คุณหมอขอซี้ด 1

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 5 : เรื่องลับในห้องเล็ก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เรื่องลับในห้องเล็ก

 

 

 

 

 

ล่อนหลับลึกเท่ากับความเหน็ดเหนื่อยที่ทุ่มพลังทำงานไปทั้งวัน ลึกลงไปก่อนความคิดจะตกสู่ภวังค์ของการหลับใหล พริตาภาวนาขออย่าให้ใครมาปลุกก่อนที่เธอจะได้นอนเต็มตื่นหลับเต็มตา

แต่ดูเหมือนพระเจ้า...หรือเขา...ใครสักคน จะไม่ตอบรับกับคำขอของเธอ

ลมหายใจสม่ำเสมอเริ่มสะดุด เมื่อสัมผัสบางอย่างเลื้อยลูบขึ้นมาตามหน้าขา ดวงตาที่อ่อนล้าโรยแรงเผยอปรือเปิดด้วยความง่วงงุนอย่างที่สุด แต่ก็ช่างยากลำบากเหลือเกิน

เงาตะคุ่มของร่างใหญ่ โยะโหย่งคร่อมอยู่เหนือตัว เงาหัวที่ขยับไปมาเหนือหว่างขาที่ตั้งชัน ทำให้เธอแสนจะมั่นใจว่าเป็นเขา...อดัม

“จะทำอะไรน่ะ?”

เธอถามออกไปอย่างตกตื่น ยื่นมือจะผลักเขาออกไป แล้วก็ต้องตกใจ เมื่อพบว่าข้อมือทั้งสองข้าง ถูกพันธนาการผูกติดกับเหล็กหัวเตียง

บ้าไปแล้ว...มีคนมามัดมือเธอเอาไว้ แล้วเธอไม่รู้ตัว เธอไม่น่าไว้ใจเขา ยอมเข้ามานอนในห้องนี้เลย

ให้ตายเถอะ สิ่งที่ผู้ชายคนนี้กำลังทำอยู่ คิดให้เป็นเรื่องดีไม่ออกเลยแม้แต่นิด

“ออกไปนะอดัม”

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำแทนคำตอบรับ หรือปฏิเสธ

ฝ่ามือร้อนลูบโลมเข้าที่ต้นขาด้านใน ลูบลงไปหาข้อพับเข่า ก่อนจะลากวนกลับขึ้นมาอีก

สัมผัสที่นำพาความเสียวซู่ ลงสู่หน้าท้องน้อย จนวูบวาบปั่นป่วนหน้าท้องหดเกร็ง

“ยะ...อย่านะ...นี่คุณคิดจะทำอะไร”

เธอถามออกไปปากคอสั่น แต่ไม่มีคำตอบใดๆ ทั้งนั้นกลับมา นอกจากการเคลื่อนไหวที่รุกเร้าหนักข้อยิ่งกว่าเดิม

“อุ๊ย” เธอร้องออกมาอย่างสะดุ้ง เมื่อมือใหญ่ตะปบกลางหว่างขาที่แอ่นอ้าแล้วเด้งกลับ

“ฮะ...อ่า...ชอบใช่ไหม? เด้งสู้มือเชียว”

เสียงหัวเราะชอบอกชอบใจ

“ไม่ใช่นะ”

รีบเถียงกลับทันควัน มันเป็นปฏิกริยาตอบโต้อัตโนมัติต่างหากเล่า แต่ดูเหมือนว่าบางคนจะไม่เชื่อ เมื่อยังหัวเราะ อย่างขบขันเต็มแก่ ไม่แค่นั้น มือใหญ่เริ่มบดคลึงบีบเคล้นเฟ้นนวดทั่วโคกเนินอวบอิ่มจนร้อนผะผ่าวไปหมด

ความสยิวซ่านพล่านพุ่งแผ่กระจายจากซอกขา ไปยังส่วนอื่นในร่างกาย

แต่แทนที่จะหดกายหนี เนินมณีของเธอกลับดีดเด้งสู้มือเสียอย่างนั้น

“ร่านไม่เบา”

นี่มันคำด่า...ไม่ใช่คำชม...

“มะ...ไม่ใช่นะ”

แต่ทุกอย่างมันเป็นไปเองโดยอัตโนมัติ จะห้ามจะขัด ก็ไม่ได้

“ยังมาเถียงอีก”

ผู้ชายคนนี้ชำนาญเกมรัก เขารู้ดีว่าจะควัก จะล้วงตรงไหน เพื่อให้หล่อนหนีอุ้งมือใหญ่ที่ไม่พ้น

“อะ...อ๊ะ...อ่า....”

เนินสาวของเธอแอ่นส่ายเข้าหา บ้าจริงเชียว มันไม่ฟังคำสั่งจากสมองเลยสักนิด

พริตารู้ดีว่า เธออยู่ในสถานการณ์ที่เอาตัวรอดได้ยาก ข้อมือถูกผูกติดเตียงไว้ ร่างใหญ่นั่นก็อยู่กลางหว่างขา ชะตากรรมพรหมจรรย์สาวของเธออยู่ใต้อุ้งมือของเขา จะให้หนีไปทางไหน ไม่มีทางเป็นไปได้เลย

“คุณคร่ำเคร่งกับงานทุกวัน ไม่ได้พัก ไม่ผ่อนคลาย ผมจะช่วยคุณเอง”

น้ำเสียงแผ่วเบาที่ก้องดังในหูว่า

“ฉะ...ฉันไม่...ไม่ต้องการ”

“จริงหรือ?”

น้ำเสียงเหมือนไม่เชื่อ

“อย่าปฏิเสธเลยสาวน้อย คุณต้องการความสุข คุณโหยหาเพศรสสัมผัส เพื่อจะปลดปล่อยความต้องการตามธรรมชาติ...ผมจะช่วยคุณเอง” 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha