กำราบรักคาสโนวา

โดย: วีนัส ละอองดาว/ยติยา



ตอนที่ 6 : บ่วงเสน่หา 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ชมพู่ขยับตัวอย่างเมื่อยขบเพราะได้ยินเสียงแว่วดังอยู่ไม่ไกล ปลุกให้เธอตื่นขึ้นจากนิทรา ขนตางอนยาวยกขึ้นลงตามแรงกะพริบตาหลายครั้งเพื่อปรับสายตารับแสง เพดานสีขาวผ้าม่านสีเทาเข้ม เฟอร์นิเจอร์ราคาแพงถูกประดับอย่างลงตัวและแน่นอนว่าไม่ใช่ห้องของเธอ ที่สำคัญเธอหลับอยู่บนรถ ไม่ทันจะได้คิดต่อไมเคิลที่วางสายจากผู้ช่วยส่วนตัวก็เดินเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง สายตาคมมองร่างงามบนเตียงนอนของเขาด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ใบหน้าแตกตื่นของเธอยิ่งทำให้เขาอยากแกล้งอยากกอดอยากจูบชะมัด

“ตื่นแล้วเหรอ นึกว่าต้องปลุกสักยกก่อนถึงตื่น”

“คุณ! ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไง คุณลักพาตัวฉันมาเหรอ!”

ชมพู่รีบลงมาหยุดยืนข้างเตียงมองไมเคิลที่เดินเข้ามาอยู่อีกฝั่ง ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว

‘จะตามมาทำไมกัน’ แค่คิดน้ำตาก็พานจะไหลให้ได้

ไมเคิลมองชมพู่ที่กอดอกเชิดหน้าดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ แล้วทิ้งตัวลงนอนพิงหัวเตียง ไม่สนใจตอบคำถามทั้งที่อยากกระโจนเข้าหาแทบคลั่ง

“ว่าไง ตกลงคุณมีธุระอะไรกับฉัน แต่ถ้าไม่มีฉันขอตัว”

ชมพู่มองหน้าไมเคิลอย่างเอาเรื่อง แต่กลับถูกอีกฝ่ายมองมาด้วยความสิเน่หาอย่างเร่าร้อนไม่ปิดบัง จนต้องเบี่ยงหน้าหนี ไมเคิลตบที่นอนข้างๆ บอกให้รู้ว่าให้มาตรงนี้แล้วจะคุยกัน

“มานั่งตรงนี้ ยืนแบบนั้นมันเมื่อย ขึ้นมาสิครับมินนี่”

“ไม่! ฉันไม่ได้ชื่อมินนี่ ฉันชื่อชมพู่จำไว้ด้วย!”

“จะขึ้นมาตรงนี้หรือจะให้ผมไปพาขึ้นหือ แต่รับรองได้เลยว่าคุณโดนตรงนั้นแล้วจบลงตรงนี้แน่”

แทนที่เขาจะโกรธหากมีคนขึ้นเสียงใส่ แต่กับคนตรงหน้ายิ่งเห็นแก้มป่องปากเชิดขึ้นใบหน้าแดงก่ำ ไม่ว่าจะเป็นตอนโกรธเขินอายหรือใบหน้าตอนนี้ เขาก็ชอบทั้งหมดทุกอย่างที่เป็นเธอ

“ฉันไม่กลัวคุณหรอก!”

“หึๆ ได้ครับ ผมจัดให้เลย” ไมเคิลเหวี่ยงเท้าลงข้างเตียงเตรียมลุกขึ้นเดินไปหาชมพู่ ท่าทีเอาจริงทั้งน้ำเสียงและการกระทำทำให้ชมพู่นึกหวาดหวั่นกระโดดขึ้นไปนั่งพับขาบนเตียงแทน

“คนบ้า! นั่งแล้วก็คุยมาสิจะได้ต่างคนต่างไป”

“ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์จะคุยแต่อยากทำโทษเด็กดื้อมากกว่า” ไมเคิลมองชมพู่ที่นั่งพับขาอยู่บนเตียง ใบหน้าตื่นๆของเจ้าหล่อนทำให้เขาลอบยิ้มอย่างขบขัน ‘ให้ตายเถอะ! จะทำตัวน่ารักน่าใคร่ไปถึงไหน’

“คุณ! ฉันโกรธคุณอยู่นะ!”

ชมพู่เผลอหลุดปากต่อว่าในสิ่งที่คิดอยู่จนต้องตะครุบปากตัวเอง หันหลังให้ไมเคิล ใบหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นรัวแต่แค่ชั่วครู่มันก็กลับแฟบอีกครั้ง เมื่อคิดได้ว่าเขาคงไม่ใส่ใจเธอมากมายถึงขนาดต้องตามมาง้อ ที่เห็นเขาโผล่หน้ามาคงเป็นอารดาสั่งให้มา

ไมเคิลก้าวขึ้นเตียงนอนอีกครั้ง คลานเข้าไปนั่งซ้อนหลังชมพู่ จับให้หันมาทางเขา มือหนาเชยคางมนขึ้นให้สบตา มืออีกข้างลูบเส้นผมที่บังหน้าไปทัดหู ริมฝีปากได้รูปของไมเคิลก้มลงจูบหน้าผากเนียน กิริยาแสนอ่อนโยนคล้ายคำขอโทษของไมเคิลทำให้ชมพู่ปรับตัวไม่ทัน ได้แต่มองอย่างมึนงง มือบางยกขึ้นแตะหน้าผากของไมเคิลและตัวเอง

“ก็ไม่ร้อนนะคุณ โดนฟาดหัวมาหรือเอาหัวไปกระทบอะไรหรือเปล่า”

ชมพู่จับหัวทุยของไมเคิลหันซ้ายขวา มองหาบาดแผลจากการกระทบของแข็งแต่ก็ไม่เจอ ไมเคิลหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างขบขัน กล้าคิดได้ไงว่าเขาป่วย ถ้าจะป่วยคงป่วยเพราะขาดเมียมากกว่า

“ฮ่าๆ”

“คุณหัวเราะทำไม ฉันว่าเราไปโรงพยาบาลกันเถอะ”

“เป็นห่วงผมเหรอ” ไมเคิลถามยิ้มๆ ใบหน้าหล่อฉายแววดีใจออกมาจนชมพู่รู้สึกสะท้านอายที่เผลอตัวแสดงออกว่าเป็นห่วง ก่อนจะกลับมาเก๊กฟอร์มเดิม ทำทีไม่สนใจไมเคิลที่กลั้นยิ้มจนเมื่อยแก้ม

“เอ๊ะ ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ปล่อยสักที”

ชมพู่ชักมือที่จับหน้าไม่เคิลออกห่างแล้วดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนของเขา แต่ยิ่งดิ้นมันเหมือนยิ่งรัดแน่นขึ้น แถมปากยังกดจูบแก้มเนียนของเธออีก คนบ้าหอมแต่แก้มอยู่ได้ช้ำหมดแล้ว ชมพู่ได้แต่คิดเพราะขืนเธอพูดออกไปมีหวังได้เข้าเนื้อตัวเองแน่ ยิ่งเจ้าเล่ห์ มือเป็นปลาหมึกอยู่ด้วย

“ปล่อยไปหลายทีแล้วนะ จริงสิห่างกันตั้งหลายชั่วโมงต้องปล่อย…ให้เต็มที่” ไมเคิลโน้มตัวทับชมพู่ให้ล้มลงนอนกับที่นอน ส่งสายตาเร่าร้อนกระหายรักเต็มที่ให้ชมพู่จนเธอขนลุกเกรียวทั่วร่าง

“อย่านะ! ฮือ...”

ไมเคิลชะงักไปไม่เป็นเลยทีเดียวเมื่อชมพู่ร้องไห้โฮออกมา มือบางยกขึ้นปิดหน้าตัวเองร้องไห้อย่างหนักจนไมเคิลต้องล้มตัวนอนเคียงข้าง แล้วจับร่างบางเข้ามากอดเอาไว้ มือหนาลูบแผ่นหลังเบาๆ ปล่อยให้ชมพู่ร้องไห้ออกมาให้หมด ก่อนจะถามหาสาเหตุการร้องไห้แบบนี้

“ร้องไห้ทำไมโอ๋ๆ”

“ฮือ…ตามมาทำไมคนใจร้าย…” ชมพู่ตัดพ้อต่อว่าด้วยความเสียอกเสียใจ เสียงร้องไห้ดังขึ้นไม่นานก็เริ่มเงียบเหลือเพียงเสียงสะอื้นเป็นเอฟเฟ็กต์เสริมทิ้งท้ายให้ไมเคิลยิ้มเล็กน้อย

“หยุดร้องไห้แล้วฟัง ห้ามพูดห้ามหัวเราะด้วย” เสียงหัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอกของไมเคิลทำให้ชมพู่พลอยใจสั่นตามไปด้วย อยากรู้ว่าเขาจะพูดเรื่องอะไรจึงพยักหน้ารับกับอกเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

“ขอโทษ…ขอโทษที่ต่อว่า ก็ตอนนั้นมันไม่รู้นี่นาว่าคิดยังไง แต่ตอนนี้…”

ไมเคิลพลิกตัวขึ้นแล้วจับให้ชมพู่ล้มลงนอน นัยน์ตาคมฉายแววจริงจังไม่ล้อเล่น มือหนายกขึ้นลูบริมฝีปากอิ่มอย่างหลงใหล อีกข้างยกขึ้นลูบผมสลวยอย่างเบามือ ชมพู่หน้าแดงก่ำเฝ้ารอคำพูดต่อจากเมื่อกี้จนได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรง ใบหน้าหล่อโน้มลงใกล้จนริมฝีปากแทบชิดกัน แล้วพูดสิ่งที่แน่ชัดอย่างจริงจัง

“มันรู้แล้วว่าหัวใจดวงนี้หลงรักแม่ชมพู่แสนหวานคนนี้จนหมดใจ ต่อให้มีสาวอื่นอีกเป็นล้านมานอนอ้าขารอก็เอาไม่ลงถ้าไม่ใช่คนนี้”

ริมฝีปากร้อนแนบลงติดปากอิ่ม บดเคล้าจูบแสนหวานอย่างอ่อนโยนแล้วค่อยๆ เร่งเร้าเรียกร้องให้อีกฝ่ายตอบสนอง และชมพู่ก็ไม่ทำให้คุณครูผิดหวัง ลิ้นเล็กเริ่มเกี่ยวลิ้นสากอย่างดูดดื่มตามที่ไมเคิลเคยทำ มือหนาเลื่อนลงไปปลดตะขอกระโปรงของชมพู่แล้วสอดมือเข้าขอบซับในลายลูกไม้สีหวาน นิ้วเรียวยาวค่อยๆ เลื่อนลงตามรอยแล้วกดลงขณะเคลื่อนขึ้นสะกิดปุ่มกระสันเสียวจนชมพู่ครางประท้วงออกมา

“อื้อ!”

ไมเคิลถอยออกห่างแล้วก้มลงเลียหูเล็กสะอาด เม้มตามใบหูแล้วเคลื่อนลงซุกไซ้ซอกคอขาว ลิ้นร้อนปาดเลียแล้วเม้มหนักสร้างรอยรักแล้วกระซิบเสียงกระเส่า

“ถอดเสื้อสิครับ ผมอยากกินนม”

ชมพู่ถอดเสื้อและซับในออกตามคำสั่งของไมเคิลอย่างว่าง่าย อกตูมขยี้ใจชายปรากฏต่อสายตาคมที่วาววับราวกับเจอของถูกใจ มือหนาส่งเข้าไปกอบกุมบีบขยำพร้อมปากร้อนอ้าออกกว้างเข้ากลืนกินทั้งเต้า ลิ้นร้อนปาดเลียปรนป้อนความหวานเข้าปากอย่างหิวกระหาย เสียงดูดดึงจูบดังขึ้นเรียกอารมณ์พิศวาสให้ลุกโชน

“อ๊ะ…อย่ากัดเอ๊ะ”

ชมพู่เงยหน้าขึ้นร้องครางออกมาอย่างเสียวซ่านพร้อมพูดห้ามไมเคิลที่กำลังกินเต้างามของเธอทั้งสองลูกจนเปียกชุ่มด้วยน้ำลาย ปากร้อนถอยออกห่างชั่วครู่แล้วก้มลงกระดกลิ้นเลียปลายถันแข็งเป็นไตถี่รัว ชมพู่กระตุกร่างเกร็งเบาๆ แล้วแยกขาออกกว้างรอให้นิ้วเรียวยาวเข้าป้อนความหรรษาให้ช่องทางรัก อดยอมรับในใจไม่ได้ว่าเธอเองก็โหยหาเขาเช่นกัน

“จุ๊บ…เมียผมเซ็กซี่ร้อนแรงชะมัด” ไมเคิลยกตัวขึ้นมองชมพู่ที่ตอนนี้นอนส่งสายตาหยาดเยิ้มยั่วอารมณ์มาให้ ใบหน้าแดงก่ำยิ่งเซ็กซี่มากขึ้น ปากอิ่มเม้มเข้าหากันยามที่นิ้วยาวถูกส่งเข้าแล้วชักออกจากช้าไปเร็ว บางครั้งหยุดชะงักราวกับแกล้ง

“อื้อ…ไมเคิลขา…เอ๊ะ!”

“อยากได้อะไรครับ บอกผมคนดี บอกทุกอย่างที่คุณต้องการ”

ไมเคิลแกล้งหยุดมือเอาไว้พร้อมเอ่ยถามชมพู่ที่ใบหน้าเหยเกอย่างขัดอารมณ์ สะโพกสวยยกขึ้นร่อนเคลื่อนขยับเองพร้อมส่งมือตัวเองเข้าไปจับข้อมือหนาให้เคลื่อนตาม ไมเคิลร้องซี้ดออกมาเมื่อชมพู่เล่นยั่วความอยากโดยร่อนสะโพกไปมาจนเขาแทบคลั่งตาย แก่นกายชายแข็งดีดดันเป้าจนปวดร้าว

“อา…ถ้าอยากต้องถอดกางเกงให้ผมนะครับ แล้วผมสอดเข้าเอง”

ไมเคิลอดใจไม่ไหวต้องถอดนิ้วตัวเองออก ก้มลงจับมือของชมพู่ให้แตะลงที่เป้ากางเกงตัวเอง พูดข้อเสนอแสนเร้าใจ ชมพู่รีบแกะกระดุมกางเกงแล้วรูดซิปลง จับขอบกางเกงให้ถอดลงตามสะโพกสอบโดยมีไมเคิลคอยช่วยอีกแรง มือหนาถอดเสื้อตัวเองออกแล้วดึงกระโปรงและซับในของชมพู่ที่ยังติดตัวเหวี่ยงทิ้ง แท่งกายขนาดใหญ่ปรากฏแก่สายตาของชมพู่จนเธอเผลอเลียริมฝีปากตัวเอง

“คุณรู้จักมันแล้วไม่ต้องกลัวครับที่รัก”

“ก็…ครั้งแรกไม่ได้สังเกตนี่!”

“หึๆ มาครับ นอนอ้าขากว้างๆ เพราะผมกระแทกแรง” ไมเคิลโน้มตัวชมพู่ให้นอนลงกับที่นอนแล้วก้มลงบดจูบให้เคลิ้มอีกครั้ง มือหนายกขึ้นบีบเต้าตูมสองลูกที่เด้งเต็มมือ

“อา…อื้อ อ๊ะ”

“โอว…ซี้ดอย่าดูดรัดผมแรงสิครับ…ซี้ด”

ไมเคิลแยกขาเรียวออกกว้างแล้วส่งแก่นกายแข็งชันเข้าช่องทางรักฉ่ำน้ำหวาน แรงดูดรัดแก่นกายชายทำให้ไมเคิลเงยหน้าร้องคำรามกล่าวคาดโทษก่อนจะดึงแท่งรักออกบดเข้าช่องทางรักสุดทาง ทำซ้ำนานหลายนาทีจนทนต่อแรงตอดแท่งรักไม่ไหว จับสะโพกมนที่ร่อนเอวเร่งให้ยกขึ้นรองรับแรงกระแทก เสียงเคลื่อนขยับของเตียงนอนขนาดใหญ่ดังขึ้นถี่เรื่อยๆ แข่งกับเสียงหอบสะท้านของทั้งคู่ หยาดเหงื่อไหลเป็นทางอาบร่างพวกเขา ใบหน้าเหยเกด้วยความเสียวซ่านที่ใกล้แตกระเบิด และไม่นานชมพู่ก็กรีดร้อง จิกปลายเท้าเกร็งสะท้านยามถูกส่งขึ้นไปแตะขอบฟ้า

“อ๊ายย...!”

ไมเคิลก้มลงซุกหน้ากับเต้าตูม กลืนปลายถันเต็มปาก ขณะที่สะโพกสอบยังขยับเคลื่อนไม่ยอมหยุดพัก เสียงหน้าขากระทบแก้มก้นของชมพู่ดังขึ้นไม่ขาดหาย

“อ๊า…จะไม่ไหว…ซี้ด…ผมรักคุณ มินนี่ของผม…อ๊ากก!”

ร่างกายใหญ่กระตุกเกร็งหลังส่งแรงกระแทกเข้าช่องทางรักครั้งสุดท้ายพร้อมฉีดธารารักขาวขุ่นร้อนเข้าสู่ร่างของชมพู่จนหมดสิ้นทุกหยด แก่นกายชายยังซุกไม่ยอมขยับออกเพราะเขาอยากกดแช่ประสานกายกับเธอ ร่างกายหนาทรุดลงทับชมพู่ สูดลมหายใจเข้าออกแรงๆ ราวกับคนวิ่งห้าร้อยเมตร ปากหนาก้มลงจูบแก้มนุ่มอย่างอ่อนโยนฟอดใหญ่ซ้ำๆ ทั้งสองข้าง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha