ข้อเสนอรักเจ้าสาวแลกตัว An Offer She can't Refuse

โดย: chineserose



ตอนที่ 8 : ร้ายให้รัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


ร้ายให้รัก

หลังจากหญิงสาวยอมตกลงทำงานตามข้อเสนอของเขา ธีร์จุฑาก็ยังไม่สาสมใจนักเขายังมีแผนการแบบโง่ๆไปแบบน้ำขุ่นๆ เพื่อแนบท้ายสัญญาว่าให้พิมพ์พิชชาย้ายมาอยู่กับเขาที่คฤหาสน์นิคโคล์โลตลอดระยะเวลาที่เธอช่วยงานเขา เป็นการมัดมือชกแบบเผด็จการสิ้นดี เขาอ้างว่าเพื่อความสะดวกในการทำงานแต่ความจริงแล้วมีแผนการซ่อนอยู่ในนั้น ชีวิตเขานับจากนี้จะมีสีสันขึ้นเยอะเพราะมีคนร่างเล็กให้แกล้งแบบนี้ แค่คิดก็สนุกไปถึงชาติหน้าแล้วธีร์จุฑาเอ๊ย!


 ไม่ทันที่พิมพ์พิชชาจะตอบตกลงอะไรเขาก็สั่งให้บอดี้การ์ดเป็นโขยงตามประกบพิมพ์พิชชาและพาเธอกลับไปเก็บเสื้อผ้าข้าวของมาอยู่ในคฤหาสน์ของเขา โดยมีเหล่าการ์ดร่างบึกบึนตามมาควบคุมแบบใกล้ชิด สิ่งนั้นทำให้พิมพ์พิชชากลัวจนหวาดหวั่นใจ  


หญิงสาวมั่นใจว่าเขาต้องเป็นนักธุรกิจมากอิทธิพลจริงตามที่ได้ฟังจากเสียงลือเสียงเล่าอ้าง เผลอๆถึงขั้นมาเฟียใหญ่ในธุรกิจอสังหาฯ ก็เขาออกคำสั่งให้บอดี้การ์ดหุ่นล่ำบึ้กกว่าห้านายมารายล้อมรอบตัวเธอยังกับเธอต้องคดีฆ่าหั่นศพใครซะงั้นล่ะ กะอีแค่พาเธอไปเก็บข้าวของย้ายตัวเข้ามาอยู่ในชายคาคฤหาสน์ของเขาที่ออกแบบให้เป็นทั้งบ้านและออฟฟิศ ก็เขาน่ะชอบตรวจเอกสารที่บ้านดึกๆ ตลอดเวลา


พิมพ์พิชชาจะขอเวลาเป็นส่วนตัวบ้าง อย่างน้อยตอนมาเก็บของที่บ้าน ถ้าเธอจะทิ้งจดหมายไว้ให้น้องชายเธอจะได้มีความเป็นส่วนตัวบ้างก็ไม่ได้ ธีร์จุฑายืนยันไม่ยอมท่าเดียว เขาบอกว่ากลัวเธอเปลี่ยนใจไม่ช่วยเขาแล้วก็เปิดตูดหนีไปแบบไม่รับผิดชอบ ดูสิ! ดูเขาคิดไปได้...


ด้วยเหตุนี้เธอจึงยอมให้การ์ดหน้าโหดหุ่นล่ำยิ่งกว่าหมีแอฟริกาเดินตามเธอต้อยๆ ยังไงล่ะ หลังจากบอสหนุ่มจอมเผด็จการมีคำสั่งออกมา ว่าสาวหน้าหวานจะต้องย้ายเข้ามาอยู่กับเขาภายใน 24 ชั่วโมง เท่านั้นการ์ดหุ่นล่ำแถมหน้าหล่อทั้งหลายก็เป็นเหมือนเงาตามตัวพิมพ์พิชชาไปโดยปริยาย


มันน่าดีใจหรือเสียใจกันแน่


“พวกคุณจะเดินตามฉันแบบนี้ไปอีกนานไหมคะ? บางทีฉันเก็บเสื้อผาก็อยากเป็นส่วนตัวบ้าง”


“บอสให้ตามติดแบบไม่ให้คลาดสายตา”


“ฉันจะเก็บชุดชั้นใน” หญิงสาวตอบอย่างหงุดหงิด นี่คิดจะตามเธอทุกฝีก้าวกันเลยทีเดียวเหรอ ขอเวลาส่วนตัวบ้างจะได้ไหม


“เอ่อ...” การ์ดร่างบึกอ้ำอึ้ง


“ฉันไม่หนีหรอกน่า นี่ฉันตกลงทำงานเพื่อแลกเปลี่ยนกับบอสของคุณเรียบร้อย ไม่มีเหตุผลที่ต้องหนีหรอกนะ”


“บอสสั่งไว้ครับ ว่าให้ดูคุณไม่ให้คลาดสายตา” การ์ดร่างบึกตอบด้วยสีหน้าเรียบขรึม คนพวกนี้ไม่ว่าจะกี่อารมณ์ก็มีหน้าเดียว... เรียบตึง น่าเบื่อที่สุด!


“ไม่ตามฉันเข้าห้องน้ำเสียด้วยเลยล่ะ” หญิงสาวประชดอย่างหัวเสีย


“ถ้าคุณผู้หญิงยอม พวกเราก็ยินดีครับ” การ์ดแกล้งยั่ว เขารู้ว่าธีร์จุฑาก็คงไม่ยอมแน่ ตั้งแต่ทำงานรับใช้บอสหนุ่มมา เขาก็เห็นผู้หญิงคนนี้ล่ะที่ธีร์จุฑาหวงยิ่งกว่าอะไร แต่การจะต้องเข้าไปตามเฝ้าถึงในห้องน้ำ ขนาดนั้นถ้าธีร์จุฑารู้เข้าก็คงไม่ยอมแน่ๆ เขาอยากจะเก็บเรือนร่างนี้ไว้ดูคนเดียวเสียมากกว่ากระมัง แต่ที่การ์ดอย่างเขาพูดออกไปก็เจตนาแกล้งยั่วโมโหหญิงสาวเล่นก็เท่านั้นเอง


“แต่ให้ฉันมีเวลาส่วนตัวบ้างจะได้ไหม”


“ผมขอโทร.ถามบอสก่อนครับ” ว่าจบการ์ดหุ่นล่ำก็ต่อสายโทร.หาธีร์จุฑา พูดอยู่สองสามประโยคก่อนวางสาย


“พวกผมจะไปยืนรอข้างห้องนอนนะครับ เอ้ย! พวกเราออกไปข้างนอก บอสสั่ง” พิมพ์พิชชาไม่ยักกะขำ การ์ดร่างบึกกล้ายิงมุกกับเธอด้วยเหรอ หุ่นยักษ์อย่างนั้นมีอารมณ์ขันกันด้วยเหรอ นึกว่ายิงปืนเป็นแต่อย่างเดียว


“คอยดูนะ อยากให้ฉันอยู่ในบ้านด้วยนักใช่ไหม จะป่วนให้บ้านแตกเลย!! หญิงสาวสะบัดเสียงอย่างหงุดหงิด พลางก็เร่งเก็บข้าวของที่จำเป็นเสื้อผ้าชุดทำงาน แล้วก็ชุดชั้นในนั้นด้วย ได้กระเป๋าสองใบใหญ่ๆ ไม่รู้ว่าอีตาเย็นชานั่นจะให้เธออยู่กี่วันกี่เดือน เอาไปเท่านี้ล่ะ เธอไม่ลืมที่จะทิ้งจดหมายไว้บนโต๊ะ เผื่อว่าทรงพลกลับมาที่บ้านหลังนี้ จะได้ทันข่าวว่าพี่สาวของเขาหายตัวไปไหน เพราะมือถือของเธอถูกอีตาจอมเผด็จการหน้าเย็นชานั่นยึดเอาไว้เรียบร้อย ตอนนี้เธอต้องทำงานให้เขา แต่ที่เขาทำกับเธอยิ่งกว่านักโทษเสียอีก คิดแล้วมันเจ็บใจนักเชียว คนเราพอกลับมาถึงบ้านที่จากมานานหลายวัน จะขอนอนพักค้างที่บ้านตัวเองยังไม่ได้เลย การ์ดหน้าโหดพวกนั้นก็มองตาเขียวปั๊ด สิ่งที่เป็นทางเลือกเดียวของพิมพ์พิชชาตอนนี้คือ รีบเก็บเสื้อผ้า ข้าวของที่จำเป็นโดยไวที่สุดแล้วรีบกลับไปยังกรงทองของจอมเผด็จการภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงตามเดทไลน์ของเขา ไม่เช่นนั้น... เขาบอกว่า เธอจะต้องเจ็บตัวเป็นการถูกทำโทษ


หญิงสาวใช้เวลาเก็บข้าวของเพียงไม่นานแต่ก็ไม่ลืมที่จะหายเข้าไปในห้องพระแล้วขอเวลาส่วนตัวจากการ์ดหน้าโหด ธรรมดาเธอต้องไปทำงานไกลบ้าน พักค้างอ้างแรมที่อื่น เธอจึงขอกราบพระที่บ้านเพื่อขอพรให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เธอนับถือช่วยคุ้มครองเธอให้ปลอดภัย เท่านั้นเอง ในสถานการณ์เช่นนี้ เธอเองก็ต้องการสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ


ผ่านไปไม่เกินสามชั่วโมง พิมพ์พิชชาก็กลับมาถึงคฤหาสน์ของเจ้านายคนใหม่(ที่เธอไม่เต็มใจนัก)  ก้าวแรกที่เดินเข้ามา เธอก็เห็นภาพเขานั่งไขว่ห้างจิบชาพร้อมๆไปกับการเปิดนิตยสารผ่านๆ แต่เสียงคำถามส่งมาทันทีที่ร่างบางก้าวเข้ามา


“ไปนานเกินไปนะ” เสียงทุ้มเข้มขึงทักขึ้นจนเธอต้องหันไปตามต้นกำเนิดเสียง


“ฉันก็เก็บข้าวของตามที่จำเป็นไม่ได้แวะที่ไหน คุณถามการ์ดของคุณได้นี่คะ”


“จริงไหม?” เขาวางนิตยสารปืนลงช้าๆแล้วสบตาหัวหน้าการ์ดพร้อมคำถามที่ส่งออกไป


“ครับบอส” อาทิตย์ตอบ


“คืนนี้ผมจะไปธุระข้างนอก อาจจะกลับดึก คุณอยู่คนเดียวได้นะ”


“ดีเลยค่ะ”


“คงกลับดึก และอาจเมามาย นอนไม่ต้องล็อคประตู”


“ว่าไงนะคะ?”


“ประตู...” เขาจ้องหน้าสวยนั่นแล้วก็ทำสายตาหื่นใส่อีกแล้ว


“คุณคงหมายถึงประตูข้างล่างใช่ไหมคะ?”


“ประตูห้องนอนของคุณต่างหาก”


“คุณจะบ้าเหรอคะ ฉันมาทำงานให้คุณไม่ได้มาบำเรอสวาทให้ใคร คุณจะไปไหนก็รีบๆไปเถอะค่ะ ไม่ต้องกลับมาได้ยิ่งดี” พิมพ์พิชชาตวาด แต่ประโยคอวดดีนั่นทำเอาคนร่างสูงลุกพรวด ก่อนคว้าแขนเล็กเข้ามากระชับกอดแน่นแล้วตามด้วยบดจูบอย่างเถื่อนๆ ลงที่ริมฝีบางบางจิ้มลิ้มแสนยั่วนั้นอย่างถือวิสาสะ และแสดงความเป็นเจ้าของท่ามกลางสายตาของการ์ดหุ้นล่ำ


อันที่จริงภาพแบบนี้การ์ดของเขาเห็นจนชิน และรู้ๆกันอยู่ว่าบอสหนุ่มวัยคึกมีสาวๆรุมล้อมมิเคยขาด แต่ผู้หญิงอื่นที่ผ่านๆมา ไม่เห็นว่าจะมีใครที่บอสธีร์ใส่ใจเท่าผู้หญิงตัวเล็กๆหน้าหวานๆ และทรวดทรงน่าซุกซบเท่าคุณพิมพ์พิชชาเลยสักคนเดียว ยิ่งบอสแสดงออกแบบนี้ เป็นเหมือนสัญญาณบอกให้รู้ว่า เธอคนนี้คือผู้หญิงของบอส และมีแววว่าจะเป็นนายหญิงแห่งเตชะเกรียงไกร และการ์ดก็จะซึมทราบได้เองว่าต้องปฏิบัติกับเธออย่างไร


“อืม... หวาน และหอม” เขาเปรยหลังถอนจูบแบบโหดๆของเขาออกอย่างไม่เต็มใจละจากริมฝีปากจิ้มลิ้มยั่วยวนนั้นนัก


ส่วนผู้ถูกกระทำพอได้สติก็ยืนตาขวางใส่ ยิ่งเขาเห็นเธอโกรธเขาก็ยิ่งชอบใจมันไม่รู้จะอธิบายยังไง เขาก้มลงจูบริมฝีปากที่สั่นระริกนั้นอย่างฉับไวอีกครั้งเป็นการจูบแกล้ง ก็แม่กระต่ายน้อยจอมยั่วมันช่างน่าแกล้ง...และน่าจับปล้ำ!


แม่เจ้าประคุณเอ๋ย สวรรค์สร้างเธอมาเพื่อรับภารกิจอะไรกันแน่??เขาคิด


ขยี้ใจเขาเรอะ? ยังไม่หรอก ผู้ชายอย่างธีร์จุฑารักใครเป็นที่ไหน แต่กำลังสนุกกับของเล่นชิ้นใหม่มากกว่าเขาสรุปเอาเอง


หญิงสาวยืนตัวแข็งทื่ออย่างงงๆ สมองมึนชาไปหมด เธอชักไม่มั่นใจแล้วว่านับจากนี้ชีวิตเธอจะอยู่รอดปลอดภัยในกรงทองนี้หรือไม่ ก็ถ้าตราบใดที่เขานึกอยากจะจูบก็จูบ นึกอยากจะทำอะไรก็ทำ ท่ามกลางสายตาการ์ดนับสิบแบบนี้


“ผมไปนะ อย่าลืมที่สั่งล่ะ” เขาหยุดจ้องส่วนอวบอิ่มด้วยสายตาที่มีเล่ห์กล ก่อนพูดต่อว่า “สวมชุดนอนนุ่มๆ ที่ผมให้คนเตรียมให้ด้วยล่ะแล้วคืนนี้ผมจะมาจัดการมันเอง” สายตาเค้าสั่งไม่สั่งอย่างเดียว แต่มันมองสำรวจไปทั่วเรือนร่างเธอแล้วไปหยุดอยู่ตรงนั้นที่มับอวบอิ่มยวนยั่วเขาตลอดเสมอมา


“คนบ้า” สิ้นคำ พิมพ์พิชชาก็เห็นแต่ด้านหลังของคนร่างสูงโปร่งเดินก้าวออกไปโดยมีการ์ดหนุ่มร่างบึกสองนายเดินปิดท้าย อย่างกับมาเฟีย

~*~

จบตอนแล้วค่าาา อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้ไรต์บ้างนะคะ

แล้วอย่าลืมตามไปกดติดตามเพจไรต์กันน้าาา Fanpage ภัคร์/ภัคร์ภัสสร 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha