ข้อเสนอรักเจ้าสาวแลกตัว An Offer She can't Refuse

โดย: chineserose



ตอนที่ 4 : ต้นเหตุ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

3

ต้นเหตุ

ก่อนหน้านั้นสองสัปดาห์

หลังจากสอบเสร็จก็ถึงเวลาที่วัยรุ่นวัยเรียนจะได้ปลดปล่อยกันบ้าง ทรงพลและเพื่อนๆ ในจึงนัดกันไปพักผ่อนที่เกาะกระดาด จังหวัดตราด นับเป็นแหล่งท่องเที่ยวชายหาดที่ยังคงความเป็นธรรมชาติไว้แบบสวยสมบูรณ์เกาะกระดาด ถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อยเลยและเกาะที่สวยงามแห่งนี้เองก็ถูกเลือกให้เป็นสถานที่พักผ่อนรวมกลุ่มสังสรรค์ก่อนจบการศึกษาของทรงพล ปลายฟ้าและเพื่อนๆ เป็นรุ่นน้องก็จริงแต่เรียนเร็ว หนุ่มสาวจึงชวนมาเที่ยวด้วยเพื่อความครึกครื้น รวมๆ สมาชิกทริปนี้ก็เกือบยี่สิบคนได้ บังกะโลบนชายหาดกับบรรยากาศเป็นกันเอง ทำให้สองหนุ่มสาวได้โอกาสใกล้ชิดกันมากขึ้น

“ดื่มอะไรไหมครับน้องปลาย?” ทรงพลถามขึ้นอย่างเอาใจ

“น้ำส้มก็ได้ค่ะ” ปลายฟ้าตอบทิ้งรอยยิ้มหวาน

“น้ำนางเอกตลอด” รุ่นพี่หนุ่มอดแซวไม่ได้ขณะลุกเดินไปหยิบเครื่องดื่มให้รุ่นน้อง

“ปลายฟ้าไม่ดื่มเหล้า พวกเครื่องดื่มมึนเมาปลายไม่เอาเลยค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธอย่างน่ารักไร้เดียงสา ขืนแตะเครื่องดื่มพวกนั้นดุสิอาหนุ่มอย่างธีร์จุฑาเป็นได้จับเธอตีก้นลายแน่ๆ

“ดีแล้วละครับ” ทรงพลยื่นแก้วน้ำส้มให้หญิงสาว

หนุ่มสาวกลุ่มนี้ก็นัดกันมาเที่ยวทะเล เป็นการพักผ่อนก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกันไปเรียนต่อในระดับอุดมศึกษาตามความฝันของแต่ละคนแต่สำหรับปลายฟ้า ไม่มีใครคิดว่าเธอจะปลีกตัวจากครอบครัวไฮโซมาได้ แต่ใครจะรู้ว่าเธอหนีอาหนุ่มอย่างธีร์จุฑามาโดยไม่บอกกล่าว ไว้เที่ยวเสร็จกลับถึงบ้านเธอจะบอกทีหลัง อาธีร์ใจดีพูดอ้อนๆหน่อยก็ยกโทษให้เธอเหมือนทุกๆครั้งนั่นล่ะ

ปลายฟ้าเป็นเด็กสาวที่มีความสวยจนน่าจับตา ทรงพลแอบชอบมานานแต่ไม่กล้าเอ่ยปากหรือเผลอทำอะไรไปเกินเลยแม้ว่าเพื่อนๆ จะบอกให้เดินหน้าจีบ เพราะปลายฟ้าก็มีท่าทีชอบทรงพลอยู่ไม่น้อย แต่ด้วยความแตกต่างกันทางฐานะ ทรงพลจึงไม่กล้าจะคว้าดอกฟ้า เพียงได้ดูแลใกล้ชิดเท่านี้เขาก็มีความสุขมากแล้ว

“เวลาผ่านไปเร็วจังเดี๋ยวบ่ายวันนี้ก็ต้องกลับแล้ว” เด็กสาวคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นอย่างแสนเสียดาย ว่ากันว่าช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

“นั่นสิ” ปลายฟ้าสนับสนุนพร้อมยื่นปากนิดๆอย่างเซ็งๆ

“ยังไม่อยากกลับเลยเนอะ กลับไปก็นั่งเหงาอยู่ที่บ้านเพราะยังไม่เปิดเทอมเลย” รุ่นพี่อย่างทรงพลพูดขึ้น

“ก็หางานพิเศษทำสิ” เพื่อนสาวอีกคนเสนอเพราะเธอก็กำลังหางานพาทไทม์อยู่เหมือนกัน

“ใช่ค่ะพี่พอล พยายามเข้านะคะ” ปลายฟ้าส่งยิ้มจริงใจให้กำลังใจรุ่นพี่

“ไม่เลือกงานไม่ยากจน จำไว้” ก้องภพรุ่นพี่อาวุโสสุดอีกคนในแก๊งค์เดียวกับทรงพลพูดปลุกใจพร้อมยกกำปั้นขึ้นมากระทุ้งศอกลงข้างลำตัวเป็นสัญลักษณ์ฮึดสู้

“ปลายโชคดีเพราะบ้านรวยมีธุรกิจของครอบครัวสบายไปเลย ต่อไปถ้าเรียนจบก็ไม่ต้องกังวลเรื่องหางานทำให้เหนื่อยเหมือนพวกเรา” เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น หลานสาวประธานบริษัทธุรกิจอสังหาฯชื่อดังไม่มีตกงาน

“ใช่ แถมยังเรียนเร็ว อายุน้อยดูสิจบพร้อมกันกับพวกเรา”

“ไม่หรอกค่ะ ปลายคงไปเรียนต่อเห็นคุณอาว่าอย่างนั้นนะคะ แต่ปลายยังไม่ตัดสินใจ” หญิงสาวเล่า ปลายฟ้าอยู่ในความดูแลของธีร์จุฑาในฐานะอา หลังจากบิดามารดาของเธอเสียชีวิตจากเครื่องบินตก เธอก็มีคุณย่าและอาธีร์เลี้ยงดูตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้นมาจะทำอะไรก็ต้องขออนุญาตท่าน โดยเฉพาะธีร์จุฑา เพราะเขาวางแพลนไว้ว่าหลังเธอเรียนจบเขาจะส่งเธอไปเรียนต่อด้านการโรงแรมที่อังกฤษ

“เอาน่ะ ถือว่าวันนี้มาเที่ยวพักผ่อน ก่อนจะแยกย้ายกันไปเรียนต่อนะ”

“ใช่ค่ะ จากนี้ไม่รู้อีกกี่เดือนกี่ปีจึงจะได้เจอกัน”

ทั้งสองมองหน้ากันอย่างลึกซึ้ง สิ่งนั้นทำให้เพื่อนๆ เริ่มแน่ใจว่าทั้งทรงพลและปลายฟ้าต่างก็ต้องมีใจให้กัน เพราะทั้งสองสนิทสนมกันเกินรุ่นพี่รุ่นน้อง แล้วทรงพลก็มักจะให้ความช่วยเหลือ เป็นที่ปรึกษาด้านการเรียนกับปลายฟ้าเสมอ

“นั่นเรือมาแล้ว ปลายกับพี่พอลได้ตั๋วเที่ยวหน้าเหรอ” เพื่อนสนิทของปลายฟ้าถามขึ้น

“ใช่  เราลืมของเลยย้อนกลับไปที่รีสอร์ท กลับมาไม่ทันตั๋วเที่ยวเดียวกับพวกเธอ” ปลายตอบเสียงปนเศร้า

“เสียดายจัง”

“อืม... ความจริงก็อยากไปพร้อมพวกเธอแต่เรือเขาไม่ยอม นักท่องเที่ยวหนาแน่นเขากลัวเรือรับน้ำหนักไม่ไหวน่ะ” ปลายฟ้าตอบ บนเรือจำกัดจำนวนผู้โดยสารเพื่อป้องกันอุบัติเหตุ

“ก็ดีแล้วนะ เพื่อความปลอดภัย แล้วพวกเราจะรอที่ฝั่งนะ” เพื่อนสาวคนสนิทพูดร่ำลาก่อนจะเดินขึ้นท่าเรือ

“คงใช้เวลามากทีเดียว” ปลายฟ้าพึมพำ

“ไม่เป็นไรหรอก เดินตลาดนัดช้อปปิ้งรอนะ”

“ฟ้าทำไมครึ้มแบบนี้นะ หรือว่าพายุจะมา”

“แต่ก่อนมาเที่ยว เราเช็กแล้วนะว่าฟ้าโปร่ง ทำไมจู่ๆ พายุจะเข้าล่ะ”

“เรือจะออกแล้วพวกเรา”

“แล้วเจอกันนะปลาย” เพื่อนสาวคนสนิทร่ำลาก่อนที่เรือเฟอร์รี่จะพาพวกเขาหายลับไปจากสายตา

ปลายฟ้ามองเรือของเพื่อนๆค่อยๆออกจากฝั่ง จนกระทั่งลับสายตาไป แดดที่เคยเปรี้ยงก็ร่มขึ้นมาทันที บนท้องฟ้าที่แจ่มใสอยู่ๆ ก็มืดครึ้มขึ้นมาในเวลาอันรวดเร็ว

“เหมือนพายุจะเข้า” ทรงพลเปรย

“เรือเพื่อนๆจะเข้าฝั่งยังนะ?” ปลายฟ้าพูดอย่างกังวล

“เวลานานพอสมควรแล้ว น่าจะขึ้นฝั่งกันแล้วล่ะ” ทรงพลตอบดูสีหน้ารุ่นน้องไม่สบายใจ คงเป็นห่วงกลุ่มเพื่อนๆที่ออกเรือไปก่อนหน้านี้

“ปลายโทร.หาดีกว่า” ว่าแล้วปลายฟ้าก็ต่อสายโทร. หา แต่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์เลยจนหญิงสาวคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด สุดท้ายก็ไม่ทันได้คุยอะไรกันเลย

“เราจะได้ทันกลับเรือเที่ยวนี้ไหมคะพี่พอล?” เห็นท้องฟ้าครึ้มเข้ามาหนักเข้า ปลายฟ้าก็ไม่แน่ใจกับสถานการณ์เลย

“ดูท่าพายุแรง พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” ชายหนุ่มตอบสีหน้าเป็นกังวล

“คงกลับตอนนี้ไม่ได้หรอกไอ้หนุ่ม พายุเข้าฝนตกหนักกระหน่ำแบบนี้ขืนออกเดินเรือมันเสี่ยงเกินไป” ชายสูงวัยเอ่ยบอก

“อะ...อ้าว...” ปลายฟ้าทอดเสียงอย่างผิดหวัง ไม่ใช่ว่าอยากกลับกรุงเทพใจจะขาดนักหรอก แต่เพราะตอนมาเธอไม่ได้ขออนุญาตอาจอมโหดไว้ แล้วถ้าหายไปนานแบบนี้ ถ้าอาธีร์รู้ว่าเธอหนีมาเที่ยวทะเลแบบนี้ มีหวังหัวขาดแน่!

“ข้าว่าพวกเอ็งหาที่พักอีกสักคืนสองคืนเถอะ” ลุงคนในพื้นที่คนหนึ่งแนะนำ ผิวกร้านและเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัย ผมสีดอกเลาและร่างท้วมสีผิวคล้ำคงเพราะกรำแดดมานานนับปีจากการประกอบอาชีพขับรถมอร์เตอร์ไซค์วินแถวริมหาด แต่แกแนะนำหนุ่มสาวด้วยความหวังดี

“สองคืนเลยเหรอคะ?” ปลายฟ้าถามอย่างไม่อยากเชื่อ ตอนมาก็มาแบบไม่ทันได้บอกใคร ขืนพักค้างอีกนานถึงสองวันสองคืน ถ้าคุณอาธีร์รู้เข้า เธอต้องตายทั้งเป็นแน่ๆ เลย อาของเธอดุจะตายแถมหนีมาเที่ยวก็ไม่ได้ขออนุญาต เธอยิ่งคิดมาถึงตรงนี้ก็เครียดจนหน้าถอดสี

“ก็วันพรุ่งนี้ไม่แน่ใจฟ้าจะโปร่งหรือเปล่าน่ะสิ แต่ที่แน่ๆ วันนี้คงออกเรือไม่ไหรอก” ลุงคนเดิมย้ำ

“เรื่องจริงเหรอคะเนี่ย?” ปลายฟ้าพึมพำเสียงเบาสีหน้ายิ่งเครียดหนัก จะทำยังไงดีป่านนี้อาธีร์ต้องรู้เรื่องที่เธอหนีเที่ยวแล้วแน่ๆ มือถือก็ไม่มีคลื่นกลายเป็นคนติดต่อไม่ได้ไปแล้ว

“น่าเสียดาย เรือเที่ยวก่อนหน้าคนเต็มลำไม่งั้นเราคงได้กลับพร้อมเพื่อนๆ แล้ว” ทรงพลพูดอย่างนึกเสียดาย

“เพราะปลายลืมของไว้แท้ๆ ถ้าเราไม่กลับไปเอาที่ชาร์จแบตที่รีสอร์ทนั่น ป่านนี้เราคงกลับถึงฝั่งแล้ว” ปลายฟ้าพูดอย่างสำนึกผิด เงินสดติดตัวก็ร่อยหรอถ้าต้องใช้บัตรเครดิตที่เป็นบัตรเสริม อาธีร์ต้องรู้ดุแน่ๆ

“อย่าโทษตัวเองเลย ไม่ใช่ความผิดหรอกปลาย งั้นเรากลับไปที่รีสอร์ทนั่น แล้วเช็คอินอีกสักคืนนะ” ทรงพลพูดขึ้นมา ตอนนี้ห้องพักน่าจะยังมีห้องว่าง

“ค่ะ” ปลายฟ้าพยักหน้ารับก่อนที่ทั้งสองจะเดินเลีบยชายหาดเรื่อยไปจนถึงรีสอร์ทที่พักเดิมที่เพิ่งเชคเอ้าท์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

“ว่าไงนะคะ ห้องเต็ม!” หนุ่มสาวทั้งสองอุทานถามออกมาแทบพร้อมเพรียงกัน

“ค่ะ พอดีมีคนจองเพิ่ม ตอนนี้เต็มหมดแล้วค่ะ” รีเซฟชั่นสาวตอบ ใบหน้ายังคงนิ่งไม่ยิ้มไม่บึ้งตึงแต่ดูเป็นมิตร

“งั้นเราไปหาบังกะโลแถวนี้พักก่อนไหม?”

“มันเต็มก็จริงนะคะ แต่ว่ามีห้องหนึ่งที่นักท่องเที่ยวเพิ่งเช็คเอ้าท์ออก แขกคืนมาห้องหนึ่งน่ะค่ะ เพื่อนกลับไปพร้อมเรือเที่ยวเมื่อเช้า”

“เหลือห้องเดียวเองเหรอคะ?”

“ช่วยดูอีกทีให้ละเอียดได้ไหมครับ? เราต้องการสองห้อง” ทรงพลหยุดมองหน้าปลายฟ้า เขาไม่อยากให้ฝ่ายหญิงเสียหาย “เราไม่ได้เป็นนักท่องเที่ยวมาแบบคู่รักน่ะครับ แต่พอดีว่าพวกเพื่อนๆ กลับกันไปก่อน เราติดพายุออกไปไม่ได้ เลยจำเป็นต้องอยู่ค้างอีกคืน คือ...ผมเป็นรุ่นพี่ไม่อยากให้น้องเสียหายถ้าพักห้องเดียวกันนะครับ”

“แต่เราเหลือห้องเดียวจริงๆค่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่พอล ห้องเดียวได้ ปลายไว้ใจพี่พอล” ปลายฟ้าเอ่ยปาก

“งั้นเช็คอินนะคะ” พนักงานสาวต้อนรับทำท่ากำลังจะคีย์ข้อมูล

“ค่ะ ตามนั้นเลย”

พนักงานพาทั้งสองมาที่ห้อง ก่อนที่จะเข้าพักแล้วก็พักอิริยาบถ จู่ๆ บรรยากาศที่ทั้งสองต้องอยู่ร่วมห้องกันมันก็ทำให้ทรงพลถึงกับเหงื่อแตก จริงอยู่ว่าเขาแอบรักปลายฟ้าอยู่ลึกๆ แต่ที่เคยว่าไว้ว่าเขาไม่อาจเอื้อม

“พี่พอลร้อนเหรอคะ” ปลายฟ้าเข้ามานั่งข้างๆ รุ่นพี่ก่อนหันมาใช้กระดาษเช็ดหน้าซับเหงื่อให้เขา ความใกล้ชิดทำให้เขาได้สัมผัสกลิ่นหอมอ่อนๆ ของหญิงสาว เพื่อนๆ หลายคนบอกว่าปลายฟ้าเองก็มีใจให้เขาอยู่ไม่น้อย ตอนนี้เขาสับสนลังเลใจมากเหลือเกินว่าจะสารภาพความจริงออกไปดีหรือจะทนเก็บไว้อึดอัดใจอยู่ภายในเพียงคนเดียวเพราะความต่ำต้อยทางสังคม

“เอ่อ ไม่ครับ พี่ว่าออกไปหาอะไรทานกันดีกว่า” เขาลุกพรวดขึ้น เมื่อรู้ว่าร่างกายตนเองเริ่มก่อปฏิกิริยาอะไรบางอย่าง

“อ้าว เพิ่งกินข้าวมานี่คะ พี่พอลหิวอีกแล้วเหรอ” ปลายฟ้าพูดอย่างงงๆ

หิวเรานั่นแหละปลายฟ้าชายหนุ่มตอบในใจ เหงื่อยังคงซึมออกมาอย่างยากจะควบคุม

“ดูสิ พี่พอลเหงื่อออกเต็มเลย พี่พอลร้อนก็อาบน้ำเถอะนะคะ เดี่ยวปลายลงไปเดินเล่นที่ริมหาดของรีสอร์ท พี่พอลทำธุระเสร็จปลายจึงจะกลับมา” ปลายฟ้าตอบด้วยเสียงสดใส ก่อนที่ทรงพลจะหายตัวเข้าไปห้องน้ำ สักพักใหญ่เขาจึงอกมาแบบท่อนล่างมีผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนเดียวห่อหุ้มตัวไว้ เขาปล่อยตัวปล่อยใจตามสบายเพราะคิดว่าปลายฟ้าลงไปเดินเล่น แต่ระหว่างส่องกระจกอยู่นั้นพบว่ารุ่นน้องสาวสวยนอนตะแคงมองร่างกายของเขาอยู่พร้อมเผยรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ที่เห็นภาพเขา

“นะ...นี่น้องปลายอยู่บนนี้ตลอดเหรอครับ” เขาหมุนตัวขวับมามองร่างน้อยที่หัวเราะคิกๆบนเตียงกว้าง

“ก็ใช่น่ะสิคะ ปลายไม่รู้จะไปไหนนิ่” เธอตอบขณะหยัดร่างลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาใกล้เขา มีคนเล่าว่าทรงพลหลงรักเธอมานาน อีกอย่างปลายฟ้าเป็นหลานสาวคนสวยของไฮโซนามสกุลดัง อายุก็ขนาดนี้แล้วยังไม่มีคนรักเลยขณะที่เพื่อนวัยเดียวกันต่างมีแฟนกันหมด ถ้าเธอจะลองริรักและเรียนรู้จากเขาก็ไม่น่ามีอะไรผิด ปลายฟ้าไม่สนใจหรอกเรื่องวรรณะสูงต่ำแบบที่ใครเตือนน่ะ สิ่งที่หญิงสาวคิดตอนนี้ เธอต้องการรักแท้... ความรักดีๆ จากใครสักคน

“พี่พอลเคยจูบใครไหมคะ?” หญิงสาวเอ่ยถามหัวใจสั่น

“ฮ๊า ไงนะครับ” ทรงพลตัวแข็งทื่อ รู้สึกเลือดในกายปั่นป่วน และยิ่งพบว่ามันร้อนมากแทบร้อนทะลุอกเมื่อร่างน้อยๆเอื้อมแขนสวยๆ คล้องคอเขา แล้วเบียดเรือนกายหอมๆของเธอเข้าแนบชิดเขา

ดวงตาโตๆ ยั่วหัวใจของปลายฟ้ามองเขาจากใต้คาง ชายหนุ่มกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่

“น้องปลายพูดอะไร?”

“ปลายถามว่าพี่พอลเคยจูบใครไหม... แบบนี้” เท่าความคิด หญิงสาวเขย่งตัวขึ้นก่อนแนบริมฝีปากอิ่มชุ่มชื่นของตนที่กลีบปากล่างของเขา เธอรู้สึกว่าเขาเก้กังและประหม่ายืนตัวแข็งทื่อราวต้องคำสาปเมดูซ่า เธอจึงกระชับอ้อมแขมโน้มร่างเขาเข้าหาตัวเธอจนเขาเซถลาเล็กน้อย ร่างกายชายหนุ่มตอนนี้ถูกจุดติดไวไฟอย่างไม่มีสิ่งใดจะต้านทาน มือแกร่งกอดร่างน้องเข้าหาตัว กลีบปากทั้งสองที่ชิดกันเหมือนว่าต่างฝ่ายต่างก็เป็นกระจกใส ลำดับต่อไปนี้จะเปลี่ยนไปแล้ว ทรงพลเริ่มจูบหญิงสาวอย่างช้าๆ ค่อยๆเลาะเล็มกลีบปากสีหวานของรุ่นน้องช้าๆ แล้วแทรกลิ้มอุ่นร้อนเข้าดูดดื่มความหวานภายในโพรงปากสีสวยของเธออย่างหลงใหล...

ชายหนุ่มส่งริมฝีปากอุ่นประทับลงอย่างนุ่มนวลที่ริมฝีปากสีสวย มนแห่งจุมพิตนั้นส่งให้ร่างบอบบางยืนแน่วนิ่งราวก้อนหินถูกสาป ปลายฟ้าถึงกับอื้ออึงและตื่นเต้นกับสัมผัสแปลกใหม่ที่หวามหวิวอย่างยากจะถอดถอน

รุ่นพี่หนุ่มจุมพิตอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวลจนร่างบางเซเข้าซบอ้อมกอดของเขาราวมีแม่เหล็กขนาดมหึมาดึงดูดให้สองร่างพัวพันแนบชิด เขาส่งเสียงในลำคออย่างพึงพอใจก่อนสอดลิ้นอุ่นร้อนเข้าซอกซอนสำรวจภายในโพรงปากหวานจนรู้สึกได้ว่าเรียวลิ้นเล็กของหญิงสาวแข็งทื่อเงอะงะ แต่ร่างอรชรระทวยลงในอ้อมกอดเขาอย่างแสนเชื่อง มือไม้อ่อน หัวใจเต้นแรงอย่างจับจังหวะไม่ทัน จูบของรุ่นพี่รสชาตินุ่มนวลชวนหลงใหล

จูบของวัยแรกสาวมันช่างตื่นเต้นแบบนี้นี่เอง ลมหายใจของทั้งสองร่างผสานกันจนกลายเป็นหนึ่งเดียวความปรารถนาก็เริงร้อนขึ้นอย่างอัตโนมัติ ความซาบซ่านฉีดแรงไปทั่วเรือนร่าง

“อืม...” เสียงหวานครางแผ่วเบา จนเรียกสติให้ชายหนุ่มรู้สึกได้ว่าไม่ควรล่วงเกินหญิงสาวมากไปเกินกว่านี้ ถ้าเขายังอยากจะได้ชื่อว่าเป็นสุภาพบุรุษ

“น้องปลาย” เขาเอ่ยเรียกด้วยเสียงแหบพร่า

“คะ?” สาวน้อยลืมตาปรือปรอย

“พอเท่านี้นะครับ พอ...ก่อนที่พี่จะรังแกเรามากไปกว่านี้”

“ไม่ค่ะ พี่พอลสอนปลายอีกนะคะ”

“พี่จะรัก จะถนอมน้องปลาย จนกว่าจะถึงวันสำคัญของเรา” สิ่งนั้นคือปณิธานที่ทรงพลจะปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด เขารักจริงและจะไม่ทำให้ผู้หญิงที่เขารักต้องมลทิน

“งั้นพี่พอลต้องสัญญากับปลาย” หญิงสาวช้อนดวงตาหวานฉ่ำมองหน้าหนุ่มรุ่นพี่ “เพราะเราเป็นแฟนกัน ต่อไปนี้พี่พอลเป็นแฟนปลาย และปลายก็เป็นแฟนของพี่พอล” ปลายฟ้าสรุปดวงหน้าสวยใสระบายไปด้วยรอยยิ้ม

สรุปไวจริงแม่คุณ!

“ว่าไงคะ?”

“โอเคครับ ต่อไปนี้พี่พอลจะปกป้องน้องปลาย”

“ดีค่ะ งั้น...จูบปลายอีกสิคะ” หญิงสาวอ้อนอีกครั้งแต่เป็นคำอ้อนที่กลายๆคล้ายว่าจะเป็นคำสั่งในคราวเดียวกัน ทรงพลว่าง่ายยอมทำตาม จมูกโด่งชิดแก้มใสแล้วปากร้อนๆของเขาก็ประกบทาบทับกลีบปากสีหวานอย่างเชิญชวนดูดดื่มกลีบปากสีชมพูหวานที่เผยอรอรับจูบหวานละไมจากเขาอย่างสนใจใคร่เรียนรู้ เขาจูบหญิงสาวเนิ่นนานอ้อยอิ่งก่อนจะผละออกแล้วบอกราตรีสวัสดิ์ ก่อนที่เขาจะเสียสละลงไปนอนที่พื้น ขืนเขานอนเคียงกับสาวน้อยบนเตียง ไม่ทันข้ามคืนอารมณ์หนุ่มกระเจิดกระเจิงเผลอทำอะไรมากกว่ากอด มากกว่าจูบให้สาวน้อยไฮโซสาวได้เสียหายก่อนกลับถึงกรุงเทพเป็นแน่

 

 

 

หลังจากธีร์จุฑากลับมาจากทำงาน เขาพบความผิดปกติ ปลายฟ้าหลานสาวของเขาไม่อยู่บนห้อง ถามใครก็ไม่มีใครรู้ว่าคุณหนูปลายฟ้าหายไปไหน เขาจึงบอกคนให้ออกตามหา

เขามั่นใจว่างานนี้ ปลายฟ้าหนีเที่ยวแน่ๆ ในที่สุดความจริงก็ปรากฎ เมื่อรู้จากแม่บ้านว่าหลานสาวของเขาแอบไปเที่ยวเกาะกะดาดโดยไม่ขออนุญาตเขา แหงล่ะ... ปลายฟ้าไปกับเพื่อนๆกลุ่มสาวๆ คงไม่มีอะไรน่าปิดบัง แต่ครั้งนี้เป็นการไปเที่ยวที่คนร่วมทริปต่างก็เป็นคู่รักแบบคู่ใครคู่มัน ส่วนปลายฟ้า แม้ว่าจะมีรุ่นพี่ทรงพลที่มีท่าทีว่าแอบรักรุ่นน้อง แต่อีกนั่นล่ะ มันยังไม่มีอะไรชัดเจน ทรงพลเจียมตนเสมอ อย่างมากก็หมาเห่าเครื่องบินอย่างที่เพื่อนๆ เขาแซวนั่นล่ะ แต่ถึงแม้ว่าความรักระหว่างเขากับรุ่นน้องไฮโซสาวสวยทายาทตระกูลเตชะเกรียงไกร นิคโคล์โลจะมิอาจเป็นไปได้ในโลกความจริง ถึงกระนั้นการได้ชมอยู่ห่างๆ ในฐานะรุ่นพี่เขาก็มีความสุขมากเกินพอแล้ว

ระหว่างไปเที่ยวเกาะ ทรงพลเฝ้าเอาใจปลายฟ้าอย่างใกล้ชิดจนเพื่อนๆทุกคนในกลุ่มมองออก ส่วนปลายฟ้าเอง ก็ไม่รังเกียจ เธอกลับมองทรงพลด้วยสายตาที่ชื่นชม เพราะรุ่นพี่คนนี้เรียนเก่ง หล่อ และยังเป็นนักกีฬากรีฑาประจำโรงเรียน เป็นหน้าเป็นตาให้สถาบันการศึกษาอย่างที่ไม่มีอะไรด้วยกว่าชายหนุ่มคนไหนที่เทียวไล้เทียวขื่อเธอเลย

เรือสปีทโบทสีขาวตามมาเทียบชายฝั่ง และกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบคนสวมแว่นตาดำสนิทดูภายนอกน่ากลัวยิ่งกว่ามาเฟียในภาพยนตร์เสียอีก กลุ่มคนพวกนั้นมุ่งหน้ามายังรีสอร์ทที่ปลายฟ้าพักอยู่กับทรงพลในห้องเดียวกันแบบสองต่อสอง

“มาอยู่กันที่นี่เอง” ธีร์จุฑาคำรามลั่นเมื่อพบว่าหลานสาวมาเที่ยวที่เกาะโดยไม่ขออนุญาตเขา แถมพักค้างอ้างแรมกับผู้ชายที่รีสอร์ทแห่งนี้แบบสองต่อสอง สายตาคมปราบมองทรงพลอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ

“คุณอาเข้าใจผิด” ปลายฟ้ากรีดร้องห้ามเสียงหลงเพราะเธอกับทรงพลไม่มีอะไรเกินเลยมากกว่าจูบและเธอเองเป็นฝ่ายเริ่ม

“แกทำเลวอะไรกับหลานสาวฉัน ห๊า?? ไอ้ไก่อ่อน!” ธีร์จุฑาโกรธจัด

“คุณอาธีร์คะ ปลายขอร้อง อย่าทำร้ายพี่พอล” เสียงหวานขอร้องอ้อวอน ธีร์จุฑาดวงตาคมเข้มเปล่งประกายแข็งกร้าว มันหยามกันเกินไป เขาต้องดูแลในฐานะผู้ปกครองหลานสาว หลังจากพี่ชายและพี่สะใภ้ประสบอุบัติเหตุตั้งแต่ยัยปลายอายุไม่กี่ขวบ

“หยุดเดี๋ยวนี้ปลาย เราเป็นผู้หญิงต้องวางตัวให้ดีกว่านี้อาจะส่งเราไปเรียนเมืองนอก จับแยกจากไอ้กุ๊ยข้างถนนที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้านี่สักที” เขาบัญชาด้วยน้ำเสียงกร้าวฟังดูเด็ดขาด

“คุณอา” ปลายฟ้าเสียงเครือ น้ำตาเอ่ออาบแก้มทั้งสอง คุณอาที่ดูแลเธอมาตั้งแต่เด็ก เผด็จการไม่เคยเปลี่ยนเลย ครั้งนี้ก็เช่นกัน ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ไม่ยอมฟังเหตุผลอะไรเลย เธอเกลียดอาธีร์

เกลียด!

“ผมไม่ได้ทำอะไรให้ปลายเสียหายและเรารักกันนะครับ” ทรงพลเสียงหนักแน่นเขาจะต้องอธิบายให้ผู้ชายตรงหน้าเข้าใจ ที่สำคัญเพื่อปลายฟ้า เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด เขาไม่ได้ทำอะไรให้ปลายฟ้าเสียหายเลยแม้แต่น้อย

เพี๊ยะ!!

ใบหน้าหนุ่มน้อยหันฉับตามแรงฝ่ามือหนาของนักธุรกิจหนุ่ม เลือดแดงสีสดๆ ไหลซึมออกจากมุมปากจนทรงพลได้รู้รสเฝื่อนๆของเลือดตัวเอง

“คุณอา...” ดวงหน้าหวานของปลายฟ้าน้ำตาไหลพราก ถ้าการเป็นทายาทไฮโซมันทำให้หญิงสาวรักใครไม่ได้ เธอยอมเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีสมบัติไม่มีเงินและไม่มีนามสกุลดังพ่วงท้ายยังจะดีเสียกว่า

ธีร์จุฑาหันไปออกคำสั่งกับการ์ดร่างบึกบึนด้วยน้ำเสียงเข้มขึง ดวงหน้าเรียบนิ่งของเขานั้นค่อนไปทางเย็นชา หัวใจของเขาเยือกเย็นยิ่งกว่าธารน้ำแข็งขั้วโลกเสียอีก

“อัดมัน! ให้สำนึกว่ามันกล้ายุ่งกับหลานสาวใคร” เขาสั่งเสียงดังฟังดูเชือดเฉือน

“อย่านะคะ คุณอาอย่าทำพี่พอล” ปลายฟ้าร้องขอทั้งน้ำตาพร้อมทำท่าโผเข้าหารุ่นพี่หนุ่มคนรัก

“เงียบแล้วกลับบ้าน” เขาคว้ามือหลานสาวจับขึ้นรถเอนกประสงค์แล้วเลื่อนหายไป ก่อนที่ร่างของทรงพลจะ กลายเป็นกระสอบทรายให้บรรดาการ์ดร่างยักษ์ของเขาอีกสามสี่คน

ซ้อมแต่อย่าให้มันตายล่ะ แล้วเอาตำรวจมาลากมันเข้าคุก!!’


*****

สวัสดีค่ะนักอ่านที่รัก วันนี้อัพนิยายที่ตีพิมพ์แล้วให้อ่านกันเพลินๆ นะคะ อ่านแล้วถ้าชอบ อย่าลืมกดให้คะแนนน้าาา และถ้าอยากคุยกับไรต์ สามารถไปเยี่ยมชมแฟนเพจ @ภัคร์ภัสสร  ได้นะคะ หรือเข้าไปพิมพ์ชื่อนิยายเรื่องนี้ที่ google แล้วก็คลิ้กเข้าไปที่ ภัคร์ภัสสร Fanpage ได้เลยค่ะ

แล้วพบกันใหม่ตอนต่อไปน้า... 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


อัพไวๆเด้อ
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha