กุหลาบนอกแจกัน

โดย: linin



ตอนที่ 7 : อัพเพิ่ม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

จันทานีหัวเราะจนน้ำตาเล็ด หากลูกค้าคนสวยของเธอได้ยินเข้าคงเผาร้านเธอแน่

“แล้วงูเพลิงนั่นน่ะ วิ่งไล่เฉยๆ หรือเปล่า”

“รัดจนกระดูกแทบหัก”

หญิงสาวสำลักไวน์ที่กำลังดื่มอยู่ ตาโตแล้วห่อปากทำให้คุณานนท์ชะงักมือที่กำลังตักอาหารเข้าปาก ปื้นคิ้วหนาเลิกขึ้นสูง

“มีอะไรหรือเปล่า”

“ลืมเหรอว่าฝันว่างูรัดจะเจอเนื้อคู่ ไปว่าเขาเหมือนงูตัวนั้น ระวังนะจ๊ะ โบราณยิ่งว่าเกลียดอะไรก็มักจะได้อย่างนั้น”

“เฮ้ยอย่าพูดอะไรที่เป็นไปไม่ได้หน่อยเลย เราคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอก แค่คิดยังแหยงไม่หาย ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ ขอเจอแค่วันนี้วันเดียวแล้วกัน” ชายหนุ่มยักไหล่ ให้ความสนใจกับเรื่องแม่งูเพลิงเอาไว้เพียงเท่านั้น เพราะไม่มีทางเป็นไปได้ที่แม่คนนั้นจะกลายเป็นเนื้อคู่ของเขา

เป็นไปไม่ได้ หรือถึงพระเจ้าจะลิขิตให้หล่อนเป็นเนื้อคู่ เขาก็จะขอฝืนชะตานี้ให้ถึงที่สุด!

 

มณีมัญช์ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหนาที่นุ่มจนร่างเธอกระเด้งขึ้นลง เสียงหัวเราะของเธอยังไม่จางหาย กับความสนุกสุดเหวี่ยงในผับไม่ไกลจากที่พัก กลิ่นแอลกอฮอร์ฉุนๆ ลอยเข้าจมูกเพราะเธอเมาจนเซไปชนใครคนหนึ่งจนเหล้าหกรดเสื้อผ้า

เธอเมาจนจำไม่ได้ว่าคนที่ตัวเองเป็นฝ่ายชนเขาเองแต่ยังยืนกรานให้เขาขอโทษเป็นใคร มีเพียงมธุจักษ์ที่ประคองเพื่อนมาจนถึงห้องได้ก็อ่อนอกอ่อนใจจนไม่รู้จะทำอย่างไรดี

“สะใจจริงๆ เลย ได้ตบหน้าไอ้หมอนั่นด้วย”

“แกเป็นคนชนเขาก่อน แล้วยังไปบังคับให้เขาขอโทษ”

“นี่แกเข้าข้างตานั่นเหรอ เขาทำเหล้าหกใส่ฉันนะ เหม็นไปหมด แกก็เห็น”

“เห็น”

“นั่นไง”

“เห็นว่าแกเป็นคนชนเขาเอง พอเหล้ามันหกรดแก แกก็โวยวายให้เขาขอโทษ”

“ก็นายนั่นเป็นผู้ชาย จะใครชนก่อนชนหลังมันไม่สำคัญหรอก เขาก็ต้องขอโทษก่อน นี่อะไรยืนเฉย แฟนนายนั่นก็เหมือนกัน แทนที่จะบอกแฟนตัวเองให้ขอโทษผู้หญิง สมแล้วที่โดนตบ”

มธุจักษ์ส่ายหน้ากับท่าทางสะใจของเพื่อนรัก ที่นอนหัวเราะกลิ้งไปกลิ้งมา จนเขาต้องดึงตัวให้ลุกขึ้นมา บีบปากที่บวมเจ่อของมณีมัญช์ขึ้นมา “แกหลับลึกในรถ จนความจำมันหล่นหายเหรอ”

“ความจำอะไร”

“ก็เรื่องที่แกตบหน้าเขา”

“จำด้ายทำไมจะจำไม่ได้ เขาไม่ขอโทษฉันก็เลยตบหน้าเขา ใช่ไหม” คนความจำสั้นย้อนถาม ตาหรี่ปรือจวนจะหลับ

 มธุจักษ์ยิ้มเหี้ยมๆ แล้วบอกชิดเกือบติดริมฝีปาก

“เพราะแกโดนจูบต่างหาก”

“หะ! ว่าไงนะ”

มณีมัญช์ทำตาปริบๆ หลับตาแล้วพยายามคิดทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน จำได้ว่าเธอกับมธุจักษ์กำลังจะกลับแล้ว เพราะเธอเมาจนเห็นหัวคนตีลังกาไปหมดแล้ว สงสัยเหล้าที่นี่คงแรงกว่าที่เมืองไทย มันถึงได้เมาง่ายดายอย่างนั้น

เธอกับมธุจักษ์เดินออกมา แต่เธอเซไปชนใครคนหนึ่งเข้า หน้าตาคุ้นๆ แต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้เธอก็ยังนึกไม่ออกว่าใคร รู้แต่ว่าเธอปะทะคารมกับเขาอยู่นาน ด้วยเรื่องที่เขาไม่ยอมขอโทษ แถมแฟนเขายังเข้าข้าง บอกว่าเธอต่างหากเป็นคนที่ควรขอโทษ

แล้วยังไงเกี่ยวอะไรกับโดนจูบ

“จูบอะไรของแก”

“ก็แกไม่มีเหตุผล ไปด่าเขาปาวๆ ทั้งที่ตัวเองผิด ซ้ำยังตบหน้าเขาอีก แล้วคุณครุฑเขาก็เลยโมโห

พอมธุจักษ์พูดมาถึงตรงนี้ ความทรงจำที่ขาดหายของหญิงสาวก็ค่อยๆ ปะติดปะต่อ ริมฝีปากบวมเจ่อของเธออ้าค้าง ยกมือมาแตะปาก

“จะจูบ”

“ใช่ จูบ ทำเอาฉันกับแฟนเขาค้างกันไปเลย” มธุจักษ์ชี้นิ้วมาบนนาฬิกาข้อมือ “ห้านาทีจูบหนักหน่วงรุนแรงเร่าร้อนที่ฉันปรารถนา แต่แกกลับคว้ามันไป นังเมี่ยง นังเพื่อนทรยศ ปากบอกไม่ชอบ ไม่สนใจ แต่แกกลับจูบกับเขาหน้าตาเฉย”

“ห้านาที อี๋” มณีมัญช์ทำหน้าขยะแขยง ลุกพรวดพราดวิ่งออกไปอาเจียนจนแทบจะหมดไส้หมดพุง แต่มธุจักษ์ไม่ยอมเข้ามาดู ยังนั่งนิ่งมองเพื่อนรักเดินกระปลกกระเปลี้ยเหมือนคนเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นมะเร็งที่ปากออกมา มาถึงก็ทุ่มตัวลงนอนบนเตียง ร้องห่มร้องไห้เหมือนคนจะขาดใจตาย

“ฮือทำยังไงดี”

“ทุเรศลูกตา”

“แกไม่สงสารฉันเหรอ ฮือนายนั่นเป็นเอดส์หรือเปล่าก็ไม่รู้ แกทำไมไม่ช่วยฉัน ปล่อยให้ฉันโดนขืนใจต่อหน้าต่อตา ถึงแกจะไม่รักฉันแบบแฟน แต่ก็น่าจะช่วยกันบ้าง ฮือเป็นเพื่อนแบบไหนกัน”

“ช่วย? จะบอกว่าแกไม่เต็มใจ”

คนโดนปรามาสตาวาววับ ลุกพรวดจากเตียงมามองจ้องตาถลน “นี่แกหาว่าฉันเต็มใจจูบกับไอ้หมอนั่นอย่างนั้นเหรอ”

“ห้านาที มันไม่ใช่เวลาน้อยๆ นะมณีมัญช์ แกไม่เต็มใจทำไมไม่ผลักเขาออก หรือต่อสู้ดิ้นรนขัดขืนสักนิด แกรู้ไหมว่าสิ่งที่แกทำ มันยิ่งกว่าคำว่าเต็มใจ”

“ไม่ไม่จริง” หญิงสาวส่ายหน้าดิก ริมฝีปากสั่นเหมือนคนเป็นไข้หนัก “อย่ามาใส่ร้ายฉัน”

“นี่” มธุจักษ์ยื่นโทรศัพท์ที่เขาอัดคลิปเอาไว้ได้พอดีขึ้นมาให้ดู “แหกตาดูเถอะย่ะ”

หญิงสาวกระชากโทรศัพท์มาดู ริมฝีปากบวมเจ่อของเธอค่อยๆ เผยอค้างกับสิ่งที่ปรากฏเป็นภาพเคลื่อนไหวตรงหน้า

 เธอไม่ได้ขัดขืนผู้ชายคนนั้นสักนิด ซ้ำยังยืนนิ่งขึงเป็นหุ่นไล่กาให้เขาจูบเอาๆ แรงบดบี้คงจะมีมาก ปากเธอถึงได้รู้สึกออกร้อนอยู่

“ไงจะปฏิเสธอีกไหมยะ”

“ฉัน

หญิงสาวพูดอะไรไม่ออก แต่จะเป็นไปได้อย่างไรที่เธอจะยืนเฉยอย่างนั้น มันต้องเป็นเพราะเหล้าที่ดื่มเข้าไปแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคนอย่างเธอ ไม่มีทางเฉยอยู่แน่

“ฉันต้องยืนรอแกตั้งห้านาที ไม่รู้จะทำอะไรก็เลยถ่ายเอาไว้ให้แกดูเล่นๆ เพราะถ้าแค่คำพูดฉัน คนปากแข็งอย่างแกไม่มีทางเชื่อแน่”

“ละแล้ว ฉันทำยังไงกับนายนั่น”

“แกเป็นลม ฉันเลยต้องอุ้มแกขึ้นรถ พอขับมาถึงหน้าโรงแรมแกก็ฟื้น ตื่นขึ้นมาก็หัวเราะร่า สนุกสนานเฮฮาปาจิงโกะที่ได้ตบผู้ชาย”

มณีมัญช์ดึงผ้าห่มมาคลุมโปง อายจนไม่กล้าเอาหน้าโผล่ออกมาให้เพื่อนเห็น จึงออกปากไล่แก้เก้อ

“แกไปนอนได้แล้ว ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก”

“จะรีบนอน จะได้ฝันว่าจูบกับเทพบุตรของฉันต่อหรือไง”

“หุบปากเน่าๆ ของแกซะ ไปเลยจะไปไหนก็ไปเลย” หญิงสาวร้องไห้โฮลั่น ยกมือมาถูปากตัวเองจนแทบถลอก น้ำหูน้ำตาไหลด้วยความเจ็บใจ

 คอยดูนะ เจอกันอีก แกตายแน่!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha