กุหลาบนอกแจกัน

โดย: linin



ตอนที่ 6 : เหตุการณ์ไม่คาดฝัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

อออกจากร้านอาหารมาได้ มณีมัญช์ก็แก้หงุดหงิดด้วยการกวาดซื้อข้าวของมากมายจากห้างสรรพสินค้าหรู ซื้อจนคนหิ้วกระเป๋าตามบ่นอุบ

“ฉันไม่ใช่แฟนหล่อนนะยะแม่เมี่ยงคำ ให้ฉันหิ้วของให้หล่อนจนมือหงิกไปแล้วเนี่ย”

“อย่าบ่นมากเลยน่า ก็คิดซะว่าฉันเป็นแฟนแกก็ได้นี่ ยังไงใครๆ เขาก็เข้าใจไปอย่างนั้นอยู่แล้ว” หญิงสาวยักไหล่ เห็นอะไรก็อยากซื้อไปหมด ซื้อทั้งที่มีทุกอย่างที่โหมซื้อไปแล้วนั่นล่ะ  ซ้ำยังไม่รู้ว่าจะขนกลับไปอย่างไรไหว

“ยี้ ขนลุก ฉันคิดอย่างนั้นไม่ลงหรอกย่ะ ถ้าเป็นพ่อเทพบุตรคนนั้นก็ว่าไปอย่าง”

“ใคร? นายพนักงานเสิร์ฟนั่นนะเหรอ เฮอะนอกจากหล่อแล้วไม่เห็นจะมีอะไรดีเลย หูก็เพี้ยน สั่งอย่างหนึ่งได้อย่างหนึ่ง เดี๋ยวคงโดนเจ้าของร้านไล่ออกสักวัน”

“ต่อให้เพี้ยนมากกว่านี้ก็ไม่มีใครไล่หรอกย่ะ”

“ทำไม”

“อ้าว ก็นั่นมันตัวเรียกแขก ฉันเองยังอยากจะกลับไปอีก” มธุจักษ์บอก ไม่สนใจสายตาวิบๆ ของแม่เพื่อนสาวที่ออกอาการน้อยใจเพื่อน และยิ่งเพิ่มความหมั่นไส้ที่มีต่อคุณานนท์เข้าไปอีกหลายสิบเท่า

“ถ้าแกไปอีก เราสองคนขาดกัน”

“ครั้งนี้ ฉันยินดีขาด” มธุจักษ์บอกแล้วเดินนวยนาดออกไป ทิ้งให้มณีมัญช์อ้าปากค้าง กระทืบเท้าเร่าด้วยความขัดใจ แต่ไหนแต่ไรมธุจักษ์ไม่เคยขัดใจเธอ เพราะนายนั่นแท้ๆ

 

สองเพื่อนซี้มีท่าทีปั้นปึ่งต่อกัน ต่างคนต่างไม่ง้อ มธุจักษ์นั้นเห็นว่าแม่เพื่อนรักชักจะออกอาการขี้วีนขี้เหวี่ยงหนักข้อขึ้นทุกวัน จนแทบจะไม่มีใครคบแล้วนอกจากเขา ที่จริงเขาก็อยากจะลาออกจากตำแหน่งเพื่อนรักของมณีมัญช์เสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็คบหากันมานานจนทำไม่ลง

มณีมัญช์เป็นคนเพื่อนน้อยหรือจะพูดให้ถูกก็คือไม่มีเพื่อนคบเลย นอกจากเขา ถ้าเขาหายไปอีกคนแม่คนนี้คงไม่มีคนคบ

มณีมัญช์เองก็รอให้เพื่อนมาง้อ เหมือนทุกครั้งเวลาทะเลาะกัน แต่แกล้งเดินผ่านหน้าก็แล้ว ทำเสียงดังก็แล้วแต่มธุจักษ์ก็ยังเฉย จากที่แค่หงุดหงิดเธอเริ่มจะโกรธขึ้นมาจริงๆ แล้ว

หญิงสาววางของที่ซื้อมาเฉียดหน้ามธุจักษ์ไปมา แต่ฝ่ายนั้นก็ยังเล่นโทรศัพท์เฉยอยู่ เดินผ่านไปก็หลายรอบ กระแทกนั่นก็แล้ว ทำของหล่นตรงหน้าก็แล้วจนอดรนทนไม่ไหว โยนของลงตรงหน้าไปเลยตรงๆ

“แกจะเอายังไง”

“เอาอะไรยังไง” มธุจักษ์ย้อนถามแต่ตายังก้มมองหน้าจอ นิ้วยังจิ้มไปบนโทรศัพท์ สุ้มเสียงที่ถามออกไปดูเนือยๆ ตั้งใจมาเที่ยวแต่แม่เพื่อนรักก็ฟาดงวงฟาดงาไปทั่วจนหมดสนุก

“ก็แกไม่พูดกับฉัน โกรธฉันเพราะผู้ชายคนเดียว”

“นี่ฟังนะเมี่ยง” มธุจักษ์ทำเสียงจริงจัง “แกน่ะเลิกเสียทีเถอะนิสัยเอาแต่ใจน่ะ เพราะถ้าแกไม่เลิก แกจะไม่มีคนคบเลยแม้แต่ฉัน”

คนฟังเผยอปากค้าง อ้าปากจะพูดแล้วงับลงแล้วอ้าปากใหม่อยู่หลายครั้งเพราะพูดอะไรไม่ออก ไม่คิดว่าแม่เพื่อนรักที่ตามใจมาตลอดจะพูดแบบนี้กับเธอ ตาเธอเริ่มแดง หัวใจเจ็บแปลบ หากมธุจักษ์ทิ้งเธอไปอีกคน เธอจะอยู่อย่างไร

“เพราะนายครุฑบ้าอะไรนั่นใช่ไหม”

“ไม่ได้เกี่ยวเลยเมี่ยง ฉันแค่อยากให้แกเหวี่ยงน้อยลงกว่านี้หน่อย แกไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นหงส์ตลอดเวลาก็ได้” มธุจักษ์บอกจริงจังอีกครั้ง

 เขาถอนหายใจ ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าเพื่อนรักคนนี้มีพื้นเพอย่างไร เพราะสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ยติยาเป็นคนเที่ยวโพนทะนาเรื่องแม่ของมณีมัญช์ เหตุเพราะเพื่อนของเพื่อนแม่ของยติยาเคยทำงานที่ห้างสยามมอล รุ่นเดียวกับมัลลิกา จนใครๆ รู้กันทั่วว่ามณีมัญช์ก็แค่กาที่พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับหงส์ เพียงแต่ต่อหน้าไม่มีใครกล้าพูดเท่านั้น

เขารู้ดี รู้ว่ามณีมัญช์พยายามทำตัวหยิ่ง ไม่สุงสิงกับใครง่ายๆ เพื่อกลบปมด้อยของตัวเอง พยายามยกตัวเองให้สูงกว่าคนอื่นและพยายามลืมอดีตที่ผ่านมา

แววตาของมณีมัญช์ไหววูบ น้ำตาแล่นมาคลอจนมธุจักษ์อดไม่ไหว เขาลุกขึ้นมาแล้วดึงกายบอบบางของเพื่อนรักเข้ามากอด ร่างที่สั่นน้อยๆ ทำให้เขาพึมพำข้างหู

“ฉันขอโทษถ้าพูดอะไรให้แกสะเทือนใจ”

“ไม่เป็นไร ฉันไม่เคยโกรธแกอยู่แล้ว ฮือ” มณีมัญช์ปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาดังๆ ยกแขนมากอดรัดร่างที่หนากว่าแน่นๆ “มธุ”

“อะไร”

“เป็นแฟนกันเถอะ”

สิ้นเสียงปนสะอื้นของมณีมัญช์ หญิงสาวก็โดนผลักจนสะโพกกระแทกกับเตียงตามมาด้วยเสียงกรี๊ดแหลมๆ เหมือนเจอเรื่องช็อกสุดขีดของเพื่อนรัก นิ้วมือสั่นๆ ชี้มาที่หน้าเธอ

“นังเมี่ยง นังเพื่อนทรยศ แกแอบคิดไม่ซื่อแบบนี้กับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ ยี้อัปมงคล ชาติหน้าเถอะย่ะที่จะให้ฉันคบชะนีเป็นแฟน”

“นี่แกมันตาต่ำ แกรู้ไหมว่ามีผู้ชายกี่สิบกี่ร้อยคนมาตามจีบฉัน แต่ฉันก็เลือกแก” หญิงสาวบ่นอุบ น้อยใจที่อุตส่าห์เลือกแล้ว แต่คนที่เลือกกลับไม่เห็นค่า

เธอกำลังอกหัก

“เก็บความรักของแกไว้เถอะย่ะ คงมีคนที่อยากจะได้ แต่ยังไงชาตินี้ก็ไม่ใช่ฉันแน่ๆ และชาติหน้าแกก็อาจจะไม่มีหวัง”

มณีมัญช์หน้าจ๋อย ตาแดงขึ้นมาอีก “ใจร้าย”

“ได้ข่าวว่าฝันเห็นงูรัด คงจะเจอเร็วๆ นี้แหละ” มธุจักษ์หัวเราะขึ้นเมื่อเห็นท่าทางสูญเสียความมั่นใจของเพื่อนรัก พอกลับมาดีกันแล้วต่อมอยากเที่ยวก็กลับมา จึงผลักตัวเพื่อนให้ขยับ “ไปๆ ไปอาบน้ำแต่งตัว มาเที่ยว ทั้งทีก็ไปเที่ยวกันให้หนำใจหน่อย”

“อกหัก โดนผู้ชายไม่รับรักมาหยกๆ ใครจะมีอารมณ์”

“ตามใจ งั้นฉันโทรชวนคนอื่นก็ได้” มธุจักษ์หรี่ตา มณีมัญช์จึงกระชากโทรศัพท์ในมือเพื่อนรักโยนออกไป

“รอเดี๋ยว” คนอกหักเดินเหมือนหงส์ปีกหักหายเข้าห้องน้ำไป มธุจักษ์ส่ายหน้า

“ทำท่าเหมือนคนอกหักจริงๆ อย่าบอกว่าแกชอบฉันขึ้นมาจริงๆ นะนังเมี่ยง ขนลุก!

 

พนักงานเสิร์ฟ ดีกรีนายแพทย์จากมหาวิทยาลัยดังได้รับค่าจ้างเป็นดินเนอร์สุดหรูกับอดีตคนรักบนดาดฟ้าของโรงแรมใจนิวยอร์ก จันทานีอยู่ในชุดราตรีสั้น คลุมด้วยผ้าขนมิงค์สีขาว อวดทรวงอกอิ่ม เธอมองใบหน้าหล่อเหลาของอดีตคนรักแล้วลอบถอนหายใจยาว

 หลังเลิกรากับคุณานนท์เมื่อตอนเขาเรียนแพทย์ที่เมืองไทยปีสุดท้าย เพราะหลงคารมเดวิด หนุ่มเชื้อสายอเมริกันจนยอมแต่งงานกับเขา แรกๆ น้ำต้มผักยังหวาน ทุกอย่างดูสวยงามไปหมด แต่อยู่กันได้แค่ปีเดียวก็ออกลาย เขาเป็นผู้ชายเจ้าชู้และไม่ยอมหยุดที่เธอ

จันทานีขอหย่ากับเขามาหลายปีแต่ไม่สำเร็จ จนมีเรื่องขึ้นศาลกัน เรื่องยืดเยื้อมานานจนเธอเพิ่งเป็นอิสระได้เมื่อปีก่อนนี้เอง แต่เธอก็ไม่คิดกลับไปหาคุณานนท์ แม้รู้ดีว่าเขายังโสดอยู่ คนผิดอย่างเธอก็ไม่สมควรจะได้รับเกียรติกลับไปเป็นแฟนผู้ชายดีๆ อย่างเขา เท่าที่เขายังเป็นเพื่อนที่แสนดีกับเธออยู่อย่างนี้ก็ดีเกินฝันแล้ว

“อาหารร้านนี้อร่อยดีนะ” หญิงสาวละสายตาจากใบหน้าอดีตคนรักไปมองทิวทัศน์ด้านนอก ข้างๆ ผนังกระจกใสคือไฟประดับกะพริบสีส้มอ่อน

“แต่ก็แพงใช่ย่อย”

“นานๆ ทีเลี้ยงพนักงานเสิร์ฟพิเศษ ยอมขนร่วงไปสักสองสามเส้น” หญิงสาวหัวเราะขึ้นเมื่อยื่นไวน์ออกมาชนแก้วกับเขา “เจอลูกค้าขี้วีนเข้าไป งานหน้าคงไม่กล้าใช้บริการ”

“คงเจอไม่บ่อยนักหรอก โดยเฉพาะแม่งูเพลิงนั่น เขาบอกว่าจะไม่มาเหยียบร้านลูกหว้าอีกแล้ว” ชายหนุ่มอดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อนึกถึงผู้หญิงหน้าสวยขี้หงุดหงิดคนนั้น

“งูเพลิง ทำไมเรียกเขาแบบนั้นล่ะ” จันทานีชะงักแก้วไวน์ที่กำลังจ่อถึงปาก

“ไม่รู้สิ เคยฝันถึงงู งูบ้าอะไรไม่รู้น่าเกลียด แดงไปทั้งตัว มันวิ่งไล่เรา อยู่ๆ พอเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นก็นึกถึงงูตัวนั้นขึ้นมา ดูร้ายพอๆ กัน”

จันทานีหัวเราะจนน้ำตาเล็ด หากลูกค้าคนสวยของเธอได้ยินเข้าคงเผาร้านเธอแน่

“แล้วงูเพลิงนั่นน่ะ วิ่งไล่เฉยๆ หรือเปล่า”

“รัดจนกระดูกแทบหัก”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


เนื้อคู่
โดย Anonymous | 7 months, 1 week ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha