คาสโนว่าบ้ารักเธอ(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 12 : 12 สุภาพบุรุษ(หลุด)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน 12 สุภาพบุรุษ(หลุด)

 

            '..ว้าว ๆ คอระหงนวลเนียนไร้ที่ติ น่าฝากรอยรักสุด ๆ บ่ามนขาวอมชมพูละออตาน่าจูบ อ๊า สะโพกดินระเบิด เต็มไม้เต็มมือถ้าขึ้นมาควบขึ้พี่ล่ะก็ อืมมมมม อ้าาาา แม่คาวเกริลแสนเซ็กซี่พี่จะให้ควบขี่พี่ทั้งวันทั้งคืนเลย แบรตคิดและจินตนาการไปเรื่อยเปื่อย หายใจฟืดฟัด


              แต่ทว่าการจินตนาการนั้นทรมานตัวเองชัด   ๆ เพราะเจ้ามังกรน้อยลูกรักของเขานั้นมันดันแสดงอาการตามอารมณ์ไปกับเขาด้วย กว่าจะลงถึงชั้นล่าง ก็เกือบแย่พยายามไม่วอกแวก กดหัวมันไว้ แต่เจ้านี่มันหัวดื้อหัวแข็งไม่ยอมเชื่อฟังเขาเสียเลย คอยแต่จะดันทุรังดุนดันจะออกมา ทำให้เขานายขายหน้า


             ให้ตายเถอะ แต่ก่อนแต่ไรอยู่กันมาได้เป็นเดือนไม่คิดอะไร แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงมาหื่นเอาตอนนี้ว่ะ’ แบรตร่นด่าตัวเองด้วยความแปลกใจ


              "แบรตคะ จะช้าไปไหนเดี๋ยวก็ถึงพรุ่งนี้หรอก" เสียงหวานสดใสดังขึ้นเพราะแบรตขับรถช้า เข้าขั้นเต่าเรียกพี่เพราะช้ามากจนเธอสงสัย


             "ไม่ได้เดี๋ยวแผลกระทบกระเทือน"


ชายหนุ่มเอ่ยปากตอบหญิงสาว แต่ตาชำเรืองมองหน้าอกอวบอิ่ม ตาปรอย


             "ริย่าไม่เป็นอะไรแล้วนะคะ คุณขับตามปกติธรรมดาจะดีกว่า คุณเห็นรถข้างหลังไหม ว่ามันติดมากขนาดไหน"


              เขามองปากอวบอิ่มชมพูระเรื่อขยับขึ้นลง บอกตรง ๆ ‘อ้า น่าจูบชะมัด ระหว่างทางอาริยาสนใจแต่สิ่งรอบข้างไม่ทันสังเกต สุภาพบุรุษข้างตัวกำลังกลายพันธุ์ ส่วนชายหนุ่มมองกระจกส่องหลังเล็กน้อยอย่างไม่แยแส ยังขับต่อด้วยความเร็วคงเดิม และลอบมองสาวสวยข้างกายเป็นระยะ แบรตไม่อยากให้ถึงจุดหมายปลายทางไวเพราะอยากอยู่แบบนี้ไปนาน   ๆ คนนั่งมาด้วยหน้ามุ่ย อ่อนใจจริง ๆ

 

              เมื่อมาถึงสำนักงานที่ตั้งตระหง่านอยู่ชั้นบนสุดของตึกระฟ้า ภายในนั้นวุ่นวายน่าดู และเมื่อพนักงานบางคนเห็นว่าเจ้านายเข้ามา เหรอหราเลิ่กลั่ก จ้าละหวั่นจากยุ่งอยู่แล้วยุ่งกว่าเดิมแตกตื่นกันไปหมด สงสัย ผู้ชายข้าง ๆ เธอคนนี้จะดุแหะ ดูสิ วุ่นวายสุด ๆ หญิงสาวยิ้มขำให้กับพนักงานของแบรต

 

               เป็นเพราะแบรตไม่เข้าสำนักงานใหญ่มานานพอจะมา ก็มาไม่ให้ทันตั้งตัว เลยเป็นผึ้งแตกรังกันทีเดียว  แต่มีหลายคนมองมายังหญิงสาวอย่างสนใจใคร่รู้ โดยเฉพาะหนุ่ม ๆ ที่เมียงมองมายังสาวสวยข้างกายท่านประธานหนุ่ม อย่างสนอกสนใจเป็นตาเดียวกัน ทำให้ร่างสูง หงุดหงิด


              “เอาใส่ไว้ข้างในมันหนาว”

               “ขอบคุณค่ะ”


               เสียงขอบคุณแผ่วเบาออกจากปากอวบอิ่ม   เพราะแบรตถอดเสื้อสูทตัวใหญ่ของเขา มาคลุมร่างให้เธอด้วยใบหน้าเรียบเฉย  แต่สายตาเกรียวกราดขัดใจ       แบรตพาเธอเดินตรงไปอีกฟากฝั่งของสำนักงาน มีชายหนุ่มบุคลิกดีเดินออกมารับ พร้อมกับกำลังจะพูดเรื่องงาน   แต่แบรตโบกมือห้าม ก่อนจะหันมาโอบบ่ามน คนตัวนิ่ม ให้เดินตามเข้าไปในห้องทำงานของเขาอย่างหวงแหน


           อาริยาตื่นตาตื่นใจ กับห้องทำงานใหญ่โตกว้างขวาง ห้องตกแต่งหรูหราเนี๊ยบเหมือนเจ้าของห้องมีรูปถ่ายเท่าตัวจริงของชายหนุ่มเจ้าของห้องติดไว้ตรงผนัง


           “นั่งตรงนี้นะริย่า”  


          แบรตกระซิบพร้อมประคอง หญิงสาวมานั่งยังเก้าอี้ตัวใหญ่กึ่งนั่งกึ่งนอน


           “อ้อ ทานยาก่อน”

           “หืมยา!! ยาอะไรคะคุณ”  หญิงสาวถามหน้าตาตื่น

           “ยาบำรุง” ชายหนุ่มขำกับท่าทางของเธอ

           “หะ ยังไม่หมดอีกเหรอเนี่ย” อาริยาทำหน้าเบื่อยา เธอไม่ชอบกินยา

           “กินเข้าไปซะดี ๆ หรือว่าจะให้ป้อน” เขาทำตาเจ้าเล่ห์พูดเล่นแต่ถ้าดื้อทำจริง ๆ นะเขาคิดไว้ใจใน

            “เฮ้อ ก็ได้ ๆ”


           พร้อมทำปากขมุบขมิบ หันมาค้อนเขาวงใหญ่ แบรตหัวเราะเขาชินแล้วกับการบังคับให้คนตัวเล็กแสนดื้อกินยา เพราะว่าที่ผ่านมาเขามีหน้าที่บังคับให้อารินากินยาสามเวลาหลังอาหาร ก่อนอาหาร ก่อนนอน เขาต้องบังคับขู่เข็นอย่างใกล้ชิดไม่อย่างนั้นอาริยาจะละเลย

 

             เพราะถ้าชายหนุ่มไม่บังคับเธอจะไม่ยอมทานง่าย ๆ   แบรตควักเอายาบำรุงไม่รู้ไปมาเอาตอนไหน ยื่นให้พร้อมกับรินน้ำมาให้ก่อนจะกดอินเตอร์โฟนให้เลขาหนุ่มเข้ามาได้  พวกเขาทำงานกันไปเรื่อยนานเท่าไรไม่รู้


            “ยาบำรุงอะไรกินแล้วง่วงชะมัด”


            หญิงสาวผล็อยหลับไปตื่นมาอีกที ก็เห็นพวกเขายังทำงานกันอยู่อย่างเคร่งเครียดพอร่างบางเริ่มขยับตัว แบรตรีบลุกขึ้นตรงมาหาเธอแทบจะทันที


             “จะไปไหน เอาอะไรเดี๋ยว  เอามาให้” คนถูกถามหน้าแดง พร้อมกระซิบเสียงเบา

             "จะไปห้องน้ำ"

             “อ๋อเอ่อ อยู่ข้าง ๆ ตรงนั้นไงไหวไหมจะให้เข้าไปช่วยหรือเปล่า”   แบรตแกล้งจึงโดนทุบไปหนึ่งที

             "คนบ้า"


              คนเจ้าเล่ห์กระเซ้าเย้าแหย่กับหญิงสาวอีกเลยโดนแยกเขี้ยวใส่  สร้างความงงงวยให้เลขา หรืออีกในหนึ่งเขาก็คือเพื่อนสนิทของแบรตนั่นเอง เพราะตั้งแต่ก้าวเข้ามาในสำนักงานไม่สิ ตั้งแต่มันหายหัวไปขลุกอยู่ที่โรงพยาบาลโดยที่ไม่ได้เป็นอะไรเลย และก็ไอ้ที่ไปทุ่มเงินซื้อโรงพยาบาลนั่นอีก เขาอยากรู้เป็นที่สุด สาวสวยรูปร่างอรชรคนนี้เป็นใคร


            “แบรตแกจะไม่แนะนำกันสักหน่อย เหรอว่ะ ว่าสาวสวยเซ็กซี่คนนี้เป็นใคร”

            เมื่ออยู่กันสองคน เทอรี่จึงถามสิ่งที่สงสัย เพราะไม่มีทีท่าว่าเพื่อนรักจะบอกอะไรเลย


             “อาริยาเป็นผู้หญิงของฉัน”   

             แบรตยิ้ม แต่ตาที่มองมายังเขานี่มัน หุหุหุ...ไอ้ขี้หวง..

             “รักจริงหวังแต่งหรือเปล่า”  ยังกระเซ้าไม่เลิก

              “ไม่รู้ รู้แต่ว่าขาดไม่ได้” ชายหนุ่มตอบเรื่อยๆ อย่างไว้เชิง


              “ขนาดนั้นเลย อยากรู้จังทำยังไงถึงสยบไอ้คาสโนว่าบ้าหม้อ ฟันไม่เลือกอย่างแกได้ว่ะ ต้องมีอะไรดีแน่ ๆ อย่างนี้ต้องพิสูจน์”   เลขาหนุ่ม เอามือเกาคาง


              “ก็อย่างงี้ไงถึงไม่อยากจะบอก ไม่ต้องเลย  ๆ  ไม่ต้องมาพิสูจน์บ้าอะไรของแกเลยเทอรี่”แบรตตาขวาง ห้ามเพื่อนพัลวัน

                “โห้”


               ลูกชายครอบครัวนี้เป็นเหมือนกันหมดทุกคนหวงของมาก ๆ เพื่อนสนิทจะรู้กิตติศัพท์มานาน และได้เห็นวีรกรรมสุดหวงของพวกเขามาบ้างแล้ว



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha