ข้อผูกมัดซาตานTycoon

โดย: chineserose



ตอนที่ 2 : Chapter 1 ; เทพีเพอร์เซโฟนีแห่งฟอเรนซ์ [ A ]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

Chapter 1

เทพีเพอร์เซโฟนีแห่งฟอเรนซ์

กรกฎาคม 2014

ฟอเรนซ์, อิตาลี

Florence Nightlifeที่ผับหรูใจกลางฟอเรนซ์ คลาคล่ำไปด้วยนักท่องราตรีที่รักสนุก แต่มีผับแห่งหนึ่งที่พิเศษกว่าทุกแห่ง นอกจากจะมาตรการรักษาความปลอดภัยขั้นวีวีไอพีแล้ว ภายในก็น่าตื่นตาตื่นใจ ไหนจะบรรดานักเที่ยวก็จะต้องมีแต่บุคคลระดับพิเศษเท่านั้น คนที่มาผับแห่งนี้ถ้าไม่ใช่ดารานางแบบ ลูกเหล่าไฮโซ ลูกหลานรัฐมนตรีหรือประธานสโมสรฟุตบอลอิตาลีอันลือเลื่อง ไม่เห็นจะมีคนธรรมดามาเที่ยวในสถานบันเทิงแห่งนี้ได้เลยสักคน นั่นเพราะระดับการให้บริการและสนนราคาของที่นี่ที่แพงระยิบ ชนิดที่ว่าขนเงินมาละลายเล่นได้เลยถ้ามีเงินมากมายขนาดนั้นนะ และสำหรับแขกพิเศษระดับวีวีไอพีอย่างกลุ่นของกานต์รวีนั้นพวกเธอได้รับการดูแลเป็นอย่างดีเพราะบารมีของจอมเดช ผู้เป็นบิดาที่เป็นถึงเจ้าของธุรกิจอาหารสำเร็จรูปส่งออกที่มีขายทั่วประเทศไทยแล้วทั่วโลกรวมทั้งยุโรปด้วย โดยเฉพาะอิตาลีก็ถือเป็นตลาดของสินค้าของเขาเช่นกัน แน่ทีเดียวบริษัทคู่ค้าของบิดาย่อมมีการจัดการต้อนรับและจัดหาแหล่งท่องเที่ยวไว้รอต้อนรับบุตรสาวคนเล็กแสนสวยอย่างกานต์รวีเป็นธรรมดา

“ผับที่นี่มีแต่คนมีชื่อเสียงของอิตาลีและยุโรปมาเที่ยวทั้งนั้น มนุษย์เดินดินธรรมดาๆ เข้ามาไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะยะ” วนิชหรือมดตะนอยเพื่อนสนิทที่ร่างเป็นชายใจเป็นสาวพูดอย่างภาคภูมิใจ สายตาสอดส่ายไปมามองหาเป้าหมาย และเธอก็เห็นคนมีชื่อเสียงมากมายตามคำร่ำลือ สิ่งนั้นยิ่งตอกย้ำว่าเป็นเรื่องจริงและทำให้กลุ่มของพวกเธอเที่ยวได้อย่างสนิทใจยังไงล่ะ

“จริงหรือคะ? กีวี่แค่รู้จากพี่วินทร์ว่าเพื่อนจะพามาที่นี่... เปิดหูเปิดตาน่ะ” กานต์รวีตาโตอย่างตื่นเต้นพร้อมๆ หันไปดูบรรยากาศรอบๆ คงจะจริงดังว่าเพราะตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาที่นี่เธอก็เห็นนางแบบนายแบบที่แสนคุ้นหน้าคุ้นตาจากช่องแฟชั่นที่เธอเคยติดตามชมเสื้อผ้าคอลเล็กชั่นใหม่ ไหนจะทายาทนักการเมือง แต่เธอประทับใจที่ผับที่นี่ไม่อึกทึกเหมือนที่เมืองไทย ดูเขาเที่ยวกันแบบมารยาทดีกันมาก ต่างคนต่างเสพบรรยากาศ รสชาติแห่งเครื่องดื่มที่ตนโปรดปรานและสนุกไปกับเสียงดนตรีที่สลับการบ้างฮิปฮอปสลับกับ EDM มันใช่... เธอชอบ! ทันใดที่ใช้สายตาสำรวจไปรอบๆ นั้นกานต์รวีก็รู้สึกได้ว่ามีดวงตาคมเฉียบจากชายคนหนึ่งมองจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว แต่หญิงสาวไม่รู้ว่าเขาแอบมองเธอนานเท่าไหร่แล้ว

คนไม่มีมารยาทเธอตวัดสายตาใส่เขาก่อนหันไปมองทางอื่น แต่จนแล้วจนรอดเธอก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองเขาอีกตามหัวใจที่อยากรู้ว่าเขายังจะมองจ้องเธออยู่อีกไหมและก็ดังคาด เขามองเธอมาโดยตลอดและไม่เคยละสายตาจากเธอเลย เขาเป็นใครกัน?

“มองอยู่ได้ ฉันหน้าเหมือนมารดานายหรือยะ?” กานต์รวีถลึงตาใส่เขาขณะพึมพำกับตัวเอง ไม่มีทางที่ใครจะได้ยินเสียงนั้นหรอกเพราะถูกเสียงดนตรีกลบลงไปหมดแล้ว แต่ความเขินอายที่เริ่มก่อตัวขึ้นมันยากจะกลบเกลื่อน เธอหน้าแดงเรื่อและดวงตาคู่โตสวยดูหวานเชื่อมลงด้วยฤทธิ์ของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

“ที่นี่อยู่ใกล้ที่พัก ต่อให้เมามากแค่ไหนก็ไม่ใช่ปัญหากับการกลับโรงแรมที่พักแน่ๆ”

“แต่ทางที่ดี ไม่ควรเมาป่ะวะแก?”

“ถูก! ฉันเห็นด้วย”

“กีวี่... แกรู้ตัวป่ะวะ?”

“ว่า?” กานต์รวีเงี่ยหูเข้าไปใกล้เพื่อนและกำลังตั้งใจฟัง ไม่ทำแบบนั้นเสียงกระหึ่มของดนตรีกลบหมด หญิงสาวรู้สึกเหมือนมีบางสายตากำลังจับจ้อง... มันรู้สึกไม่เป็นส่วนตัวมาตั้งนานแล้วอารมณ์เหมือน... มีคนกำลังแอบดูเธออาบน้ำ! ใช่แล้วอารมณ์เดียวกันเลย... กานต์รวีพยายามข่มความคิดว่าอาจจะกังวลมากเกินไปกระมัง

“พ่อรูปหล่อโต๊ะนั้น เขานั่งจ้องแกนานแล้วนะเว้ย” วนิชเล่าด้วยสำเนียงที่ใกล้อ้อแอ้ ฤทธิ์แอลกอฮอล์คงทักทายเส้นประสาทบ้างแล้ว กานต์รวีรู้ข้อเท็จจริงพวกนี้ดี ในกลุ่มเพื่อนๆ ของเธอเหล่านี้ชอบแฮงก์เอาต์เป็นชีวิตจิตใจส่วนเธอนั้นไม่ปรารถนาสักเท่าไหร่ จะให้ดื่มจนเมามายคงไม่ไหวไม่ใช่เพราะฉีดโบทอกซ์เยอะแล้วแตะแอลกอฮอล์ไม่ได้ โน่ว! ความสวยของเธอไม่ต้องพึ่งโบทอกซ์แต่เธอนิยมความสวยจากภายในนั่นคือเลือกกินดื่มสิ่งที่เป็นประโยชน์เพื่อสะท้อนถึงต้นทุนของผิวสวยและเธอเป็นสาวคออ่อน ปริมาณเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เท่ากันแต่ทำเธอมึนได้ระดับคูณสิบ! หากใครคิดจากมอมเหล้ากานต์รวีแค่ชอตเดียวเธอก็มีปฏิกิริยาแล้ว นี่คือข้อเท็จจริง!

“อืม...” กานต์รวีครางรับขณะหันไปที่หนุ่มเป้าหมายที่วนิชกำลังหมายถึง

“เขาสนใจแกชัวร์” วนิชเดาเพราะดูจากแววตาเขาแม้จะระยะไกลแต่วนิชก็สัมผัสได้ว่านั่นน่ะไม่ธรรมดา วนิชเป็นหนุ่มหัวใจสาวที่มีสัญชาตญาณเรื่องนี้แม่นยำน่าเชื่อถือ

“บ้า! ฉันไม่นิยมคนแปลกหน้าเว้ย” กานต์รวีหยุดหันไปมองสบประสานสายตาคนไร้มารยาทที่นั่งจ้องเธออยู่ได้ “อีกอย่างถ้านายนั่นคิดจะล่อลวงฉันเพื่อไปวันไนต์สแตนด์... ยิ่งไม่นิยม ฉันกลัวย่ะ! กานต์รวีตอบเพื่อนพร้อมกับเบ้ปากเล็กน้อย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปทางเขา มองทีไรก็พบว่าสายตาเขายังคงจ้องมองมาที่เธอแบบไม่วางตาเช่นกัน

“แกไม่กิน... ฉันขอนะยะ พ่อหนุ่มพิซซ่าน่าหม่ำ!” วนิชเอ่ยพร่ำเพ้ออย่างคนคลั่งรัก

“แกก็เม้าท์ไป เขาอาจมองเพราะแกเป็นสเปกเขาก็ได้” เพื่อนอีกคนพูดเหมือนออกความเห็นเพราะดูแล้วเขาก็มาดดีแต่งตัวดีและดูสุภาพจะตายไปอีกอย่างผับแห่งนี้ก็มีแต่คนระดับวีไอพีทั้งนั้น

“แต่นายนั่นไม่ใช่สเปกฉันย่ะ แกคิดว่าฉันนิยมคนแปลกหน้ารึไง?” กานต์รวีถลึงตาใส่อย่างหงุดหงิด

“แต่นิยมพระเอกฮอตที่หลอกว่าโสดหรือไงยะ?”

“แก... ฉันเสียใจเรื่องนี้อยู่นะ ยังจะซ้ำเติมกันอีกอุตส่าห์หนีมาหลบเลียแผลใจ” กานต์รวีพ้อคนที่มึนเพราะฤทธิ์แอลกอฮอลก็มักพูดความจริงออกมาจากใจแบบนี้ล่ะ กับพายุดีที่เธอไม่เผลอใจถลำรักเข้าไปมากกว่านี้ไม่เช่นนั้นคงไหวตัวไม่ทัน เจ็บช้ำกว่านี้เป็นแน่

“ทำความรู้จักสิ เดี๋ยวก็ไม่แปลกแล้ว” วนิชพูดแหย่อย่างอารมณ์ดี “ถ้าแกไม่นิยมก็โยนมาทางนี้ ฉันกำลังหาของเคี้ยวเล่น อิอิ” วนิชเพื่อนจอมซ่าส์หัวใจสาวพูดอย่างมาดหมาย

ระหว่างนั่งครึ้มกันนั้น สมาชิกกลุ่มที่ร่างเป็นชายแต่ใจเป็นสาวหายไปกับหนุ่มหล่อชาวอัซซูรี่แล้วเรียบร้อย ธรรมเนียมแบบวันไนต์สแตนด์แดนพิซซ่า

“ป้าแกหลบไปกินพิซซ่า เหลือแต่พวกเราแล้วนะ” ทุกคนกำลังหมายถึงมาธาผู้จัดการส่วนตัวคนสนิทของกานต์รวีที่คราวนี้มาเที่ยวร่วมทริปด้วยและก็ดูเหมือนว่าจะเป็นพี่ใหญ่ที่คอยดูแลน้องๆ แต่คืนแรกที่เท้าแตะดินแดนมะกะโรนีเธอก็หายวับไปกับไอ้หนุ่มพิซซ่าเสียแล้วแบบนี้ที่กิตติวินทร์อุตส่าห์ฝากฝังให้ดูแลน้องสาวคนเล็กให้ก็คงจะพึ่งพาอะไรไม่ได้แล้วกระมัง

“เจ้มาธาแกจะกลับโรงแรมถูกไหมแก ร้ายไม่เบานะเนี่ยมาแป๊บเดียวล่าเหยื่อได้แล้ว” วนิชเม้าท์มอยคนที่หายไปอย่างเงียบเชียบกับหนุ่มพิซซ่าน่าหม่ำเพียงไม่นาน

“แกคิดว่าเจ้จะไปนอนไหนได้ล่ะ... นอกจากลับไปนอนโรงแรมนั่นแหละแค่หิ้วพิซซ่าไปด้วย โอเค้?”

“ปลง...” เพื่อนสาวอีกคนเปรย

“กีวี่! เขายังมองแกอยู่นะ” วนิชยังคงมุ่งมาดกับการสังเกตหนุ่มหล่อคนเดิมและก็พบว่าเขายังมองเพื่อนสาวของตนอย่างไม่วางตา

“เรากลับเถอะ” กานต์รวีโพล่งพูดขึ้นมาอย่างหมดความอดทน เขามองเธอนานเกินไป เขามองเธอแม้ว่าเธอจะลุกไปเต้นรำ ยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ หรือแม้แต่เธอจะขยับไปทางไหน หันหน้าไปทางไหนพอหันกลับมาอีกทีเขาก็ยังคงจ้องเธออยู่อย่างนั้น ไม่ต่างจากคนโรคจิตเลย... เธอเริ่มกลัว หรือเขาจะรู้ว่าฉันเป็นดารา ไม่นะ เราเล่นละครเรื่องเดียวเองที่นี่คงไม่ดูละครหลังข่าวมั้ง

“ยังสนุกอยู่เลย” มดตะนอยและเพื่อนๆ ตอบแบบงอแงและฟังดูอ้อแอ้เพราะเมากันได้ที่ ไม่นานนักหนุ่มบริกรก็นำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้เธอ ขณะที่เขาก็หรี่ตาใส่เธออย่างทักทายและเชื้อเชิญให้ดื่มรับไมตรีแต่กานต์รวีกลับเมินเฉย เขารู้สึกเสียหน้าไม่ใช้น้อยแต่ยังไม่ละความพยายามมองเธอจนแทบจะละลายคาโต๊ะ กานต์รวีรู้สึกไม่เป็นส่วนตัวและเริ่มหวาดหวั่นกับสายตาที่เหมือนจะกลืนกินเธออย่างนั้นล่ะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha