คาสโนว่าบ้ารักเธอ(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 31 : ตอนพิเศษ ผิดแผน (เอ็ด+แอล)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนพิเศษ ผิดแผน  (เอ็ด+แอล)

เอ็ดเวิร์ด  อัลวอร์ อายุ27 ปีเจ้ายักษ์จอมพลัง 

                  

           หลังจากเทอรี่และเอ็ดออกมาจากโรงพยาบาล เอ็ดขับรถไปเรื่อยไม่มีจุดหมาย ช้าบ้างเร็วบ้างตามความรู้สึกข้างในที่มันเดือดและดับ อยู่เป็นชั่วโมง

          “เอ้ย แกจะไปไหนขอแกว่ะ เมื่อไรจะถึงขับแบบนี้เมื่อไรจะถึง” เทอรี่ทนไม่ไหวนั่งมาตั้งนานไม่ถึงที่หมายสักที

           "ถึงไหน แล้วแกจะไปไหน"

           "อ้าวก็ไป คลับไง หาเหล้ากิน"

           "อ้าว ก็แล้วแกทำไมไม่บอกทางล่ะ ฉันก็นั่งรอ นั่งเป็นใบ้อยู่ได้" 

 ( สรุปว่า พวกแกมาด้วยกันหรือเปล่าเนี่ยเป็นชั่วโมงไม่คุยกัน  )

           "โธ่โว้ย ลงไปเลย ฉันขับเอง" เทอรี่ปลดเข็มขัด พลางยกเท้าเตรียมถีบเจ้าของรถออกจากรถ

           “แล้วไม่เสือกมาขับตั้งแต่ทีแรก คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่”

           เอ็ดลงจากรถเดินอ้อมมาขึ้นอีกฝั่ง ประตูยังไม่สนิท เทอรี่ก็กระชากรถทันที

           “เอ้ย!!! แกอยากเหล้า ขนาดนี้เลยเหรอว่ะ”   เอ็ดตะโกนโวยวาย ไม่ถึงห้านาทีก็ถึงที่หมาย

            “เสียเวลา”   ชายหนุ่มเปิดประตูลงและโยนกุญแจให้ เด็กเอารถไปเก็บ

ที่นี่เหรอ

           “ทำไม  ไม่เคยมาเหรอ” เทอรี่หันมาถามเค้าไม่เชื่อว่าเอ็ดไม่ชอบเที่ยว

           “นาน ๆ ที แต่ที่อื่นบ่อย”

           เอ็ดหมายถึงคลับไฮโซที่แบบนี้เขาไม่ค่อยชอบเพราะไม่สนุกเขาชอบแบบพื้น ๆ ธรรมดา มากกว่าแบบนี้ไม่ชอบมันอึดอัด

           “เข้าไปเหอะ เรามาช้าอาจจะไม่ค่อยมีที่นั่งต้องยืน แต่ไม่เป็นไรยืนก็เมาได้ ฮ่าฮ่าฮ่า” เทอรี่กล่าว

          “โธ่ ไอ้ขี้เมา”

          เอ็ดเดินตามเทอรี่ไปติด ๆ เทอรี่มองหาคนรู้จัก หรืออาจจะมีที่ว่าง ให้พวกเขาได้แทรกตัวลงได้บ้าง ร่างสูงของชายทั้งสอง เดินเข้ามาข้างในเสียงเพลงดังกระหึ่มทำให้สองหนุ่มคึกคักขึ้นมาทันที ขนาดคนเสียศูนย์อย่างเอ็ดยังหลงไปนิด ๆ

          “ไฮ  เทอรี่” 

          สาวน้อยหน้าใสหน้าอกหน้าใจอวบอิ่มล้นทะลักสะกิดเรียกชายหนุ่มตรงหน้า

           “เจนมาเที่ยวกับเพื่อน” เทอรี่มาเที่ยวเหรอคะ

          “อ้าว เจนดีใจจังที่ได้เจอ คิดถึงจังเลย”

           ร่างหนาไม่พูดเปล่าเข้าคุกวงในกอดรัดสาวน้อยพลางก้มลงบนริมฝีปากหนาจูบเธอดูดดื่ม จนลืมไปเลยว่าไม่ได้มาเดียว

          “หึ ไอ้หน้าด้าน”

          เอ็ด ตะโกนด่าแข่งกับเสียงเพลงแต่ใกล้แค่นี้ เทอรี่ได้ยินชัดแจ่วเมื่อถอนริมฝีปากออกจากสาวน้อย

          “อิจฉา ล่ะซิ” เยาะเย้ย

         “ไม่มีอารมณ์เว้ย”

           “เจนมากี่คน ผมเพิ่งมาถึงขอนั่งด้วยคนได้ไหม”

           “ได้สบายมากเลยที่รัก เจนมากับเพื่อนสองคน แอล อกหัก เจนเลยมาเป็นเพื่อน”

           “เหรองั้นกันไปเถอะ” 

           จุ๊บแก้มใสอีกที  พลางหันมาพยักหน้าให้เอ็ดตามมา ร่างสูงของเจ้ายักษ์จำต้องมาน้องจ๋องข้างยายขี้เมาเพื่อนของเจน

           “เจน นี่ เพื่อนผม” นายชื่ออะไรว่ะ เทอรี่ส่งเสียงสัญญาณเพราะยังไม่รู้จักชื่อกัน

           “เอ็ด ยินดีที่รู้จักครับ” เอ็ดทักทายเพื่อนไม่ให้สาวน้อยตรงหน้าเสียหน้า

“ยินดีเช่นกันค่ะ ฉันชื่อเจน และนั่นแอลเพื่อนเจนเองค่ะ”  แต่แอลนั้นไม่มีอารมณ์สนใจใคร  เจนยื่นมือออกมาทักทายและแนะนำเพื่อนแต่เพื่อนรักคงจะเมาแล้วเลยไม่รู้ตัวเท่าไร

            เมื่อทักทายเสร็จ เทอรี่กับเจนก็หันไปอยู่ในโลกส่วนตัว เอ็ดไม่รู้จะทำยังไงไหน ๆ ก็มาแล้วและไอ้บ้าผู้หญิง  นี่ บอกว่าจะเลี้ยงแดกให้แม่งกระเป๋าฉีกไปเลยแล้วกัน

           เอ็ดกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ  ไม่นาน น้ำเมาแก้วแล้วแก้วเล่าทยอยมา   เสริฟ สุดท้ายคนเมาก่อนร่างบางกับคนเมาหลังร่างยักษ์ก็คุยกันถูกคอเป็นวรรคเป็นเวง บางทีกอดคอกันร้องไห้บางทีกอดคอกันหัวเราะ เอ็ดเป็นพวกคอแข็ง แต่ถ้านานหลายชั่งโมงก็จอดเหมือนกัน   เทอรี่หันมาอีกที สองขี้เมานอนสลบไปทั้งคู่

          “อ้าวหลับซะแล้ว เอาไงดีเจนอยากกลับบ้านหรือไปต่อ” เทอรี่ถามอย่างคน อยากเสียบ ของมันเคย ๆ

          “เจนยังไงก็ได้ แล้วแต่คุณสาวน้อย”  ยิ้มเอียงอาย

           เจนเป็นคู่ขาเก่าที่เขาเคยควงและเป็นคนที่เทอรี่ชอบที่สุด เพราะเธอไม่เรื่องมากที่สำคัญเวลาอยู่ด้วยกันถึงใจสุดๆ  ส่วนเจน สาวน้อย สำหรับเธอแล้วเทอรี่เป็นคนสำคัญ  เธอรักเขามากรักตั้งแต่แรกพบแต่หญิงสาวรู้ว่าเขาไม่ชอบมีพันธะผูกพัน มันเป็นข้อตกลงก่อนจะมีอะไรกัน

           เธอจึงไม่เรียกร้องความรักจากเขาแม้ว่าในอกนั้นแสนเจ็บปวด  เจนไม่เคยปล่อยตัวให้ใครนอกจากเขาไม่ว่าก่อนหรือหลังที่มีเขา เมื่อใดที่เขาเรียกเธอไม่เคยปฏิเสธ เทอรี่ให้เงินเธอทุกครั้งแต่หญิงสาวไม่เคยใช้ เพราะเธอไม่ได้ขายตัว หญิงสาวตั้งใจว่าเมื่อเขาแต่งงาน เธอจะหายไปจากชีวิตเขาทันที

           “ถ้าอย่างนั้นเราไปที่เดิมนะ เทอรี่” กอดหอมร่างบาง อย่างหื่นกระหาย

แล้วพวกเขาล่ะคะ เจน ลังเลเป็นห่วงเพื่อนรัก

          เอาไปด้วยแล้วก็กันเมาแบบนี้ตื่นอีกที่คงเที่ยงโน้นแหละ หึหึหึ"

          เทอรี่ขำไอ้ยักษ์กันสาวน้อยร่างเล็กที่นอนกอดกัน ไม่ได้สติ ความคิดห่าม ๆ ปิ๊งขึ้นมา

>>>>>>>>>>>>>> 

             "ไอ้คนบ้า ไอ้คนเลว ไอ้คนลามก แกข่มขืนฉันเหรอ"

             เสียงแหลมเล็กพร้อมกับหมอนที่ฟาดลงมาไม่ยั้งทำให้ร่างเปลือยเปล่าของเอ็ด สะดุ้งตกใจตื่น ลุกขึ้นนั่งทันที และแทบจะหงายหลังตกเตียง เมื่อมีเท้าเล็กปริศนาถีบมากลางอก

            “โอ้ย อะไรกันเนี่ย”

             เอ็ดงงมาก เขามาอยู่ที่นี่ได้ไง แล้วยายเสียงแหลมแปดหลอดนี่เป็นใคร

              “ไอ้บ้า ไอ้คนฉวยโอกาส ฉันไปทำอะไรให้แก ถึงมา ทำกับฉันแบบนี้”น้ำตาที่ไหลอาบแก้มนั้นไหลลงมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง มือเล็กลงมือทุบดีฟาดไปตามลำตัวเขาไม่ยั้ง

            “พอได้แล้ว โอ้ย” เอ็ดโถมเข้าไปแย่งหมอนเหวี่ยงไปอีกทางและรวมมือบางนั้นไว้

            “หยุดบ้า สักทีฉันไปทำอะไรให้เธอหะ”

           เอ็ดตะวาดเสียงดังลั่น คนตัวเล็กตกใจ ร้องไห้หนักกว่าเดิม เอ็ดทำอะไรไม่ถูกจะปลอบให้เงียบก็ไม่มีปัญญา เลยปล่อยให้ร้องไป ไม่ทุบตีทำร้ายเขาก็ ช่างเถอะไม่เจ็บหรอกแต่รำคาญ พลางก้มสำรวจร่างบาง หน้าอกหน้าใจก็ใช่ย่อย หน้าตากจิ่มลิ้ม ปากบวมเจ่อเชียว อ๊ะ

           ร่างเปลือยเปล่า ทั้งเขาและเธอ ชิส์ห่าน!!! และเมื่อคืนที่ฝันว่า ได้ฟัดกับแม่นางแบบสาวหุ่นสะบึ่มงั้นก็เรื่องจริงนะเซ่ก้มมองตัวเอง มองร่างบางตรงหน้า ปากบวมเจ่อ ตามคอมีรอยดูดดึงแดงเต็มไปหมด เอามือไปจิ้ม ๆ เขี่ย ๆ ของจริงนี่หว่า

           ตั้งแต่ เมื่อไร? ทำไม? คิดว่าฝันแต่มันเป็นจริง ถ้าอย่างนั้น มือหนาเอื้อมไปสะบัดผ้านวมออก ร่างบางร้องกรี๊ดเสียงดัง จริงๆ ด้วยรอยรัก ยายนี่ยังซิง แล้วจะทำยังไงเนี่ย จะชิ่งยังไงดีหว่า

           “ก๊อกๆๆๆ ก๊อกๆๆๆ

           “ใครมาว่ะ นี่เอาผ้าห่อไว้เดี๋ยวฉันมา”

          “คิดจะหนีเหรอไอ้บ้า ฉันจะแจ้งตำรวจแกข่มขืนฉัน”

            “ไม่ได้หนีจะไปเปิดประตู มีคนมา อย่าเสียงดัง”

           เอ็ดทำตัวไม่ถูก รีบใส่บ็อกเซอร์และหันมาชูนิ้วแตะริมฝีปาก ว่าให้เงียบก่อนจะเดินออกจากห้องนอนตรงไปเปิดประตูทันที

          “ไง เอ็ดเพิ่งตื่นเหรอ”  เทอรี่ทักทายไม่ได้มองหน้า เอ็ดเลยว่ามันเดือดมาก

          “ฉันมาอยู่นี่ได้ไง แล้วยายเด็กในห้องนั่นมานอนอยู่กับฉันได้ไง” เอ็ดลากคอ เทอรี่ออกมาคุยนอกห้อง

         “อ้าว จำไม่ได้เหรอแกพามาไง” เทอรี่สัพยอก

         “ไม่จริง ฉันไม่เชื่อ” เอ็ดเสียงดังตาขวาง อย่างเอาเรื่อง

         “เออ พวกแกเมาทั้งคู่ฉันเลยพามานอน กะว่าจะมาปลุก เพราะฉันไม่รู้ว่าบ้านแกอยู่ไหน”

          “แล้ว แกเอายายเด็กนั่นมานอนกับฉันที่เตียงทำไม ไม่เอาไปนอนที่อื่น” เอ็ดฮึดฮัด

          “อะไรกัน  พวกแกเมาหลับนะเว้ย แกน่ะหลับเป็นตาย ตบตั้งหลายทีก็ไม่ตื่น เข้าใจไหมอีกอย่างแกก็คงไม่มีอารมณ์ลุกขึ้นมาปล้ำเขาหรอกน่า จริงไหม รึว่าแกทำ”

           เอ็ดลูบแก้มเหมือนหารอยที่เทอรี่ตบ   เทอรี่มั่นใจในตัวเองมากเขาก็แค่เอาพาทั้งสองมานอนด้วยกัน  แล้วจะแอบมาดูแล้วแซวเล่นตอนเช้าเฉย ๆ

         “........ฉิ่ง” เอ็ดเงียบสนิท ก้มหน้ารับผิด

          “ห๊ะ!!!  อย่าบอกนะว่า แกทำ แกปล้ำเขาทั้งที่แกเมาน่ะเหรอ เวรแล้วไง ไอ้บ้า เอ้ย แกทำแบบนี้ได้ไงว่ะ แกเมานะ แกหลับนะ”

            เทอรี่ตกใจปนเสียใจไม่น่าเลย แค่จะแกล้ง แต่นี่มันเล่นกับชีวิตคนเลย  เทอรี่สลด ทั้งเทอรี่และเอ็ดมองหน้ากันเทอรี่นั่นแววตาแสดงคำขอโทษ เพราะเขาแค่อยากนอนกับเจน แม่สาวน้อยจอมยั่ว และแค่จะหยอกเอ็ดเล่น แต่มีเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นเขาจะไปรับผิดเอง

           “เอ็ด ฉันขอโทษ เดี๋ยวฉันจะไปอธิบายให้เแอลฟังเอง” เทอรี่หมุนตัวจะเดินเข้าไปข้างใน

           “ไม่ต้อง” เอ็ดผลักอกเทอรี่ออก และเดินเข้าไปข้างในเตรียมปิดประตู

           “อ้อ อีกชั่วโมงเจอกันข้างล้าง”

            สั่งทิ้งท้ายก่อนหายเข้าไปในห้อง เทอรี่เลยเดินคอตกกลับห้องไปหาเจนเพื่อให้หญิงสาวปลอบใจ

            เอ็ดเดินกลับมาข้างในสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ และตรงเข้าไปในห้องที่ร่างบางยังสะอื้นไม่หยุด จะให้ทิ้งไปเลยก็ใช่ที่แล้วจะให้ทำไงล่ะทีนี้ เฮ้อ เดินไปนั่งลงที่ปลายเตียงหันหลังไห้คนตัวเล็กที่กระเถิบตัวออกห่าง อย่างหวาดกลัว

           “ฉันจะรับผิดชอบ แต่ว่า เธอจบไฮสคูลหรือยัง”

           เป็นคำพูดที่มันไม่เข้าท่าเลยให้ตายเถอะเอ็ด ก็ดูหน้ายายนี่เด็กจะตาย

           “ฉันเรียนมหาลัยแล้วย่ะ” หญิงสาวโมโห

            “เหรอดี งั้นไปอยู่บ้านฉันเลย เรียนมหาลัยแล้วก็ไม่เป็นไรฉันจะส่งเธอเรียนให้จบเอง”

            เอ็ดพูดทั้งที่ในความคิดที่ผ่านมาเข้าไม่เคยอยากจะผูกตัวเองกับใครเลยให้ตายเถอะ

           “บ้านฉันส่งฉันเรียนได้ ไม่ต้องมารับผิดชอบเลย ไอ้บ้า”

           “ไม่ได้หรอก เธอเป็นเมียฉันแล้วฉันต้องรับผิดชอบ อย่าบอกนะว่าไม่ยอม ถ้าไม่ยอมฉันจะปล้ำจนยอมเลย”

          “ไอ้บ้า ไอ้ลามก ไอ้หื่น ไอ้.....”

          ร่างบางโกรธลมออกหู แต่รู้สึกดีที่เจอผู้ชายแบบเขา ไม่เหมือนแฟนเก่าโกหกเจ้าชู้หลายใจ ไม่ให้ก็บอกเลิกอีกอย่างดูท่าทางเขาก็เป็นคนดี ดูๆไปก่อนก็ได้ว่าจะเลี้ยงดูได้ดีขนาดไหน  ชิ เพราะว่า สาวน้อย แอล นะลูกมหาเศรษฐีเลยนะ ตาบ้า นายจะไหวเหรอ

           “ตกลงเธอจะ ยอมดี ๆ หรือจะให้ปล้ำก่อน”

           เอ็ดเห็นร่างเล็กเงียบไปนานเลยกะจะรุก  เพราะยังอยากรู้รสชาติตอนไม่เมามันจะดีแค่ไหน 

           “บ้า ไอ้บ้า ยอมแล้ว”

         “ยอมแล้วก็เรียก ดาร์ลิ้งเลย ไม่ใช่ไอ้บ้า”

         “ขอทำใจก่อนเซ่ ไอ้บ้าเอ้ย”

         “ยังอีก  ไปอาบน้ำจะได้ลงไปข้างล่างเพื่อนเธอคงจะรออยู่แล้วแหละ”

         เอ็ดอารมณ์ดีสาวน้อยตรงหน้าก็ไม่เลวเหมือนกัน คนตัวเล็กลุกขึ้นเอาผ้านวมห่อตัววิ่งเข้าห้องน้ำ

          “ดาร์ลิ้ง เอาเสื้อผ้ามาให้หน่อย”

          แอลโผล่หน้าตะโกนบอกจากประตูห้องน้ำ อย่างอาย ๆ เอ็ด ยิ้มกว้างพลางหยิบเสื้อผ้าและชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปยื่นให้

          “ให้อาบให้ไหม ฮันนี่” คนตัวโตกระซิบถามเสียงพร่า

          “ไม่ต้องเลย”

           สาวน้อยปิดประตูเสียงดัง หัวใจเต้นตูมตาม เมื่อมองใกล้ สามีสด ๆซิ่ง ๆของเธอหล่อมาก ไม่นานทั้งคู่ก็ลงมาสมทบกับเพื่อนข้างล่าง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha