คุณหมอรักร้าย

โดย: วีนัส ละอองดาว/ยติยา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 My Doctor แอนดริว ดอว์สัน


ตอนต่อไป

ชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่ปราดเปรียว เจ้าของดวงตาสีควันบุหรี่ ดวงตาคมดุจเจ้าเวหายามมองสยบคู่ต่อสู้ ในชุดกาวน์สีขาวกำลังพลิ้วไปตามแรงลมที่พัดผ่านปะทะ กางเกงสีดำที่ซุกซ่อนเรียวขาไร้ไขมันเพราะเป็นคนออกกำลังกายสม่ำเสมอ และรองเท้าหนังราคาแพงคู่ใจ กำลังย่างก้าวอย่างมั่นคงตรงไปยังแผนกประชาสัมพันธ์ ในเวลาเช้าตรู่ของวันนี้

ด้านหน้าประชาสัมพันธ์ที่กำลังทำงานกันอย่างกระฉับกระเฉง เพราะก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที ทางสายด่วนได้แจ้งมาว่าผู้อำนวยการโรงพยาบาลกำลังตีหน้าเข้มก้าวเดินตรงมาทางพวกเธอ และวันนี้เป็นเช้าแรกของการทำงานหลังจากที่เขานั้นหยุดพักไปร่วมงานแต่งงานของพี่ชายในตระกูล

แอนดริว ดอว์สัน เจ้าของฉายาริมฝีปากเผ็ดร้อน แน่นอนว่ามันสื่อได้หลายทาง ทั้งเรียวปากอมชมพูอย่างคนสุขภาพดีที่มอบจุมพิตแสนหวาน เร่าร้อน หรือดุเดือดให้กับหญิงสาวผู้โชคดี หรืออาจจะหมายถึงเรียวปากที่กำลังต่อว่าต่อขานคนที่ขัดใจตน ให้ได้หูชาและหวาดกลัวกันไป

แอนดริว บุตรชายคนที่ สาม ของตระกูลดอว์สัน เจ้าของโรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ มีผู้ป่วยกระเป๋าหนักจำนวนไม่น้อยที่เข้าใช้บริการที่นี่ เพราะว่าโรงพยาบาลแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องอุปกรณ์การแพทย์ที่ทันสมัย ซึ่งส่งตรงมาจากโรงงานของวิลเลียม พี่ชายคนโตผู้รับหน้าที่ดูแลธุรกิจส่งออกและเครื่องมือการแพทย์ อีกทั้งด้านการบริการที่เจ้าของโรงพยาบาลเน้นย้ำอยู่ตลอดเวลา

เหล่านายแพทย์และพยาบาลต่างพากันสมัครสอบเข้าชิงตำแหน่งหน้าที่ เพราะเงินเดือนที่ทางโรงพยาบาลจ่าย เรียกได้ว่าใจป้ำสุดๆ กับการมุ่งเน้นให้ทุกคนทำงานอย่างเต็มที่และสุดความสามารถ แต่ทว่าวันนี้พายุร้ายกำลังจะถูกกระหน่ำพัดในแผนกประชาสัมพันธ์ที่มีลูกค้าคอมเพลนพยาบาลมา

“ใครเป็นคนทำ รายงานฉบับนี้!”

ปึก!

เสียงเอกสารถูกกระแทกลงกลางเคาน์เตอร์ยาวจนพยาบาลที่กำลังทำหน้าที่อยู่ต่างพากันตกใจสะดุ้งสุดตัว ใบหน้างามที่แต่งแต้มเพื่อหวังจะให้ชายหนุ่มที่ตอนนี้ทำหน้าราวกับยักษ์กินคนได้เห็นอยู่ในสายตาบ้าง กลับซีดเผือดไม่กล้าจะเงยหน้าขึ้นมอง

สาวน้อยพยาบาลฝึกหัดคนใหม่ที่กำลังหยุดคุยกับคนไข้ต้องตกใจสุดขีด ก่อนจะส่งยิ้มน้อยๆ ให้กับคนไข้แล้วเอ่ยขอตัว จากนั้นค่อยเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มที่กำลังเกรี้ยวกราดราวกับทะเลคลั่ง ดวงตาหวานซึ้งช้อนขึ้นมอง ชายใส่ชุดกาวน์สีขาวที่มีชื่อปักเป็นภาษาอังกฤษเอาไว้พร้อมกับตำแหน่งหน้าที่ ผิวพรรณของเธอเนียนใส แก้มสีชมพูระเรื่อ ไม่รู้ว่าเจ้าตัวแต้มสีลงไปหรือมันแดงเป็นธรรมชาติกันแน่ เรียวปากอวบอิ่มสีชมพูไร้การแต่งแต้ม แต่กลับชวนมองและดึงดูดให้เขาอยากบดจูบให้ช้ำนัก

ผ้าแพร อวัสดา ธิปธีรา สาวน้อยวัยยี่สิบสี่ปี นักศึกษาพยาบาลเจ้าของฉายา โยเย เพราะอดีตที่ฝังใจตอนเด็กของเธอทำให้เธอหวาดกลัวการตะคอกเสียงดัง เรื่องราวของพ่อกับแม่ที่ทะเลาะกันอย่างหนัก ด่าทอ ตบตีกันเสียงดังลั่นบ้านทำให้เธอหวาดกลัวเหตุการณ์เหล่านั้น จนตอนนี้พวกท่านทั้งสองก็ได้ตายจากไป ทิ้งให้อวัสดาต้องอยู่กับน้าสาวกันสองคน

และตอนนี้เธอกำลังเผชิญหน้ากับยักษ์วัดแจ้งที่จ้องมองมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ใบหน้าเรียบตึงของอีกฝ่าย กับดวงตาที่เมินเฉยมองหน้าอวัสดานิ่งๆ แม้ว่าความงามของเธอจะสะดุดสายตาของเขา และมันกำลังสั่นคลอนความต้องการทางเพศอย่างรุนแรง

ใช่ เขากำลังมีความต้องการที่จะกระชากร่างกายของเธอเข้ามาบดจูบให้ปากช้ำก่อนจะลองลิ้มชิมรสชาติทุกอณูเนื้อของร่างกายคนตรงหน้า ความคิดบ้าบอของแอนดริวกำลังสร้างความปวดร้าวให้กับร่างกายอย่างหนักจนน่าหงุดหงิดใจ

“แพรเป็นคนทำเองค่ะ เอ่อ...คือ มีปัญหาอะไรเหรอคะ”

เสียงหวานใสพูดขึ้น พร้อมกับทำหน้าสงสัย เมื่อเห็นพี่พยาบาลที่ส่งสายตาไว้อาลัยให้เธอกับอีกคนที่ส่ายหน้าไปมา เอ...เธอทำอะไรผิดหรือเปล่า แล้วทำไมคนคนนี้ถึงได้ทำหน้าเหมือนโกรธใครมาสิบชาติ และมาเรียกหาคนทำรายงานนี้ทำไมกันหนอ

ความใสซื่อของเธอทำแอนดริวเหยียดยิ้มรังเกียจ ความไร้เดียงสาที่อาบไปด้วยยาพิษร้อยต่อร้อยเขาก็เจอมาหมดแล้ว จะเจอเพิ่มอีกคนคงไม่แปลกเท่าไหร่ ด้วยเพราะนิสัยส่วนตัวไม่ชอบการปั้นแต่งแสดงท่าทางไร้เดียงสาของผู้หญิงที่หวังเข้าใกล้เขาเพราะเงินตรา ทำให้แอนดริวขยะแขยงคนพวกนี้อย่างมาก

“หึ ปัญหาเหรอ ถามได้ดี ต่อไปคุณไม่ต้องมาทำงานที่นี่อีก”

เสียงกัดฟันพูดพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจ แววตาสีควันบุหรี่ดุดันมากกว่าที่เคย ไม่เคยมีใครกล้าดีมาถามเขา เพราะเขาต้องเป็นฝ่ายออกคำสั่งเท่านั้น และคำพูดของเขาถือเป็น เด็ดขาด! ใครไม่ทำตามก็ไสหัวออกไปได้เลย ไม่เว้นแม้แต่คนตรงหน้านี้

อวัสดา ยืนนิ่งค้าง สมองของเธอเหมือนผู้ป่วยกำลังจะหยุดสั่งงาน เมื่อเจอคำพูดแสนเย็นชา บ้าอำนาจของชายตรงหน้าที่กำลังจะหมุนกายหันกลับไปทางเดิมของตัวเอง แต่สิ่งที่ไวกว่าความคิดของเธอคงเป็นร่างกาย เพราะตอนนี้มือของเธอกำลังจับต้นแขนของเขาอยู่

คนตัวโตหน้าดุดันเอียงหน้าหันกลับมามองมือของเธออย่างรังเกียจ ก่อนจะสะบัดแขนทิ้ง ทำราวกับเธอเป็นสิ่งสกปรก ไร้ค่าไร้ราคาใดๆ และมันทำให้คนมีปมด้อยเรื่องความรักและความอ่อนโยนที่ไม่เคยได้รับจากผู้เป็นพ่อกับแม่อย่างเธอต้องน้ำตาคลอหน่วย

ทำไมต้องทำท่ารังเกียจกันแบบนี้ด้วย อวัสดาร่ำร้องขอคำตอบในใจก่อนจะถามสิ่งที่ชายหนุ่มพูดเมื่อครู่

“หมายความว่ายังไงคะ”

“ผมไล่คุณออก! ไสหัวไปซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนโยนคุณออกไปแทน”

น้ำเสียงหนักแน่นทุกคำพูด เน้นย้ำไปจนถึงขั้วหัวใจของอวัสดา วาจาดุดันเกรี้ยวกราด ทั้งเหยียดหยามและไม่สะทกสะท้านต่อน้ำตาที่ไหลนองอาบแก้ม

“ฮือออ ฮือ!”

ชายหนุ่มยังไม่ทันจะได้เดินหนีไปไหน อยู่ๆ คนบ่อน้ำตาตื้นก็ปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่นพร้อมกับคุกเข่าลงนั่งร้องไห้ งอแงเหมือนเด็กน้อย ยิ่งเสียงร้องไห้ดังมากขึ้นเท่าไหร่ สายตาจากคนไข้ก็เพ่งเล็งมายังเขามากขึ้นเท่านั้น

“บ้าฉิบ!” แอนดริวสบถดังลั่น

“...”

ทุกสรรพสิ่งรอบกายเงียบเสียงลง แต่ยังมีหนึ่งสาวที่ร้องห่มร้องไห้เสียงดังลั่นปานจะขาดใจตาย พร้อมกับช้อนดวงตาตัดพ้อต่อว่าไปให้ชายหนุ่มที่ยืนไม่สบอารมณ์ตีหน้าราวกับปวดหนักมาหลายพันปี

“ฮือออ”

นั่นเป็นเพียงเสียงเดียวที่ยังรบกวนโสตประสาทของเขาอยู่ และดูแม่คุณจะไม่เอียงอายสายตาของใครต่อใครที่กำลังมองเสียด้วย ให้ตายเถอะ! เขากำลังจะบ้าเพราะเสียงร้องไห้หนวกหู

“เงียบ! ผมบอกให้เงียบ!”

แอนดริวเสยผมขึ้นอย่างหงุดหงิด ก่อนจะตะคอกสั่งเสียงดังลั่น เจอคนไข้ดื้อมาร้อยต่อร้อยก็ไม่เคยคณนามือ แต่กลับต้องมาเสียการปกครองเพราะผู้หญิงคนเดียวที่ทำเอาอารมณ์ของเขาขึ้นลงอย่างคนวัยทอง แอนดริวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วปล่อยมันออกมา พยายามจะไม่พุ่งเข้าไปบีบคอสวยๆ ให้แหลกคามือ

“ฮืออออ”

เสียงร้องไห้ดังขึ้นหนักกว่าเดิม ก่อนที่คนเข้ามาใหม่จะเริ่มแปลกใจกับสถานการณ์ที่เงียบงันผิดปกติ แล้วจึงสังเกตเห็นต้นตอของปัญหาทั้งหมด ร่างเพรียวบางสมส่วนตามวัยของลอร่า มารดาผู้ให้กำเนิดเหล่าลูกชายทั้งห้าคนของตระกูลดอว์สันเดินเข้ามาดูเหตุการณ์กับน้องชายคนสุดท้องอย่างวัลดัส เจ้าของเหมืองแร่ และธุรกิจอื่นๆ ที่เจ้าตัวชอบทำแก้เซ็งยามที่ถูกนักข่าวตามล่าสัมภาษณ์ชีวิตส่วนตัวของเขา

“ตายแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้น แม่หนูเป็นอะไรหรือเปล่า แอนดริวทำอะไรน้อง!”

ลอร่าเดินเข้าไปประคองอวัสดาที่นั่งร้องห่มร้องไห้อยู่บนพื้นให้ลุกขึ้นมา เหมือนมีสายใยเชื่อมเข้าหากัน เพราะเมื่อเธอเห็นหน้าของเด็กคนนี้แล้วความรู้สึกเอ็นดูเหมือนลูกก็เกิดขึ้นทันที เช่นเดียวกับอวัสดาที่เห็นผู้หญิงตรงหน้า ความอบอุ่นเหมือนแม่ที่ห่วงใยบุตรที่เธอนั้นตามหามาตลอดก็ทำให้หญิงสาวโผเข้ากอดพลางร้องห่มร้องไห้ไม่หยุด

แอนดริวมองหน้ามารดาที่จ้องมองเขาเหมือนเป็นผู้ร้ายฆ่าคนตาย ก่อนจะหันไปจ้องน้องชายตัวดีที่กำลังกลั้นหัวเราะเขาอยู่ สายตาเขม็งที่ส่งมาจากผู้เป็นพี่ชายไม่ได้ทำให้วัลดัสเกรงกลัวเลย ชายหนุ่มยักไหล่เบาๆ แล้วสะกิดให้พยาบาลที่ยืนมองเหตุการณ์จนตาค้างรู้สึกตัวและประกาศว่าเหตุการณ์นี้เป็นเพียงการซ้อมเท่านั้น

ลอร่ายกมือขึ้นลูบศีรษะของอวัสดาที่ยังร้องไห้ และพูดจาไม่ได้ศัพท์อยู่กับอกของเธอ สายตาจ้องเขม็งไปมองหน้าเจ้าลูกชายตัวดีอย่างตำหนิ เดือนนี้เป็นคนที่เท่าไหร่แล้ว ที่ลูกชายของเธอไล่ออกและทำให้ร้องไห้เสียใจแบบนี้ ประเดี๋ยวจะไม่มีใครกล้าเข้าใกล้หรอก แล้วเธอก็จะอดอุ้มหลานกันพอดี และครั้งนี้เธอจะไม่ยอมให้ลูกชายทำตามอำเภอใจอีกแล้ว


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha