คุณหมอขอซี้ด 1

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 4 : เสียงสวรรค์ - 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ล็อก ได้ยังไงกัน?”

มือที่จับลูกบิดประตูประตูพยายามหมุนอยู่หลายครั้ง จนมั่นใจว่าประตูถูกล็อกจากข้างใน

คนที่เหนื่อยสายตัวแทบขาด อยากทิ้งร่างลงบนเตียงนอนหลับตานิ่งๆ พักสักสิบห้านาทีก็ยังดี เพื่อจะชาร์จพลังใหม่กลับไปสู้กับหน้าที่ของอินเทิร์นที่แสนหนักหน่วง

ใบหน้าเซียวซีดเปลี่ยนเป็นโกรธขึ้นมา เพราะว่าใครก็ไม่มีสิทธิล็อกห้องนี้ไว้ใช้ส่วนตัว เมื่อ on call room มีไว้ให้กับหมอทุกคน

มือเล็กกำแน่น กำลังจะทุบลงไปบานประตู แต่แล้วก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศ

“อ๊า...อู้ว์...ซี้ดดดดด...กระแทกมาแรง...อย่างนั้น...อ่า แรงอีก...แรงอีก...อู้ว์...”

เมื่อได้ยินเสียงร้องครางมาจากข้างในห้อง พร้อมกับเสียงลั่นเอี๊ยดๆ ด้วยจังหวะถี่ยิบของสปริงเตียงที่ฝืดเต็มที เพราะไม่มีใครไปหยอดน้ำมัน

หน้าของเธอแดงซ่านขึ้นมาทันตาเห็น เมื่อคิดว่าคนข้างในกำลังทำอะไรกันอยู่

“บ้าจริง นี่มันห้องนอนพักนะ”

พริตาสบถ พร้อมกับเม้มปากแน่นอย่างขึ้งโกรธ ภาพใบหน้าของใครบางคนลอยเข้ามาในความคิด

ผู้ชายหื่นจิตที่เธอประจันหน้าในห้องน้ำวันก่อน

นี่มันโรงพยาบาลหรือโรงแรมม่านรูดกันแน่?

วันก่อนเธอก็เพิ่งเจอหมออินเทิร์นช่วยตัวเองในห้องน้ำ วันนี้ยังมาเจอคนใช้ห้องนอนพักผ่อนเป็นสังเวียนสวาทอีกหรือไง คนที่นี่เป็นอะไรกันหมด ถึงไม่รู้จักเก็บงำยับยั้งชั่งใจบ้างเลย

ในเมื่อ พวกเขาไม่เกรงใจเธอ เธอก็จะไม่เกรงใจพวกเขาเหมือนกัน

มือยกขึ้นทำท่าจะเคาะลงไปอีกครั้ง หากแต่คราวนี้ถูกมือของใครบางคนมาคว้าจับข้อแขนเธอไว้เสียก่อน

ใบหน้าเล็กหันขวับไปมอง

“ชู่ว....” อดัมยกมือแตะปาก เป็นเชิงปรามห้ามส่งเสียดัง

“นี่คุณ...”

หล่อนชี้หน้า จากที่จินตนาการว่า ผู้ชายที่กำลังฟาดฟันกับแม่สาวสักคนอยู่ในห้องจะเป็นเขา จึงออกจะเหลือเชื่อที่เห็นเขายืนอยู่ตรงหน้า

ชายหนุ่มลากพาดึงตัวเธอออกมาให้ห่างจากประตูบานนั้นราวกับว่าไม่อยากรบกวนคนข้างใน

“คุณกำลังจะทำอะไร?”

“ออนคอลรูมมีไว้ทำอะไรล่ะ?”

หล่อนเลิกคิ้วถามกลับอย่างยียวน

“ฉันก็กำลังจะเข้าไปนอนน่ะสิ”

สะบัดมือใหญ่ที่กำข้อแขนเล็กไว้ให้หลุด

“ก็ได้ยินไม่ใช่หรือว่ามีคนอยู่ข้างใน”

บุ้ยใบ้ปากไปทางนั้น

“ใช่...พวกเขากำลังใช้ห้องนั้นผิดวัตถุประสงค์” ดวงตางามมองค้อนสะบัดไปอย่างเคืองๆ

“คุณอิจฉาเขาหรือไง?”

คิ้วเข้มสีน้ำตาลที่พาดผ่านเหนือดวงตาสีฟ้ากระดกพร้อมกับทำหน้ายียวนตั้งคำถาม

“ทำไมฉันต้องอิจฉาด้วย”

น้ำเสียงแหวถามออกไปอย่างโมโหไม่น้อย

คนตัวสูงตรงหน้าแบมือแล้วยักไหล่เบ้ปากนิดๆ

“ไม่รู้สิ...แต่คุณกำลังจะทำลายสวรรค์ของพวกเขานิ”

“เขาก็กำลังทำลายสวรรค์ของฉันเหมือนกัน ฉันทำงานงกๆ มาสิบสองชั่วโมงติดต่อกัน ตอนนี้ฉันอยากจะนอนเต็มแก่ แต่ดูสิว่าพวกเขาเอาห้องนั้นไปทำอะไรทุเรศๆ”

“ทุเรศ”

ชายหนุ่มทำหน้าอึ้งไป ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ ดูท่าเจ้าหล่อนจะมีอคติทางลบกับเรื่องใต้สะดือ

ก็ได้ยินมาบ้างหรอกว่า คนเอเชียถือว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องน่าอาย และไม่ค่อยเปิดเผยกัน

“พวกเขาก็เครียด ก็เหนื่อยเหมือนกันกับคุณนั่นแหละ ถึงได้มาหาทางออกกันแบบนั้น เห็นใจกันบ้างสิ”

“แล้วฉันไม่น่าเห็นใจหรือไง ตอนนี้ฉันอยากนอน อยากนอนเต็มแก่แล้ว”

“ก็ห้องข้างๆ ไง ผมว่ามันว่างอยู่นะ” เขากระดกหัวนิ้วโป้งไปยังบานประตูของห้องที่อยู่ถัดกัน

“แต่นั่นมันห้องพักของผู้ชาย”

“มันก็มีเตียง มีหมอนให้คุณนอนเหมือนกันนั่นแหละ”

“แต่นั่นมันห้องพักหมอผู้ชาย” หล่อนย้ำคำเดิม

“ทีวันก่อนคุณก็เข้าห้องน้ำผู้ชายมาแล้วนี่นา วันนี้จะเข้าไปนอนห้องผู้ชาย จะแปลกอะไร”

คำถามแสนธรรมดา แต่กระแทกหน้าคนฟังจนเหวอ ก่อนจะหน้าร้อนด้วยความโกรธกรุ่น

“นี่ ฉันไม่ได้ลามกโรคจิตเหมือนคุณหรอกนะ ที่ฉันต้องไปเข้าห้องน้ำชายวันนั้น เพราะฉันปวดฉี่มาก เพิ่งออกจากห้องผ่าตัดที่ยืนนานตั้งหกชั่วโมง แล้วห้องน้ำหญิงมันดันปิดซ่อมหรอกย่ะ”

“แล้วไอ้ที่คุณครางซี้ดๆ ซ้าดๆ จนผมสงสัย ต้องไปดูนั่น ทำอะไรเหรอ?”

หมอนี่ช่างทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ได้ยียวนสุดๆ

พริตากะพริบตาปริบๆ นึกย้อนกลับไปวันนั้น ก่อนจะอ้าปากค้าง เมื่อเดาว่าชายหนุ่ม คิดว่าเธอเข้าไปทำอะไรในห้องน้ำ

“บ้าน่ะสิ...ฉันไม่ได้โรคจิตเหมือนคุณหรอกนะ”

“อ้าว! กล่าวหากันอีกแล้ว แล้วตกลงคุณทำอะไรล่ะ?”

กระดกคิ้วสูงอย่างสงสัย

“ฉันไม่ทำอะไรอย่างนั้นก็แล้วกัน”

อดัมหัวเราะขึ้นมา พร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ

“คุณจะทำก็ไม่มีใครว่าอะไรคุณหรอกนะ เพราะว่ามันเป็นสิทธิ์ของคุณ”

พูดแล้วเขาก็เดินไปเปิดประตูออนคอลอีกห้อง แล้วชะโงกหน้าออกมา

“ว่างตั้งหลายเตียง เชิญ...” ผายมือเชื้อเชิญ

พริตามองหน้าเขาอย่างครุ่นคิด เธอจะไว้ใจเขาได้หรือ? เกิดหมอนั่นคิดทำอะไรบ้าๆ กับเธอล่ะ

อดัมตัวสูงกว่าเธอเป็นคืบเป็นศอก คาดเดาด้วยสายตาไม่น่าต่ำกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซ็นติเมตร ร่างหรือก็สูงใหญ่บึกบึนราวกับเล่นกล้าม

“ไหนบอกง่วงเพลียอยากพักไง? ตกลงจะไม่นอนหรือ?”

หญิงสาวยังคงยืนนิ่ง ทำตาปริบๆ เหมือนตุ๊กตา ไม่ตอบ ไม่ขยับ เพราะยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอายังไงดี

ใครบางคนจึงตัดสินใจแทนโดยการเดินมาตวัดช้อนร่างนิ่งเหมือนหุ่นปั้นขึ้นอุ้มไว้

“เฮ้! คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันลงนะ”

เธอแหวเข้าใส่ แต่ชายหนุ่มทำเหมือนไม่ได้ยิน อุ้มเธอเข้าไปข้างในห้องพัก ก่อนจะวางลงให้ยืนอีกครั้ง

“อยากนอนก็นอน เลือกเตียงได้ตามสบาย”

“แต่นี่มันห้องพักของผู้ชาย”

“มันก็มีเตียง แล้วนอนได้เหมือนกัน จะบอกให้ว่า อินเทิร์นผู้ชาย ไม่ค่อยมีใครใช้ห้องออนคอลกันหรอก เพราะไปแอบงีบที่ไหนก็ได้ ไม่ต้องเดินมาไกลอย่างนี้ ห้องนี้ถึงได้มีเตียงว่างเต็มเลยไม่เห็นหรือ?”

หน่วยตาดำขลับกลอกไปมาเพิ่งสังเกตเหมือนกัน ในห้องมีเตียงสองชั้นชิดฝาทั้งสองด้าน ว่างเปล่าไม่มีคนนอนอยู่เลย

อดัมไม่ต่อความยาว เมื่อพุ่งตัวไปยังเตียงชั้นล่างด้านขวามือ

“ปิดไฟให้ด้วยนะ”

เขาบอกง่ายๆ ก่อนจะพลิกตัวหันหลังหนีนอนคุดคู้เพียงครู่เดียวก็ได้ยินเสียงกรนเบาๆ ช่างหลับง่ายหลับดายแท้ ทิ้งให้เธอยืนอึ้งอย่างเหลือเชื่อ และเมื่อคิดถึงงานที่พวกเธอต้องทำในแต่ละวัน ยาวนานต่อเนื่องแปดถึงสิบสองชั่วโมงแล้วก็เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้หลับง่ายดายนัก

ตัวเธอเองก็ล้าและเพลียเต็มที ในห้องนี้ มีสิ่งที่เธอต้องการ เตียงนอน หมอนนุ่ม และผ้าห่ม อ้อ! ยกเว้นก็แต่พ่อหมียักษ์ที่หันหลังหนีแล้วชิงกรนคร่อกนั่นหรอกนะ

ที่สุดแล้วหญิงสาวก็ตัดสินใจเลือกปีนขึ้นไปยังเตียงชั้นบนฝั่งตรงกันข้ามกับที่ชายหนุ่มเลือก

อยู่ให้ห่างเขาเอาไว้เป็นดี ภายในไม่ถึงสองนาทีเธอก็ร่วงผล็อยไปอีกคน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha