ข้อเสนอรักเจ้าสาวแลกตัว An Offer She can't Refuse

โดย: chineserose



ตอนที่ 5 : เผชิญหน้า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

4

เผชิญหน้า

อีกด้านหนึ่ง เมื่อพิมพ์พิชชารู้ข่าวว่าน้องชายคนเดียวก่อเรื่องขึ้น เธอจึงรุดมาที่สถานีตำรวจที่ทรงพลถูกคุมขัง โดยมีอัญญาดาและเพทายรุ่นพี่ที่สำนักงานกฎหมายมาเป็นเพื่อน เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยกันคิดช่วยกันแก้

สภาพตอนนี้น้องชายของเธอดูไม่ได้แทบไม่เหลือความเป็นผู้เป็นคน เนื้อตัวมอมแมม หน้าบวมเป่งเพราะโดนชกแทบหาจุดดีไม่เจอ ใครนะมันถึงได้โหดไม่พูดพล่ามทำเพลง ไม่มีเหตุผล พวกชอบใช้กำลัง เธอจะแจ้งความกลับโทษฐานทำร้ายร่างกายเลยดีไหม

“พอล เกิดอะไรขึ้น” หญิงสาวเกาะกรงขังโผล่หน้าคุยกับน้องชายคนเดียวด้วยสีหน้าแสนสลด ทำไมครอบครัวของเธอที่มีกันก็แค่สองคนต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ด้วยนะ

“ผมกับเพื่อนๆ ไปเที่ยวทะเล แต่เพื่อนกลับมาก่อน เพราะเรือข้าวฟากมันไม่พอ แต่พอถึงคิวผมกับปลายจะกลับพายุมาจากไหนไม่รู้อยู่ๆฟ้ามืดครึ้มแล้วฝนก็เทลงมาห่าใหญ่”

“ทำไมไม่โทร.บอกพี่สักคำ” หญิงสาวถามเสียงดุ น้องชายจ้องตาก่อนที่เขาจะเอ่ยตอบ

“ที่เกาะมันมีคลื่นมือถือที่ไหนละพี่พิมพ์ มันติดต่อลำบาก”

“ผมก็เลยต้องพักที่รีสอร์ทอีกคืนน่ะสิ ห้องพักมันก็เหลืออยู่ห้องเดียวจริงๆที่ว่าง ผมกับปลายถึงจะพักห้องเดียวกัน แต่ผมบริสุทธิ์ใจนะพี่พิมพ์ เราไม่มีอะไรกันเกินเลย” ดวงตาของผู้เป็นน้องแน่วนิ่ง “ผมไม่ได้เกินเลยกับน้องปลายจริงๆนะครับพี่พิมพ์ เอาตัวผมไปสาบานที่ไหนก็ได้” ทรงพลยืนยันหนักแน่น นัยน์ตาหนุ่มน้อยแดงเรื่อด้วยความวิตกกังวลกับปัญหาที่กำลังเผชิญว่ามันจะก่อตัวบานปลายไปยิ่งใหญ่แค่ไหน พิมพ์พิชชาเชื่อใจน้องชายของตนเพราะเธอย่อมรู้นิสัยของทรงพลดียิ่งกว่าใครเธอทำหน้าที่ดูแลน้องชายคนนี้ไม่ต่างจากบิดามารดาที่จากไป แต่ในสถานการณ์แบบนั้นต่อให้ทั้งคู่บริสุทธิ์ใจสักแค่ไหนพูดไปใครจะเชื่อ คิดมาถึงตรงนี้เธอคิดว่าตนเองต้องพูดและทำอะไรสักอย่าง เพื่อให้สถานการณ์มันไม่เลวร้ายมากไปกว่านี้

“พี่เชื่อเธอพอล” พิมพ์พิชชาเอ่ยออกไปสีหน้าเธอยังวิตกกังวล เพราะฝ่ายนั่นแจ้งความไปแล้ว เธอจะช่วยน้องชายของเธอยังไงได้นะ

“พี่พิมพ์ช่วยผมด้วยนะ” น้องชายคนเดียวอ้อนวอน นี่เขากำลังจะกลายเป็นคนขี้คุกหรือไง ไม่ได้ทำความผิดอะไรเลย เป็นความเข้าใจผิด สาบานได้เขาไม่ได้ทำอะไรล่วงเกินปลายฟ้าให้เสียหาย...ถ้าเรื่องจูบนั่น มันเกิดจากความเต็มใจของปลายฟ้าและตัวเขาเอง นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

“พอลโดนคดีพรากผู้เยาว์ ฝ่ายนั้นกะเอาเรื่องถึงที่สุด” เพทายพูดขึ้นหลังจากรับทราบข้อกล่าวหาจากเจ้าพนักงาน

“มันแจ้งความกันอย่างงี้เลยเหรอทั้งๆที่หลานตัวเองก็สมัครใจไปด้วยกันน่ะ” อัญญาดาพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ

“พี่พิมพ์ช่วยผมด้วย”

“ใจเย็นๆ นะพอลพี่จะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยเธอ” พิมพ์พิชชาให้คำมั่นสัญญา

“ผมไม่ได้ทำเรื่องเสียหายอย่างที่ผู้ชายคนนั้นเข้าใจนะพี่พิมพ์ พี่ต้องเชื่อผมนะ พี่พิมพ์”

“พี่เชื่อพอลนะ แต่จะทำยังไงได้ล่ะฝ่ายนั้นเค้าไม่ยอมรามือ”

“ผมต้องติดคุกงั้นเหรอ? 2 ปีเลยนะพี่พิมพ์” โทษฐานคดีพรากผู้เยาว์จำคุกขั้นต่ำ 2 ปี ดูทรงแล้วอาหนุ่มของปลายฟ้าท่าจะไม่ยอมความเสียด้วย ส่วนตัวเธอเองจบนิติมาก็จริงแต่ยังไม่มีใบอนุญาตว่าความก็ช่วยอะไรน้องมากไม่ได้

“พี่จะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยพอลออกมาให้ได้ พี่จะไม่ยอมให้เธออยู่ในนี้เด็ดขาด” พิมพ์พิชชาหมายมาด

“แย่ที่สุด! ไม่คิดเลยว่าพอลต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้” อัญญาดาถอนใจพรืด คิดอยู่ว่าโจทย์เป็นคนมีอำนาจเงิน แถมข้อหาที่โดนก็หนักอยู่ ทางนั้นกีดกันไม่ให้ปลายฟ้ามาให้ปากคำเพราะเขารู้ว่าหลานสาวเขาก็สมยอมมาเอง ท่าทางงานนี้จะเจอคดีหนักที่ทนายฝ่ายเขาเป็นเป็นฝ่าย เทาจ้องเอาเรื่องทรงพลให้ถึงที่สุดด้วย

“พี่ว่าปรึกษาอาภูมิกัน คุณอาต้องช่วยได้แน่ๆ “ เพทายออกความเห็นพร้อมสีหน้าแสดงอาการหนักใจ

“ไม่ค่ะ สาเหตุมันเกิดจากความเข้าใจผิดของเขา”

“แกจะทำอะไรพิมพ์?”

“ฉันต้องไปหาเขา ไปคุยให้รู้เรื่อง” พิมพ์พิชชาพูดสีหน้าจริงจัง

“ใคร?” อัญญาดาไม่อยากเดาเลยว่าเพื่อนสนิทคิดจะทำอะไร

“ก็อีตาผู้ปกครองของปลายฟ้าน่ะสิ” พิมพ์พิชชาบอกออกไปยังไม่รู้เลยจะไปตามหาคนใจร้ายนั่นที่ไหน คนอะไรไม่ฟังเหตุผลสักคำ แถมยังชอบใช้กำลัง ดูสิ เธอจะแจ้งความกลับโทษฐานทำร้ายร่างกายน้องชายของเธอแต่ขอเจอหน้าก่อนเถอะ

“เขาจะยอมพบเราเหรอ?” อัญญาดาถาม นักธุรกิจใหญ่ใช่ว่าจะให้ใครเข้าพบง่ายๆ

“ยังไงก็ต้องพบให้ได้” พิมพ์พิชชาหมายมั่น

“งั้นพี่จะพาเธอไปเอง” เพทายบอก

“แต่เดี๋ยว เราหาหลักทรัพย์มาประกันตัวน้องแกก่อน” อัญญาดาพูดจบ

“เงินตั้งแสนห้า... ฉันพอมีเงินเก็บอยู่บ้างแต่รวบรวมยังไงก็ไม่ถึง” พิมพ์พิชชาเอ่ยเสียงเศร้า

ทั้งสามคนปรึกษากันอยู่พักใหญ่ ในบรรดาสามคนนี้อัญญาดาจัดว่ามีฐานะดีสุดเพราะทางครอบครัวมีธุรกิจส่วนตัวพอจะยืมเงินกงสีจากที่บ้านมาช่วยเพื่อนได้และเธอก็สงสารเพื่อนสนิทจับใจจึงยินดีช่วยเหลือทางการเงินจำนวนนี้ก่อน หลังจากประกันตัวพาทรงพลไปส่งที่บ้านแล้วทั้งสามคนก็ตรงไปที่คฤหาสน์นิคโคล์โลของธีร์จุฑาทันที แต่โชคไม่เข้าข้างไม่มีใครอยู่เลยนอกจากแม่บ้านใหญ่ที่ออกมาบอกว่า “คุณธีร์ไม่อยู่ค่ะ เธอไปดูงานที่อังกฤษ อาทิตย์หนาจึงจะกลับ” พิมพ์พิชชามึนไปหมด นี่น้องชายเธอต้องติดคุกงั้นเหรอ

“แล้วคุณปลายฟ้าละคะ?” พิมพ์พิชชาถามขึ้น

“คุณธีร์พาคุณปลายไปด้วยค่ะ เห็นบอกว่าจะหาที่เรียนต่อให้คุณปลายด้วย” แม่บ้านรายงานสีหน้ายิ้มเย็น ทั้งสามคนจึงขอตัวกลับออกมา นั่นหมายความว่าทรงพลจะต้องอยู่ในห้องกรงไปอีกหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ

หญิงสาวนึกย้อนถึงเรื่องราววุ่นวายที่เกิดขึ้นแล้วก็ลอบถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง สุดท้ายโชคก็ไม่เข้าข้างคนจนอย่างเธอและน้องชาย ธีร์จุฑาเดินเครื่องเอาผิดจนถึงที่สุด ทรงพลถูกศาลสั่งรอลงอาญา 2 ปี ระหว่างนี้ก็เท่ากับว่าทรงพลต้องเลิกยุ่งเกี่ยวพบหากับปลายฟ้าโดยเด็ดขาดเพราะไม่อย่างนั้นถ้าธีร์จุฑาแจ้งความเขาข้อหาเดิม โทษจะยิ่งหนักและบานปลายไปกันใหญ่

เรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเธอโดยตรง มันยิ่งย้ำประโยคที่ก้องในโสตประสาทของเธอที่เคยได้ยินมาว่า มีแต่คนจนเท่านั้นล่ะที่ติดคุกมันกลายมาเป็นแรงผลักดันให้เธอตั้งปณิธานอย่างแน่วแน่ว่า เธอจะใช้ความรู้ด้านกฎหมายที่ร่ำเรียนนำความยุติธรรมไปสู่คนยากคนจนที่ไม่มีกำลังต่อสู้คนรวยเสียงดังที่คิดแต่จะเอาเปรียบที่มีอยู่มากมายในสังคมให้จงได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha