คาสโนว่าบ้ารักเธอ(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 9 : 9 ดูแลใกล้ชิด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน ดูแลใกล้ชิด

 

              สรุปอาริยาต้องพักรักษาตัวเป็นเดือน จากคำวินิจฉัยของหมอโดยเธอไม่รู้ว่ามีใครบางคนคอยบงการอยู่เบื้องหลัง หญิงสาวนั้นกังวลใจเรื่องงาน ที่ต้องสูญเสียรายได้ เพราะอาการป่วยของเธอ

              "คุณหมอค่ะ เป็นเดือนเลยเหรอ"   คนป่วยส่งสายตาตัดพ้อ

              "เอ่อ ครับ จนกว่าจะหายเป็นปกติ"

              หมอตอบพลางหันมามองหน้าแบรต จะไม่ให้มองได้ยังไง   ในเมื่อเขาเป็นคนข่มขู่ ให้หมอบอกคนป่วยนอนพักที่นี่นานๆกว่าจะหายสนิท

               "ไม่ต้องห่วงเรื่องงานหรอก ริย่า โทมัสบอกว่าสามารถตัดต่อฉากที่เหลือได้"

                เขากล่าวหลังจาก มองเห็นแววกังวลในดวงหน้าหวานของเธอ ส่วนหมอรีบเดินออกไปเงียบๆ

                "เปล่า ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น  ฉันรู้ว่าโทมัสทำได้ แต่อาทิตย์หน้าฉันมีงานต่อจากถ่ายงานชุดนี้จบ อีกสาม สี่งานน่ะ"  เธอยิ้มจ๋อย ๆ

                "ห๋า เธอรับงานทีเดียวพร้อมกันหลาย ๆ งานอย่างงั้นเหรอ"     เสียงทุ้มตะโกนออกมาอย่างไม่รักษาความสงบ

                "โอ้ยคุณ    ทำไมต้องเสียงดังด้วย   อาริยาท้วง

                ก็จะไม่ให้เสียงดังได้ยังไง   ใครเขารับงานทีล่ะเยอะ ๆ กันเล่าแบรตเถียง

                ถ้าเป็นงานโปรเจ็คเล็กๆ  น้อยๆ  ฉันรับหมดแหละ   แต่งานนี้มันงานใหญ่  ฉันเลยรับงานเดียวจะได้ถ่ายหลาย ๆ ฉากได้ทั้งวัน"

                หญิงสาวตอบด้วยความภูมิใจ    แต่คนเป็นกังวล  แทนที่จะเป็นหญิงสาวตรงหน้า      แต่กลับแบรตซะอีกเขามีสีหน้าหนักใจไม่น้อยจะไม่ให้หนักใจได้ไง ถ้าปล่อยเธอทำงานแบบนี้ต่อไป  คงอายุไม่ยืนแน่เลย ทำไปได้ยังไงงานเสี่ยงตายตั้งมากมาย

              "ยกเลิกเหอะ ไม่ต้องทำแล้ว" เขาออกคำสั่งพลางส่ายหัว

              "ไม่ได้หรอก ฉันจำเป็นต้องทำ และฉันก็ทำงานแบบนี้มาตั้งหลายปีไม่เห็นเป็นไรเลยสนุกดีออกได้เงินเยอะด้วย"   อาริยาเริ่มมีน้ำโห

               "ไม่ได้ ๆ ต่อไป    เธอไม่ต้องไปทำแล้วงานเสี่ยงตายพวกนี้ เดี๋ยวฉันจะโทรไปยกเลิกให้หมด" 

               "เหวอ ไม่ได้นะยกเลิกไม่ได้ จะไม่ให้ฉันทำได้ไงแล้ว   ฉันจะเอาเงินที่ไหนใช้ แล้วคุณก็ห้ามฉันไม่ได้ด้วย  เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน"    คนบนเตียงโวยวาย

 

              ร่างบางตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากเตียง แต่เป็นอันต้องทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง เพราะเจ็บแผล ทำเอาคนที่นั่งทำงานอีกมุมหนึ่งตกอกตกใจ รีบลุกขึ้นเดินมาดูอาการอย่างร้อนรน

              "เจ็บมากไหม   จะรีบลุกขึ้นมาทำไม "

              เงียบไม่มีการโต้ตอบ ไม่กล้าตอบเดี๋ยวโดนห้ามไปทำงานอีก แต่ความคิดของเธอคือต้องหาทางกลับไปทำงานให้เร็วที่สุด จนคนถามถอนหายใจ ยอมแพ้ ในความดื้อดึงของหญิงสาว

             "เอาอย่างนี้   ฉันมีข้อเสนอเธอมาทำงานกับฉัน ฉันให้เงินเดือนตามที่เธอต้องการ  เธอจบอะไรมา"

              "เชฟ"

              อาริยาตอบสั้น ๆ และนั่นทำให้ชายหนุ่มหลุดเสียงหัวเราะอย่างกลั้นไม่อยู่ทำให้หญิงสาวหน้าเหวอ  ส่งค้อนไปยังคนตัวโตด้วยความหมั่นไส้

             "หัวเราะทำไมยะ ฉันจบเชฟมันน่าขำตรงไหน คนเรียนจบเชฟในโลกนี้มีออกเยอะแยะไป"

             "ฉันไม่ได้หัวเราะที่เธอเป็นเชฟ แต่เชฟส่วนใหญ่จะต้องอยู่ในครัวของโรงแรม ร้านอาหารหรือตามบ้าน   แต่เธอ"   ชายหนุ่มชี้แจง

              "ก็เงินเดือนมันน้อยนี่  อีกอย่างฉันทำเอกสารไม่เป็นนะ บอกไว้ก่อน"  น้ำเสียงยังกระเง้ากระงอดอยู่

               "ไม่เป็นไรนี่ ฉันก็ไม่ต้องคนทำงานเอกสารเสียหน่อย"   แบรตพูดไม่ยีหระตามสไตร์ของเขา

               "ไปทำงานกับคุณ     ไม่ให้ทำเอกสารแล้วคุณจะให้ฉันทำอะไร"   หญิงสาวถามอีก แบรตใช้ความคิดเล็กน้อย

               "อืม มาเป็นผู้ติดตามคอยขับรถให้ ดูแลอาหารการกิน ไปประชุมด้วยอะไรประมาณนี้"    เขา ไม่ทราบเหมือนกันว่ามันตำแหน่งอะไร

               "อ้อ เหมือนคนใช้ส่วนตัวใช่ไหม"    แต่อาริยากับโพล่งออกมาแบบนั้นไป

               "ใช่ ทำนองนั้นแหละ"  แบรตยิ้มด้วยความพอใจ เมื่อคิดว่าหว่านล้อมคนหัวดื้อสำเร็จ

               "ริย่า ตกลงว่าเธอทำงานกับฉันเลยแล้วกันนะ"  แบรตรวบรัดตัดความกลัวหญิงสาวจะเปลี่ยนใจ

               "อ้ายยยย  ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจ  ทำไมเร่งเอาคำตอบเร็วจังเลย"

               หญิงสาวแย้งอย่างลังเล     เพราะเธอกลัวความใกล้ชิด กลัวล้ำเส้น และที่สำคัญเธอกลัวตกหลุมเสน่ห์ของชายหนุ่มที่ใคร ๆ  ก็รู้ว่าเขาเจ้าชู้จะตาย เพราะถ้ารักเข้าไปแล้ว     เขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอ แล้วเธอจะทำยังไง

              "อ้าว  เธอไม่กลัวว่าจะไม่มีงานทำเหรอ รอให้หายดีแล้วก่อนแล้วค่อยเริ่มงาน"

               แบรตพูดพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น นั่นทำให้อาริยาพูดอะไรไม่ออก ส่วนลึก ๆ  ในใจอยากอยู่ใกล้แม้เพียงไม่นานก็ยังดี

               "อืม ตามนั้นก็ได้" หญิงสาวจึงตอบตกลงเพราะอยากตามใจตัวเองสักครั้ง

               "ดีมาก    ตอนนี้นอนพักผ่อนเถอะ"   

             แบรตขยับผ้าห่มคลุมหน้าอกให้ร่างบาง   แล้วกลับไปนั่งทำงานต่ออีกมุมหนึ่งของห้องเงียบ ๆ

              "แบรต"

              สักพักเสียงหวานจากคนป่วยแสนสวย          บนเตียงเรียกเขาเบา  ๆ   หลังจากชายหนุ่มกลับไปนั่งทำงานต่อที่โต๊ะไม่รู้ขนเอามาจากไหนนี่โรงพยาบาล ไม่ใช่ที่ออฟฟิตส่วนตัวเสียหน่อย

            "หือ ว่าไง"   ชายหนุ่มวางงานตรงหน้า

            "ฉันรบกวนถามอะไรหน่อยได้ไหม "เขาพยักหน้า

             "ค่ารักษาพยาบาลที่นี่แพงไหม คุณช่วยไปถามหมอให้หน่อยได้ไหมเพราะว่าฉันไม่รู้ว่า ต้องจ่ายเท่าไร"    หญิงสาวมีความกังวลเรื่องค่าใช้จ่าย

              "ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก ทางกองถ่ายเป็นคนจ่ายให้ เขารับผิดชอบทั้งหมด"   แบรตตอบยิ้มพลางคิดในใจ

             นึกว่าเรื่องอะไร หน้ายุ่งเชียว

              "แต่แบบนี้ ไม่เป็นการเอาเปรียบทางกองถ่ายเหรอ ย้ายฉันไปอยู่ห้องธรรมดาก็ได้นะจะได้เซฟค่าใช้จ่ายไง" หญิงสาวพูดต่อ

              "สปอนเซอร์เขาไม่ว่าหรอก เพราะว่าเป็นความผิดพลาดของทีมงานไม่ใช่ของเธอสักหน่อย   นอนพักเถอะฉันจะทำงานต่อ"

             "แต่...."

            "ไม่ต้องแต่แล้ว เดี๋ยวหายช้า เริ่มงานช้า ได้เงินเดือนช้านะจะบอกให้"

              ร่างสูงขู่ขำ ๆ อาริยาจึงปิดปากเงียบไม่พูดอะไรต่อ นอนมองคนที่กำลังทำงานอยู่บนโต๊ะไปเรื่อย ๆ จนผล็อยหลับไป แบรตเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กที่นอนบนเตียงหายใจอย่างสม่ำเสมอแล้วถอนหายใจ

              ห่วงแต่คนอื่น เคยห่วงตัวเองบ้างไหมริย่า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha