คุณหมอเลี้ยงต้อย

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 3 : คาหนังคาเขา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

2

คาหนังคาเขา

 

 

 

 

 

จู่ๆ ลำคอเกิดเหนียวหนืดขึ้นมา ร่างกายชาชืดหนักอึ้ง หัวใจเจ็บหน่วงๆ เหมือนมีอะไรมากระแทกอย่างแรงแล้วแทงทิ่มเข้าไปซ้ำ เมื่อคิดว่าไม่ควรมีไอ้ผู้ชายหน้าไหนผ่านเข้าประตูบานนั้นเข้าไปในห้องนอนได้นอกจากเขาเท่านั้น

เจ้าของร่างสูงยืนนิ่งงัน สูดลมหายใจเข้าปอด ยาวๆ ลึกๆ เพื่อเรียกสติสัมปชัญญะที่จะเผชิญหน้ากับความจริงอันแสนเจ็บปวดรวดร้าวหัวใจ ขาทั้งสองข้างที่ก้าวย่างไปข้างหน้า กำลังหนักอึ้งราวกับมีแท่งปูนหนักสักร้อยกิโลกำลังถ่วงอยู่

แต่ที่สุดแล้ว เขาก็ลากพาตัวเองมาหยุดยืนที่หน้าประตูจนเป็นผลสำเร็จ ดวงตาคมกริบเขม้นมองลอดผ่านเข้าไปข้างใน แต่ก็เห็นอะไรไม่ชัดเจน มือหนายื่นไปกำลูกบิดประตูด้วยใจเต้นระทึกตึ่กตั่ก มือที่จับเนื้อเหล็กเย็นเฉียบเต็มชื้นไปด้วยเหงื่อ

ชั่วขณะหนึ่งเขานึกอยากหันหลังกลับ แล้ววิ่งหนีไปจากตรงนี้ให้ไกลแสนไกล แต่คนอย่างเขา นายแพทย์ ราเมศว์  เศรษฐพายัพไม่ใช่คนขี้ขลาดอย่างนั้น...ไม่ว่าจะเรื่องจริง หรือโกหก เขาก็ควรได้รู้ได้เห็นด้วยสองตาของตัวเอง

“อ่ะ...อ๊า...อรรถ...อ๊าย...สะ...เสียวค่ะ...เสียวเหลือเกิน...อู้ว์...” เสียงกระเส่าเว้าวอนอยู่ภายใน บีบหัวใจจนแทบแหลกเป็นจุล

เขากล้ำกลืนฝืนผลักดันทุกๆ ความรู้สึกลงไปแล้วกระชากบานประตูเปิดผัวะออก

ภาพหญิงและชายเนื้อกายเปลือยเปล่าล่อนจ้อนที่กำลังสาดซัดตัณหาหน้ามืดเข้าใส่กันอย่างเผ็ดร้อนเมามันโรมรันพันตูอยู่บนเตียงหลังใหญ่ชะงักค้างกลางอากาศ ทั้งสองหันขวับอย่างพร้อมเพรียงมองมาที่เขาด้วยดวงตาเหลือกถลน ตกตะลึง

“ราม”

“ไอ้ราม”

ก่อนที่ต่างฝ่ายจะได้สติ รีบผละออกจากกันแทบไม่ทัน มือก็ฉวยคว้าผ้าห่มขึ้นมาปิดบังความอุจาด ต่างฝ่ายต่างก็ยื้อยุดแย่งผ้าผ่อนกันพัลวันอย่างน่าสมเพช

ตัวเขาสั่นสะท้าน ดวงตาจ้องถลนแทบล้นเบ้าออกมา ทั้งโกรธแค้น ผิดหวัง เสียใจ และเหนือกว่าอะไรทั้งหมด ความไว้เนื้อเชื่อใจได้ถูกทลายลง ด้วยน้ำมือของคนที่เขารักทั้งสองคน

เพื่อน...และ...เมีย

“ออกไปจากบ้านนี้ ก่อนที่ฉันจะฆ่าพวกแกทั้งคู่” น้ำเสียงที่เค้นลอดไรฟันออกมาด้วยความยากลำบาก บอกให้ ว่าทั้งสองจะควรทำยังไงต่อ

“รามขา...นาถขอโทษ นาถไม่ได้ตั้งใจ” เมียทรยศคือคนแรกที่รีบผวาเข้ามาเกาะแข้งเกาะขาเล่นบทโศกอ้อนวอน

“นาถรักรามนะคะ นาถรักราม” เจ้าหล่อนเงยหน้านองน้ำตาขึ้นมาร้องขอความเห็นใจอย่างสมควรได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง

หากเขาไม่ฉุกคิดได้ว่า...คนที่รักกันจริง จะไม่ทำอย่างนี้แน่ แต่ที่เธอรักและกลัวสูญเสีย ก็คือตำแหน่งเมียหมอ และเงินที่เขาเปย์ให้ไว้ใช้จ่ายอย่างสุขสบายฟุ่มเฟือยนั่นต่างหาก

“ออกไป” ราเมศว์ตวาดลั่น

“ไม่ค่ะราม...นาถไปไม่ได้...รามก็รู้ว่านาถรักรามแค่ไหน?”

“รักแล้วเธอก็ร่วมมือกับมันมาสวมเขาให้ฉันอย่างนี้นะเหรอ?” ถามเสียงสั่น พยายามกลั้นโทสะอย่างสุดความสามารถ

“ฮือ...นาถขอโทษ นาถไม่ได้ตั้งใจ” เจ้าหล่อนส่ายหน้า บีบน้ำตาสารภาพ

“อรรถเขาปล้ำนาถ แล้วถ่ายคลิปมาแบล็กเมล์ขู่ว่าถ้านาถไม่ยอม เขาจะเอาคลิปนี้ไปประจานให้รามได้อาย นาถไม่มีทางเลือกจริงๆ นาถผิดไปแล้ว”

“อีตอแหล” ไม่ใช่เขา แต่เป็นอรรถพลต่างหากที่ตวาดลั่น

“แกอย่าไปฟังมันนะราม เมียแกมันร่าน ให้ท่าฉันมาไม่รู้กี่ครั้ง  ฉันก็แค่ผู้ชายธรรมดา มีเลือดมีเนื้อมีชีวิต มีความหื่น โดนอ่อย โดนยั่วหนักเข้า ใครมันจะไปทนไหววะ”

“ไอ้อรรถพล แกพูดหมาๆ อย่างนี้ได้ยังไง?”

นาถนารีคนที่เคยอ่อนหวาน เอ่ยแต่มธุรสวาจามาตลอดหันไปตวาดกลับถลึงดวงตาเข้าใส่อย่างน่าเกลียด

“แกปล้ำฉัน”

“ปล้ำเหรอนังร่าน...ถุยเถอะ...แกต่างหากที่โทรศัพท์เรียกฉันให้มาหา นอนแบ นอนอ้า ถ่างขารอให้ฉันขย่มใส่ ร้องครางหงิงๆ อ้างอยากทิ้งผัวเพราะไม่ค่อยทำการบ้าน ถ้าจะไม่ใช่เพราะความร่านของแกทำให้เพื่อนที่เขาคบหากันเป็นสิบๆ ปีต้องแตกแยกกัน”

จากคู่ชู้ พอรู้ว่าถูกจับได้ พร้อมหลักฐานแน่นหนาดิ้นไม่หลุด ต่างฝ่ายต่างก็รีบปัดสวะให้พ้นตัว กล่าวโทษกันไปมา ทั้งที่ไม่กี่นาทีก่อน ยังกอดจูบลูบคลำทำกันอย่างหน้าไม่อายอยู่แท้ๆ

ดีนะที่เขารู้ เขาเห็นมาก่อนหน้านี้แล้ว ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก เพียงแต่ไม่เคยจับให้มั่น คั้นให้ตาย เห็นกับตาเช่นครั้งนี้ต่างหาก ไม่งั้นอาจจะมีไขว้เขวไม่รู้จะเชื่อใครดี

ราเมศว์กำหมัดแน่น ยืนตัวสั่น ระงับความโกรธไม่ให้ตัวเองทำอะไรลงไปโดยบันดาลโทสะ หรือขาดสติ

ชีวิตของเขามีค่า มีชื่อเสียง มีหน้ามีตาในสังคม  ทุกอย่างที่สร้างสั่งสมมากว่าจะมาถึงวันนี้ มีค่าเกินกว่าจะเอามาแลกกับเมียไม่รักดีและเพื่อนทรยศ  ถึงจะโกรธจนแทบกระอัก แต่เขาก็ไม่คิดจะใช้ศาลเตี้ยพิพากษาตัดสินทำร้ายพวกมันเพื่อดับอนาคตตัวเอง

“ออกไปจากบ้านนี้ทั้งคู่ เดี๋ยวนี้” เขาตวาดลั่นตัวสั่นสะท้าน ดวงตาลุกโพลงแทบติดไฟ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha