คาสโนว่าบ้ารักเธอ(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 32 : ตอน พิเศษ รักแรก รักเดียว(เทอรี่+เจน)


ตอนที่แล้ว

ตอน พิเศษ รักแรก รักเดียว(เทอรี่+เจน)

เทอรี่  มาส์คัส อายุ 32ปี หนุ่มหล่อเจ้าสำราญ

 เจน  ไวท์ฮาส์  อายุ 19 ปี สาวน้อยช่างฝันมั่นคงในรักแรก แม้จะเป็นรักเขาข้างเดียวก็เถอะ

           เจนเป็นสาวน้อยจากครอบครัวธรรมดา ไม่ใช่มหาเศรษฐีเหมือนเพื่อนรักอย่าง แอลแต่ถือว่ารวย เจนชอบทำงานหาประสบการณ์ เธอเป็นทั้งนางแบบสมัครเล่น และเป็นพริตตี้สาวแสนสวย ที่หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่หมายตา แต่เธอหลงรักผู้ชายคนหนึ่งเขาให้แล้วหัวใจไม่มีที่ว่างเหลือให้ใครด้วย

          “อุ๊ย”    ร่างสูงเดินชนเข้ากับบางสิ่ง  มือไวกว่าที่คิดรวบเอาสิ่งนั้นไว้

          “ว้าย ขอโทษค่ะ”

           สาวน้อยในชุดหนังรัดรูปสีดำกระโปรงสั้นจู๋กล่าวขอโทษ ชายหนุ่มรูปงามที่โอบกอดไม่ให้เธอล้ม เจนออกมาจากห้องแต่งตัว เพื่อตรงไปสมทบกับเพื่อนสาวพริตตี้ งานนี้เป็นงานช้าง ของตระกูลคลูเซอร์ ที่เปิดโครงการสปาแอนด์รีสอตขนาดใหญ่ และ มีแข่งกรังปรีซ์กันที่นี่ด้วย

           “ไม่เป็นไรครับ”

           เทอรี่ยิ้มกว้าง ทำให้หน้าตาคมสันต์ดูน่าหลงใหลขึ้นมากกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า ร่างบางสั่นสะท้าน หัวใจเต้นระส่ำหน้าแดงเป็นลูกเชอรี่

           “เจน ต้องขอโทษคุณเทอรี่ด้วยนะคะที่ไม่ทันระวัง” ร่างบางกล่าวขอโทษเมื่อเป็นอิสระ

          “เอ่อ รู้จักผมด้วยเหรอครับ แต่ผม เอ่อ ขอโทษนะครับ”

          เทอรี่รู้สึกเขิน สาวน้อยตรงหน้าสวยเอ็กซ์สุด ๆ ทำไมเขาจำผู้หญิงแสนสวยคนนี้ไม่ได้ถึงเค้าจะเจ้าชู้ฟันไม่เลือกก็เถอะ แต่ถ้าสวย เซ็กซี่หวานซ่อนเปรี้ยวแบบนี้ไม่มีทางจะจำไม่ได้

            “ไม่มีใครไม่รู้จัก คุณเทอรี่ ผู้จัดการหนุ่มสุดหล่อไฟแรง คนควบคุมงานนี้หรอกค่ะ”

            เจ้าชู้สุด ๆ ไม่หยุดที่สาวคนไหนด้วย ประโยคสุดท้ายเธอต่อในใจ หญิงสาวยิ้มดวงตาเป็นประกาย

            “เหรอครับ แต่แหมเสียเปรียบจัง คุณรู้จักผม แต่ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลยนะครับ”  ร่างสูงสมาร์ตออกลายเจ้าเล่ห์ เกี้ยวพาราสี

            “ฉัน ชื่อเจน ยินดีที่ได้รู้จักค่ะอย่างเป็นทางการนะคะ”

           พร้อมยื่นมือบางออกไปจับทักทายแต่แทนที่จะทักทายธรรมดา ร่างสูงก้มลงจุมพิตมือนุ่มนิ่ม ทันที เจน หัวใจเต้นแรงแทบจะทะลุออกนอกอก

            “เจน มีเบอร์ติดต่อไหม ถ้าเผื่อมีงานอะไรจะได้ติดต่อไป”

           แผนสองมาอีกแล้ว หญิงสาวไม่เกี่ยงงอน ล้วงสมาร์ตโพนออกจากซอกอก เทอรี่ ตกตะลึง เมื่อปลายตาคมเข้มสีเทามองตามมือบางที่ล้วงสิ่งของออกจากชุดเกาะอกสีดำตัดกับผิวขาว หน้าอกหน้าใจใหญ่โตล้นทะลักออกมาทำให้เขาอยากชิมแม่สาวน้อยนี้สุด ๆ

          “คุณเทอรี่บอกเบอร์มาสิคะหรือจะเอาเบอร์เจนไปอย่างเดียว?หญิงสาวถามเผื่อชายหนุ่มอยากมีความเป็นส่วนตัว

          “อ้อ เจนเอาเบอร์ผมไปดีกว่า”

           วางเหยื่อ พร้อมบอกเบอร์หญิงสาวกดโทรออกสัญญาณไปดังที่เครื่องเขา ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอใจ

          “เจนต้องไปทำงานแล้วค่ะ”

           “ขอบคุณนะสาวน้อย อ่ะ เดี๋ยวครับ”

           เทอรี่เรียกร่างบางที่กำลังเดินจากไป พร้อมก้มหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตร เคียงคู่แนบชิดแก้มชนแก้มกับเรียวหน้าสวยหวานของสาวน้อย และกดถ่ายรูปเซลฟี่ทันที

          “ขอรูปสำหรับเมโมรี่ ชื่อเจนหน่อยนะครับ”

          คนเจ้าเล่ห์แสนกลขุดหลุมล่อแม่กวางสาวสุดฤทธิ์  เจนหน้าแดงแล้วแดงอีกพยักหน้า ยิ้มหวานแล้วจากไป

          “ไอ้หน้าด้าน ให้มาทำงานไม่ใช่ให้มาหากินเด็ก”

          แบรตเดินยิ้มอารมณ์ดี เขาเดินมาเห็นเพื่อนรักกระดี๊กระด๊าจนหน้าหมั่นไส้

         “โอ้โห้ ท่านประธานครับ ชมกันซึ่ง ๆ หน้าก็เขินแย่สิครับ” เทอรี่อารมยณ์ดีมากวินาทีนี้ ใครด่ายังไงก็ไม่โกรธ

         “เดี๋ยวถีบไปโน้น”

        “ฮ่าฮ่าฮ่า มีอะไร มาตามถึงนี่”

        “ไม่มีอะไร แค่เดินผ่านมาเห็น”

         “จริงเหรอไม่ใช่แกมา ส่องสาวเหมือนกันเหรอ” เทอรี่กระเซ้าตามประสาคนเจ้าชู้เหมือนกัน

         “หึหึหึ ยอมรับแล้วสิว่ามาส่องสาว” แบรต สัพยอกเพื่อนอย่างรู้ทัน

          “ฮ่าฮ่าฮ่า ไปทำงานแล้วตามสบายนะท่านประธาน” เทอรี่เดินจากเพื่อนควบตำแหน่งเจ้านายหนุ่ม ห่างออกไป

         “ตั้งใจทำงานนะครับ”

         เจนยิ้มกับข้อความที่ได้รับจากหนุ่มหล่อที่ให้เบอร์มือถือไปเมื่อห้านาทีก่อน และทุก ๆ 10 นาทีก็จะมีข้อความส่งมาเรื่อย

          เจนนั่งนึกถึงเมื่อแรกพบสบตากับหนุ่มหล่อเจ้าของหัวใจ เธอไม่กล้าบอกใครเพราะไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอและเทอรี่นั้นเป็นแบบไหน คู่รัก หรือคู่นอน หรือแค่คนรู้จัก เพราะชายหนุ่มไม่ได้ร้ายกาจกับเธอและก็ไม่เคยพูดเรื่องระหว่างเราเลย นี้ก็ผ่านมาเกือบปีที่มีความสัมพันธ์เป็นแบบนี้ หญิงสาวไม่อยากคาดหวังเพราะเธอ รู้ดีว่าเทอรี่เจ้าชู้มาก

            เพื่อนสาวพริตตี้ด้วยกันต่างเล่าวีรกรรมของเขาให้ฟังตลอด บางคนเพียงได้พูดคุย บางคนได้นอนกับเขาแค่ครั้งเดียว เทอรี่ไม่รวยล้นฟ้าเท่าตระกูลคลูเซอร์ แต่เขาก็จัดว่ารวยไม่ใช่เล่นเหมือนกัน คิดไปคิดมาเทอรี่ นี่เหมือนสุลต่าน ที่มีสาวๆในฮาเร็มนับร้อย เจนถอนหายใจวันใดที่เขาเลือกจะหยุดกับใครสักคนเธอจะเป็นคนเดินจากเขาไปเอง ตอนนี้หวังแต่เขาหันมามองบ้างก็พอ

           “เจน รอนานหรือเปล่า” แอลเพื่อนรักร้องทักมาแต่ไกล

           “นาน มากกกกก” เจนแกล้งรากเสียงยาวๆ

           “เหรอออออ” แอล ตอบรับยาวพอ ๆ กัน

          “มีอะไรหรือแอล วันนี้ถึงนัดเค้าออกมาแต่หัววัน นี่เจนว่าจะไปห้องสมุดกับจิมมี่ เลยต้องยกเลิก”

          “หือ แม่สาวเปรี้ยวแก่เรียน พักบ้างไรบ้างเถอะจ้ะ”

         “ฮ่าฮ่าฮ่า ก็ได้ ๆ”

         “วันนี้เอ็ด จะมารับ” เพื่อนสาวอายม้วน

          “อ๋อ กลัวเหรอ หรือว่าอาย” เจนยิ้มขำท่าทางของเพื่อนรักบอกว่า คนรักจะมารับ

           “เจนน่ะ” เลยโดนเพื่อนพลักไหล่อย่างอาย ๆ

           “แล้วแอลย้ายไปอยู่กับเอ็ดหรือยัง”

          “เฮ้อ ว่าจะย้ายหลังจากปิดเทอม ตาบ้าไม่ยอม ลากเค้าไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว”

         “อ้าว ทำไมยังเขินอยู่ล่ะ เพื่อน” เจนงง

          “ก็มันยังไม่ชินนี่ และวันนี้เอ็ดจะพาไปเลี้ยงฉลอง เลยให้ชวนเจนไปด้วยกัน”

          “อ้อ พากามเทพไปเลี้ยง ได้เลย แล้วเอ็ดรู้เรื่องบ้านแอลหรือยัง”

          “แอลยังไม่ได้บอกเลย คิดว่าไม่เป็นอะไรมั้ง เอ็ดจะได้ไม่เกร็งด้วยแบบนี้แหละดีแล้ว แอลอยากพิสูจน์ด้วยว่าเอ็ดรักเค้าจริง แค่ไหน”

           “จ้ะ แล้วแต่แอลก็แล้วกันนะ”

           “แล้วตัวเองล่ะ เทอรี่โทรหาบ้างไหม” แอลถาม

           “ยังเลย”

           เจนหน้าเศร้า แอลสงสารเพื่อนแต่ไม่รู้จะทำยังไง เลยแอบส่งข้อความหาเอ็ดใช้ชวน  เทอรี่มาด้วย

           “ไงสองสาว พร้อมกันหรือยัง”เอ็ดทักทายมาแต่ไกล พร้อมเดินเข้าไปโอบกดคนตัวเล็กอย่างคิดถึง

           “คิดถึงจังเลย” กดจมูกลงบนแก้มนวลหนักๆ

          “เค้ามาโรงเรียนนะดาร์ลิ้ง แค่นี้ก็คิดถึง”

          เจนยิ้มอย่างมีความสุขกับคนทั้งคู่ จากนั้นทั้งหมดมารวมกันที่ร้านอาหาร บรรยากาศดีเยี่ยมไม่หรูหราไฮโซแต่เหมาะกับคู่รักสุดๆเอ็ดเลือกเมนูโปรดและเมนูแนะนำให้ทั้งสองสาว

           “เอ่อ ฮันนี่ เจน วันนี้เพื่อนผม มาจากบราซิล จะเข้ามาสมทบด้วยคงไม่ว่านะ”

           “ไม่ว่าหรอก คนนี้ใช่ไหมที่บอกว่าเป็นเพื่อนรักของดาร์ลิ้งน่ะ”

           “ใช่รักมากด้วย นั่นไงมาแล้ว”

           อันโทนี่ เดินตรงมายังโต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่ เขาเลือกนั่งลง ข้างเจน เพราะเป็นที่ว่างที่เหลืออยู่

          “ไง ไอ้ยักษ์ ยินดีด้วยนะ” อันโทนี่ชูกำปั่นชกกับเพื่อน

          “ขอบใจ นี่แอล ภรรยาสุดที่รัก และก็นั่นเจน เพื่อนรักของแอลเขา” เอ็ดแนะนำ

          “ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ แอล เจน อันโทนี่ทักทายสองสาว”  คิดด่าเพื่อนในใจ

           เอาเมียเด็กมาอวดกันเหรอว่ะ เพื่อนเมียก็สวยน่ารักเชียว

          “เอ้ย เอ็ดหาตั้งนานร้านอยู่ไกลเลยชิบเลย”

          เสียงดังมาก่อนตัว ร่างสูงของเทอรี่เดินเข้ามา ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นเจนนั่งอยู่ด้วย ถึงเขาจะนึกรู้อยู่ว่าเจนต้องมา เลยรีบออกมาจากที่ทำงานไอ้เจ้านายบ้า ก็จิกใช้เหมือนถ่วงเวลาเลย ที่สำคัญเจนนั่งอยู่กับใครและก้มกระซิบคุยอะไรกัน กับไอ้บ้านั่น

           “เทอรี่ นั่งเลย มาเลย อาหารทยอยมาแล้วฉันรู้ว่าแกหิว”

           เพราะหลังจากนั้นทั้งสองก็สนิทกันมากขึ้น เอ็ดเรียก เมื่อเห็นเทอรี่ชะงักไป ร่างสูงเดินมานั่งยังเก้าอี้ที่บริกรยกมาเสริมจนทำให้เขาเป็นคนไร้คู่ เจนยิ้มทักทายเขา ฮ้า ยิ้มหวานเหมือนเดิมเลยแม่แมวน้อย

         “เทอรี่ นั่นอันโทนี่ เพื่อนฉัน อันโทนี่ นี่เทอรี่ เพื่อนแบรตสามีริย่าน่ะ”

         ทั้งสองทักทายกันเสร็จอันโทนี่หันไปคุยกันเจนอย่างสนุกสนาน ร่างบางยิ้มแก้มแทบปริทุกครั้งที่ได้ฟังเรื่องราววีรกรรมสนุก ๆ ของเขาและเอ็ด  เทอรี่นั้นนั่งข่มอารมณ์โกรธอย่างไม่มีสาเหตุ ยิ่งเจนหัวเราะเสียงดังเท่าไร ในอกเขาก็สั่นสะเทือนมากเท่านั่น

         แล้วมึงจะก้มไปใกล้ ๆ แก้มนวนนั่นทำไมเจนแทบจะไม่มองมาที่เขาเลย เทอรี่ตักอาหารใส่ปากอย่างเซ็งๆ เขาอยากจะกระชากใครสักคนไปอัดให้แหลกคามือ

          “เจน มีแฟนหรือยัง”

          อันโทนี่ถาม แต่คนที่รอคอยคำตอบกลับไม่ได้มีเพียงเขา      เทอรี่ชะงักกลั้นหายใจเงี่ยหูฟัง เจนมองหน้าคนถามและเลยไปมองเทอรี่ด้วยสายตาที่ตัดพ้อเพียงแวบแรก และเสมองไปทางอื่นก่อนจะตอบยิ้มๆ

ยังไม่มี

          “แต่เจนมีคนที่อยู่ในใจ แล้วเจนรักมากด้วยแหละ”

          แอลตอบแทนเพื่อน เป็นการกันท่าอันโทนี่ เพราะอยากให้เจนคู่กับเทอรี่ เจนยิ้มแหย ๆ ให้คนถาม อันโทนี่หัวเราะเสียงดัง อย่างชอบใจ

           “ก็แค่คนที่อยู่ในใจแล้วเมื่อไร จะเป็นตัวจริง”

            อันโทนี่ไม่รู้ว่าคำพูดนั่นจี้จุดเจ็บสาวน้อยเต็ม ๆ  เจนไม่ตอบว่าอะไรอีก แต่คนที่เดือดดาลกับเป็นเทอรี่

         ‘เจนมีคนที่อยู่ในใจแล้วเหรอ แล้วที่ผ่านมาที่มีอะไรกัน เจนไม่รู้สึกอะไรกับเขาเลยเหรอ

           เทอรี่คิดเขาขบกรามแน่น จะหยามความรู้สึกกันมากเกินไปแล้ว มิน่าที่ผ่านมาถึงไม่เรียกร้องเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ เหมือนผู้หญิงคนอื่น เพราะมีคนในใจ ไม่ได้เจนต้องเป็นของเขาคนเดียวและทั้งตัวและหัวใจด้วย เทอรี่คำรามในใจอย่างหมายมั่น ก่อนกลับเจนขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

ครืดดดดด ครืดดดดด  เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าใบเล็กดังขึ้น เจนกดรับ

          “คืนนี้ไปด้วยกันนะ” เทอรี่หลบอยู่ริมเสามองร่างบางที่หันซ้ายหันขวา

          “ไม่ได้หรอกคืนนี้เจนไม่ว่าง พรุ่งนี้ก็มีเรียนแต่เช้า”

          เจนตอบตามความจริงคืนนี้ต้องทำรายงาน และเธอก็เหนื่อยมากด้วย

          “ทำไม? พอเจอคนใหม่แล้วลืมคนเก่าเลยเหรอ”

          เทอรี่โมโหที่โดนปฏิเสธที่ผ่านมาเจนไม่เคยปฏิเสธเขาเลยเขารู้สึกกำลังจะสูญเสียร่างสูงเดินมายืนซ้อนหลังเจนที่มัวแต่สนใจเสียงในโทรศัพท์

          “คุณพูดอะไร ใครคนใหม่ แล้วใครคนเก่า” เจนงง กรอกเสียงตอบกลับไป

          “ฉันนี่ไงคนเก่า ที่เธอคิดจะเขี่ยทิ้งไง ไม่มีวัน”

           เทอรี่กระชากไหล่บางให้หันมามอง เจนตกใจไม่คิดว่าชายหนุ่มจะเข้าถึงตัวเร็วอย่างนี้

          “ไปคุยกันให้รู้เรื่อง”

          “ไม่ไป เทอรี่คุณปล่อยเจนนะ”

           เทอรี่อุ้ม ร่างบางที่แข็งขืนดีดดิ้นไว้ในอ้อมแขนตรงไปยังรถของเขา  สร้างความตื่นตะลึงให้กับผู้พบเห็น อันโทนี่มองหน้าเอ็ดเป็นการถาม เอ็ดตบไหล่เพื่อนพยักหน้าเป็นการรู้กันอันโทนี่หัวเราะ

          “ไอ้บ้า แล้วเสือกนั่งเงียบ คงโมโหมากสินะ” อันโทนี่ว่า เอ็ดมองหน้าเพื่อนหัวเราะตาม

           “เทอรี่ คุณจะพาเจนไปไหน เจนไม่ไป เจนจะกลับบ้าน”

           สาวน้อย หันไปมองชายหนุ่มร่างสูงในแว่นดำขับรถด้วยความเร็วสูง

          “ไม่ให้กลับ ยังไงก็ไม่ให้กลับ”

           หน้าตาบูดบึ้ง ของชายหนุ่มน้ำเสียงเด็ดขาดวางอำนาจ อย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน

            "ไม่ให้กลับแล้วคุณจะพาเจนไปไหน

           เจนเป็นกังวลกับเหตุการณ์ที่ไม่เคยเจอตลอดเวลาที่ผ่านมาเทอรี่  จะนัดเจอที่โรงแรม เมื่อเสร็จกิจเขาก็พาไปถึงส่งบ้าน มันเป็นแบบนี้เรื่อยมาและที่สำคัญชายหนุ่มไม่เคยงี่เง่าเอาแต่ใจแบบนี้

           “นั่งเงียบๆ เราต้องคุยกัน”

           “จะคุยอะไร จอดรถแล้วคุยกันตรงนี้ก็ได้”

          หญิงสาวบอกเขาและมองไปรอบ ขณะรถจอดติดไฟแดงแถวนี้มันย่านชุมชนคนมีเงินอาศัยอยู่นี่พามาทำไม  ชายหนุ่มมองหน้าสวยหวานของเจน นิ่งอย่างระงับอารมณ์พลุ่งพล่าน ยิ่งไม่เจอกันนาน

           เจนยิ่งมีเสน่ห์มากขึ้น ยิ่งได้เห็นเวลาเธอให้ชีวิตปกติธรรมดา ไม่มาในคราบนางแบบเซ็กซี่ พริตตี้สาวแสนสวย หรือคู่นอนสุดแสนร้อนแรง เธอช่างน่าทะนุถนอมอยากปกป้องเป็นที่สุดชายหนุ่มขับรถเขามาจอดให้คฤหาสน์หลังใหญ่

           “เทอรี่ ที่นี่ที่ไหน บ้านใคร แล้วคุณพาเจนมาทำไม” คนตัวเล็กสงสัยเป็นอย่างมาก เทอรี่เดินอ้อมมาเปิดประตูรถฝั่งที่เจนนั่งออก

           “บ้านผม เราต้องคุยกัน ลงมาแล้วไปคุยกันข้างใน”

           “ไม่เจนไม่ไป ไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ”

               เจนระแวง จะมาไม้ไหน เกิดอยากฆ่าปิดปากเธอขึ้นมาทำไงดี กระเถิบตัวชิดเข้าไปข้างในจนติดที่นั่งคนขับ

            “จะออกมาดี ๆ หรือจะให้เข้าไปลากออกมา”  เทอรี่เสียงดังรอดไรฟันอย่างหงุดหงิดที่ เจนไม่ยอมว่าง่ายอีกแล้ว

            “เทอรี่คุณปล่อยเจนไปเถอะ สัญญาเลยว่าจะไม่พูดเรื่องของเราให้ใครรู้เป็นอันขาด” เจนเว้าวอน

           “มันสายไปแล้วสาวน้อย”

           เทอรี่โน้มตัวเข้าไปในรถ ลากคนตัวเล็กที่ดิ้นรนสู้สุดชีวิต แงๆ ๆ  ตายแน่  โดนฆ่าแน่ ช่วยด้วยพ่อจ๋าแม่จ๋า หนูสัญญาว่าต่อไปหนูจะเป็นเด็กดีไม่นาน ร่างสูงก็ลากเด็กดื้อที่ดิ้นรนอยู่ออกจากรถจนได้ เทอรี่ยกร่างบางขึ้นบ่าพร้อมกับฟาดมือหนาลงบนก้นเล็กๆอย่างหนักๆ ข้างละที

          “โอ๊ย เจ็บนะคนบ้า” เจนเจ็บจนน้ำตาเล็ด

           “เจ็บก็อย่าดิ้น  ไม่งั้นจะโดนอีก”

            เทอรี่ แบกเจนเข้าไปในตัวบ้าน คนรับใช้เดินออกมาต้อนรับ ยืนมองด้วยความงุนงง เจ้านายพาใครมา เทอรี่ โบกมือไล่ พวกนั้นจึงสลายตัว เทอรี่พาร่างบางที่หัวห้อยต่องแต่ง เข้าไปให้ห้องนอนขนาดใหญ่และทิ้งคนตัวเล็กลงไม่แรงนักและล้มตัวลงทับ ร่างบางที่ทำท่าจะพลิกตัวหนีทันที

          “ไหนบอกว่าจะคุยกันไง”

          “ก็นอนคุยไง”

           เจ้าชู้กรุ้มกริ่ม อารมณ์เดือดพล่านเมื่อกี้หายไปเหลือแต่อารมณ์วาบหวาม เข้ามาแทนเมื่อร่างบางไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนเขาแล้ว

          “คุณมีอะไรจะคุยก็คุย จะมานอนทับกันทำไมมันหนักนะ” มือเล็กพยายามผลักอกกว้างออกห่าง

           “หือ ทีเมื่อก่อนนอนทับทั้งคืนไม่เห็นบ่น” มือไม้ซุกซนปั่นป่วน จนคนใต้ร่างขนลุกชูชัน หน้าแดงกล่ำด้วยความอาย

           “แล้วคุณพาเจน มาที่นี่ทำไม”

          หญิงสาวตั้งคำถามเป็นจริงเป็นจังขึ้นมา  เพราะเป็นที่รู้กันว่าเทอรี่ไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาบ้านเลยสักครั้งไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าบ้านเขาอยู่ที่ไหน  เทอรี่ชะงักมือแสนซุกซน และทิ้งตัวลงนอนข้างๆดึงเอาร่างบางมากอดแนบอก กดจูบกระหม่อมบางหนัก ๆ

         “พาเมียเข้าบ้านไง” เทอรี่ตัดสินใจพูด และเมื่อพูดออกไปเขารู้สึกดีมาก ๆ เลย

         “ห๊ะ คุณ คุณว่าอะไรนะ”

          เจนไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ว่าจะได้ยินคำนี้จากปากเขา  คนเจ้าชู้ที่สุดในโลกเนี่ยนะ

           “เจนแต่งงานกับผมนะ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”

           เสียงทุ้มนุ่มนวลกระซิบข้างหู ร่างบางอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมอกของคนที่เธอรักสุดหัวใจ

           “ไม่ตอบแสดงว่า เจนมีคนที่รักอยู่ในใจ ไม่อาจลืมเขาได้อย่างที่แอลบอกใช่ไหม”

            เทอรี่ ดึงร่างบางลุกขึ้น ประคองเรียวหน้านวลสวยไว้ในอุ้งมือ เจนงงในตอนแรก

           “ผมแทนที่เขาไม่ได้ใช่ไหม ให้ผมอยู่ในใจของคุณแทนเขาคนนั้นได้ไหมที่รัก”   เทอรี่เว้าวอน ดวงตาเศร้าสร้อย เจนโผล่เขากอดเขาไว้แน่น

           “คนที่อยู่ในใจของเจนตลอดมาคือคนที่ได้ เจนเป็นคนแรก และครั้งแรกไงคะ”

           เทอรี่ตกตะลึง ไม่ใช่เขาไม่รู้ ใช่เขารู้แน่ ๆ ว่าไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร เทอรี่กอดร่างบางไว้แน่น

           “ถ้าอย่างนั้นที่ผ่านมา เจน คุณรักผมใช่ไหม โอ้ ที่รัก ผมขอโทษผมมันแย่มากที่ไม่รู้เลยว่า คุณรักผมมากมายขนาดไหน”

         “ใช่เจนรักคุณ แต่เจนไม่กล้ากลัวจะไม่ได้เจอคุณอีก  อือๆๆ” ร่างบางสะอื้นไห้ อย่างสุดกลั้น

          “โธ่ ที่รัก คุณทำให้ผมหึงตัวเองอยู่นะเนี่ยต่อไปนี้ความรักของผมจะมอบให้คุณคนเดียวและตลอดไป แต่งงานกันนะ”

          “คะ ขอบคุณนะคะเทอรี่ที่รัก”

          ห้องทั้งห้องจึงอบอวลไปด้วยความรัก และคนหน้าประตูห้องก็เดินย่องออกมากันเงียบ ๆ

         "คุณว่าเราจะได้อุ้มหลานเร็วๆนี้ไหม" มารดาเทอรี่ กระซิบกระซาบเมื่อลงมาข้างล่างแล้ว

          "หึ หึ หึ แน่นอน "

          ทั้งสองรีบมาตึกบ้านของลูกชายเพราะคนเก่าคนแก่ วิ่งหน้าตาตื่นบอกว่าลูกชายพาผู้หญิงเข้าบ้านเลยรีบมาดูไม่ผิดหวังจริง ๆ ที่รอคอย อุตส่าห์ถอดใจแล้วนะ สุขสมซะที

          “กลับบ้านเราเถอะ”

           “ค่ะคุณ”

 

 

 

 จบจริงๆแล้วจ้า


ตอนที่แล้ว


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha