กุหลาบนอกแจกัน

โดย: linin



ตอนที่ 11 : งูพิษ 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ก็เจอกันบ้างตามงาน” นพนภาแบ่งรับแบ่งสู้ เธอเจอมณีมัญช์ตามงานต่างๆ แต่ก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากมายเท่าไรนัก ที่เห็นว่าดี น่าสนใจก็ฟังๆ มัลลิกาว่ามาอีกที

“โธ่ เห็นสาธยายมาซะเยอะ นึกว่าสนิทสนมกันจนอยากได้มาเป็นลูกสะใภ้”

“เอ้แม่ก็มองๆ ไว้ ก็เห็นว่าเขาทั้งสวย ทั้งเก่ง เรื่องทำความรู้จักสนิทสนมก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแกสิ” นพนภาสะบัดค้อนเพราะเคยชิน

“อ้าวแล้วตัวเลือกที่สองของผม แม่ไม่เห็นพูดถึง ตกกระป๋องไปแล้วเหรอครับ”

“ดูพูดเข้า หนูสรัลชนาน่ะก็น่ารัก รายนั้นก็เก่ง เพิ่งเรียนจบก็มีกิจการเป็นของตัวเอง เทียบกันแล้วก็ดีทั้งคู่ก็แล้วแต่ว่าลูกชายของแม่จะชอบคนไหน”

“แม่พูดอย่างกับว่าถ้าผมเลือกเขา เขาจะเลือกผมอย่างนั้นล่ะ”

“ผู้ชายอย่างลูกชายคุณนายนพนภา มีผู้หญิงที่ไหนจะไม่อยากได้บ้าง ก็เพราะแบบนี้ แม่ถึงต้องเลือกเฟ้นหาเพชรเม็ดงามที่สุดมาให้ลูก”

“อย่ายอผมขนาดนั้นเลยครับแม่ เดี๋ยวจะลอยกลับเมืองไทยไปซะก่อน แต่แม่ครับ ตอนนี้ที่นี่เที่ยงคืนแล้ว ผมง่วงแล้ว ไว้วันหลังเราค่อยคุยกันใหม่นะครับแม่” คุณานนท์ส่งเสียงหาวหวอดมาให้ได้ยิน ซุกตัวใต้ผ้าห่มนวมหนา ด้านนอกหิมะยังตกโปรยปราย

 หลังจากวันที่ฝันถึงงูสีแดงตัวนั้น สามสี่วันก่อนเขาก็ยังฝันถึง และหวังว่าวันนี้นังงูดื้อด้านตัวนั้นจะไม่ตามมาหลอกหลอน

“จ้ะๆ ฝันดีนะลูก”

หลังมารดาวางสาย ชายหนุ่มก็หลับเกือบจะทันที คำอธิษฐานก่อนนอนของเขาสัมฤทธิ์ผล นังงูดื้อด้านไม่มารบกวนฝันดีของเขาเลย

 

มณีมัญช์เซ็นเอกสารที่บุษดีเอามาให้เซ็นโดยไม่ได้ตรวจตราอะไรถี่ถ้วน เพราะทำงานร่วมกันมาเกือบสามเดือน และตลอดระยะเวลานั้น บุษดีก็ทำตัวเป็นคุณอาใจดีที่คอยบอกคอยสอนงานเธอทุกอย่าง รู้ดีว่าบางครั้งเธอขี้เกียจทำงาน แอบใช้ให้ยติยาทำแทนบ้าง แอบปิดประตูหลับหรือหลบออกไปในเวลางานบ้าง ก็ไม่เอาเรื่องนี้ไปรายงานให้ผู้บริหารคนอื่นทราบ

“หน้าที่สองด้วยนะจ๊ะ”

“ค่ะ เออันนี้เป็นเอกสารของสยามมอลหรือบริษัทเครื่องสำอางคะ เมี่ยงเริ่มสับสนแล้วเหมือนกัน ทำหลายอย่างจนเบลอไปหมด”

“เมี่ยงเพิ่งมาทำงานได้แค่สามเดือน ทำได้ขนาดนี้เก่งมากๆ แล้วจ้ะ อาเองตอนอายุเท่านี้ ยังทำไม่ได้ขนาดนี้เลยนะ ค่อยๆ ศึกษาเรียนรู้ไป เดี๋ยวอาจะช่วยๆ ดูให้ ถ้าเหนื่อย อยากพักก็บอกอานะ ไม่ต้องหักโหมมาก” บุษดีตอบไม่ตรงคำถาม แต่คนถามก็ไม่คิดเซ้าซี้

“คุณอาใจดี๊ใจดีนะคะ”

“เมี่ยงก็เหมือนหลานสาวคนหนึ่งของอา บ่ายนี้ไม่มีอะไรแล้ว จะออกไปเที่ยวข้างนอกบ้างก็ได้นะ”

“ดีเหมือนกันค่ะคุณอา สามเดือนแล้วที่เมี่ยงขลุกอยู่ในนี้ จนแทบจะจำหน้าเพื่อนๆ ไม่ได้แล้ว” หญิงสาวทำหน้าระรื่นขึ้นมาทันทีเมื่อได้รับไฟเขียว จรดปากกาเซ็นให้เสร็จๆ จะได้รีบออกไป เสร็จแล้วหญิงสาวก็ยกมือไหว้ลาผู้มากวัยกว่าแล้วเดินตัวปลิวออกไป

 บุษดีเหยียดยิ้ม มองเอกสารที่มีลายเซ็นประธานบริหารอ่อนหัดด้วยความสะใจ

 

ประธานบริหารคนสวยนอนบนเตียงให้พนักงานร้านสปานวดให้อย่างสบายอกสบายใจ เปลือกตาคู่สวยหลับลงด้วยความผ่อนคลาย

“แกหนีงานมาบ่อยๆ แบบนี้ ระวังผู้บริหารคนอื่นๆ เขาโจมตีแกนะเมี่ยง”

“บ่อยที่ไหนเล่า อาทิตย์ละสี่วันเอง ก็ฉันคิดถึงแก” หญิงสาวกล่าวอ้าง มธุจักษ์ที่นอนข้างๆ กันเบ้ปาก รู้ดีว่ามณีมัญช์เป็นคนไม่ค่อยจริงจังกับเรื่องอะไรทั้งนั้น เริ่มต้นเหมือนจะดีแต่สุดท้ายก็ดีแตกเข้าจนได้ เขาเดาไว้ไม่ผิดเลย นี่หากเอาไปลงข้างพนัน คงรวยเละ

“ไม่ต้องมาทำเป็นปากหวาน ฉันเตือนแกด้วยความหวังดีนะเมี่ยง จะไว้ใจใครก็ดูให้ดี เท่าที่ฉันฟังแกเล่ามา อาบุษดีน่ะ เขาก็ไม่ใช่ญาติฝ่ายไหนของแก อย่าไปไว้ใจอะไรมากเลย”

“อาบุษใจดีจะตาย ไอ้พวกผู้บริหารคนอื่นๆ อยากจะให้เป็นประธานบริหาร เขายังไม่เอาเลย บอกว่าฉันเป็นลูกป๊า ก็สมควรสืบทอดตำแหน่งนี้ หุ้นส่วนของป๊าที่ยกให้ฉันหมด เขาก็ไม่คัดค้าน ผิดกับพวกพี่น้องคนอื่นของป๊าที่กระเหี้ยนกระหืออยากแย่งสมบัติ แล้วอาบุษเขาก็ขยับขยายจะทำบริษัทผลิตเครื่องสำอาง เขาไม่มาแย่งตำแหน่งฉันหรอกน่า” มณีมัญช์ยังมองทุกอย่างในแง่ดี

       “แต่ไอ้ตำแหน่งที่แกว่า มันไม่ใช่ตำแหน่งธรรมดาๆ นะเมี่ยง เงินผ่านมือตั้งกี่พันล้าน ใครก็อยากเป็น ฉันยังเสียวๆ แทนสยามมอลอยู่นะที่มีประธานบริหารขี้เกียจอย่างแก”

       “นังมธุ!” อารมณ์สุนทรีย์ของมณีมัญช์ชักหล่นหาย ผุดลุกขึ้นมาจ้องหน้าเพื่อนแล้วชี้หน้า “แกว่าฉันขี้เกียจ แล้วแกวันๆ ทำงานอะไรบ้าง นอกจากเฉิดฉายไปมา”

       “เอ๊ะ ฉันเตือนแกก็เพราะหวังดีนะเมี่ยง ตามใจแก อยากจะทิ้งงานให้คนอื่นดู อยากจะทำบริษัทเครื่องสำอาง อยากจะซื้อหุ้นบ้าบอก็ตามใจแกเถอะ โดนเขาหลอกมาอย่ามาเสียใจทีหลัง”

       “ฉันไม่ใช่คนโง่อย่างที่แกคิดหรอกนะมธุ คอยดูก็แล้วกัน ฉันจะเปิดบริษัทเครื่องสำอางให้ใหญ่โตคับประเทศ ทุกคนจะต้องยอมรับในตัวฉัน รวมทั้งตัวแกด้วย”

       พูดเสร็จประธานบริหารคนใหม่ของสยามมอลก็ลุกขึ้นยืน สะบัดหน้าพรืดออกไปจากห้องนั้น มธุจักษ์มองตามหลังแล้วส่ายหน้า ก็ภาวนาขอให้มณีมัญช์ทำได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha