กุหลาบนอกแจกัน

โดย: linin



ตอนที่ 26 : อัพเพิ่ม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เมื่อขึ้นมานั่งบนรถ เธอก็ลอบมองเขาอยู่หลายครั้ง ยิ่งมองความหล่อเหลาที่เคยเห็นในแวบแรกก็ยิ่งฉายชัด และยิ่งบวกนิสัยที่ดีแสนดีของเขาก็ยิ่งเพิ่มดีกรีความหล่อขึ้นมาอีกหลายเท่าตัว คุณานนท์เป็นผู้ชายคนแรกที่ไม่ได้มีท่าทีกะลิ้มกะเหลี่ยเวลาเห็นความสวยของเธอ ซ้ำยังไม่ยอมข้ามสะพานที่เธอทอดไปง่ายๆ ผู้ชายแบบนี้ทำให้เธอสบายใจไปได้หน่อยหนึ่งว่าหากแต่งงานกันไปเขาคงไม่มองผู้หญิงอื่นง่ายๆ ที่สำคัญเขาเป็นสุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้ว ข้อเสียอย่างเดียวที่คุณานนท์มีก็คือ

จีบยาก!

ข้อนี้ทำให้เธอหนักใจที่สุด ตั้งแต่เกิดมาเป็นตัวจนโตป่านนี้ก็เคยมีแต่ผู้ชายวิ่งเข้าหาจนหัวกระไดไม่แห้ง เพิ่งจะมีแค่ครั้งนี้ที่ต้องเริ่มจีบผู้ชาย ต้องทำอะไรก่อนหลังบ้างก็ไม่รู้

ตลอดทางมณีมัญช์นั่งมองหน้าคุณานนท์สลับกับการพยายามคิดว่าเมื่อก่อนนี้ เวลามีผู้ชายมาจีบเธอ พวกนั้นทำอะไรกับเธอบ้าง

       ส่งดอกไม้ให้ทุกวัน

      พยายามรับไปทานข้าว ดูหนัง ฟังเพลง โทรถามไถ่ก่อนเวลาอาหาร ก่อนนอน

       ไวเท่าความคิด หญิงสาวถามออกไปทื่อๆ “วันเสาร์นี้ไปดูหนังกันไหมคะ”

คุณานนท์เหยียบเบรกกะทันหัน เพราะอยู่ๆ มณีมัญช์ที่เหลือบมองเขาสลับกับทำหน้าครุ่นคิดก็โพล่งขึ้น เขาตกใจไม่ทันคิดจึงเผลอพลั้ง

“คะครับ”

หญิงสาวเปิดยิ้มกว้าง พอใจที่พัฒนาความสนิทสนมกับเขาไปอีกขั้น “วันเสาร์นี้นะคะ”

ชายหนุ่มพรูลมหายใจยาวๆ พอดีกับที่รถแล่นเข้ามาถึงหน้าบ้านเธอ หญิงสาวจึงเชิญให้เขาไปดื่มน้ำเย็นๆ ในบ้าน

คุณานนท์เห็นว่าเธอชวนเขามาสองครั้งแล้ว และเขาก็ต้องมารับมาส่งมณีมัญช์จนกว่ารถของเธอจะซ่อมเสร็จก็ควรจะโผล่หน้าไปให้แม่เธอเห็นบ้าง ไม่อย่างนั้นผู้ใหญ่อาจจะไม่สบายใจจึงยอมตกลง

มณีมัญช์ดีใจที่ชายหนุ่มยอมเข้าบ้านเธอ นั่นแสดงให้เห็นว่าเขาก็เริ่มๆ จะเพิ่มขีดความสนิทสนมให้กับเธอในระดับหนึ่งแล้ว แต่พอเดินนำเขาเข้าไปในบ้าน เธอก็เพิ่งนึกได้ว่าบ้านเธอเฟอร์นิเจอร์มันโล่งแค่ไหน และคนรับใช้ก็เหลืออยู่แค่คนเดียว ซึ่งจะอยู่บ้านหรือเปล่าก็ไม่รู้ รู้ดีว่ามันแอบอู้บ่อยๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะงานบ้านทั้งหมด ต้องจ้างคนใช้แค่คนเดียว หากเป็นคนอื่นก็คงจะไม่ทน

“เชิญนั่งค่ะ” หญิงสาวเอ่ยเชื้อเชิญ ภาวนาในใจขอให้น้อยอยู่ที่บ้านแล้วยกน้ำออกมาเสิร์ฟแขกพอไม่ให้เธอต้องขายหน้า เพราะเท่าที่ห้องรับแขกเหลือแต่ชุดโซฟากับโทรทัศน์ทั้งที่บ้านหลังใหญ่โตก็อายมากพอแล้ว “สงสัยเด็กในบ้านแอบอู้แน่ๆ เลยค่ะ พอเห็นว่าเมี่ยงกับแม่ไม่ค่อยอยู่บ้านก็อย่างนี้ทุกที เดี๋ยวเมี่ยงเอาน้ำมาให้นะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมแค่อยากมาสวัสดีคุณแม่คุณเท่านั้น ท่านจะได้ไม่ห่วงเวลาเห็นผมไปรับไปส่งคุณ”

“คุณแม่คงอยู่บนห้องค่ะ หลังๆ ท่านไม่ค่อยสบาย ไม่ได้ออกไปไหน” มณีมัญช์บอกขึ้น ก็พอดีกับที่มัลลิกาเดินลงมาจากห้องนอนเพื่อดูว่าใครมา เพราะนับตั้งแต่สภาพคล่องทางการเงินเปลี่ยนไป เพื่อนฝูงที่เคยแวะเวียนมาตลอดก็หายหน้าไป พอเห็นชายหนุ่มหล่อนั่งอยู่กับลูกสาวก็เลิกคิ้ว

คุณานนท์ลุกขึ้นแล้วยกมือไหว้ มัลลิการับไหว้งงๆ มณีมัญช์จึงแนะนำ พอรู้ว่าชายหนุ่มหน้าหล่อคนนี้คือลูกชายของนพนภาก็ยิ้มแย้มทักทาย

“โถนึกว่าใคร ลูกชายคุณพี่นภา เคยเห็นในรูปตอนยังอยู่มัธยม หล่อขึ้นเยอะ ดูสิตัวสูงเก้งก้าง น้าจำไม่ได้เลยจ้ะ วันที่ไปงานก็เห็นแค่แวบๆ”

“วันนั้นผมต้องขอโทษด้วยครับ มีเคสด่วนเข้ามาจริงๆ”

“เอแล้วไปยังไงถึงมากับน้องได้จ๊ะ ไปรู้จักกันตอนไหน ยายเมี่ยงนี่แย่จริง มีอะไรไม่บอกแม่” มัลลิกาหรี่ตามองบุตรสาว

หญิงสาวทำเป็นขัดเขินหวังให้ชายหนุ่มถูกแม่เธอต้อนให้เข้ามุม แต่คุณานนท์รีบอธิบาย

“ไม่ใช่อย่างที่คุณน้าคิดหรอกครับ ผมกับคุณเมี่ยงรู้จักกันโดยบังเอิญ ผมเป็นคนชนรถเธอ ทำให้คุณเมี่ยงไม่มีรถใช้ ผมก็เลยต้องมารับส่งเธอเป็นการชั่วคราวครับ”

“อ้าว เหรอจ๊ะ” มัลลิกาทำหน้าผิดหวัง เพราะคิดไปเองไกลแล้วว่ามณีมัญช์ยอมสานสัมพันธ์กับคุณานนท์อย่างที่เธอต้องการ เห็นเข้ามาหากันถึงในบ้านก็คิดว่าคงไปถึงไหนกันแล้ว

“แต่อีกสามวันรถก็ใช้ได้แล้วละครับ ต้องขอโทษจริงๆ ที่ทำให้ลำบาก”

“ไม่เลยค่ะ มันเป็นอุบัติเหตุนี่คะ” มณีมัญช์รีบบอก อยากจะชวนเขาคุยต่ออีกสักนิด เพื่อสร้างความสนิทสนมแต่ชายหนุ่มก็ขอตัวกลับเสียก่อน

“แหมน่าจะอยู่ทานข้าวเย็นกันก่อนนะคะ”

“ผมกับคุณเมี่ยงเรียบร้อยมาแล้วครับ”

“อย่างนั้นโอกาสหน้านะคะ พรุ่งนี้มาส่งยายเมี่ยง ยังไงก็ต้องมาทานข้าวด้วยกัน ไม่งั้นน้าไม่ยอมด้วย” มัลลิกาเอ่ยเสียงหวาน ชายหนุ่มขัดไม่ได้จึงยอมตกลง

 ยิ่งเห็นก็ยิ่งรู้สึกว่าสองแม่ลูกคู่นี้ไม่มีความจริงใจเลยสักนิด เขาสรุปให้กับตัวเองแล้วว่า สะใภ้หมายเลขสองของคุณนายนพนภา

สอบตก!



+++ จำหน่ายแล้วทั่วประเทศ หรือสั่งผ่านไรเตอร์ได้ที่เพจบ้านนิยายลินินค่ะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha