คุณหมอรักร้าย

โดย: วีนัส ละอองดาว/ยติยา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : ตอนที่ 2 Assistant crybany ผู้ช่วย(จอม)ขี้แง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

อวัสดาส่งยิ้มแห้งๆ ให้ลอร่า เมื่อแอบคิดถึงแอนดริวผู้ชายปากร้ายที่ต่อว่าเธอเสร็จก็ไล่เธอออกทันที แถมเขายังตั้งท่ารังเกียจเธอแบบนั้น แค่คิดหัวใจดวงน้อยก็กระตุกวูบเจ็บแปลบอย่างไม่มีสาเหตุ

“แพรก็หวังว่ามันจะผ่านไปด้วยดีค่ะ”

เมื่อเห็นความสุขที่กระจายอยู่บนหน้าของลอร่า เธอก็ยิ้มยินดีตามด้วย แต่ก็ยังพูดให้กำลังใจตัวเองเบาๆ ยิ่งนึกถึงหน้าของแอนดริว เธอก็นึกอยากร้องไห้ขึ้นมาเสียดื้อๆ ไหนจะคำพูดจาร้ายๆ นั่นอีก ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะรู้หรือเปล่าว่าวันพรุ่งนี้เธอจะไปเป็นผู้ช่วยของเขา แค่นึกถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นแล้วหญิงสาวก็ต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ

“มันต้องดีสิจ๊ะ ต้องดีมากๆ แน่ มัมเชื่อว่าคนน่ารัก อ่อนหวานอย่างหนูแพรต้องกำราบลูกชายมัมได้อยู่หมัดแน่นอน”

“ค่ะ ต้องดีค่ะ”

ลอร่ายิ้มยินดีเมื่อจับให้คู่หนุ่มปากร้ายแต่ใจดีอย่างแอนดริวลูกชายของนางกับสาวขี้แงอย่างอวัสดามาเป็นคู่แพทย์กับพยาบาลกัน หวังว่าโรงพยาบาลของคนบ้างานจะมีเรื่องสนุกเกิดขึ้นและคงมีสีชมพูขึ้นมาในหัวใจของลูกชายนางบ้าง โอ๊ย แค่คิดก็มีความสุขแล้ว ต่อไปคงต้องรอผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นเท่านั้น

สองสาวมีความสุขที่ต่างกันเพราะคนหนึ่งนั้นกำลังดีใจที่จะได้คนปราบลูกชายตัวเอง แต่อีกคนหนึ่งกำลังมีความสุขปนขม ชีวิตสงบสุขของเธอจะป่นปี้แค่ไหนกันหนอ อวัสดาส่งยิ้มแห้งให้ลอร่าก่อนที่ทั้งสองจะพูดคุยกันอีกเล็กน้อยและทำสัญญาตกลงค่าจ้างกันเสร็จเรียบร้อย ลอร่าก็ขอตัวกลับบ้าน

อวัสดาเดินกลับเข้าบ้านพร้อมกับเจนิกที่เดินถือจานผลไม้ออกมาจากห้องครัว แต่เมื่อเห็นหน้าหลานสาวของนางทิ้งตัวลงบนโซฟาแรงๆ พร้อมกับถอนหายใจหนักๆ ก็รีบวางจานผลไม้ในมือลงบนโต๊ะ แล้วเดินไปนั่งข้างๆ อวัสดา เมื่อหลานสาวเห็นว่าใครนั่งลงก็โผเข้ากอดรัดเงียบๆ

“เป็นอะไรหรือเปล่า หือ”

“แพรได้เลื่อนตำแหน่งค่ะ”

อวัสดาถอยออกห่างจากอ้อมแขนของเจนิกและบอกไปตามจริง แต่ไม่หมดเพราะเธอเองก็ไม่อยากให้ผู้เป็นน้าต้องเป็นกังวลเรื่องของตัวเอง

เจนิกดีใจแทนอวัสดาเมื่อรู้ว่าหลานของเธอกำลังจะได้เลื่อนตำแหน่ง มิน่า วันนี้ลอร่าถึงมาบ้านของเธอและไม่แปลกใจที่จะรู้จักทางมาบ้าน เพราะตระกูลของดอว์สันยิ่งใหญ่ และมีอำนาจมากแบบนั้นจะหาบ้านใครสักหลังคงไม่ยากเกินความสามารถแน่นอน

“แล้วเราไม่ดีใจเหรอ จะได้เลื่อนตำแหน่งเชียวนะ”

“ดีใจค่ะ”

ถ้าไม่ได้เป็นผู้ช่วยเขานะคะ อวัสดาคิดในใจไม่กล้าบอกผู้เป็นน้าก่อนจะซบหน้าลงตามเดิม

เจนิกมองการกระทำของอวัสดาอย่างสงสัยเพราะทุกครั้งที่อวัสดามีเรื่องไม่สบายใจ มักจะกอดเธอแบบนี้ตลอดจนทำให้รู้ว่าตอนนี้หลานสาวของนางกำลังมีเรื่องกลุ้มใจอยู่

อวัสดาหลับตาทิ้งความคิดทุกอย่างออกจากสมองก่อนจะต้อนรับความรู้ใหม่ที่ลอร่าได้บอกเอาไว้เกี่ยวกับรายละเอียดทุกอย่างของแอนดริว เพื่อไม่ให้เธอโดนฆ่าตายเสียก่อนที่จะทำงานให้ไวท์สำเร็จ เธอจะต้องเข้มแข็งและรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับแอนดริวทั้งหมด เพื่อชีวิตที่อยู่รอด!

“ดีใจแล้วทำไมไม่ยิ้ม”

“แล้วพี่ไวท์ไปไหนคะ”

อวัสดาหลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถามของเจนิก แล้วหันไปถามหาไวท์แทน เพราะตั้งแต่เธอตื่นนอนขึ้นมาก็ไม่เห็นร่างของไวท์แล้ว หากจะออกไปข้างนอกก็ไม่น่าใช่ เจนิกรู้ว่าหลานสาวของนางกำลังเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ

“กลับไปทำงานแล้วแหละ คงไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว เมื่อคืนไม่ได้ลาหนูแพรด้วยเห็นว่าเราเข้านอนไว”

เมื่อคืนไวท์เข้ามาลานางก่อนออกจากบ้านไปในตอนรุ่งเช้า แต่ไม่ได้เข้าไปหาอวัสดาเพราะเห็นว่าหญิงสาวเข้านอนไปก่อนแล้ว

แต่แท้ที่จริงเธอนอนไม่หลับทั้งคืนเลยต่างหาก เพราะมัวคิดสับสนเรื่องของแอนดริวและคำขอร้องของไวท์ที่จะให้เธอผิดจรรยาบรรณพยาบาล ล้วงความลับของคนไข้ในโรงพยาบาล

“ค่ะ”

อวัสดารับคำเงียบๆ ไม่แปลกใจที่ไวท์จะถูกเรียกตัวกลับกะทันหัน เพราะเกือบทุกครั้งที่ชายหนุ่มกลับมาบ้าน มักจะมีสายโทร. เรียกเขาให้กลับไปทำงาน ส่วนงานที่ทำไวท์ก็ไม่เคยบอกใครเพราะกลัวคนในครอบครัวจะเป็นอันตราย

ปากถามหาไวท์อยู่แต่สมองเธอกลับคิดถึงหน้าใครอีกคน ก่อนที่ศีรษะเล็กจะส่ายไปมาเร็วๆ จนเส้นผมเงางามสีดำขลับสะบัดไปตามแรง อวัสดาถอยห่างจากอ้อมแขนของเจนิก

“แพรขอตัวไปหาอะไรทานก่อนนะคะ หิวมากเลย”

“จ้ะ”

เจนิกยิ้มขำกับท่าทางลูบท้องของอวัสดา เมื่อได้รับคำตอบจากเจนิกเรียบร้อยแล้วอวัสดาก็ลุกขึ้นไปหาของกินที่ห้องครัว พร้อมกับสายตาของคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานานอย่างเจนิกมองตามท่าทีที่แปลกไปจากเดิมของหลานสาวตั้งแต่เมื่อวานและวันนี้ที่มีลอร่ามาหาถึงบ้าน

 

คฤหาสน์ดอว์สัน

พายุที่ตั้งท่าจะกระหน่ำพัดไปทั่วทุกพื้นที่มีสองลูกเล็กกับใหญ่ เมื่อลอร่าโทร. เรียกให้แอนดริวกลับบ้าน เพื่อมาคุยเรื่องตำแหน่งงานใหม่ของพยาบาลที่เขาไล่ออกเมื่อวานแต่ไม่สำเร็จ

ร่างกายสูงใหญ่ยืนประจันหน้ากับผู้เป็นมารดา นัยน์ตาเย็นยะเยือกของเขาสู้สายตาคมดุจพญาเหยี่ยวของลอร่าไม่ได้เลย นางรู้ดีว่านิสัยของพวกลูกชายเป็นอย่างไร ไม่กล้าขัดคำสั่งของนางแน่นอน แอนดริวหันไปมองหน้าพี่ชายตัวเองอย่างวิลเลียมที่กำลังอุ้มลูกน้อยพร้อมอ้อนภรรยา ทำท่าทางคล้ายแมวอย่างขอความช่วยเหลือ แต่อีกฝ่ายกลับหอมแก้มของเมียโชว์เฉย จนเขาต้องหันไปทางผู้เป็นพ่อแทน

“ไม่ต้องมองหาให้ใครช่วยเลย พรุ่งนี้ลูกต้องทำงานกับหนูแพร”

ลอร่าพูดชัดเจนทุกถ้อยคำ ไม่ยอมลงให้ลูกชายที่ตั้งท่ารังเกียจอีกฝ่ายยิ่งกว่าไส้เดือนไม่ให้เข้าใกล้ แต่เหมือนความต้องการของเธอมันตรงข้ามกับลูกชาย เพราะยิ่งแอนดริวมีท่าทีเกลียดอีกฝ่ายมากเท่าไหร่ เธอจะทำให้อวัสดาเข้าใกล้แอนดริวมากเท่านั้น

เรามาลองดูกันว่าความเกลียดที่ตั้งท่าตั้งแต่ต้นจะลงเอยแบบไหน ลอร่าคิดอย่างสนุกพร้อมกับสายตาของผู้เป็นสามีที่มองเธออยู่ และดูออกว่าภรรยาของเขานับวันจะเจ้าแผนการมากขึ้น ผิดกับชายที่ยังทำหน้าบอกบุญไม่รับ แม่เสือก็ต้องเก่งกว่าลูกเสือสินะ

คำพูดของลอร่าถือว่าเด็ดขาดเพราะขนาดสามีของนางยังไม่กล้าขัดความคิดเห็นนั้น แอนดริวทำหน้าไม่สบอารมณ์แต่ก็ขัดวาจาศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ แต่เขาก็อยากลองเสี่ยงขอลอร่าดูสักหน เผื่อมีหวังแม้จะน้อยนิดมาก และมันก็เป็นไปตามที่คาดการณ์เอาไว้เสียด้วยสิ

แอนดริวไม่เข้าใจเลยว่าทำไมลอร่าต้องจำเพาะเจาะจงให้อวัสดามารับตำแหน่งผู้ช่วยของเขาด้วย ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงขี้แงแบบอวัสดา เพราะมันน่าเบื่อ ต้องคอยพะเน้าพะนอเอาใจ ต้องให้เจ้าหล่อนมาออดอ้อน ยิ่งคิดก็ยิ่งน่ารำคาญชะมัด

“ให้เธอไปอยู่แผนกอื่นที่ไม่ใช่ผู้ช่วยของผมสิครับมัม”

“ไม่ได้ มัมคุยกับน้องไว้แล้ว” ลอร่าเองก็ไม่เข้าใจเช่นเดียวกันว่าทำไมลูกชายของเธอต้องตั้งท่ารังเกียจอวัสดาแบบนั้นด้วย หากจะเป็นแค่ไม่ชอบคนขี้แงก็คงไม่เป็นเอามากแบบนี้แน่

“งั้นถ้าผมไปคุยแล้วได้ มัมก็จะยอมใช่ไหมครับ”

ความฉลาดเป็นกรดของผู้ชายในตระกูลดอว์สันมีเท่าเทียมกันเสมอ เมื่อลอร่าเปิดช่องว่างให้แอนดริวเข้าถาม หากเขาต่อรองกับอวัสดาด้วยเงินสักก้อนเอาแบบที่ใช้ชาตินี้ก็ไม่หมด เธอคงยอมลาออกแต่โดยดี เพราะไม่ว่าอย่างไรผู้หญิงในสายตาของเขาก็หิวเงินไม่ต่างกันทุกคน ยกเว้นพี่สะใภ้กับแม่ของเขา แอนดริวปิดกั้นตัวเองจากผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาทอดสะพานให้ เพื่อหวังสมบัติ และความรวยของเขาเท่านั้น

“ไม่ มัมถือว่ามัมพูดชัดเจนแล้ว พรุ่งนี้ลูกต้องดูแลน้องให้ดีๆ อย่าให้เกิดเรื่อง เข้าใจ?

“แต่ผมมีข้อแม้ ถ้าเธอทำงานได้ถึงสามเดือนผมจะไม่ไล่เธอออก มัมโอเคไหมครับ”

ลอร่าหรี่ตามองหน้าลูกชายของนางก่อน คนที่เลี้ยงดูแลมากับมือตั้งแต่เด็กจนโตมีหรือนางจะไม่รู้ว่าแอนดริวมีแผนการอะไรไว้ในใจ แต่ทั้งนี้เธอก็ต้องฝากความหวังเอาไว้กับอวัสดาแล้วหวังว่าหญิงสาวจะทนได้สามเดือน

“แล้วถ้าน้องผ่านล่ะ”

“ผมยอมให้เธอทำงานเป็นผู้ช่วยตลอดชีวิตเลยครับ” แอนดริวนิ่งไปชั่วอึดใจก่อนจะหาข้อต่อรองที่ลอร่าต้องยอมทำตามที่เขาพูดไป เพราะได้น้อยกว่านี้มารดาของเขาคงไม่ยอมง่ายๆ

“ลูกรู้ใช่ไหม ตระกูลของเราถือคำพูดเป็นคำสัญญาที่ต้องทำให้ได้”

“ครับ”

ลอร่าพูดขึ้นพร้อมกับกดเครื่องบันทึกเสียงที่กำลังเล่นอยู่ออกมาให้ลูกชายที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าและทุกคนได้ฟัง วิลเลียมกับไบรอันพากันส่ายหน้าให้กับความเจ้าเล่ห์ที่มีชั้นเชิงเหนือกว่าของลอร่า ก็เพราะว่าแอนดริวนั้นได้ชื่อว่าเจ้าแผนการแต่กลับสู้เล่ห์เหลี่ยมของลอร่าไม่ได้เลย แทบไม่ติดด้วยซ้ำ

“เพราะฉะนั้นถ้าน้องทำงานครบ สามเดือนเมื่อไหร่ ลูกห้ามรังแกน้องและให้น้องอยู่เป็นผู้ช่วยตลอดชีวิตด้วยตกลงไหม?

“ได้ครับ ก็แค่ทำให้เธออยู่ไม่ครบสามเดือน”

แอนดริวพูดท่าทางสบายใจแล้วเดินกลับไปนั่งเล่นกับลูกของวิลเลียมที่นับวันจะน่ารักน่าฟัดมากขึ้น หน้าจิ้มลิ้ม แก้มขาวชมพู ผิวนิ่มของเด็กแรกเกิด รอยยิ้มบริสุทธิ์ที่ส่งยิ้มมาให้ เล่นเอาคุณอาอย่างเขาต้องเผลอยิ้มตาม หากเขามีลูกจะหน้าตาแบบไหน

แอนดริวคิดถึงเด็กตัวน้อยๆ จินตนาการนึกถึงลูกของเขากับใครสักคน อยู่ๆ ภาพของอวัสดาก็ลอยเข้ามาในหัวแทน ชายหนุ่มรีบสะบัดหน้าทิ้งเร็วๆ พยายามลบภาพของอวัสดาออกจากหัว

“มัมจะคอยดู ไอ้ที่ปากบอกว่าเกลียดแบบนี้จะกลืนน้ำลายตัวเองไหม”

“ไม่มีทางเกิดขึ้นกับผมแน่นอนครับ”

ก่อนที่จะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น เขาจะต้องหาทางพาเธอออกไปจากวงโคจรของชีวิตให้ได้เสียก่อน แอนดริวนั่งคุยด้วยสักพักก่อนจะขอตัวกลับไปเคลียร์งานที่ยังคั่งค้างอยู่ที่โรงพยาบาลและหาวิธีทำให้อวัสดาทนอยู่ทำงานเป็นผู้ช่วยเขาได้ไม่ถึงสามเดือน!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha