อนที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ใบหน้านวลเนียนแดงก่ำจนถูกไมเคิลกดหอมแก้มนุ่มรับอรุณ

“ก็พิสูจน์ไงครับว่าผมแมนทั้งแท่ง แถมยังเร้าใจจนใครบางคนครางไม่หยุด” ไมเคิลกระซิบเสียงแผ่วข้างหูพร้อมสะบัดผ้านวมที่ชมพู่พยายามยกขึ้นมาปิดร่างกาย ร่างขาวเนียนอมชมพูอย่างเป็นธรรมชาติของชมพู่ทำให้ไมเคิลต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบากที่จะต้องทนข่มอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นมา

“เอาคืนมานะคนหน้าด้านไม่รู้จักอาย”

ชมพู่ยกมือขึ้นปิดหน้าอกหน้าใจพร้อมหันหลังหลบสายตาหื่นกระหายที่ส่งออกมาอย่างไม่ปกปิดที่ทำให้เธอสะท้านอาย แถมยังรู้สึกปั่นป่วนในช่องท้องอีกด้วย

“เราสองคนไม่มีอะไรต้องอายเลยนะครับ และผมรับรองได้เลยว่าทั้งเนื้อทั้งตัวของคุณสวยสดทุกพื้นที่…”

“ฮึ! ก็ไหนแม่ของคุณบอกว่า…คุณเป็นเกย์ แต่นี่อะไรกันคาสโนวาตัวพ่อ ปลาไหลยังต้องอาย” ชมพู่พูดเสียงเขียวไล่ตะครุบมือหนาที่กำลังไต่ตามตัว

“ไม่ขอปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาครับ ปะ ไปอาบน้ำกันก่อนเพราะเรามีเรื่องต้องคุยกันอีกยาว”

ไมเคิลเหวี่ยงเท้าลงจากเตียงแล้วช้อนอุ้มชมพู่ขึ้น เดินตรงไปยังห้องน้ำ ระหว่างอาบน้ำมีเสียงข่มขู่ของชมพู่ดังขึ้นไม่ขาดสาย เมื่อพ่อปลาไหลตัวดีจ้องแต่จะกลืนกินมินนี่ลงท้องท่าเดียว แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้เพราะสงสารร่างบางที่ยังระบมอยู่

 

ไมเคิลช่วยพยุงชมพู่ที่ดื้อหัวชนฝาไม่ยอมให้เขาอุ้มลงมาด้านล่าง เพราะยังเคืองที่เขาจับเธออาบน้ำขัดโน่นลูบนี่ไปทั้งตัว แล้วไหนจะจับเธอแต่งตัวกว่าจะแต่งเสร็จร่างของเธอช้ำไปทั้งตัว มือบางฟาดลงบนมือหนาที่กำลังลูบสะโพกของเธออยู่พร้อมส่งค้อนวงโตไปให้

“ตาบ้า! หัดอายบ้างสิคะ”

“ก็คุณ…ขาสั้นผมก็อยากช่วย”

ไมเคิลไม่สนใจคำต่อว่าของชมพู่ ยังช่วยพยุงเธอลงบันได บางครั้งก็ก้มลงหอมแก้ม บางครั้งก็จับมือบางขึ้นมาจูบจนชมพู่เอือมระอา ปล่อยให้ไมเคิลช่วยพยุงไปจนถึงห้องอาหาร

“ให้ผมอุ้มลงมาก็สิ้นเรื่อง” ชมพู่นั่งลงบนเก้าอี้ได้ไมเคิลก็พูดขึ้นข้างหูแล้วทรุดลงนั่งข้างๆ

“หยุดพูดไปเลย”

ชมพู่หันไปกระซิบต่อว่าไมเคิลที่ทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน แซ็วเธอไม่หยุด ไม่สนใจสายตาของสาวใช้ที่กำลังลำเลียงอาหารมาวางและมองอย่างสนใจ เพราะเสียงกระซิบกะหนุงกะหนิงที่ไมเคิลไม่เคยทำกับใคร

“ก็คนเป็นห่วงนี่เจ็บมากไหม?

ไมเคิลไม่สนใจเสียงต่อว่าของชมพู่ ยังถามอีกแต่คราวนี้เน้นเสียงให้ดังขึ้นจนชมพู่อยากจะเอาส้อมจิ้มที่หน้าหล่อนั้นให้พรุน จะได้รู้ว่าด้านจริงไหม

“หิวข้าวค่ะ! ช่วยเงียบด้วย” ชมพู่พูดเสียงดังขึ้นให้สาวใช้หันมามอง และเพื่อให้ไมเคิลเลิกยุ่งกับตนเอง ไมเคิลยกมือไล่สาวใช้ให้ออกไปหลังจากวางอาหารเสร็จและรินน้ำให้เรียบร้อย เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ

“หึๆ ที่แท้ก็โมโหหิว กินเยอะๆ นะครับ เดี๋ยวแรง...อุ๊บ!”

ชมพู่ตักข้าวส่งเข้าปากของไมเคิลเพื่อยุติการสนทนาแล้วก้มหน้ากินอาหาร มื้อนี้เธอแทบจะรับรสไม่ได้เลยเพราะมัวแต่ตักกินอย่างเดียวโดยมีไมเคิลตักกับข้าวให้และตักกินไปด้วย นัยน์ตาคมเข้มมองมาทางชมพู่ตลอดเวลา คอยถามโน่นนี่ตลอดจนอิ่มทั้งคู่

 

ไมเคิลตัดสินใจอุ้มชมพู่เข้าไปเคลียร์เรื่องที่เกิดขึ้นด้านบนห้องนอน โดยมีชมพู่โวยวายตลอดทาง ไมเคิลเลือกที่จะเข้ามาคุยที่ห้องนอนของเขาแทน ร่างของชมพู่ถูกวางลงบนโซฟาด้านหน้าทีวีขนาดใหญ่ตามติดมาด้วยร่างสูงของไมเคิล

“ทำไมต้องคุยที่นี่ด้วย ห้องทำงานหรือห้องนั่งเล่นก็ได้”

ชมพู่ที่เริ่มหายเจ็บขยับออกห่างไมเคิลที่นั่งพาดแขนยาวตามพนักพิง และยังพาดเท้าไปบนโต๊ะเตี้ยด้านหน้า มือหนากดเปิดทีวีดู ไม่คิดจะตอบคำถามของชมพู่

“นอกจากจะเจ้าชู้แล้วยังหูตึงอีก”

“ว่าให้ผมได้ยินคุณได้ร้องครางลั่นห้องแน่ ร้องมันตรงนี้เลยด้วย”

“…”

“หรืออยากลองก็ได้นะ ซิงๆ แบบคุณเอาสักสิบยี่สิบทีไม่สึกหรอ…”

เพียะ

ฝ่ามือบางฟาดใบหน้าของไมเคิลเต็มแรงจนสะบัดไปอีกทาง คำพูดเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาทำให้ชมพู่รู้สึกไร้ค่าก่อนจะวิ่งหนีผ่านประตูเชื่อมห้อง ล็อกกลอนแน่นหนาแล้วทรุดลงร้องไห้พิงประตู

“ฮือ…ฮือ…แม่ครูขาชมพู่อยากกลับบ้าน…ฮือ”

เสียงร้องไห้สะอื้นดังข้ามมาอีกห้อง ไมเคิลยกมือขึ้นลูบใบหน้า อยากจะชกปากตัวเองที่พูดจาแบบนั้นออกไปจนทำให้ชมพู่ร้องไห้

“โธ่โว้ย!”

สุดท้ายทนฟังเสียงร้องไห้ไม่ไหวจนต้องเผ่นออกจากห้องนอน ไม่นานเสียงขับรถดังขึ้นแล้วหายออกไป ชมพู่นั่งร้องไห้อยู่นานก่อนจะพาร่างกายเหนื่อยล้าของตัวเองเดินไปเก็บเสื้อผ้าที่เธอเอามาเท่านั้น ชมพู่เดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์ที่อารดาเคยให้ตอนที่เข้ามาใหม่ๆ คงพอค่าตั๋วเครื่องบินกลับบ้านได้บ้าง

ชมพู่เดินถือกระเป๋าเสื้อผ้าลงมาด้านล่างก่อนจะหลอกให้คนขับรถพาไปส่งที่สนามบิน อ้างว่าอารดาสั่งให้เธอเดินทางไปหาพวกเขา ชมพู่ยืนมองคฤหาสน์มิกเซสเป็นครั้งสุดท้าย น้ำตาใสๆ ไหลรินออกจากดวงตาสวยที่ตอนนี้หมองเศร้าก่อนจะปาดมันทิ้งพร้อมกับทิ้งความทรงจำที่ครั้งหนึ่งเคยได้อยู่ที่นี่แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ

“ลาก่อนค่ะ ลาตลอดกาล”

 

ช่วงเย็นวันเดียวกันพายุลูกใหญ่ก็ถล่มคฤหาสน์มิกเซสจนคฤหาสน์ทั้งหลังแทบทรุดลง ไมเคิลยืนหน้าถมึงทึงถามหาชมพู่ที่ตั้งแต่กลับมาก็ไม่เห็นแม้แต่เงา ถามใครก็ไม่รู้ เสื้อผ้าข้าวของที่เธอเคยเอามาหายเกลี้ยงไม่มีเหลือไว้ให้ดูต่างหน้า

“เอ่อ…คือ”

“มีอะไร!” เสียงอ้ำอึ้งไม่กล้าพูดดังแทรกขึ้นมาก่อนที่ไมเคิลจะตวัดตามองพร้อมตะคอกถามเสียงห้าวจนสาวใช้และคนงานกลัวจนตัวสั่น

“คุณชมพู่ให้ผมไปส่งที่สนามบินตอนสายครับ เธอบอกว่าคุณอารดาให้ตามไปหา” ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าพูดออกไป

“โดนหลอกยังไม่รู้อีก! ออกไป! ออกไปให้หมด! ไป!”

ทุกคนต่างพากันวิ่งหนีจ้าละหวั่น ไม่รอให้พูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง ไมเคิลทิ้งกายลงกับพนักพิงอย่างหมดแรง มือหนายกขึ้นนวดขมับอย่างใช้ความคิด

“อยากจะไปไหนก็ไป! ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องมีปัญหาทีหลัง”

ไมเคิลพูดเหมือนไม่แคร์อะไรแต่ภายในใจกลับร่ำร้องเรียกหาชมพู่ ภาพของชมพู่ฉายวนซ้ำไปมาจนสะบัดทิ้งก็ไม่ออก พยายามนึกถึงเรื่องอื่นก็ไม่ได้ กลิ่นกายหอมหวานยังติดอยู่ปลายจมูก ทุกสัมผัสทุกความคำนึงหาทำให้เขาแทบคลั่ง

“ให้ตายสิวะ นายเป็นอะไร อย่าให้ผู้หญิงแค่คนเดียวมีอิทธิพลกับนายสิวะ”

พูดนั้นง่ายแต่ทำยาก มือหนาหยิบมือถือรุ่นบางเฉียบออกมากดโทร. หาผู้ช่วยคนสนิททันที เมื่อคิดได้ว่าเขาคงนอนไม่หลับกินไม่อิ่ม หากขาดร่างหอมนุ่มติดมือแนบข้างกาย

“จองตั๋วเครื่องบินไปไทยให้ผมด่วนที่สุด ขอที่อยู่ของหวันยิหวา เอื้อมใจภายในห้านาที”

ไมเคิลเดินกลับขึ้นห้องนอนตัวเองตรงไปยังประตูเชื่อมห้องของชมพู่ ร่างหนาทรุดลงนั่งมองหมอนหนุนที่ยังมีกลิ่นของเธอ ผ้าห่มหรือแม้แต่กลิ่นภายในห้องมันยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดที่พูดจาทำร้ายเธอไป หมอนสีขาวสะอาดถูกยกขึ้นด้วยมือหนาก่อนจะถูกจมูกโด่งเป็นสันก้มลงสูดความหอมให้ชื่นใจ

“คุณต้องทำเสน่ห์ใส่ผมแน่ ไม่งั้นผมคงไม่คิดถึงโหยหาจนแทบคลั่ง ให้ตายเถอะ เกิดมาจะสามสิบห้าปีกลับถูกเด็กกะโปโลอย่างคุณปราบจนจุดไม่ติดกับสาวคนไหน คุณต้องรับผิดชอบชมพู่”

ไมเคิลต่อว่าคนที่เดินทางไปเมืองไทยอย่างไม่อยากยอมรับว่าเธอมีค่าต่อจิตใจและร่างกายของเขามากเพียงใด และไม่นานเกินห้านาทีที่อยู่ของชมพู่ก็ถูกส่งเข้ามือถือไมเคิลพร้อมกับแจ้งตั๋วเครื่องบินเที่ยวที่เร็วที่สุดพร้อมออกเดินทางเรียบร้อยแล้ว ไมเคิลยกยิ้มมุมปากอย่างมีแผนการบางอย่างที่ดีต่อร่างกายและจิตใจของเขามาก

 

ชมพู่เดินถือกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาเรียกแท็กซี่ด้านนอก เธอยืนรออยู่นานก็ถูกปฏิเสธทุกครั้งจนเริ่มท้อที่จะเดินหารถกลับ แต่อยู่ๆ ชายชุดดำจำนวนหนึ่งก็เดินเข้าขวางทางชมพู่เอาไว้

“สวัสดีครับ เชิญคุณชมพู่ทางนี้ครับ”

“เอ่อ…พวกคุณเป็นใครคะ” ชมพู่ยกกระเป๋าขึ้นกอดไว้แน่น จะเดินหนีไปทางไหนก็ถูกขวางเอาไว้

“เชิญครับรถรออยู่”

ชายคนเดิมพูดขึ้นอย่างสุภาพ ผายมือโค้งตัวลงเล็กน้อยไปยังรถยนต์คันหรูที่เปิดประตูรอท่า ชมพู่นึกหวั่นในใจ ด้านหนึ่งกลัวว่าไมเคิลจะตามมา แต่คงไม่ คนอย่างเขาคงไม่ตามเธอมาเร็วขนาดนั้นหรอก แต่อีกด้านคิดว่าคงเป็นอารดาที่ทราบข่าวจากสาวใช้จึงจำยอมเดินเข้าไปนั่งด้านในรถยนต์ ชมพู่ขึ้นไปนั่งได้ประตูก็ถูกปิดลงพร้อมกับคนขับนั่งประจำที่ เคลื่อนรถออกจากสนามบิน

“พวกคุณเป็นใคร จะพาฉันไปไหน”

คำถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าถูกถามแต่ไร้ซึ่งคำตอบจากคนทั้งสองที่นั่งด้านหน้า ชมพู่ได้แต่เอนกายพิง พักหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางและการอดนอนจากเมื่อคืน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha