ล่ารัก สายลับสุดร้อน Hunt love hottest spy

โดย: หมูแฮมเตอร์



ตอนที่ 5 : ล่ารัก สายลับสุดร้อน CHAPTER : 04


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


ล่ารัก สายลับสุดร้อน CHAPTER : 04


เช้าวันต่อมา หญิงสาวตื่นขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆห้อง จากนั้นก็ลุกขึ้นนั่งแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา


เฮ้อออ ง่วงจังเธอบ่นแล้วลุกเดินเข้าไปในห้องน้ำ เมื่อคืนเธอดูงานกับเขาจนดึกได้นอนแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าให้กัปตัน


หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง เธอก็เดินออกมาพร้อมกับเช็ดผมที่เปียก จากนั้นก็นั่งลงที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งแล้วจัดการกับหน้าและผมของเธอ พอทุกอย่างเสร็จแล้วเธอจึงเดินออกมานอกห้อง


ตื่นแล้วหรอเสียงกัปตันที่นั่งอยู่บนโต๊ะทานข้าวถามขึ้นเมื่อเธอเดินออกมา


ทำไมตื่นเร็วจังคะ แล้วนี่ทำทานเองเลยหรอเธอถามแล้วมองไปที่อาหารที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ


สั่งมาน่ะ ให้ทำคงไม่น่ากินแบบนี้ มากินด้วยกันสิเขาตอบแล้วนั่งทานต่อไปโดยที่ไม่ได้มองหญิงสาว


แล้วคุณวินไม่ทานหรอคะ ทำไมถึงนั่งทานคนเดียวเธอพูดแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเขา


ยังไม่ตื่นหรอก กลับมาเมื่อคืนก็ดึกแล้ว ปล่อยให้เขานอนไปเถอะ แล้วเธอล่ะ หลับสบายไหม


ก็ดีค่ะ แล้วคุณล่ะเธอถามกลับอย่างสงสัยเพราะเขายังใส่ชุดเดิมอยู่


ยังไม่ได้นอน ฉันลงไปดูคลับตอนที่เธอเข้าไปในห้องน่ะ มีเรื่องนิดหน่อยเขาตอบแล้วทานหยุดทานอาหาร จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัวแล้วกลับออกมาพร้อมกับจานช้อนส้อม


กินซะ เราต้องไปข้างนอกเขาบอกแล้ววางจานลงตรงหน้าเธอ แล้วเดินไปที่ห้องทำงาน


น่ากินจังเธอมองไปที่ของกินแล้วพูดออกมาจากนั้นก็เริ่มลงมือทานอาหาร สักพักวินก็เดินออกมาแล้วนั่งลงตรงข้ามเธอ


อรุณสวัสดิ์ หลับสบายดีนะเขาพูดออกมาแล้วหาวจากนั้นก็มองอาหารที่อยู่ตรงหน้า ทำให้หญิงสาวต้องเดินเข้าไปหยิบจานในครัวให้เขาแล้วนั่งลงทานต่อ


ขอบใจนะเขากล่าวขอบคุณที่เธอเอาจานมาให้ จากนั้นก็เริ่มลงมือทานอาหาร ทั้งคู่กินไปคุยกันไปเรื่อยๆ จนเริ่มอิ่ม


เฮ้อออ อิ่มจังวินพูดขึ้นแล้วเอนตัวที่เก้าอี้อย่างเต็มตัว


กินเยอะซะขนาดนั้น ระวังอ้วนนะคะ ฮ่าๆเธอบอกพร้อมกับเก็บของไปไว้ในห้องครัว


บอกตัวเองเถอะครับ ผมออกกำลังกายทุกวันวินบอกแล้วลุกขึ้นมาช่วยเธอเก็บของ


ออกกำลังกายที่ไหนหรอคะ ขอไปด้วยคนได้ไหม เพราะปกติฉันก็ออกกำลังทุกวันอยู่แล้วเธอบอกเขาหลังจากที่เก็บเสร็จแล้ว


เอาสิ เย็นนี้ว่างพอดี ไปด้วยกันไหมล่ะเขาถามขึ้นมาหลังจากที่เธอนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมที่นั่งก่อนหน้านั้น


คงไม่ได้หรอกคะ ดูเหมือนว่าคุณกัปตันจะให้พาไปไหนไม่รู้ ถ้าว่างแล้วเดี๋ยวมินจะบอกนะคะเธอตอบกลับไปแล้วยิ้มออกมาให้กับเขา


เอ่อออ ชื่ออะไรนะเรา


จีมินค่ะ เรียกมินก็ได้เธอบอกแล้วลุกขึ้นเดินกลับเข้าในห้องครัว แล้วเดินกลับมาพร้อมกับแก้วกาแฟในมือ


ฉันชื่อวินนะ เป็นรุ่นพี่เธอถ้าเดาไม่ผิดเขาบอกแล้วรับแก้วกาแฟที่เธอยื่นให้จากนั้นก็ยกขึ้นดื่ม


ชงบ่อยล่ะซิถ้า อร่อยขนาดนี้เขายกขึ้นชิมอีกครั้ง


ก็บ่อยนะคะ ทุกวันเลยแหละ เพราะคุณพ่อชอบดื่มกาแฟก่อนไปทำงานน่ะค่ะเธอบอกแล้วยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงเรื่องราวดีๆระหว่างเธอและพ่อของเธอ


ถ้างั้นตอนมาทำงานไม่ได้ชงให้พ่อแล้ว ก็ชงให้พี่ดื่มแทนแล้วกันเนอะวินพูดออกมาแล้วส่งแก้วเปล่าคืนเธอ


ได้ค่ะ จะกินกี่แก้วก็ได้ค่ะ มินพร้อมชงให้พี่ดื่มเสมอเธอยิ้มแล้วเดินเอาแก้วเข้าไปเก็บในห้องครัว จากนั้นวินก็ขอตัวลงไปที่คลับ เธอจึงเดินเข้าไปหากัปตันที่นั่งทำหน้าเครียดอยู่ในห้องทำงาน


ดูสนิทกันดีนะ เคยรู้จักกันมาก่อนหรอกัปตันถามขึ้นหลังจากที่เธอเดินเข้ามาแล้วเอาแก้วกาแฟวางบนโต๊ะทำงานของเขา


หมายถึงฉันกับคุณวินน่ะหรอคะเธอถามออกมาเพื่อที่จะได้แน่ใจว่าชายหนุ่มไม่ได้หมายถึงคนอื่น


แล้วที่นี่มีคนอื่นอีกหรอ ถ้ามีฉันคงหมายถึงคนอื่นเขาบอกแล้วเปิดเอกสารขึ้นมาอ่านโดยที่ไม่ได้สนใจว่าเธอจะตอบยังไง


เข้าใจแล้วค่ะ ในห้องนี้ก็มีคนอื่นนะคะ อาจจะเป็นคนที่คุณพูดถึงก็ได้ แต่ฉันแค่มองไม่เห็นเขาเท่านั้นเองเธอตอบแล้วเดินออกไปนั่งที่โซฟา จากนั้นก็เปิดคอมพิวเตอร์แล้วทำงานของเธอต่อไปเรื่อย


พูดอะไรของเธอ คนอื่นไหนอีกเขาพูดออกมาแล้วมองรอบๆห้องทำงาน จากนั้นก็สลัดความคิดแล้วก้มลงอ่านเอกสารอีกครั้ง สลับกับการมองเธอทำงานไปด้วย


ช่วงเย็นของวัน หญิงสาวก็ยังนั่งทำงานอยู่ที่เดิม ไม่มีการขยับลุกไปไหน แม้แต่เข้าห้องน้ำ ทำให้ชายหนุ่มสงสัยว่าเธอทำงานอะไรอยู่กันแน่ มันสำคัญขนาดที่ว่าลุกออกจากมันไม่ได้เลยหรอ


เฮ้ออออออ เสร็จแล้ววววเธอพูดออกมา ทำให้ชายหนุ่มมอง จากนั้นเธอก็หันมามองเขาพอดี ทำให้สายตาของทั้งคู่สบกันแบบไม่ได้ตั้งใจ


ชายหนุ่มไม่หลบสายตาเธอ เธอก็เช่นกัน ทั้งคู่สบตากันอยู่นานจนเสียงโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวดังขึ้น เธอเลยหันไปมองแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นรับสาย


สวัสดีค่ะ


(ทำอะไรอยู่เอ่ย พ่อคิดถึงเลยโทรไปหา สบายดีไหม งานหนักรึเปล่า พักบ้างนะ)


ไม่ค่ะ งานไม่ยากอะไร คิดถึงคุณพ่อเหมือนกันนะ ว่างๆจะกลับไปหานะคะ ช่วงนี้ยังไม่ว่างเลยค่ะเธอตอบกลับไปโดยที่ก็หันมองกัปตันเป็นระยะๆเพราะเขามองเธออยู่อย่างไม่ละสายตา


(พ่ออยากไปเห็นที่ทำงานลูกจัง เอาไว้ว่างๆพ่อไปได้ไหม)


ไม่ได้ค่ะคุณพ่อ งานนี้ถึงจะไม่ได้เสี่ยงอันตรายแต่ก็ต้องรักษาข้อมูลขอเราไว้นะคะ ถ้าคุณพ่อมามินจะบอกคนอื่นว่าอะไรล่ะคะเธอทำหน้าเคร่งแล้วพยายามอธิบายให้พ่อของเธอได้เข้าใจ


(นั่นสินะ พ่อลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย แต่พ่อเป็นห่วงหนูนี่ เข้าใจพ่อใช่ไหม)


เข้าใจค่ะ มินก็คิดถึงพ่อเหมือนกัน เอาไว้ว่างๆมินจะกลับไปนินด้วยนะคะ มินพูดจริงค่ะเธอบอกเสียงหนักแน่น


(ไม่เห็นต้องทำเสียงแบบนั้นเลย พ่อกลัวจะแย่ ฮ่าๆๆๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะมิน พ่อขอตัวเข้าประชุมก่อน รักลูกมากนะ ดูแลตัวเองด้วยเวลาไม่มีพ่อคอยดูแล อย่าทำให้พ่อเป็นห่วงมากล่ะ แค่นี้พ่อก็จะบ้าตายแล้ว)


ค่ะคุณพ่อ ขอบคุณมากนะคะที่คอยดูแลมิน คุณพ่อก็ดูแลตัวเองเวลาป่วยหรือว่ามีอะไรโทรมาบอกมินด่วนเลยนะ อย่าเก็บไว้คนเดียว ไม่งั้นมินงอนคุณพ่อแน่


(จ้าๆ พ่อจะโทรหาทุกวันเลย ถึงแม้จะไม่ได้ป่วยอะไรน่ะนะ)


โอเคค่ะ มินจะคอยรับสายตลอดเวลาเลย บะบายค่ะเธอบอกประโยคสุดท้าย ก่อนที่พ่อของเธอจะตัดสายไป จากนั้นหญิงสาวก็ลุกขึ้นแล้วเก็บของเดินเข้าห้องของเธอไป ชายหนุ่มที่มองอยู่ก็ยิ่งสงสัยไปอีกว่าเธอคุยโทรศัพท์กับใคร ทำไมต้องทำหน้ามีความสุขแบบนั้น แฟนเธอหรอ หรือว่าพ่อแม่


ติ๊ดๆๆๆ เสียงโทรศัพท์ของชายหนุ่มดังขึ้นเขาหยุดความคิดไว้แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา


ว่าไงเสียงเรียบกรอกลงสายไปพร้อมกับสีหน้าเครียดๆที่ผุดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของใคร


(จะมารึยัง กูมารอดูมันแล้วนะ เหมือนวันนี้จะเอาของส่งทางเรือว่ะ)


เดี่ยวกูไป มึงดูไปก่อน ส่งโลเคชั่นมาให้กูด้วยเขาตอบกลับไปแล้วกดวางสายทันทีพร้อมกับลุกขึ้นเก็บเอกสารที่กองเกลื่อนโต๊ะให้วางเรียงดูเป็นระเบียบ จากนั้นก็เดินไปที่หน้าประตูห้องของจีมินแล้วเคาะเรียกเธอ


ก๊อกๆๆ


เราต้องไปกันแล้ว ใส่กางเกงให้เรียบร้อยด้วยล่ะเขาบอกผ่านประตูไปโดยที่ไม่รู้ว่าเธอจะได้ยินไหม เขายืนเงียบอยู่นานเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ยิน เขาจึงเคาะเรียกเธออีกกครั้ง


เธอ ทำอะไรอยู่ เราต้องไปแล้วเขาพูดอีกครั้งให้เสียงดังขึ้น สักพักเธอก็เดินออกมาพร้อมกับการแต่งตัวที่ดูกระฉับกระเฉง ด้วยเสื้อสีดำกางเกงขายาวสีดำรวบผมยาวสลวยไว้ด้านหลัง


พร้อมแล้วค่ะ เราจะไปกันเลยไหมเธอพูดออกมาแล้วใส่นาฬิกาข้อมือ จากนั้นก็มองหน้าชายหนุ่มที่ยืนนิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไร


เอ่อออ เราจะไปกันเลยไหมคะเธอพูดอีกครั้งให้เสียงดังขึ้น แล้วจับที่ไหล่ของเขาเพื่อให้เขารู้ตัว


งั้นเราไปกันเถอะชายหนุ่มบอกแล้วเดินนำเธอไป โดยที่ไม่ได้พูดอะไร



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha