กุหลาบนอกแจกัน

โดย: linin



ตอนที่ 28 : รุกหนัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ณีมัญช์นำเรื่องนี้มาปรึกษามธุจักษ์ เพราะหากคุณานนท์มีรสนิยมทางเพศแบบเดียวกับมธุจักษ์ เพื่อนเธอก็น่าจะดูออก แต่แม่เพื่อนตัวดีกลับแบ่งรับแบ่งสู้

“ฉันดูไม่ออก”

“เอ๊า แกเป็นเกย์ประสาอะไร ดูเกย์ด้วยกันไม่ออก แล้วอย่างนี้เวลาแกจะจีบใคร แกทะเล่อทะล่าเข้าไปจีบเขาแล้วเขาเป็นชายแท้ๆ ไม่โดนถีบหน้าหงายกลับมาเหรอ”

“เอ๊ะ นังนี่ ฉันเจอเขาแค่ครั้งเดียวตอนอยู่เมืองนอก สองตาฉันไม่ใช่กล้องจุลทรรศน์นะยะ จะได้ส่องหาโครโมโซมที่มันผิดปกติในร่างกายได้”

“ฉันก็เล่าให้แกฟังอยู่นี่ไง ว่าเขามีท่าทางยังไงเวลาที่เห็นสาวสวยมากอย่างฉัน แล้วฉันก็ทอดสะพานเสริมใยเหล็กมาไม่รู้กี่อันต่อกี่อัน เขาก็ไม่ข้าม”

“มันเป็นเพราะแกสวยไม่พอหรือเปล่ายะ”

“หุบปากเน่าๆ แกไปเลยนะ” มณีมัญช์จิ้มแรงๆ ไปบนหน้าอกแกร่ง “แกช่วยฉันคิดทีซิ ว่าฉันต้องทำยังไงถึงจะรู้ว่าเขาเป็นเกย์หรือเปล่า”

“แกกล้าเอาตัวเข้ามาเสี่ยงกับฉันหรือเปล่าล่ะ”

“หืม? หมายความว่าไง”

“ก็ให้ฉันเป็นคนพิสูจน์ว่าเขาเป็นผู้ชายประเภทไหนไงล่ะ แต่เสี่ยงหน่อยนะ จากที่ไม่เป็น พอเจอฤทธิ์เสน่ห์อันร้อนแรงของฉันเข้าก็อาจจะเป็นก็ได้นะ” มธุจักษ์หัวเราะร่วนเมื่อเห็นแม่เพื่อนรักหน้าเสีย เห็นจะเป็นครั้งแรกที่มณีมัญช์ไม่มีความมั่นใจในตัวเองเอาเสียเลย

 นึกแล้วก็สะใจอยู่เหมือนกัน เพราะมณีมัญช์เป็นหงส์หลงรูปตัวเองมาตลอดชีวิต ให้เจอผู้ชายแบบหมอคุณานนท์เสียบ้าง จะได้รู้สึก

“อีกแค่ห้าสิบเจ็ดวัน เป็นไม่เป็นก็คงต้องยอมล่ะ”

“หา! นี่หมายความว่าถ้าหมอครุฑเป็นเกย์ แกก็จะเอางั้นเหรอ”

“ก็ฉันมองไม่เห็นใครที่ดีไปกว่าเขาแล้วนี่ ยังไงฉันก็เลือกแล้ว ว่าเขาจะต้องเป็นสามีฉัน เอาไว้แต่งงานกันไปก่อน แล้วฉันค่อยๆ รักษาเขาก็ได้” มณีมัญช์บอกไม่ทันจบก็โดนตวาดแว๊ดจนแสบแก้วหู

“อีบ้า  เกย์นะยะ ไม่ใช่ไข้หวัดใหญ่ ไปหาหมอฉีดยาแล้วจะหาย”

“มันก็ไม่แน่หรอกย่ะ แกดูสิ” มณีมัญช์ลุกขึ้นยืน หมุนตัวโชว์หนึ่งรอบ “อกฉันสามสิบหก เอวฉันยี่สิบห้า สะโพกฉันสามสิบหก แล้วดูดูแก นมก็ไม่มี เอวก็หนา ก้นก็ลีบ มีอะไรน่าสนใจตรงไหน”

“ก็น่าสนใจตรงที่มันต่างจากชะนีอย่างพวกแกยังไงล่ะ”

“ความคิดพิลึก”

“พูดไปชะนีสมองกลวงอย่างแกก็ไม่มีวันเข้าใจหรอก แล้วนี่แกจะออกจากบ้านให้เขามาส่งที่สยามมอล ทั้งที่แกไม่มีธุระปะปังอะไรที่นั่นสักอย่างอยู่แบบนี้นะเหรอ จะไปทันกินอะไร ตอนนี้แกเหลือเวลาอีกห้าสิบเจ็ดวัน จะทำอะไรก็ต้องรีบทำเข้านะ”

“ฉันก็กำลังคิดอยู่ ฉันอยากไปทำงานกับเขา แต่เขาไม่รับฉันเข้าทำงาน”

มธุจักษ์หลุดหัวเราะออกมาจนน้ำตาเล็ด ชักชอบคุณานนท์ขึ้นมาอีกคน มีผู้ชายแท้ๆ ที่ไหนบ้างไม่หลงเสน่ห์มณีมัญช์ ถึงไม่อยากจะเอาเป็นแม่ของลูก ก็คงอยากจะกินเล่นๆ ฆ่าเวลาบ้าง แต่หมอคุณานนท์ไม่เอาทั้งสองอย่าง มันน่าคิด

“อะ ประวัติส่วนตัวแบบล้วงลึกของหมอครุฑ” มธุจักษ์เดินไปหยิบสมุดโน้ตเล่มหนึ่งมาโยนให้ หญิงสาวรับมา เปิดดูข้างในก็ตาโต

“โอ้โห แกไปเอามาจากไหนน่ะ” มณีมัญช์อุทาน แล้วอ่านสมุดที่เพื่อนรักให้มา “ปัจจุบันอายุยี่สิบเก้าปี เคยมีแฟนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยคนแรกและคนเดียว คบกันมาตั้งแต่มัธยมต้น ฝ่ายหญิงหนีไปแต่งงานกับชาวต่างชาติ ชอบสีขาวและสีเทา ชอบกินอาหารจีน ไม่ชอบอาหารฝรั่ง อาหารไทยกินได้แต่ไม่ถูกปาก เช้าขึ้นมาไปทำงาน เย็นก็กลับบ้าน ไม่ค่อยไปสังสรรค์ที่ไหนกับเพื่อนฝูง เพราะทำงานหนัก กว่าจะถึงบ้านก็หมดแรง วันหยุดชอบอยู่กับบ้าน ดูหนังไม่ชอบ ฟังเพลงไม่ชอบ เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ ชีวิตอยู่ในกรอบไม่เคยแตกแถว”

มณีมัญช์ทำหน้าเหนื่อยๆ หันมามองเพื่อนตาปริบๆ “แกนี่มันคุณสมบัติของปุถุชนหรือพระสงฆ์น่ะ เขาถือศีลสองร้อยยี่สิบเจ็ดข้อด้วยหรือเปล่า”

“ยัง แต่ก็คงเกือบๆ ฉันว่าแกเปลี่ยนใจเถอะ”

“ไม่!” มณีมัญช์บอกด้วยสายตามุ่งมั่น หยิบขนมในจานมาเข้าปาก ครุ่นคิด “ในเมื่อเขาไม่รับฉันเข้าทำงาน ฉันไปสมัครกับคนอื่นก็ได้”

“แกเนี่ยนะ จะไปสมัครงาน” มธุจักษ์เสียงสูง “อย่างแกจะไปทำตำแหน่งอะไร”

“หน้าสวยๆ อย่างฉัน จะทำอะไรได้ นอกจากประชาสัมพันธ์” มณีมัญช์ยืดอก แต่พักเดียวก็ทำหน้ายุ่ง “ไม่ดี ถ้าเกิดมีคนรู้จักเห็นเข้า ฉันจะทำยังไง”

“ใช่ โดยเฉพาะยายสรัลชนา ฉันได้ยินมาว่ามันเข้านอกออกในบ้านว่าที่สามีแกอยู่บ่อยๆ”

“จริงเหรอ” มณีมัญช์ตกใจ เพราะมัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาจีบคุณานนท์ จึงไม่ได้สนใจศัตรูคู่แค้นคนนี้ “นังสามันชอบพี่วัตไม่ใช่เหรอ ฉันหลีกทางให้ขนาดนี้แล้ว มันยังจะแย่งหมอครุฑไปจากฉันอีกเหรอเนี่ย”

“มันก็คงอยากเอาชนะแกนั่นแหละ ซึ่งเป็นเรื่องที่เรา

“ยอมไม่ได้!

สองสาวต่างเพศตะโกนออกมาพร้อมกัน เป้าหมายมีไว้เพื่อพิชิต อย่างไรเธอก็จะสู้ให้ถึงที่สุด เพื่อบ้านบ้าน อันเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่

 

มณีมัญช์แต่งตัวเรียบร้อยเข้ามาที่โรงพยาบาลเอื้อไทย โดยโทรบอกคุณานนท์ว่าเธอมีธุระไม่ต้องมารับ เมื่อวานหลังเขามากินข้าวบ้านเธอก็ไม่ได้มีอะไรคืบหน้ามากไปกว่านั้น เขากินข้าวเสร็จก็กลับ ไม่ว่าเธอกับแม่จะพยายามเปิดทางยังไงเขาก็ยังเฉย

 ดูเถอะ เธอสู้อุตส่าห์ควักเงินซื้ออาหารแพงๆ จากภัตตาคารดัง เสียเงินจ้างเพื่อนของน้อยมาสามคน เพื่อให้ดูว่าบ้านเธอมีสาวใช้มากมายเหมือนเมื่อก่อน แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นการลงทุนที่เสียเปล่า

หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นสูง เข้ามาติดต่อประชาสัมพันธ์แล้วไปพบฝ่ายบุคคลเพื่อสมัครงาน ตอนนี้ตำแหน่งที่ว่างมีเพียงแค่ตำแหน่งประชาสัมพันธ์ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่จะต้องพบปะคนมากมาย ในตอนที่เธอไม่อยากเจอคนรู้จักเลยแม้แต่คนเดียว แต่พรุ่งนี้รถเธอก็ซ่อมเสร็จแล้ว เธอหาเรื่องให้เขาไปรับไปส่งอีกไม่ได้แน่

หญิงสาวยอมตกลงทำงานในตำแหน่งประชาสัมพันธ์ พรุ่งนี้คือวันแรกที่เธอเริ่มงาน เธออยากจะเซอร์ไพรซ์เขาจึงยื่นประวัติขอเข้าตรวจกับนายแพทย์คุณานนท์ จินดาถาวร

ด้วยโรคหัวใจอ่อนแอ

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เมื่อมีประวัติของมณีมัญช์ที่พยาบาลซักประวัติด้านนอกปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

 

ชื่อ มณีมัญช์ นามสกุล สกุลวัฒนา  อายุ 24 ปี

HN 12704  AN 1204/58

CC : 4 วันก่อนมามีอาการเหนื่อย อ่อนเพลีย ใจสั่น หัวใจเต้นแรงเวลาได้เจอหน้าใครคนหนึ่ง มาพบแพทย์ครั้งหนึ่งแล้วได้ยาวิตามินมากิน แต่อาการไม่ดีขึ้น

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากหน้าคอมพิวเตอร์เมื่อประตูห้องตรวจเปิดออก คนป่วยยืนส่งยิ้มกว้างมาให้ พอเธอหย่อนกายลงนั่งเขาก็ถามเป็นการเป็นงาน

“ยาที่ให้ไปกินแล้วเป็นยังไงครับ ดีขึ้นไหม”

“ไม่เลยค่ะ” เธอตอบ

แล้วชี้มาที่หัวใจตัวเอง “สงสัยจะเป็น….โรคหัวใจ”



+++ จำหน่ายแล้วทั่วประเทศ ทั้งเล่มและอีบุ๊กจ้า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha