คาสโนว่าบ้ารักเธอ(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 11 : 11 งานใหม่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน 11 งานใหม่

 

            เช้านี้แบรตตื่นเช้าเป็นพิเศษทำธุระส่วนตัวเสร็จเขาตรงไปปลุกหญิงสาวห้องข้าง ๆ อย่างอารมณ์ดี


 

            "ริย่า ตื่นยัง ริย่า"


            เงียบ ชายหนุ่มขมวดคิ้ว เอาหูแนบประตูฟังความเคลื่อนไหวข้างในห้องกลับเงียบเชียบไร้เสียงใด ๆ 



           ไปไหนของเขานะ เอ๊ะ เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่น่าปล่อยไว้คนเดียวเลย โธ่เอ้ย...



            ชายหนุ่มคิดไปต่าง ๆ นานา เขาเคาะประตูอยู่นานสองนานไม่มีคนมาเปิด  จึงลองบิดลูกบิดดูก็เปิดไม่ออก เขาจึงล้วงกุญแจออกมาไขและเดินเข้าไปดูในห้อง ไม่มีคนอยู่ ชายหนุ่มจึงรีบเดินลงไปข้างล่างหาทั้งบ้าน แต่ไม่เจอคนที่ต้องการพบ


            ‘...เฮ้อ ไปไหนของเขานะเนี่ย....



            มือหนาขยี้ผมอย่างกังวลก่อนจะเดินไปถามแม่บ้าน พอเดินมาใกล้จะถึงห้องครัวได้ยินเสียงคุยกัน  สลับกับเสียงหัวเราะของคนคุ้นเคย เขาใจชื้นขึ้นโธ่เอ้ย หาตั้งนานมาอยู่นี่เอง


            "ยังไม่หายดีลงมาทำไม ริย่า" เสียงเข้มดังขึ้น


            สาวสองวัยหันมาทางต้นเสียง แม่บ้านกระโดดโหยงไปยืนหลังอาริยา เธอไม่ค่อยได้เจอเจ้านายหนุ่มบ่อยนัก เพราะเขาไม่ค่อยได้อยู่บ้าน เลยตกใจเมื่อเจ้านายเข้ามาในครัว


             "ไม่เป็นอะไรมากสักหน่อย สบายดีแล้วค่ะ แบรต เอ่อ  คุณจะรับมื้อเช้าเลย  ไหมทุกอย่างพร้อมแล้ว น่ากินทั้งนั้นเลย แต่ไม่รู้ว่าจะถูกปากคุณหรือเปล่า"


             หญิงสาวแกล้ง  ไม่เห็นว่าเขากำลังโกรธแล้วเลี่ยงถามเอาใจเขาเรื่องอาหารเช้า ชายหนุ่มถอนหายใจระบายความกรุ่นโกรธและเห็นความตั้งใจของคนตรงหน้าเลยไม่อยากทำลายบรรยากาศดี ๆ ยามเช้า


             "อาหารเช้าเหรอ น่าสน"


             ชายหนุ่มพยักหน้าให้แม่บ้านจัดโต๊ะสำหรับสองที่ พร้อมกับพยุงเธอออกไปข้างนอก อาริยาจะเบียงตัวหันหนี ร่างสูงอย่างลังเล


              "ริย่า กินข้างในนี้ดีกว่ามั้ง คุณไปที่โต๊ะอาหารเถอะ"     หญิงสาวบอกอย่างเกรงใจ


              "ตลกแล้ว ริย่ากินคนเดียวเหงาจะตายไป ใครจะไปกินลง ถ้าคุณไม่ไปนั่งทานข้างนอกกับผม งั้นเดี๋ยวผมนั่งทานกินกับคุณที่นี่ก็ได้"    เขาจัดแจงหาที่นั่งให้ตัวเอง


              "แบรต ฉันเป็นแค่พนักงานจะตีตัวเสมอเจ้านายได้ยังไง" สาวสวยจ้องมองเขาตาใส

              "ถ้าอย่างงั้น ถือว่าเริ่มงานตอนนี้เลยแล้วกัน"   ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก

               "งาน ?"

              "งานแรก ของผู้ติดตามก็คือมากินข้าวเป็นเพื่อนผมไง"

              คนเจ้าเล่ห์หาทางออกได้อย่างแยบยล   หญิงสาวจึงยอมมาร่วมโต๊ะอาหารกับเขาแต่โดยดี

              "อืม อร่อยมาก"   แบรตชมไม่ขาดปากหลังจากชิมไปได้สักพัก

              "อร่อยก็กินให้หมดนะคะ"

              "ได้เลย ครับ เกิดมาไม่เคยกินอะไรอร่อยเท่านี้มากก่อน" เขาพูดเรื่องจริง 

              "ชมเยอะ เกินจริงหรือเปล่าคะ"   อาริยาลอบยิ้มดีใจหัวใจพองโต


              "ผมชมจริง ๆ จากใจ เพราะแม่ผมจากพวกเราไปตั้งแต่บรัช ยังเล็ก  ๆ เราเลยได้แต่กินอาหารจากแม่ครัว ความรู้สึกมันไม่เหมือนกับอาหารที่คุณทำ เลยนะริย่า"  พลางตักอาหารใส่ปากอย่างเอร็ดอร่อย


             เพราะฉันทำด้วยความรักยังไงล่ะคะ แบรต อาริยาตอบเขาในใจ และกินต่อไปเงียบ ๆ

             "ผมจะเข้าไปทำงานที่สำนักงาน สักหน่อยเดี๋ยวบ่าย ๆ ถึงจะกลับริย่า คุณอยู่คนเดียวได้ไหม"

             "ให้ริย่าไปด้วยดีกว่านะคะ คุณจะได้อยู่ทำงานนาน ๆ หน่อย ริย่าเห็นคุณไม่เข้าไปที่นั้นเป็นเดือนแล้วนี่คะ"

              

              อาริยาไม่อยากเป็นตัวถ่วงที่ทำให้เขาพวักพะวงค์ เพราะว่าชายหนุ่มนั้นอยู่เฝ้าเธอไม่ไปไหนเลย มีแต่เลขา เอางานมาให้เซ็นต์และติดต่อกันทางอีเมลและโทรศัพท์เท่านั้น แล้วมันจะไปดีเท่ากับไปควบคุมเองได้ยังไงเธอเลยอยากจะไปด้วยเพราะถ้าไม่ไปแบรตก็จะรีบกลับมาอีก


               "เอางั้นเหรอ แน่ใจนะว่าไปได้"    ชายหนุ่มยังมีสีหน้ากังวล

               "ได้ค่ะ"


              อาริยายิ้มกว้างให้เขาสบายใจก่อนจะพากันขึ้นไปแต่งตัว แบรตนัันเตรียมตัวเรียบร้อยและลงมารออยู่นานแล้ว ยังไม่เห็นผู้ติดตามจำเป็นลงมา สักที 



               เอ หรือว่าเกิดอะไรขึ้น   คิดได้ดังนั้น ร่างสูงจึงวิ่ง ขึ้นไปข้างบนและตรงไปยังห้องหญิงสาวทันที 

               "ริย่าเสร็จยัง เป็นอะไรหรือเปล่า"


               แบรตเคาะประตู และตะโกนถาม   ส่วนคนข้างในนั้นได้แต่ยืนหน้ายุ่ง เพราะไม่มีเสื้อผ้าตัวไหนพอที่จะใส่ไปทำงานได้เลย มีแต่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาด ๆ เสียงเคาะประตูดังมาไม่หยุดเธอจึงเปิดประตู แล้วส่งยิ้มแห้ง ๆ


               "แบบนี้ไปได้ไหมคะ" 



              แบรตถอนหายใจอย่างโล่งอก      เมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนที่เขากังวลและยิ้มออกมา   พลางมองสำรวจสาวสวยตรงหน้า ซึ่งอยู่ในชุดเสื้อเอวลอยคอปาดสีขาวแนบเนื้อ หน้าอกนั้นดันออกมาใหญ่โตกว่าที่คิดาดคะเนไว้เสียอีก  แถมเอวยังเล็กคอดรับกับสะโพกผายอีก  กางเกงยีนส์ เอวต่ำ(ต่ำมาก)ที่สำคัญขาดเป็นริ้วยาวขึ้นไปจนเห็นโคนขาขาวเนียนและกระเป๋าข้างในแบบแฟชั่น


              แหม ขาวเนียนเชียว แม่คุณเอ้ย เสื้อผ้าก็แสนธรรมดาแต่ว่าทำไมมันช่างเซ็กซี่สุด ๆ ชายหนุ่มมองไล่ลงมาตาวาว หัวใจเต้นไม่เป็นระส่ำ อดอยากมาหลายเพลาแล้ว ชักไม่ไหว แหะ แต่ก่อนที่สติจะเตลิด และลากสาวสวยตรงหน้าโยนขึ้นเตียงจัดการให้สิ้นซาก เขาลอบสูดหายใจเข้าปอดพยายามข่มใจพูด


             "ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราค่อยแวะซื้อชุดทำงานใหม่ตอนขากลับ ไปเถอะ" แบรตจะเข้ามาพยุง เพราะอยากฉวยโอกาศแบบเนียน


              "ไม่เป็นไร ริย่าเดินเองได้"


               อาริยาบอกอย่างเกรงใจไม่ได้รู้เท่าทันคนหื่น แบรตเลยจำใจยอมปล่อยให้เธอเดินนำหน้า    เขาเดินตามหลังพร้อมแอบเมียงมองสำรวจเรือนกายอรชรอ้อนแอ้นของหญิงสาวไปในตัว

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha