คาสโนว่าบ้ารักเธอ(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 13 : 13 คนนี้ของผม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน 13 คนนี้ของผม

             

             เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกมาทั้งคู่จึงหยุดสนทนา แบรตเข้าไปพยุงหญิงสาวมานั่ง โดยไม่สนใจสายตาล้อเลียนของเพื่อน


              “ริย่า หิวหรือยัง”

              “นิดหน่อยค่ะ”

             “นี่ก็ได้เวลาต้องกินยาแล้ว กินมื้อเที่ยงก่อนดีกว่า”


              เธอยิ้มน้อย ๆ เมื่อได้ยินเรื่องอาหาร แต่ทำหน้าขม ๆ ทำไมต้องมีเรื่องยามาเกี่ยวด้วยแบรตหันไปบอกให้เพื่อนรักจัดการสั่งอาหารให้ เพราะงานยังสะสางไม่เสร็จ


             “กินที่นี่ได้ไหม หรือจะไปข้างนอก หรือจะกลับบ้าน”

             “ที่นี่ก็ได้ค่ะคุณทำงานไปเถอะ เอ่อ ดูทีวีได้ไหม”

             เขาพยักหน้าพร้อมกับเดินเข้ามา  เมื่อเธอเปิดเสียงเบา

             “เปิดดัง ๆ ก็ได้ไม่รบกวนหรอก” แบรตจะเพิ่มเสียงให้

             "ไม่เอาคะ"

 

              หญิงสาวแย่งรีโมท ก่อนจะมีเฮดโฟร์มาครอบที่หัวทุยและคนตัวโตจัดการเปิดเสียง และกลับไปนั่งทำงานต่ออย่างอารมณ์ดี การกระทำทั้งหมดไม่รอดไปจากสายตาล้อเลียนของเพื่อน ส่วนเขาไม่แยแส คนมีความสุขใครจะทำไม พักใหญ่ ๆ อาหารก็มาส่ง


            “คุณแบรต มากินอาหารก่อน จะได้ทำงานต่อ”


             หญิงสาวจัดแจงเตรียมอาหาร พร้อมกับชวนทั้งสองมารับประทานอาหารด้วยกัน อยากเรียกอีกรอบเพราะไม่เห็นทีท่าว่าคนทั้งสองจะลุกมาสักที หญิงสาวจึงเยื้องกายช้า ๆ ไปดึงแขนแกร่งของเจ้านายหนุ่มนั้นขึ้นมา


             “เร็ว ๆ ค่ะ เดี๋ยวเย็นหมด กองทัพต้องเดินด้วยท้อง” อาริยาออกแรงดึงมือหนาเบา ๆ

             "OK ครับ คนสวยเดี๋ยวนี้เลย"


             ชายหนุ่มพูดพลางลุกขึ้นมาโอบเอวคนตัวเล็กเนื้อนุ่นเดินไปที่โต๊ะ เรื่องอาหารนี้ไม่ได้เลย เรียกรอยยิ้มจากเธอได้ตลอดนะ  ริย่าเขาคิดในใจก่อนพยักหน้าให้เพื่อนพักงานก่อน เพราะเขาก็หิวมากเหมือนกัน


             “แบรต โอบทำไมอายคุณเลขา”  คนในอ้อมแขนหนากระซิบหน้าแดง

             "คุณ เดินไม่สะดวกก็ต้องดูแลไง" เจ้าเล่ห์อีกล่ะ ระหว่างทานอาหาร

             “ริย่า นี่เทอรี่เพื่อนสนิทของผม เป็นเลขาและก็มือขวาด้วย”

             แบรตแนะนำหลังจากโดนกระทุ้งไปหลายทีเลยจำใจ   ต้องแนะนำอย่างเสียไม่ได้

             “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ อาริยา เรียก ริย่า ก็ได้”

             “ยินดีเช่นกันครับ”

              หญิงสาวแนะนำตัวพร้อมกับยืนมือไปจับทักทาย แต่เทอรี่ไม่ยอมปล่อยมืออยากแกล้งเพื่อนเลยโดนเตะหน้าแข้งไปหนึ่งที ถึงกับสูดปากพร้อมกับปล่อยมือนุ่มนิ่มนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วคลำขาตัวเองปอย ก่อนจะหันมากินอาหารต่ออย่างเลี่ยนๆ เพราะความหวานของสองคนตรงหน้า เหมือนเป็นส่วนเกินเลยเราเขานึกแต่ไม่ได้พูดออกไป


             “เอานี่อีกนิดหนึ่ง กินเยอะๆ”

             “จะเป็นหมูแล้วนะ แบรต”

             “ไม่เห็นเหมือนเลย ตัวนิดเดียวเอง”

             “ชอบบังคับ คนเอาแต่ใจ”  หญิงสาวเง้างอนแต่ก็กินเข้าไปอีกจนได้


             พ่อคาสโนว่าจะสิ้นลายซะแล้วไหมล่ะ     แต่ว่าสวยอ่อนหวานมีเสน่ห์ออกเท่นิด ๆ นี่มันสเป็คเจ้าแบรตเหรอว่ะ คิดว่าจะเป็นพวกสาวเอ็กเซ็กส์บอม  อกภูเขาไฟซะอีกเห็นควงแต่ล่ะคนหุ่นนางแบบเพลย์บอยทั้งนั้น และไม่คบใครนาน ไม่จริงจังเท่านี้ด้วย เจอของจริงเข้าให้แล้วไหมล่ะ ไอ้ราชาจอมเจ้าชู้เทอรี่คิดแล้วขำ


             “ขำอะไรเทอรี่ อิ่มแล้วก็ไปทำงานเลย”  แบรตว่าก่อนจะหันมาช่วยอาริยาเก็บของ

             “ไม่เป็นไรค่ะ ไปทำงานเถอะนิดเดียวเอง ริย่าทำคนเดียวได้”

             “จะดีเหรอ”


             แบรตก้มลงใกล้แอบหอมผมสลวยที่ละอยู่ตรงลำคอหญิงสาว  ‘ซูดดด ฮ้าาาาา ชื่นใจหญิงสาวไม่ทันมอง หันมายิ้มให้ก่อนจะดันหลังชายหนุ่มไปทำงานต่อ และเดินมาจัดการเก็บของไปใส่ไว้ในถังขยะ กลับมานั่งดูทีวีต่อ


             ผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ อาริยาเบื่อดูทีวี หญิงสาวจึงหันไปมองคนนั่งทำงาน สำรวจดูผมสีบรอนทองหวีเรียบเขากับรูปหน้าคมสัน ดวงตารียาว จมูกโด่งรับกับปากหยักได้รูปสีแดงเปล่งน่าหลงใหล เคราเขียวขึ้นนิด หน้าตาจริงจังเวลาทำงานก็ดูดีไปอีกแบบแหะ


            ดวงตากลมใสจ้อง มองปากหยักที่ขยับขึ้นลงก่อนจะหน้าแดง ลำคอแห้งผาก       เพราะกำลังคิดมิดีมิร้ายเจ้าของปากนั้นอยู่คิสกัน ๆ เธอยิ้มกับตัวเอง   มองชายหนุ่มเพลินสะดุ้งตกใจ เมื่ออยู่ ๆ แบรตหันมามองสบตากับสายตาแสนซนอย่างจัง   หญิงสาวยิ้มเก้อ แบรตอมยิ้มถึงว่าเหมือนมีคนมอง     จึงหันมาก็ได้รู้ว่า หญิงสาวจ้องมองอยู่ก่อนแล้ว


            “เบื่อเหรอ" ชายหนุ่มวางมือจากงานและหันมาถาม หญิงสาวส่ายหน้า แบรตก้มดูนาฬิกา

             "อืม หกโมงแล้วเหรอ ถ้าอย่างงั้นแค่นี้ก่อนแล้วกันเทอรี่ พรุ่งนี้ค่อยมาต่อไป  ริย่ากลับบ้านกัน”


            หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะรีบลุกจึง เซ น้อย ๆ เพราะนอนนานร่างกายจึงไม่ตื่นเต็มที่ ร่างหนาผวาเข้ามาพยุงอย่างเป็นห่วง


            “ไหวไหม ริย่า”

           “ไหวค่ะ นั่ง ๆ นอน ๆ นานไปหน่อยเส้นเลยยึด” ยิ้มแห้งๆ


            แบรตเข้ามาประคองและเดินออกจากห้องผู้คนทำงานเริ่มล่อยหลอ เพราะทยอยกลับบ้านเกือบหมดแล้ว       เลยไม่ได้เป็นที่สนใจมากนักและอีกอย่างเป็นเรื่องของเจ้านายด้วยเลยไม่มีใครกล้ายุ่ง


            “เดี๋ยวแวะซื้อชุดทำงานเสร็จแล้วหาอะไรกินก่อนกลับด้วยก็แล้วกัน”

          

            คนฟังเลยได้แต่ตาปริบ ๆ เพราะแบรตพูดโดยไม่ขอความเห็น และหันมาคาดเข็มขัดให้หญิงสาวก่อนออกรถ

 

             แบรตลืมระวังเรื่องปาปารัสซี่   เพราะมีคนดังที่ไหนปาปารัสซี่ก็ชุมที่นั่น  ดังนั้นรูปที่ แบรตและอาริยาเข้าไปช็อปปิ้งเลือกเสื้อผ้า    ซึ่งส่วนใหญ่ชายหนุ่มจะเป็นคนเลือกให้ทั้งหมดจึงถูกโพสต์ลงโซเชียล ทันเหตุการณ์ยิ่งกว่าข่าวผู้ก่อการร้ายถล่ม บ้านถล่มเมืองซะอีก


             “อะไรคะ ?”


             หญิงสาวมอง ราวเสื้อผ้า สองราวที่ถูกพนักงานเข็นมา ยังมุม VIP สำหรับลองเสื้อผ้า ของคนดัง ด้วยความงุนงง


             “เสื้อผ้าที่จะให้ คุณลองไง ไปลองมาให้ดูสิ” แบรตพูดสบายๆ

              “คะ ?  หญิงสาวจ้องเขาตาใสเป็นคำถาม

             “อืม ไปดูสิ แล้วเข้าไปลอง มาให้ผมดูด้วย” 


              ชี้นิ้วไปยังหญิงสาวและชี้ไปยังห้องเล็กถัดไปร่างสูงสมาร์ต เอ่ย ก่อนจะเดินไปหย่อนก้นลงกับโซฟา  ไขว่ห้าง กระดิกขา ในท่าทางสบายอารมณ์สุด ๆ


              ทำไมต้องลองให้ดูด้วย แล้วเสื้อผ้าพวกก็ชิ้นเล็กเหลือเกิน เศษผ้าชัด ๆ จะปิดอะไรได้"


              หญิงสาวบ่นหน้าสวยงอง้ำ      แต่สำหรับแบรต เธอสวยที่สุดไม่ว่าเวลาไหน     นิ้วเรียวเลื่อนไปตามไม้แขวนและเลือกตัวที่คิดว่ามิดชิดที่สุด มาสองตัว และหันมามองร่างสูงที่เอาแต่ยิ้มกริ่ม



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha