คุณหมอรักร้าย

โดย: วีนัส ละอองดาว/ยติยา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 My Doctor แอนดริว ดอว์สัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

แอนดริวมองหน้ามารดาสลับกับหน้าสาวน้อยที่กำลังร้องห่มร้องไห้อยู่กับอกของลอร่าอย่างหนักใจ ยิ่งลอร่ามาเห็นเข้าแบบนี้ และดูจากท่าทางมึนตึงของท่าน ความวุ่นวายคงได้บังเกิดในโรงพยาบาลของเขาแน่ แอนดริวอยากหนีไปจากตรงนี้ หรือใช้เงินไล่ผู้หญิงเจ้าน้ำตาคนนั้นออกไปซะ

ตอนนี้เขาถูกลอร่าลากมาคุยในห้องทำงานส่วนตัวของเขาที่น้อยคนนักจะได้เข้ามาข้างในนี้ ร่างกายสูงใหญ่นั่งตรงหน้าลอร่ากับอวัสดา ที่ตอนนี้นั่งสะอื้นเล็กน้อยแต่ก็ยังมีคราบน้ำตาอยู่ตามแก้มแดงๆ ของเจ้าหล่อน ดวงตาคมจ้องเขม็งไปยังหญิงสาวที่นั่งก้มหน้าหลบสายตาไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมารับรู้ว่าตัวเองนั้นเป็นต้นเหตุทำให้แม่ลูกทะเลาะกัน ชั่วครู่ก่อนจะหันไปมองหน้ามารดาที่ส่งสายตากล่าวหามาให้เขาเช่นกัน ก่อนจะถอนหายใจหนักๆ ออกมาแล้วพูดติดตลก

“เธอไม่ใช่น้องสาวของผม หรือว่ามัมแอบมีน้อง”

“ไม่ต้องมาพูดจาติดตลก บอกมัมมามันเกิดอะไรขึ้น”

ลอร่าเอ็ดลูกชายที่พูดจาเลี่ยงคำถามของเธอ แล้วเค้นเอาความจริงจากปากลูกชายตัวดีที่จ้องเด็กสาวข้างกายเธอราวกับจะบีบคอให้ตายไปข้างหนึ่ง เพราะเธอรู้ดีว่าต่อให้ลูกๆ ของเธอนิสัยร้ายกาจ และเย็นชามากแค่ไหน แต่ก็มีความตรงไปตรงมาเสมอ แถมผู้ชายตระกูลนี้ยังมั่นคงต่อความรักมากอีกด้วย

“รายงานที่เธอทำมันผิดพลาดไปหมด แล้วลูกค้าก็คอมเพลนมาเกือบสิบคน มัมจะให้ผมนั่งเป็นทองไม่รู้ร้อนเหรอครับ”

เมื่อเข้าตาจนเขาจำต้องบอกเหตุผลที่ไล่อวัสดาออกจากโรงพยาบาล เพราะเมื่อวานเกิดเหตุรถชนประสานงากัน และเป็นหน้าที่เธอต้องคอยจัดแพทย์พยาบาลเพื่อเตรียมการรักษา แต่นี่มันกลับกลายเป็นว่าเธอจัดสลับมั่วไปหมด ไม่รู้ว่าตอนสอบเข้ามาทำงานที่นี่ใช้อะไรสอบกันแน่ ถึงได้ผ่านข้อสอบโหดพวกนั้นมาได้

แอนดริวมองหน้าอวัสดาอย่างโมโหเพราะเธอทำให้เขาต้องถูกลอร่าต่อว่า แถมเจ้าน้องชายตัวดียังนั่งส่งยิ้มขบขันมาให้อีก ทีใครทีมันเถอะวัลดัส

“แต่ลูกก็ไม่ควรไล่เธอออก” ลอร่าหันไปมองคนข้างกายที่เริ่มมีเสียงสะอื้นไห้

“แล้วมัมจะให้ผมเลื่อนตำแหน่งให้เธอหรือครับ”

เมื่อเห็นมารดาของตนออกโรงปกป้องอวัสดาอย่างหนัก แอนดริวก็ยิ่งเดือดดาลมากขึ้นกว่าเดิม พานทำให้เขาพูดจาเสียงดังมากขึ้น และนั่นทำให้อวัสดาที่นิ่งเงียบไปเริ่มส่งเสียงสะอื้นเบาๆ พร้อมน้ำตาใสๆ หยดแหมะลงตรงมือเล็กที่กำกระโปรงสีขาวเอาไว้แน่น

“แพรยอมทำทุกอย่าง ขอแค่อย่าไล่แพรออกเลยนะคะ ฮือออ”

อยู่ๆ คนที่นั่งเงียบมาตลอดก็พูดขึ้นพร้อมเงยหน้าทั้งน้ำตา อ้อนวอนขอในสิ่งที่มีเปอร์เซ็นต์สำเร็จน้อยมากที่สุด แต่เพื่อความหวังแล้วเธอจะไม่ขอยอมแพ้หากเธอยังไม่ได้ลองอ้อนวอนขอ เพราะต่อให้ผลลัพธ์ที่ออกมามันจะเป็นศูนย์ก็ถือว่าเธอได้ลองแล้ว ดีกว่ามานั่งเสียใจภายหลัง

เสียงหวานปนสะอื้นไห้ พร้อมกับใบหน้าน้ำตาเจิ่งนองเงยขึ้นมองหน้าบุรุษที่ตีหน้าเข้ม ทำท่าทางขยะแขยงเธอยิ่งกว่าไส้เดือน น้ำเสียงเบาหวิวที่เปล่งออกมาจากเรียวปากอิ่ม จนคนฟังยังต้องรู้สึกผิดตาม นางฟ้าในชุดขาวกำลังถูกซาตานหน้าหล่อทำให้น้ำตาร่วง

น้ำตาของผู้หญิงไม่เคยมีความหมายสำหรับเขา มันไม่เคยใช้ได้ผลเพราะเขามีปราการที่เข้มแข็งคอยป้องกันความอ่อนแอที่ผู้หญิงแสร้งทำขึ้นเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่ว่ากับผู้หญิงคนนี้ มันแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าหล่อสะบัดแรงๆ ขับไล่ความคิดที่ว่า เขากำลังหวั่นไหวกับน้ำตาของอวัสดาออกจากหัว แต่การกระทำของเขานั้นเหมือนปฏิเสธคำขอจากอวัสดาจนอีกฝ่ายปล่อยโฮออกมาหนักกว่าเดิม

“เมื่อกี้ลูกพูดเองนะว่าจะเลื่อนตำแหน่งให้น้อง” ลอร่าที่ทนเห็นหญิงสาวข้างกายนั่งร้องไห้ไม่ได้ จึงพูดออกมา

“เธอไม่ใช่น้องครับมัม และจะไม่มีการเลื่อนตำแหน่งใดๆ ทั้งสิ้น”

เมื่อเห็นความเจ้าเล่ห์ที่พวกเขานั้นได้รับมาจากมารดาในแววตาของลอร่า แอนดริวต้องปฏิเสธเสียงเรียบเฉยพยายามจะไม่ใส่ใจกับคนเจ้าน้ำตาที่นั่งร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรอยู่ข้างๆ ลอร่า เชื้อเจ้าเล่ห์มักจะไม่ทิ้งแถว แต่คนเป็นพ่อแม่มักจะเหนือชั้นกว่าเพราะอาบน้ำร้อนมาก่อน

ลอร่าสบสายตาของแอนดริวแล้วเค้นเอาความซื่อสัตย์ ผู้ชายตระกูลดอว์สันหากได้พูดออกมาแล้วก็ถือว่านั่นเป็นคำสัตย์ปฏิญาณว่าจะต้องทำให้ได้ หากทำไม่ได้อย่าพูดให้อายปากตัวเอง แอนดริวรู้ดีว่าคำมั่นสัญญาที่พูดออกไปแล้วมันหวนกลับไม่ได้

“แอนดริว!”

“โอเคครับ ผมยอมให้มัมเลื่อนตำแหน่งให้เธอเลย ขอแค่อย่างเดียวครับ อย่าเอาเธอมาอยู่ใกล้ตัวผมพอ ผมรำคาญ” เมื่อเข้าตาจนก็ต้องตกปากรับคำกับมารดา ว่าจะยอมเลื่อนขั้นให้อวัสดา แต่ยังไม่วายทิ้งระเบิดตูมใหญ่ให้สาวน้อยต้องปวดใจเล่น

อวัสดาไม่รู้จะขอบคุณหรือเสียใจดีที่ตนเองนั้นยังไม่ได้ถูกไล่ออกจากงาน แต่คำพูดเหน็บแนมตอนท้ายนั้นทำให้คนต่ำต้อยด้อยค่าในสายตาของคนตัวโตต้องสะอื้นฮัก เธอรู้ตัวดีว่าไม่ได้มีค่ามีความหมายมากมายอะไร และที่ยอมให้เธอทำงานต่อคงเป็นเพราะลอร่าเท่านั้น แค่คิดหัวใจของเธอก็เจ็บร้าว

ลอร่าซ่อนรอยยิ้มเอาไว้กับอก เมื่อลูกชายของนางปากร้ายแถมยังพูดจาเจ็บๆ แบบนี้คงต้องให้สาวน้อยเจ้าน้ำตาเข้ากำราบให้สิ้นลาย จะได้ไม่ต้องมาดูถูกศักดิ์ศรีของผู้หญิงแบบนี้ ว่าแล้วความคิดดีๆ ก็ผุดขึ้นมาในสมอง เธอรู้แล้วตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดของอวัสดาคือตำแหน่งอะไร

“ขอบคุณค่ะ ที่ให้แพรทำงานที่นี่ต่อ” หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้แอนดริวและลอร่าก่อนจะพยายามปาดน้ำตาของตัวเองทิ้ง

“อืม แล้วก็เลิกร้องไห้ซะที ผมไม่ชอบ”

แอนดริวถอนหายใจหนักๆ แล้วหันหน้าไปมองทางอื่นที่ไม่มีอวัสดาในสายตา

เขาเป็นบ้าอะไรทำไมต้องรู้สึกผิดแบบนี้ด้วย ให้ตายสิผู้หญิงคนนี้คือตัวอันตราย!

แอนดริวกัดฟันแน่น จนผู้เป็นน้องชายที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดสังเกตเห็นอาการที่ผิดแปลกไปจากเดิมของพี่ชายตนเอง รอยยิ้มสนุกประดับอยู่มุมปากของวัลดัส และลอร่าก็เช่นเดียวกัน

เหลือเพียงหนึ่งสาวที่นั่งก้มหน้าไม่กล้าสบสายตากับใครที่อยู่ในห้อง แม้จะเจ็บช้ำกับคำพูดแรงๆ ของแอนดริว แต่มันก็ทำให้เธอยังได้อยู่ทำงานในโรงพยาบาลนี้ต่อ

พ่อขา แม่ขา หนูจะตั้งใจทำงานเพื่อช่วยคนอื่นค่ะ

แอนดริวมองร่างบางที่นั่งสั่นเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยของชั่วโมงนี้

 

ลอร่าพาอวัสดาเดินออกมาจากห้องทำงานของแอนดริว และทิ้งให้สองพี่น้องนั่งคุยกันอยู่ข้างในนั้น ฝ่ามืออบอุ่น กับรอยยิ้มยินดีจากใจจริงของลอร่าทำให้อวัสดารู้สึกซาบซึ้งใจ ความรู้สึกห่วงใยที่สื่อออกมาทำให้หญิงสาวรับรู้ได้ อวัสดายกมือขึ้นไหว้ขอบพระคุณลอร่าที่ช่วยเธอให้ได้ทำงานที่นี่ต่อไป

“แพรขอบคุณท่านมากนะคะ ที่ช่วยเหลือแพรไว้”

“ไม่หรอกจ้ะ เพราะลูกชายมัมต่างหากที่ตาต่ำ”

ลอร่าจับมือที่พนมไหว้เบาๆ นึกแล้วอวัสดาก็คล้ายกับสะใภ้ใหญ่ของเธอ ทั้งกิริยา มารยาท และความอ่อนหวานที่แสดงออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ หากสามีนางเห็นก็คงต้องชอบ ผิดกับลูกชายตัวดีที่ตั้งท่ารังเกียจอวัสดาเสียยกใหญ่ แต่โบราณท่านว่า เกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น

อวัสดาเงยหน้าขึ้นมองลอร่าอย่างสงสัยกับคำพูดของอีกฝ่าย และคิดเอาเองว่าคงฟังผิด หรืออาจเป็นลอร่าที่พูดผิด แต่เมื่อตอนนี้เธอไม่โดนไล่ออกแล้ว แต่ว่า...เธอจะอยู่ในตำแหน่งอะไรกันล่ะ เพราะว่าแอนดริวให้ลอร่าเลื่อนตำแหน่งเธอขึ้น

“ต่อไปหนูจะทำงานให้รอบคอบมากกว่านี้ค่ะ”

ใช่ ต่อไปเธอจะต้องรอบคอบมากกว่านี้ เพราะเหตุการณ์ในครั้งนี้เธอทำตามคำสั่งจากหัวหน้าแผนกของเธออีกทีเรื่องการจัดการแพทย์กับการรักษาผู้ป่วย และความผิดพลาดครั้งนี้ทำให้เธอเกือบต้องถูกไล่ออกจากงานที่เธอรัก อวัสดาย้อนคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อน แต่เธอก็ไม่อยากกล่าวโทษใคร หากมันจะสิ้นสุดที่เธอก็ดีแล้ว

“มัมจะให้... หนูแพรใช่ไหมจ๊ะ”

ลอร่าพูดออกมาอย่างอ่อนโยน ภายใต้ดวงตาสุกสกาวใสคู่นี้ นางรับรู้ถึงความทุกข์ใจ และเสียใจอย่างมาก และการที่เธอเลือกอาชีพพยาบาลและไม่ยอมให้ตัวเองถูกไล่ออกแบบนี้คงมีเหตุผลส่วนตัวที่เจ้าตัวพยายามปิดบังไม่ให้ใครได้รู้ ลอร่ารู้สึกเห็นใจอวัสดาตั้งแต่แรกเจอ จนอยากได้มาเป็นลูกสาวจึงได้แทนตัวเองว่า มัม เหมือนที่ลูกชายกับลูกสะใภ้เรียกนาง

“ค่ะ”

“มัมจะเลื่อนตำแหน่งให้เป็นผู้ช่วยของผู้อำนวยการโรงพยาบาลนี้ หนูแพรคิดว่าดีไหมจ๊ะ”

ลอร่าพูดตามความตั้งใจเดิมที่จะให้อวัสดาเข้าไปรับตำแหน่งผู้ช่วยแอนดริว กำราบความปากร้าย ของลูกชายตัวดี เพราะดูท่าว่า น้ำตาของสาวน้อยตรงหน้านี้จะทำให้ลูกชายของนางประสาทเสียได้มากเลยทีเดียว แต่ทว่าคนตรงหน้าเธอนี่สิ ทันทีที่ลอร่าพูดจบ ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างเท่าไข่ห่าน

อวัสดายืนนิ่งคล้ายกับพื้นดินกำลังจะสูบเธอลงแต่ผืนฟ้ากลับดึงเธอขึ้น มึนงงกับตำแหน่งใหม่ที่ได้รับ หากเธอเดาไม่ผิด ผู้อำนวยการโรงพยาบาลนี้คงเป็น แอนดริว ดอว์สัน ถ้าหากใช่ ชีวิตของเธอไม่แขวนไว้บนเส้นด้ายหรอกหรือ

“แพรว่าคงไม่เหมาะค่ะ”

แม้ว่าอยากปฏิเสธไปเลยแต่ทว่าความเกรงใจของเธอนั้นมีมากกว่า อวัสดาจึงได้แต่ตอบออกไปเสียงเบาหวิว ทั้งยังเกรงว่าอีกฝ่ายจะโกรธที่เธอไม่เห็นด้วยกับความคิดที่จะให้เธอเข้าไปวุ่นวายกับแอนดริว แค่วันนี้เธออยู่ในหน้าที่ที่ไม่ได้ติดต่อสื่อสารกับชายหนุ่มเธอยังสร้างเรื่องเอาไว้มากแถมยังโดนดุสารพัด และโดนไล่ออกอีก ขืนให้เธอไปอยู่ใกล้เขามากกว่านี้คงโดนจับฆ่าตายแน่

“ทำไมล่ะจ๊ะ หรือหนูแพรกลัวลูกชายมัมรังแก”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha