ข้อผูกมัดซาตานTycoon

โดย: chineserose



ตอนที่ 3 : Chapter 1 ; เทพีเพอร์เซโฟนีแห่งฟอเรนซ์ [ B ]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ยังสนุกอยู่เลย” มดตะนอยและเพื่อนๆ ตอบแบบงอแงและฟังดูอ้อแอ้เพราะเมากันได้ที่ ไม่นานนักหนุ่มบริกรก็นำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้เธอ ขณะที่เขาก็หรี่ตาใส่เธออย่างทักทายและเชื้อเชิญให้ดื่มรับไมตรีแต่กานต์รวีกลับเมินเฉย เขารู้สึกเสียหน้าไม่ใช้น้อยแต่ยังไม่ละความพยายามมองเธอจนแทบจะละลายคาโต๊ะ กานต์รวีรู้สึกไม่เป็นส่วนตัวและเริ่มหวาดหวั่นกับสายตาที่เหมือนจะกลืนกินเธออย่างนั้นล่ะ

 

ค่ำคืนนี้กานต์รวีเมามายไม่ได้สติ เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองคออ่อนมากแค่ไหนแล้วยังรู้สึกถึงความอ่อนแอทั้งร่างกายและจิตใจที่บอบช้ำ เธอรักพระเอกหนุ่มรุ่นพี่ที่เขาเข้ามาโปรยเสน่ห์ให้เธอเผลอรัก แล้วความจริงใจที่เธอให้ไปกลับได้คืนมาเพียงความปวดร้าวในใจ

“กีวี่ กีวี่!” เพื่อนแต่ละคนก็เมาพอๆ กัน แต่ถึงจะเมาสักแค่ไหนก็ต้องพาเธอขึ้นมาส่งที่ห้องพัก ร่างแบบบางของกานต์รวีถูกเพื่อนๆ หิ้วปีกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล ปกติเธอชอบความเป็นส่วนตัว ต่อให้ต้องนอนโรงแรมแปลกที่แปลกถิ่น  หญิงสาวก็ปรารถนาที่จะนอนคนเดียวเสมอ เพราะเธอชอบความเป็นส่วนตัวนั่นเองและครั้งนี้ก็เช่นเคย เพิ่งจะเช็คอินยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าห้องเลขอะไรและโรงแรมแห่งนี้ใช้เลขโรมันติดหน้าห้องเสียด้วยนอกจากจำยากเพราะความไม่ชินกับเลขโรมันพวกนั้นแล้วยังเมามายมาอีกจึงแค่จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าน่าจะอยู่อีกฝั่งของลิฟต์

ร่างแบบบางของกานต์รวีถูกวางลงบนเตียงขนาดกว้าง เธอหลับใหลด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เผลอดื่มมากไปหน่อย ทั้งที่รู้ว่าตัวเองเป็นคนคออ่อน แต่ยังฝืนเพราะอยากเมาเผื่อว่าความเมาจะช่วยทำให้ลืมผู้ชายเลวๆพันธุ์นั้นไปได้ ประมาณว่า ดื่มเพื่อลืมเธอนั่นเอง สุดท้ายก็เมาคอพับคออ่อนไม่ได้สติแบบนี้นี่อย่างไรล่ะ

“ส่งยายกีวี่แล้วพวกเราไปสนุกกันต่อเถอะนะ” วนิชชวนทั้งที่ยืนโอนเอนไปมาซ้ายทีขวาที อาการน่าเป็นห่วงมาก

“ยังไม่ง่วงหรือแก?” ลอร่าถามขึ้นทั้งที่หลับตาพริ้มเพราะเมามาก

“ยัง” วนิชตอบอย่างมุ่งมั่น... มุ่งมั่นแบบคนเมาๆ

“ฉันว่าเราเล่นไพ่กันดีกว่า” ลอร่าเสนอขึ้น แต่มันจะครบขาไหม

“กะจะเอาให้ถึงเช้าเลยหรือ? เจ็ตล่งเจ็ตแล็กนี่ทำอะไรแกไม่ได้ใช่มะ?” อิริคเหน็บน้องสาว

“เออสิ” ลอร่าตอบ

“สมองด้านนะแกอ่ะ” วนิชสำทับ แต่ละคนจะหมดสภาพอยู่แล้ว นี่ถ้าไม่เกรงใจจะนอนห้องกานต์รวีตอนนี้ล่ะ

“ไอ้บ้า ฉันอยากรีแลกกก...” ลอร่าโวยวายแบบคนเมา

“เมาแล้วโวยวายลอร่า” อิริคเอ็ดน้อง “จะไม่พักผ่อนกันหรือไง สมองด้านชากันแล้วหรือไงหา ไม่มีแจ็คเล็ตกันบ้างหรือ?”

“คงงั้นมั้ง ด้านชา... ก็มันนานๆทีจะได้มาพักผ่อนเมืองนอกยาวๆ แบบนี้ไง จะมัวแต่นอนมันไม่คุ้มเว้ย!” วนิชส่งเสียงอ้อแอ้

“ยายกีวี่ พวกเรากลับห้องแล้วนะ” ดูเหมือนจะไม่มีสัญญาณตอบรับจากคนเมาเลยที่ตอนนี้คงหลับไปแล้ว ส่วนคนที่มาส่งก็อาการน่าเป็นห่วงไม่ได้แตกต่างกันเลยสักเท่าไร

“พวกเราไปกันเถอะ กีวี่คงหลับแล้วล่ะ” สเตล่าเพื่อนสาวคนหนึ่งเธอมากับอิริคเอ่ยชวน

“ไปก่อนนะวี่” เสียงเพื่อนคนหนึ่งเอ่ยคำลาทั้งที่รู้ๆอยู่ว่าอีกฝ่ายเมามายจนหลับไปตั้งแต่หัวถึงหมอนแล้ว

ร่างหญิงสาวทั้งที่หลับอยู่แบบนั้น เธอก็ยังขยับตัวอย่างกระสับกระส่ายไปมาก่อนจะหลับลงไปอย่างสงบและดูเหมือนจะหลับสนิท จากนั้นไม่นานนักเจ้าของร่างๆหนึ่งที่สูงโปร่งก็ก้าวออกมาจากห้องน้ำอย่างเงียบเชียบพร้อมกลิ่นหอมแบบสดชื่นๆ จากครีมอาบน้ำของผู้ชายระบายกลิ่นหอมอ่อนๆไปรอบๆ ห้อง เขาใช้มือเรียวแกร่งจับผ้าขนหนูสีขาวขนาดเล็กเช็ดๆที่ศีรษะเพื่อให้ผมแห้งก่อนสะบัดศีรษะซ้ายขวาไปมาเรียกคืนความสดชื่น

ฝีเท้าของเขาก้าวเข้ามาหยุดอยู่ที่ปลายเตียงกว้าง กลิ่นหอมสะอาดๆ ของครีมอาบน้ำสำหรับผู้ชายรวยรินระบายรอบๆ ห้อง

แม้จะเป็นช่วงต้นฤดูร้อนแต่ในโรงแรมก็เป็นแบบมีที่ปรับอากาศ มันจึงค่อนข้างเย็นและจัดว่าอุณหภูมิกำลังสบาย... สบายสำหรับคนสองคนกอดกันให้ได้ความอบอุ่น และสาวน้อยที่นอนหลับอย่างรีรอเขาอยู่บนเตียงก็ช่างน่ากอดเสียเหลือเกิน...

ไม่ใช่สิ! น่า ทำมากกว่ากอดด้วยซ้ำ...สายตาเขาจับจ้องบนร่างแบบบางที่นอนหลับใหลนั้นอย่างแปลกใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha