ลิขิตรักฉบับซีอีโอ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ตอนที่ 1 : สะดุดใจ


ตอนต่อไป

บทที่1 สะดุดใจ

สองขาก้าวฉับๆผ่าฝูงชนตรงไปยังที่หมาย

'สาย...แน่ๆ สายแน่ๆ' นี่มันได้เวลางานแล้วแต่เธอยังเดินไปไม่ถึงเสียที คนก็เยอะโอ้ยยยย โดนหักนาทีละตั้งสิบบาท หน้าก็ยังไม่ได้แต่ง ร่างบางเดินเบียดเสียดคนที่ผ่านไปมาย่านวอคกิ้งสตรีทของพัทยาใต้โดยที่มีสายตาคมของ เบราธหรือ วาเรลี่ เบราธ เยสเชนโก้ นักธุรกิจชาวรัสเซียวัย33 ปี ที่นั่งดื่มอยู่ในร้านอาหารไทยที่นวลจันทร์พึ่งเดินผ่านไปเมื่อครู่ เบราธหันไปพยักหน้าให้กับอิกอร์ผู้เป็นบอดี้การ์ดเล็กน้อย ซึ่งอิกอร์รู้อยู่แล้วว่าเจ้านายต้องการอะไรก็เล่นจ้องหญิงไทยร่างเล็กที่เดินผ่านไปเมื่อครู่ตาเป็นมัน แต่เขาอยากแหย่เจ้านายเล่นๆจึงพยักหน้าลงเล็กน้อย เบราธเพยิดหน้าพร้อมถลึงตาให้ลูกน้องจอมกวน อิกอร์ก็แกล้งผงกหัวลงอีกครั้ง

คราวนี้เบราธยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นมาแทน

"ครับๆ....ผมจะไปเดี๋ยวนี้" อิกอร์โค้งศรีษะลงเล็กน้อยแล้วหนุมตัวตามเธอคนนั้นไป โชคดีที่ผู้คนพลุกพล่านเธอคนนั้นยังเดินไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่

"มิสครับ มิส...เดี๋ยวก่อนครับ" มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งเป็นภาษาอังกฤษดังขึ้นจากด้านหลัง นวลจันทร์ไม่คิดว่าเป็นเสียงที่เรียกเธอ จึงย่ำเท้าต่อไปเรื่อยๆ และเสียงนั้นก็ยังดังอยู่ที่ด้านหลังตลอดเวลา จนมีมือปริศนาคว้าหมับที่ข้อมือ เธอหันควับไปทันทีและสบัดข้อมือออกอย่างรวดเร็ว คนนั้นก็คือฝรั่งในชุดสูทเรียบร้อยรูปร่างสูงกำยำ เธอแหงนหน้ามองเขา

"มีอะไรหรือปล่าวคะ" เธอมองหน้าหล่อและดวงตาสีเทาควันบุหรี่ของเขาปริบๆ ก่อนที่เจ้าของหน้าหล่อจะโค้งคำนับให้เธอ จนเธอต้องผงะถอยห่างหนึ่งก้าวเพราะคนดูดีคนนี้จู่ๆก็มาก้มศรีษะให้เธอ

"เชิญมิสทางด้านนู้นรับเจ้านายผมอยากเจอคุณ" ฟรั่งตัวสูงผายมือไปอีกทาง

"ขอโทษนะคะ ดิฉันรีบมาก" พูดจบเธอก็เดินหนีออกมา บ้าไปแล้วจะมีใครอยากเจอเรา เราไม่เคยรู้จักใครเลยนะนอกจากเพื่อนร่วมงาน

"เดี๋ยวครับมิส " ไอ้ฟรั่งตัวตึกคนนั้นยังตามเธอมาอีก! อยู่ไม่ได้แล้วโว้ย...อาจจะเป็นพวกค้ามนุษย์ข้ามชาติก็ได้ และเมื่อมาถึงที่ทำงานเธอก็รีบวิ่งปรื้ดเข้าไปทันที แต่การ์ดหน้าประตูกันไอ้ฟรั่งร่างตึกคนนั้นใว้เพราะยังไม่ถึงเวลาเปิด อิกอร์จึงถอยออกมา

อิกอร์โค้งหลังให้เบราธผู้เป็นเจ้านายหนึ่งครั้งเมื่อกลับมาที่โต๊ะของเจ้านาย

"แล้วเธอคนนั้นล่ะ" เมื่อไม่เห็นร่างบอบบางของหญิงไทยที่เขาสะดุดตาคนนั้นจึงเอ่ยถามลูกน้องที่เขาให้ไปรวบตัวเธอมา

"เธอบอกว่าเธอรีบครับ เธอไม่มา" อิกอร์ตอบหน้าตาย

"ไม่ได้เรื่อง....แค่ให้ไปตามผู่หญิงตัวเล็กมาหาฉันแค่นี้ก็ทำไม่ได้" มือหนาบี้ซิก้าที่อยู่ในมือลงไปที่ที่เขี่ยบุหรี่อย่างอารมย์เสีย

"แต่ผมรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน ถ้าบอสอยากเจอเธอต้องรอสักอีกสักครู่น่ะครับ เธอทำงานอยู่ที่แมกส์ตรงสุดทางวอคกิ้งเองครับ" พูดแล้วก็โค้งหลังให้เจ้านายหนึ่งครั้งแล้วกลับมายืนหลังตรง วาเรลี่ เบราธ เยสเชนโก้ เจ้าของธุรกิจซิก้าและบุหรี่ที่ประเทศของเขา แต่นี่เป็นวันหยุดยาวเขาจึงเลือกมาพักผ่อนที่ประเทศไทย เพราะมารดาเลี้ยงของเขาเป็นคนไทย เขาอายุเพียง15ปีตอนที่พ่อแต่งงานใหม่ ตอนแรกเขาไม่ชอบนักหรอกที่พ่อของเขาจะยกย่องผู้หญิงไทยคนนี้ขึ้นมาเป็นเมียในทะเบียนสมรสจริงๆ หากแต่ก่อนหน้านี้พ่อของเขามีผู้หญิงมากหน้าหลายตาแค่ก็ไม่คิดที่จะจริงจังด้วย แค่ความสุขทางกายแล้วก็แยกกันเท่านั้น เขาต่อต้านทุกอย่าง จนในที่สุดแม่เลี้ยงชาวไทยก็เอาชนะใจของเขาได้ เขานั้นรักชีวิตโสดเพราะลมหายใจเข้าออกของ เวราลี่ เบราธ เยสเชนโก้ นั้นมีแต่งาน เขาพอในที่เห็นเงินในบันชีเพิ่มพูนขึ้น เรื่่องแต่งงานมีครอบครัวน่ะเหรอ ไม่ได้อยู่ในเศษเสี้ยวความคิดของเขาแม้แต่น้อยเขายังรักที่จะได้ปลดปล่อยกับผู้หญิงสวยๆอีกมากมายที่รอต่อแถวขึ้นเตียงกับเขา เบราธไม่เคยต้องนำผู้หญิงกลับมารีไซเคิลซ้ำ

เซ็กแลกกับเงิน...แค่นั้นที่เขาต้องการ แค่กระดิกนิ้วเรียกสาวๆก็พร้อมที่จะมานอนดิ้นใต้ร่างกำยำนั่น

นวลจันทร์ แก้วนพ หรือนวล อายุ19 ปี เธอทำงานในผับแห่งหนึ่งย่านพัทยาใต้เป็นพนักงานเสริฟ เธอจบ ปวส. แล้ว แต่เธอยังไม่เรียนต่อเพราะทางบ้านค่อนข้างยากจนและเธอก็ไม่อยากเป็นภาระพ่อกับแม่วัยสูงอายุ นายอัดกับนางละออ ซึ่งอายุเลขห้ากันแล้วทั้งคู่เมื่อสิบกว่าปีก่อน ทั้งสองพบเด็กทารกเพศหญิงถูกนำมาวางใว้ที่สวนเตยของทั้งคู่สายสะดือยังอยู่เลยด้วยซ้ำ เด็กทารกเพศหญิงนอนร้องไห้จ้าเนื้อตัวเปื้อนดินมดแดงรุมกันเต็มตัวสร้างความเวทนาให้กับทั้งคู่ นายอัดจึงนำเด็กทารกส่งโรงพยาบาลและรับเลี้ยงเป็นลูกสาวเพราะทั้งคูไม่มีลูกด้วยกันถึงแม้จะอยู่ด้วยกันมานับสิบปี นางละออตั้งชื่อให้ว่านวลจันทร์เพราะตอนที่ไปเจอนั้นเป็นคืนที่พระจันทร์เต็มดวง ถึงแม้ว่าเพื่อนๆของเธอให้เธอเปลี่ยนชื่อเพราะว่ามันเชย แต่เธอก็ไม่เปลี่ยนเพราะเธอชอบชื่อนี้ ชื่อที่แม่ตั้งให้


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha