คาสโนว่าบ้ารักเธอ(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 6 : 6 มาผิดที่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน 6   มาผิดที่

 

            เมื่อเข้ามาในร้านทำให้อาริยาก้มลงดูสารรูปตัวเอง โทรมชะมัด มันไม่เข้ากับบรรยากาศที่ตกแต่งไว้สวยหรูอลังการเลยสักนิด  ร่างสูงข้างกายเห็นอาริยาไม่ยอมเดินจึงมองตามสายตาด้วยความเอ็นดู โดยกระชับมือเล็กเพื่อสร้างความมั่นใจแล้วลากเข้าไปในร้านไม่สนอาการดิ้นหนี

            "ไม่เป็นไรหรอก  อย่าคิดมากเรามากินข้าวเฉย ๆ เงินก็เงินเราจ่ายไม่มีใครว่าหรอก"

            ปากก็กระซิบบอกพร้อมจับไหล่มนบังคับให้นั่งลง  เมื่อพนักงานเลื่อนเก้าอี้ให้และมีบริกรมาคอยให้บริการระหว่างดูเมนู  สักพักเธอเห็นชายหนุ่มแต่งตัวคล้ายบริกรคนหนึ่งเดิมเข้ามาหาเขาและก้มกระซิบอะไรสักอย่าง       เธอเห็นแบรตหน้าเครียดแต่เพียงแว๊บเดียวแล้วปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้มก่อนจะหันมายิ้มกับเธอ

            "ริย่า อยากกินอะไรเลือกเลยเดี๋ยวผมมาห้านาทีเท่านั้น อ้อ เลือกเผื่อผมเลยก็ได้" ร่างบางอ้าปากค้าง งุ่นงง

            “แล้วฉันจะไปรู้เหรอว่านายชอบกินอะไร อยากกินอะไร  

             บ่นแล้วขนลุก ‘แพงเป็นบ้าเลยคิดในใจ ก่อนสั่งตัดสินใจสั่งอาหารง่ายๆของโปรดของเธอและนีน่า

           "ข้าวผัดหมูใส่ไข่ สองจานกับน้ำเปล่า"

           ก็ตาบ้าบอกว่าเงินก็เงินเรานี่ ฉันไม่คิดว่านายจะเลี้ยงข้าวฉันหรอกนะไม่ได้เป็นไรกันสักหน่อยปรึกษากับตัวเองอีกรอบ

            "แค่นี้หรือคะ"บริกรสาวถามอีกครั้ง

            "เท่านี้ค่ะ เร็ว ๆ ด้วยนะคะหิวมาก"

            อาริยาหันไปยิ้มหวาน บริกรจากไปแล้วเธอมองสำรวจไปรอบ ๆ ร้านที่นี่เป็นร้านอาหาร ที่หรูหราและสวยงามอย่างมากเลย เออ นั่นนักแสดงอาวุโสนี่ นั่นก็ผู้ประกาศข่าว  เหวอ รู้สึกอยากจะเรียกบริกรมาเปลี่ยนเมนูจัง เพิ่งจะมาอาย

             ‘ ริย่า นะ ริย่าบ้าชะมัด

 

              ร่างสูงสมาร์ตเดินหน้าเครียดตามลูกน้องเข้าไปในห้องเล็กๆและก็เจอกับผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งตัวสั่น ลูกน้องคนนั้นของแบรตคือคนสนิทที่ดูแลร้านอาหารกึ่งบาร์แห่งนี้ของเขานั่นเองและนี่ก็เป็นหนึ่งในธุรกิจภายใต้การบริหารของเขา

              "คุณแบรตครับผู้ชายคนนี้ แอบตาม คุณแบรตมา เราเจอจากกล้องวงจรปิด"

              "กล้ามากนะคิดจะล้วงคองูเห่าเหรอ ไหนดูสิว่าในนี้มีอะไร"

             แบรต เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ  แต่แฝงไปด้วยความน่าสะพรึงกลัวสำหรับคนฟัง พลางกับดึงกล้องมาจากมือของชายผู้นั้นอย่างไม่เบานัก

            "จะข่มขู่กันเหรอ"

            ชายคนนั้นถามด้วยเสียงที่พยายามไม่ให้มันสั่น   แบรตหรี่ตามองเล็กน้อยก่อนจะดูรูปต่อ โดยไม่สนใจคำถามของเขาสักนิด

             "รูปถ่ายได้ห่วยมากเลยหน้าก็เห็นไม่ชัด"

             แบรตเปรยพร้อมกับลบรูปทิ้งทีล่ะรูปก่อนจะคืนกล้องให้อีกฝ่าย  พร้อมยื่นข้อเสนอให้กับปาปารัสซี่คนนั้น ว่าเขาจะได้รับอนุญาตให้ได้ถ่ายรูปในสถานที่ส่วนตัวของชายหนุ่มเพียงคนเดียวถ้ารูปที่ออกมาไม่เสียหายต่อเขาและครอบครัว ตกลงไหม มีเหรอว่าจะไม่ตกลงได้ใกล้ชิดมากกว่าใคร ใครล่ะจะไม่อยากได้ 

             "แต่ถ้าฉันรู้ว่านายทำเกินขอบเขต ก็รู้นะว่าจะเป็นยังไง"

             "เอ่อ ครับๆผมสัญญา"

              "ดี อ้อ และนายต้องคอยเป็นหูเป็นตาถ้ามีคนร่วมอาชีพของนายกำลังจะล้ำเส้น รู้นะควรทำอะไร"

             "ครับ ๆ ผมจะรายงานทันที"

             แบรตพูดจบก่อนเดินจากมาทิ้งให้คนที่อยู่ข้างหลังรีบเปิดกล้องดูว่าโดนลบหมดไหม   แต่ก็ต้องยิ้มหน้าบานเพราะชายหนุ่มเหลือไว้ให้เขา2-3รูป นั่นหมายความว่าแบรตอนุญาตให้ลงรูปได้ เป็นรูปที่ ยืนหันหน้าให้กล้องแต่ผู้หญิงนั้นเห็นเพียงด้านหลังเท่านั้นแค่นี้ก็เหลือเฝือแล้ว   คิดพร้อมกับจากไปทันที

             ร่างสูงเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับขมวดคิ้วมองอาหารตรงหน้าอย่างฉงน เขานั่งลงก่อนจะหันมองคนตัวเล็กที่นั่งตัวตรง เหมือนรอคอยและเสียงหวานเอ่ยถามเขาอย่างคนอารมณ์ดี

              "กินเลยไหมคุณหน้าตาหน้ากินมาก ๆ เลย ฉันเกือบอดใจไม่ไหวจัดการไปก่อนแล้วนะ"

             "ทำไมไม่กินไปก่อนเลยล่ะ แล้วเท่านี้จะพอเหรอริย่า เอาอย่างอื่นอีกไหม"แบรตเอ่ยยิ้มๆ

              "ถ้าคุณกลัวไม่อิ่มก็สั่งเพิ่มเลยค่ะ ฉันเท่านี้ก็พอแล้ว"

              ปากอิ่มบอกยิ้ม ๆ ก่อนจะหันไปตักอาหารใส่ปากอย่างเอร็ดอร่อยแบรตจ้องมอง หญิงสาวทานอาหารตรงหน้าอย่างเพลิดเพลินมีความสุข  กิริยาท่าทางเจ้าหล่อน ชวนให้เจริญอาหารมากเลย

            "อ้าว  ทำไมยังไม่กินล่ะค่ะ เดี๋ยวเย็นแล้วหมดอร่อยไม่รู้ด้วยนะ"

            อาริยาเงยหน้ามองคนตัวโต สังเกตว่ายังไม่เห็นเขาแตะต้องอาหารเลย  ชายหนุ่มก้มมองอาหารตรงหน้า อยากรู้จังมันคืออะไร เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นก่อนจะใช้ส้อมตักใส่ปาก

             "ใช้ช้อนดีกว่านะ "

             หญิงสาวบอกพลางชี้ไปที่ช้อน  ทำให้ดูเป็นตัวอย่างแบรตทำตามอย่างไม่เกี่ยงงอน  เผลอแป๊บเดียวอาหารตรงหน้าก็หมดเกลี้ยงพร้อมกันนั้น บริกรก็ทยอยยกอาหารมาเสริฟอีกหลายอย่าง คนตัวเล็กทำหน้างงเลิกคิ้วมองหน้าคมเข้มเป็นเชิงถาม อยากรู้ว่า เอาเวลาไหนไปสั่งกัน  ยังไม่เห็นมีคนมารับเมนูเลย   มือหนาตักอาหารใส่จานของเธอและเชิญชวนให้ทานอย่างอื่นอีก

             "กินเยอะ ๆ นะริย่า ตัวเธอเล็กเกินไปแล้ว"

            จอมบงการคะยั้นคะยอ พร้อมตักอาหารใส่จานให้เรื่อย ๆ และมองดู คนตัวเล็กตักอาหารเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ ด้วยความเอ็นดูเพราะเวลานี้อาริยาเหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ ทำให้เขาอยากปกป้องทะนุถนอมดูแลใส่ใจ ยังไงยังงั้นเลย 

            "ไม่ไหวแล้วแหละ แบรต ท้องฉันตึงไปหมดแล้ว ฉันไม่เคยกินอะไรเยอะเท่านี้มาก่อน"

            หญิงสาวไม่รู้เลยว่าตัวเองเผลอเรียกชื่อเขาอย่างสนิทสนม พอๆกับที่ไม่ได้สังเกตที่เขาก็เรียกชื่อเธอมากตั้งหลายครั้งด้วยเช่นกัน และตบท้ายอาหารมื้อนี้ด้วยของหวานสุดพิเศษและก็พากันกลับมาที่พักด้วยหัวใจสุดจะเบ่งบานทั้งคู่เพราะว่าระหว่างรับประทานอาหารทั้งสองมีเรื่องราวมากมายมาคุยกันไม่รู้จบ

 

             "แบรต รถริย่ามีปัญหาเรื่องเบรค ช่างเครื่องเช็ครถเพิ่งมาบอก เขาเช็คเมื่อวานเย็นแต่ไม่ได้แจ้งเราเพราะเขาเพิ่งมาถึงน่ะ"    โทมัสบอกด้วยความกังวล

              "ว่าไงนะรถที่ริย่ากำลังขับอยู่ไม่สมบูรณ์เหรอเป็นไปได้ไง ทำไมถึงทำงานพลาดอย่างนี้" ชายหนุ่มสบถออกมาด้วยความโมโห


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha