กุหลาบนอกแจกัน

โดย: linin



ตอนที่ 19 : อัพเพิ่ม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“มธุ” หญิงสาวครางแผ่ว เบะปาก “ฉันอยากตาย”

“ตายแล้วๆ พ่อเจ้าประคุณ ทูนหัวของบ่าว ฉันอยากป่วยเป็นโรคหัวใจให้หมอครุฑรักษา ฉันว่าแล้วว่าผู้ชายคนนี้ต้องไม่ใช่เด็กเสิร์ฟธรรมดา หน้าตาผิวพรรณผู้ดีออกขนาดนี้ ดูเถอะผุดผ่องเป็นยองใย เหมาะที่สุดที่จะเอามาเป็นพ่อพันธุ์เพื่อเพิ่มปริมาณคนหน้าตาดีให้โลกต่อไป” มธุจักษ์ทำหน้าเพ้อฝัน

“ใช่ เขาเหมาะที่สุด” มณีมัญช์พึมพำ แต่ตาแดงก่ำด้วยความเสียดายแล้วปล่อยโฮ “ฮือฉันค้นหาคนคนนั้นเจอแล้ว แต่ทำไมพระเจ้าต้องเล่นตลกให้ฉันทำตัวน่าเกลียดให้เขาเห็นด้วย เขาเห็นฉันเป็นคุณหนูขี้วีนไปแล้ว เขาคงเกลียดฉันไปแล้วแน่ๆ เลย”

“ก็แหงละย่ะ เจอกันครั้งแรกแกก็วีนเขาซะจนฉันยังต้องขอโทษขอโพยแทน เจอกันครั้งที่สองแกยังไปด่าเขาซ้ำเข้าอีก แล้วยังมีเรื่องกันอีกเป็นครั้งที่สาม เป็นฉัน ชะนีนิสัยไม่ดีแบบนี้ต่อให้สวยขนาดไหนฉันก็ไม่เอา”

“แกให้กำลังใจหน่อยไม่ได้หรือไง”

“ฉันให้กำลังใจเฉพาะเรื่องที่เป็นไปได้ย่ะ” มธุจักษ์ว่าแล้วโบกมือ “แกหาคนใหม่ดีกว่า คนนี้ชวดแล้วล่ะ”

“ไม่ได้” มณีมัญช์เสียงเข้ม จริงจัง “ผู้ชายคนนี้เหมาะสมกับฉันทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นรูปร่าง หน้าตา ฐานะ การศึกษา ที่สำคัญแม่เขาก็ชอบฉันมาก ไม่เหมือนแม่ของนายปัญญวัตที่เจ้ายศเจ้าอย่าง ตอนป๊ายังอยู่ละก็หนูเมี่ยงจ๊ะ หนูเมี่ยงจ๋า พอฉันตกอับเข้าหน่อยก็กันท่าลูกชาย ที่สำคัญเขาได้จูบแรกจากฉันไปแล้ว”

“ฮึจูบแรก” มธุจักษ์ทำหน้าอิจฉา

“ใช่ เพราะฉะนั้น ฉันจะให้เขารับผิดชอบ”

“ถ้าเป็นรายนี้ ฉันไม่เห็นความเป็นไปได้”

“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ หรือแกคิดว่าฉัน” หญิงสาวลุกขึ้นยืน โพสต์ท่าแล้วหมุนตัวไปมา “สวยไม่พอ”

“ย่ะ หล่อนน่ะสวย หล่อนดี หล่อนเลิศ แต่สำหรับหมอครุฑของฉันเนี่ย เขาเห็นแกเป็นนางมารร้ายไปแล้ว ในสายตาเขาฉันยังเป็นนางเอกซะกว่า ภาพลักษณ์ของแกมันติดลบไปแล้ว”

“ลบได้ก็สร้างใหม่ได้ และแก” หญิงสาวจิ้มนิ้วมาบนหน้าอกของเพื่อนรัก “แกก็ต้องช่วยฉันด้วย”

“โอ๊ย แกจะให้ฉันทำร้ายหัวใจตัวเองเลยเหรอ ฉันเองก็หลงรักหมอครุฑตั้งแต่แรกเห็น มองเห็นรูปเงาะในตัวเขามาก่อนแกอีก” มธุจักษ์ทำหน้ายุ่ง

“แต่ฉันมีเวลาอีกแค่หกสิบวัน แกเข้าใจไหม ฉันจะต้องแต่งงานกับผู้ชายรวยๆ ให้ได้ภายในหกสิบวันนี้ เพื่อเอาสินสอดมาไถ่บ้าน สมบัติชิ้นเดียวของป๊าที่ฉันเหลืออยู่ และฉันก็เลือกแล้วว่าจะต้องเป็นเขา” มณีมัญช์จิ้มนิ้วไปบนโทรศัพท์ของมธุจักษ์ที่ใบหน้าหล่อเหลาของคุณานนท์เด่นหรา “เขา คนเดียวเท่านั้น”

มธุจักษ์ทำปากเบ้ มองไม่เห็นหนทางที่เพื่อนรักจะทำให้ภาพลักษณ์เสียๆ ที่แสดงออกมาให้หมอคุณานนท์เห็นมาหลายครั้งดีขึ้นมาได้ โดยที่เขาไม่ได้รู้สึกว่ามณีมัญช์เสแสร้ง

“แกจะทำยังไง”

“อันดับแรก แกช่วยฉันสืบว่าเขามีแฟนแล้วหรือยัง มีผู้หญิงมาสนใจเขามากน้อยแค่ไหน เขาชอบอะไร ไม่ชอบอะไร กิจกรรมในวันว่างทำอะไรบ้าง ทำงานวันไหนแล้วหยุดวันอะไร”

“นี่ฉันไม่ใช่คนว่างงานอย่างแกนะยะ ให้ไปตามสืบมาหมดนั่นก็ไม่ต้องทำมาหารับประทานกันพอดี” คนรับคำสั่งส่ายหน้าดิก

“แกไม่รักฉันแล้วเหรอ แกก็จะถีบหัวส่งฉันเหมือนคนอื่นๆ ใช่ไหม ใช่สิ ตอนนี้ฉันมันจนนี่ ไม่ใช่คุณหนูมณีมัญช์คนเดิมอีกแล้ว” หญิงสาวทำตาแดงๆ ดึงทิชชูมาซับหัวตาจนคนใจอ่อนทนไม่ไหว ต้องรีบรับปาก

“เออๆ จะพยายาม หยุดร้องได้แล้ว”

หญิงสาวยิ้มกว้าง น้ำตาที่ทำท่าจะไหลเมื่อครู่นี้แห้งเหือดไปราวสั่งได้ “ขอบใจนะ แกเป็นเพื่อนที่ฉันรักที่สุดเลยรู้ไหม”

“ถ้าฉันเลือกได้ ก็อยากจะให้แกรักฉันน้อยกว่านี้ เพราะเวลาที่แกรักฉันมากๆ ทีไร ฉันเดือดร้อนทุกที แกทำให้หุ้นฉันตกเอาๆ แล้วยังไม่พอ ยังจะให้ฉันเฉือนหัวใจตัวเอง ช่วยชะนีอย่างแกจีบผู้ชายที่ตัวเองหลงรักมาตั้งแต่แรกเห็น” มธุจักษ์ทำท่าจะคร่ำครวญต่อ มณีมัญช์จึงยกมือมาปิดปากไว้

“ฟังนะ แกฟังฉันให้ดี ฉันกับแกคบกันมานาน ฉันรักแกยิ่งกว่าชีวิตฉัน ผู้ชายคนไหนฉันก็สละให้แกได้ทั้งนั้น แต่ไม่ใช่เวลานี้ แกยังสาวยังสวย มีผู้ชายมากมายมาหลงรักแก แค่แกกระดิกนิ้วเรียก ผู้ชายก็ดาหน้ามาแล้ว แต่ฉัน ฉันเหลือเวลาอีกแค่หกสิบวัน เพราะฉะนั้นผู้ชายคนนี้ ฉันขอ!

ประกาศิตจากคุณหนูมณีมัญช์ทำให้คนถูกขอพูดอะไรไม่ออก นอกจากตั้งหน้าตั้งตาชดใช้กรรม ที่ต้องเกิดมาเป็นเบี้ยล่างของมณีมัญช์ตลอดเวลา

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha