กลรักพันธนาการใจ (ซีรีส์ รักพันธนาการ) มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 15 : 5 (3/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                ร่างเล็กของของหนูบัวสวมเพียงผ้าชิ้นเล็กๆ สีเหลืองมะนาวเพียงสองชิ้นปิดบังเพียงของสงวนสัญลักษณ์แห่งสตรีเพศเท่านั้น หญิงสาวกำลังหัวร่อต่อกระซิกกับชายหนุ่มเลขาคู่ใจเพื่อนร่วมงานของเธอ ทั้งสองคนวักน้ำกระหน่ำสาดใส่กันอย่างไม่ยอมลดละ แล้วอยู่ดีๆ หญิงสาวเจ้าของผิวสีน้ำผึ่งก็กระโจนขี่หลังของชายหนุ่มหน้าตี๋ และเขาก็แกล้งหงายหลังทิ้งร่างเล็กของเธอลงน้ำทะเล

                “เขาเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่มีอะไรหรอกน่า” มีนาบ่นกับตัวเองแต่ก็ไม่วายกำหมัดเอาไว้เสียแน่นจนข้อนิ้วขาว แถมเขากำลังพยายามผ่อนลมหายใจเพื่อระงับโทสะที่กำลังตีขึ้นหน้าเป็นระยะๆ ขณะที่เดินเข้าไปหาคนทั้งสองอย่างช้าๆ

                “อ้าว! คุณมีนามาเล่นน้ำด้วยกันไหมครับ ผมกับบีกำลังสนุกเลย” นาธานที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ร้องชวนชายหนุ่มที่มาใหม่ให้ลงมาเล่นน้ำทะเลด้วยกัน แล้วหันไปอุ้มร่างของเพื่อนสาวตัวเล็กที่เขาเพิ่งจัดการปล่อยเธอลงน้ำไปขึ้นมาแนบไว้กับอก แล้วทำท่าจะโยนเธอกลับลงทะเลอีกรอบ

     แต่นันท์นลินที่สำลักน้ำทะเลจนแสบหูแสบตาไปหมดกลับคว้าลำคอขาวผ่องของนาธานเอาไว้แน่นเพราะไม่อยากจะหล่นลงไปกินน้ำเค็มนั้นอีก ภาพที่มีนาเห็นจึงกลายเป็นว่าทั้งสองคนกำลังกอดกันอยู่กลางผืนน้ำทะเลสดใส เหมือนคู่รักที่มาซ้อมฮันนิมูนเสียไม่มี

หนูบัวเพิ่งรู้ตัวว่าชายผู้เป็นอดีตคนรักยืนทำตาเขียวอยู่ริมหาดเธอจึงโน้มคอนาธานลงมาเพื่อบอกให้เขายอมปล่อยเธอลง นาธานทำตามอย่างว่าง่ายเนื่องจากเห็นว่าแผนขั้นแรกที่วางไว้กำลังจะสัมฤทธิ์ผล แต่ถึงกระนั้นคนที่ยืนหน้าคว่ำอยู่บนผืนทรายก็จินตนาการเตลิดไปเสียไกลว่าคนทั้งคู่กำลังกอดรัดเพื่อแสดงความรักต่อกัน

“สวัสดีค่ะคุณมีนา” นันท์นลินกลั้นใจทักระหว่างที่ต้องเดินผ่านหน้าชายหนุ่ม เธอไม่ได้เอาเสื้อคลุมติดมืออกมาด้วยเพราะเห็นว่าที่พักแห่งนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวไม่น่ามีใครเข้ามาได้ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าตัวเองคิดผิดไปถนัดเมื่อจำเป็นต้องเดินผ่านหน้าอดีตคนคุ้นใจเพื่อเข้าห้องพักไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทั้งๆ ที่สวมบิกินี่ชิ้นเล็กจ้อยเพียงแค่สองชิ้น

“สวัสดีครับหนูบัว” น้ำเสียงและชื่อเรียกที่แสนคุ้นเคยทำให้เท้าบอบบางที่กำลังเร่งก้าวเดินหนีสถานการณ์น่ากระอักกระอ่วนนี้พันกันเองจนแทบจะล้มหน้าคะมำ โชคยังเป็นของเธอที่มีแขนใหญ่ที่อุดมด้วยกล้ามเนื้อมาคว้าเอวกลมกลึงเอาไว้ได้ทันท่วงทีไม่เช่นนั้นหนูบัวคงลงไปนอนวัดพื้นเรียบร้อยแล้วแน่ๆ

“อุ๊ย! เธออุทานด้วยความตกใจที่มีนามาถึงเนื้อถึงตัว

“เดินระวังหน่อยสิคะหนูบัว” น้ำเสียงที่แสนอบอุ่นเล่นทำเอาขนทุกเส้นบนร่างของนันท์นลินแย่งกันลุกให้วุ่นไปหมด หญิงสาวรู้สึกจะหายใจติดๆ ขัดๆ เหมือนกับว่ากำลังจะขาดอากาศ

“ขะ ขอบคุณที่ช่วยค่ะ ขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ” หญิงสาวเอ่ยปากขอร้องด้วยน้ำเสียงโทนสุภาพ แต่ผู้ชายตัวโตก็ไม่เห็นจะมีทีท่าว่าจะยอมปล่อยมืออกจากเอวเล็กของเธอเลย

“ถ้าคุณจะกรุณาช่วยปล่อยมืออกจากเอวฉันก่อนได้ไหมคะ” เธอพยายามร้องขอมีนาอีกครั้ง

“เอ่อ... นาธานช่วยมาพาคุณมีนาไปที่ห้องรับแขกหน่อยสิ” เมื่อเห็นว่าผู้ชายตัวโตไม่สนใจคำร้องขอของเธอแม้แต่น้อย นันท์นลินจึงหันไปหาตัวช่วยร้องเรียกเพื่อนสาวที่กำลังก้าวขาขึ้นมาจากทะเล

“เฮ้! ฉันฝากหน่อยนะบี ไม่ไหวแล้วฉันต้องเข้าห้องน้ำแบบด่วนๆ” นาธานตะโกนสวนพร้อมกับวิ่งหนีผ่านหน้าคนทั้งสองไปดื้อๆ เสียอย่างนั้น

“ขอโทษทีนะมิสบีที่รัก นี่แหละคือการช่วยในแบบของฉันถ้ามีก้างขวางคอแล้วเมื่อไหร่หล่อนจะได้คืนดีกับพ่อเทพบุตรสุดที่รักล่ะ” นาธานที่วิ่งไปแอบดูอยู่ในตัวบ้านพักพึมพำออกมาเบาๆ นี่เขาอุตส่าห์วางแผนไว้เป็นฉากๆ หวังว่าแม่เพื่อนสาวอินโนเซนท์จะไม่ทำเสียซะหมดหรอกนะ

“ถ้าผมปล่อยมือคุณก็อาจจะล้มลงไปอีกก็ได้ คงจะไม่ดีแน่ถ้าผิวสวยๆ ต้องมีรอยช้ำ” มีนาใช้มือที่ว่างจากการโอบเอวบางเลื่อนขึ้นมาลูบไล้ผิวเนียนนุ่มสีน้ำผึ้งบริเวณบ่ากลมกลึงอย่างแผ่วเบา ก้อนเนื้อภายในอกของเขาเต้นตึกตักระรัวเร็วเมื่อเห็นว่าที่ลำคอระหงของหญิงสาวมีสร้อยเส้นเล็กบางที่ตัวเองเป็นคนสวมให้ยังสวมไว้อยู่ที่เดิม มันทั้งดีใจและแปลกใจบอกไม่ถูก

“มันไม่ค่อยเหมาะถ้าฉันจะยืนคุยกับคุณในชุดนี้นะคะ ขอเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วจะออกมาคุยด้วย” เมื่อเห็นว่าสายตาของมีนาจับจ้องอยู่ที่สร้อยเส้นเล็กบางหญิงสาวเลยเริ่มที่จะบ่ายเบี่ยงหนี

“ถ้ารู้ว่าชุดนี้มันไม่เหมาะก็ไม่ควรจะใส่มันตั้งแต่แรกนะคะหนูบัว แถมยังใส่อยู่กับผู้ชายอื่นสองต่อสองอีกต่างหากถ้าหนูบัวเป็นเด็กเล็กๆ ผมจะจับตีให้ก้นลายเลย” มีนาไม่พูดเปล่าเขาลากมือใหญ่ไล้เรื่อยจากบ่า ลงมายังท่อนแขนเรียวสัมผัสแผ่วเบามาหยุดลงที่สะโพกผายแล้วชายหนุ่มก็จงใจบีบมันเบาๆ

“นี่! หยุดนะคะ! หญิงสาวแผดเสียงเล็กๆ ใส่ชายหนุ่มพร้อมกับคว้ามือหนาของเขาออกจากสะโพกที่ถูกห่อหุ้มไว้เพียงบิกินี่ชิ้นบางด้วยความตกใจ เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่ามีนาจะกล้าแสดงกิริยาประเจิดประเจ้อเช่นนี้ออกมาได้

“ผมจะปล่อยให้หนูบัวไปอาบน้ำแต่งตัวถ้าสัญญามาก่อนว่าจะไม่ใส่ชุดแบบนี้อีก” มีนาผู้กำลังสวมบทบาทนายพรานหนุ่มเพื่อไล่ล่ากระต่ายน้อยที่เขาหมายปอง กำลังพยายามต่อรองกับหญิงสาวที่เขาแสนรักด้วยความใจเย็นที่สุดเท่าที่เขานั้นจะควบคุมได้ ผิวกายเนียนละเอียดที่บดเบียดอยู่กับร่างแกร่งหนาอยู่ในตอนนี้ทำให้มีนาเริ่มใจเต้นไม่เป็นส่ำเพราะเขาไม่เคยเห็นนันท์นลินสวมชุดที่เปิดเผยเนื้อตัวมากขนาดนี้มาก่อน ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าแม่กระต่ายป่าของเขานั้นช่างเย้ายวนแรงอารมณ์ของบุรุษเพศได้มากขนาดนี้

“ก็ที่นี่มันทะเลใครๆ เขาก็ใส่ชุดแบบนี้กันทั้งนั้น แถมมันยังเป็นหาดส่วนตัวนะคะใครเขาจะเข้ามาเห็นกันล่ะ” หญิงสาวพยายามอธิบายเหตุผล

“ถ้าหนูบัวไม่เถียงจะดีมากเพราะผมคิดว่าคุณน่าจะเริ่มหนาว เอาเป็นว่าตกลงตามที่บอกห้ามใส่บิกินี่อีกเป็นอันขาด” ชายหนุ่มยอมใจอ่อนแต่เป็นในแบบมัดมือชกเพราะเขาสังเกตเห็นว่าร่างเล็กในอ้อมแขนเริ่มจะสั่นน้อยๆ

“ตรงนั้นเป็นประตูห้องรับแขก คุณช่วยเข้าไปนั่งรอในนั้นก่อนนะคะ” เธอยังคงวอนขอในขณะที่มีนาโอบเอวรั้งร่างของเธอให้เดินตรงมายังบ้านพัก

“บอกให้ผมไปทางนั้นแล้วหนูบัวจะเข้าไปทางไหน” เขาถามเพราะเห็นว่ามีประตูหลายบานที่สามารถเปิดออกมายังทะเลและสระว่ายน้ำได้

“ประตูห้องพักของฉันอยู่ด้านนู้นค่ะ เราจะเดินแยกกันไปคนละทาง”

“ถ้าอย่างนั้นผมจะเดินไปส่งหนูบัวเข้าห้องให้เรียบร้อยก่อน แล้วถึงจะเดินกลับไปนั่งรอที่ห้องรับแขก” มีนาอธิบายพร้อมกับรั้งร่างของนันท์นลินไปยังทิศทางที่หญิงสาวบอก เขารอให้เธอเข้าห้องพักและปิดล็อกประตูเรียบร้อยแล้วจึงเดินย้อนกลับมายังประตูที่มุ่งหน้าเข้าสูห้องรับแขก

“เฮ่อ...” ด้านนาธานที่แอบซุ่มดูการปะทุขึ้นใหม่ของถ่านไฟเก่าถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เพราะอย่างน้อยนันท์นลินก็ไม่ปิดกั้นตัวเองจนทำแผนที่เขาบรรจงวางเอาไว้ต้องสูญเปล่า

อันที่จริงนาธานนี่แหละเป็นคนนัดเวลามีนาให้มายังที่พักนี้เอง ชายหนุ่มเจ้าของโรงแรมใหญ่โทรมาสอบถามเขาว่าพักอยู่ที่ไหน เลขาหน้าสวยจึงจัดการนัดแนะเวลาให้มีนามาถึงในช่วงบ่าย ประจวบเหมาะกับมิสบีเพื่อนรักอยากจะลงเล่นน้ำ เรื่องราวทั้งหมดก็เข้าล็อกตรงแผนที่นาธานวาดไว้ในใจพอดิบพอดี

มันออกจะเป็นความรู้สึกที่แสนเซ็กซี่หากคิดว่ามีนาจะมาเจอคนรักเก่าเล่นน้ำอยู่กับชายอื่นในชุดบิกินี่ที่สุดแสนจะวาบหวาม ถ้าชายหนุ่มไม่แสดงออกว่ารู้สึกอะไรกับเพื่อนสาวคนสวยของเขาอีก นาธานคนนี้แหละจะเป็นคนจัดการกีดกันตัวนันท์นลินให้อยู่ห่างจากพ่อนักธุรกิจรูปหล่อมาดเข้มด้วยตัวเอง แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้ามันชี้ชัดอยู่แล้วว่าความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ยังพอที่จะลุ้นขึ้นคนจอมวางแผนก็สุดแสนที่จะโล่งใจ

นาธาน : ทำอะไรอยู่บี ขอโทษจริงๆ นะ ฉันปวดห้องน้ำจะแย่!

นันท์นลิน : ไม่เป็นไร ฉันกำลังจะอาบน้ำเพิ่งเข้าห้องมาเมื่อตะกี้นี่เอง

นาธาน : แล้วคุณมีนาล่ะ? หล่อนเกี่ยวเขาเข้าไปในห้องด้วยหรือเปล่า 

              ว่าแต่ฉันขัดจังหวะวาบหวามหรือเปล่าเนี่ย

นันท์นลิน : เพ้อเจ้อแล้วแนท เขารอที่ห้องรับแขก

นาธาน : อ๋อ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเจอกันนะ รีบแต่งตัวเข้าล่ะอย่าให้พ่อเทพบุตรรูปงามต้องรอนาน

นันท์นลิน : โอเคจ๊ะแนทตี้

 

เลขาหนุ่มหน้าสวยยิ้มหวานให้สมาร์ทโฟนในมือเขาเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนจบ ที่ส่งข้อความไปก็เพื่อเช็คอาการมิสบีเฉยๆ แต่ถ้าเจ้าหล่อนไม่โวยวายก็หมายความว่าเขาสามารถทำตามแผนต่อไปที่วางไว้ได้ทันที นาธานแสนจะอิ่มอกอิ่มใจกับเหตุการณ์ในครั้งนี้เหลือเกินเพราะมันทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำหน้าที่เป็นกามเทพตัวน้อย



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


สนุกดี
โดย orawan3056 | 5 months, 3 weeks ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากอ่านต่อเเล้วอ่าาารีบปลดล็อกน้ารออยู่
โดย Anonymous | 2 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ก็สนุกดีนะ
โดย Anonymous | 2 years, 5 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากอ่านตอนต่อไปแล้ววววววววว
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
น่ารักดีค่ะ ชอบ😃😘😘😘😘😘
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากค่ะ
โดย Anonymous | 3 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha