ลิขิตรักฉบับซีอีโอ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ตอนที่ 2 : เสียเงินไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่2 เสียเงินไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้

คิ้วบางถูกเขียนให้โก่งได้รูปก่อนที่จะลงรองพื้นราคาถูก ตามด้วยแป้งตลับราคาร้อยกว่าบาทตบๆที่ใบหน้า ตาชั้นเดียวแต่กลมโตถูกกรีดด้วยไลน์เนอร์ราคาหลักสิบ ปากเรียวบางถูกปาดด้วยน้ำสีแดงจากอุทัยทิพย์อย่างลวกๆ แค่นี้เธอดูดีและโดดเด่นมากพอ ร่างบางถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวคอบัวมีแถบสีน้ำเงินเพิ่มลูกเล่นให้ดูน่ารัก และโบว์สีน้ำเงินช่วยทำให้เครื่องแบบพนักงานดูชิคมากขึ้นกับกระโปรงจีบรอบดูรวมๆแล้วคล้ายเครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่นก็มิปาน นวลเป็นพนักงานเสริฟโซนวีไอพีที่ผับหรูชื่อว่าแมกซ์ พนักงานเสริฟโซนวีไอพีจะคัดเลือกหน้าตาและสกิลภาษาอักฤษ เงินเดือนแค่เจ็ดพันบาทแต่ทิปคืนนึงไม่ต่ำกว่าสองพัน!

ถึงจะเหนื่อยหน่อยและมีโอกาศถูกลูกค้าลวนลามมันก็คุ้ม เพราะส่วนใหญ่ลูกค้าที่นี่เป็นชาวต่างชาติที่ค่อนข้างมีระดับ แมกส์จะเปิดให้บริการตั้งแต่ห้าทุ่มถึงหกโมงเช้า ซึ่งเธอต้องตอกบัตรให้ทันและแต่งหน้าให้พร้อมตั้งแต่สี่ทุ่มครึ่ง

"สายอีกแล้วนะคะ ยัยนวล" เสียงลากยาวของเจ้ติ๊กหัวหน้าพนักงานเสริฟและพนักงานต้อนรับแขวะนวลจันทร์ที่พึ่งเดินออกจากห้องตอกบัตร

"พ่ออาการกำเริบน่ะค่ะ เลยต้องเข้าโรงพยาบาลด่วน ขอโทษด้วยนะคะ" นายอัดพ่อของหล่อนป่วยด้วยโรคไตมาเกือบสามปีแล้วนี่ก็ต้องล้างไตทุกวันเงินที่เก็บสะสมของนางละออกับนายอัดที่ขายต้นเตยต้นละบาท ทั้งหมดก็หลักล้านจึงต้องนำออกมารักษานายอัดตอนนี้เงินในบันชีก็ร่อยหลอเต็มที นวลจันทร์จึงไม่เรียนต่อมหาวิทยาลัยเพราะรู้ว่าที่บ้านต้องใช้เงินใว้รักษานายอัด จึงออกมาหางานทำเพื่อสะสมเงินใว้เรียน

"ยังไม่หายอีกเหรอ" เจ้ติ๊กสาวร่างอวบเอ่ยถาม

"อาการก็ขึ้นๆลงน่ะค่ะ บางทีก็ดี...บางวันก็ป่วย" อาการของนายอัดก็ยังคงลุ่มๆดอนๆวันไหนดีๆนายอัดก็เขาสวนเตยไปถากหญ้า พรวนดิน นางละออห้ามก็ไม่ฟัง พออีกวันมาก็มานอนป่วย ทำไงได้คนเคยทำงานอยู่เฉยๆเป็นที่ไหนกัน

"ให้หายไวๆนะ" พูดแล้วเจ้ติ๊กก็ตบบ่าเล็กเบาๆแล้วเดินเข้าไปที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์

เมื่อถึงเวลาที่ประตูผับเปิดออกก็เริ่มมีลูกค้าชาวต่างชาติทยอยกันเข้ามาเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นทั้งลูกค้ายุโรปและเอเชียแทบจะทุกชาติบนโลกใบนี้

แต่โซนวีไอพีลูกค้าจะบางตานักเพราะส่วนใหญ่ลูกค้าจะไปออกันที่โต๊ะนั่งสแตนดาทเสียมากกว่าเพราะจะได้เต้นเบียดเสียดกันได้อย่างเต็มที่ ส่วนที่ของวีไอพีนั้นมีเพียงแปดโต๊ะเท่านั้นสำหรับลูกค้าที่ชอบนั่งดื่มและมองคนอื่นเต้นมากกว่า

"อ้าว.....คินจะมาก็ไม่บอก" เสียงหวานเอ่ยทักเพื่อนชายที่หย่อนก้นลงบนโซฟาโซนวีไอพี ธนินหรือคินเพื่อนชายที่เรียนมาตั้งแต่ปวช.ด้วยกันแต่ตอนนี้เขากลายเป็นหนุ่มมหาลัยเนื้อหอมไปแล้ว

"บอกก็ไม่เซอร์ไพร์สิ" หน้าหล่อส่งยิ้มให้กับเพื่อนสาวที่เขาแอบรักมานานเฝ้าตามเธอเป็นมดแดงเฝ้ามะม่วงมาหลายปี เขาเคยสารภาพรักกับเธอไปตอนที่ขึ้นปวส.ปีหนึ่งแต่เธอกลับปฏิเสษเพราะเธอยังไม่สนใจเรื่องรักๆไคร่ๆ ทำเขาเฮริทไปพักใหญ่แต่ทั้งคู่ก็กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม โดยที่นวลจันทร์เองก็ปฏิเสธผู้ชายทุกคนที่เข้ามาขอเป็นแฟนเช่นกัน

"ปรกติเห็นไปแถวสายสาม ทำไมวันนี้มานี่ได้"

"ก็เบื่อแล้ว วันนี้อยากนั่งชิวๆดูนวลทำงาน" หน้าหล่อตี๋ส่งยิ้มมาให้เพื่อนสาวที่ยืนรอรับออเดอร์อยู่ข้างหน้า

"จะดื่มอะไรล่ะวันนี้"

"เอาหมือนเดิม....."

เวราลี่ เบราธ เยสเชนโก้ เดินเข้ามาในผับที่ชื่อว่าแมกส์ ตาสีเทาก็พยายามมองหาเป้าหมายแต่อิกอร์ลูกน้องสะกิดที่ไหล่ของเขาเบาๆ เมื่อเขาหันไปอิกอร์ก็ชี้ๆไปที่โซนที่เป็นโซฟาซึ่งมีลูกค้าชาวไทยนั่งอยู่คนนึงกำลังยืนคุยกับเด็กเสริฟในชุดคล้ายกับเครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่น รอยยิ้มเจ้าเล่หฺ์ก็ผุดขึ้นที่ใบหน้าหล่อทันที เขาเดินไปนั่งที่โซฟาโซนวีไอพีมีเด็กเสริฟสาวอีกคนเดินมาต้อนรับและรอรับออเดอร์เครื่องดื่มจากเขา แต่เขายกมือเล็กน้อย

"อีกสิบนาทีค่อยมารับออเดอร์นะ" เขารอ รอผู้หญิงคนนั้น ไม่นานผู้หญิงคนนั้นที่เขาสะดุดตาตั้งแต่แรกเห็นก็เดินมาพร้อมกับแก้วทรงสูงบรรจุเครื่องดื่มสีสวยเธอเดินผ่านเขาไปยังโต๊ะที่มีเด็กหนุ่มชาวไทยหน้าตาดีนั่งอยูก่อนหน้าแล้ว คุยอะไรกันนะเขาฟังภาษาไทยไม่ค่อยได้ แถมยิ้มและหัวเราะคิกคัก หึ....หมอนั่นคงเป็นลูกค้าประจำสินะ เลิกงานนี่คงไปต่องานอื่นๆด้วย แต่ไม่เป็นไรเขาเชื่อว่าเขาสามารถจ่ายให้เธอได้มากกว่าไอ้เด็กหน้าละอ่อนนั่น คืนนี้ต้องพาเธอกลับไปนอนครางกับเขาให้ได้

เบราธยกมือขึ้นเหนือศรีษะเล็กน้อยเพื่อเรียกพนักงานเสริฟคนที่เขาหมายตาใว้ให้มาที่โต๊ะ

"คุณชื่ออะไร" แทนที่เขาจะส่งเครื่องดื่มกับถามชื่อของหล่อนแทน

"ชื่อนวลค่ะ" และเมื่อมองผู้ชายอีคนหนึ่งเธอก็จำได้ทันที....! เธอเคยเจอเขาก่อนหน้านี้

"คุณ...!" เธอชี้ไปที่เขาแล้วอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าเธอจะได้เจอเขาอีก

"ผมอิกอร์ครับ ส่วนนี้เจ้านายของผมที่ผมบอกว่าต้องการพบคุณ" คิ้วบางขมวดเข้าหากัน เขาอยากเจอเธอทำไม มีความคิดหลายอย่างโจมตีสมองน้อยๆของเธอ

"เอ่อ....คือ จะสั่งอะไรดีคะ" เธอรีบตัดบทไปเพราะอยากจะอยู่ห่างๆฟรั่งร่างตึกสองคนนี้เต็มที

"เอา ตากีล่า 30 ชอต" เป็นเบราธที่สั่งเครื่องดื่ม ส่วนตาสีเทาก็มองร่างเล็กอย่างโลมเลีย เธอเหมือนตุ๊กตาเลย ถ้าได้เห็นทุกสิ่งบนเรือนร่างของเธอมันจะเป็นอย่างไรนะ แค่คิดอะไรต่อมิอะไรใต้กางเกงยีนส์หลักหมื่นของเขาก็ชูชันแข็งขันขึ้นมาทันที ผู้หญิงคนนี้เป็นอันตรายต่อหัวใจและเป้ากางเกงของเขาอย่างมาก

ไม่นานนักตากีล่า30ชอตที่สั่งไปก็มาเรียงรายที่โต๊ะของเบราธแต่คนที่นำมาเสริฟไม่ใช่เด็กเสริฟที่ชื่อนวล เธอไปไหน!

เขามองหันรีหันขวางหาร่างบางทันที แน่ะไปยืนหัวหัวเราะระริกระลี้กับลูกค้าชาวเกาหลีที่พึ่งมาใหม่สามคนที่โซฟาอีกฝั่ง มุมปากกระตุกเล็กน้อยเธอคงถนัดอ่อยผู้ชายสินะ คิดแล้วก็กระดกแก้วชอตให้น้ำสีใสแต่ดรีกรีแรงผ่านลำคอลงไป แต่....ทำไมเขาต้องรู้สึกหงุดหงิดด้วยนะ ไม่เข้าใจเลยวุ้ย ช่างมันสิวะเดี๋ยวเธอได้เห็นจำนวนตัวเลขที่เขาเสนอให้เธอก่อนเถอะขี้คร้านจะวิ่งตามเขาไม่ทัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha