ลิขิตรักฉบับซีอีโอ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ตอนที่ 3 : ปลาทองสีสวย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่3 ปลาทองสีสวย

"เหนื่อยไหมนวล" ธนินถามเพื่อนสาวที่กำลังเดินผ่านไปเมื่อนำเครื่องดื่มไปเสริฟให้กับหนุ่มเกาหลีสามคนเมื่อครู่

"ไม่เหนื่อยหรอก นี่ยังถือว่าหัวค่ำอยู่เลย" ตีหนึ่งของที่แมกส์ถือว่าพึ่งเริ่มโชคดีที่เธอได้อยู่โซนวีไอพีหากได้ไปอยู่โซนปรกติเธอเหนื่อยกว่านี้แน่ๆเพราะลูกค้าทั้งเยอะและเบียดเสียด

"งั้ยเราขอไอ้นี่เพิ่มอีกแก้วแล้วกัน" ธนินชี้ไปทีาแก้วเปล่าของตัวเอง

"งั้นรอแปปนะ" ร่างบางเดินไปสั่งเครื่องดื่มให้กับลูกค้าที่มาใหม่และของเพื่อนที่บาร์น้ำ พอได้แล้วก็ยกเครื่องดื่มใส่ถาดกลมสีน้ำตาลมีแผ่นกันลื่นแล้วเดินไปยังโซนของตัวเอง มือน้อยนำเครื่องดื่มให้ธานินแก้วสุดท้ายแล้วกำลังจะเดินเอาถาดไปเก็บที่เคาน์เตอร์วางแก้วเปล่าไม่ไกล

เบราธก็ยื่นมือมาจับที่ข้อมือเธอเสียก่อน

"ฉันอยากคุยกับเธอ" เขาน่ะเป็นพวกตรงๆอยากได้อะไรกูพูดออกมาไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา

"ค่ะ" เธอพยักหน้าเล็กน้อยและหมุนข้อมือกลับมา

"เธอคิดคืนละเท่าไหร่" เขาถามตรงจนคนถูกถามแทบหงายหลัง ถึงจะชินแล้วก็ตามที่มีคนมาถามแบบนี้

"เอ่อ....คุณหมายถึงเซ็กแลกเงินใช่ไหมคะ"

"ใช่.." เขาพูดแบบสบายมากคล้ายกับมันเป็นเรื่องปรกติที่เขาทำเป็นประจำ นวลจันทร์ยังคงรักษามารยาทด้วยการยิ้มกลับไปให้

"ขอโทษนะคะคุณลูกค้า ดิฉันไม่ได้ทำงานอย่างอื่นนอกจากงานเสริฟค่ะ" เธอตอบอย่างรักษามารยาทเพราะเขาเป็นลูกค้าและเธอก็ไม่โกรษเพราะ พัทยาและวอคกิ้งสตรีทก็รู้อยู่ว่ามันเป็นสังคมแบบไหนหากมองในแง่แบบโลกไม่สวย

"งั้นเหรอ....ถ้าฉันจะให้เธอมากกว่าที่ผู้หญิงหาเงินทั่วไปล่ะ เธอจะตกลงไห

ร่างบางถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ไม่ค่ะ" แล้วกำลังจะหมุนตัวเดินไปทางอื่น

"หนึ่งแสนบาทไทย ผมจะให้คุณก่อน ก็ได้แล้วเราค่อยไปสนุกกัน" มือน้อยกำถาดแน่น เขาไม่เข้าใจรึไงว่าเธอไม่รับงานแบบนี้ เธอหันกลับมายิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะปฏิเสธอย่างมีมารยาทแล้วเดินไปอีกทาง แต่นั่นมันทำให้เขาเข้าใจว่าเธอปฏิเสธเพื่อจะได้โก่งค่าตัวมากกว่า

ตุ๊บ....เป็นเสียงถาดพลาสติกกระแทกกับเคาน์เตอร์ นวลจันทร์กระแทกมันอย่างแรงเพราะความโมโห เอาน่ายังไงเขาก็เป็นลูกค้า...ใจเย็นนวลจันทร์ เย็นไว้ ร่างบางยืนระงับสติอารมย์ราวๆห้านาทีก็ปั้นหน้ายิ้มและออกมาทำงานเหมือนเดิม เมื่อออกมาก็ไม่เห็นลูกค้าชีกอนั่นแล้ว ดีเธอจะได้ทำงานอย่างสบายอารมย์

"นวล ลูกค้าโต๊ะนี้ฝากมาให้แน่ะ" ขนมผิงสาวเสริฟเพื่อนร่วมงานยื่นกระดาษแผ่นเล็กมาให้ตรงหน้าเธอ มันคือนามบัตรของตานั่ั้นแน่ๆ ในขณะที่กำลังช่วยกันเก็บโต๊ะ

เธอรับมันมาแล้วยัดใส่กระเป๋าที่กระโปรงจีบ

พีชอย่างไม่สนใจเท่าไหรนัก

ได้เวลาเลิกงานเธอก็นำทิปที่ได้รับของวันนี้ออหมานับ หูย...วันนี้ได้ตั้งสองพันสองแน่ะ ดีเลยเธอจะได้แบ่งบางส่วนให้นางละออเก็บใว้เป็นค่าใช้จ่าย ส่วนหนึ่งเธอเก็บใว้ใส่บันชีเพื่อเป็นทุนการศึกษาต่อไป

ร่างบางเดินออกจากที่ทำงานอย่างสบายอารมย์ไปยังที่จอดรถ เธอยอมเสียเงินวันละสี่สิบบาทเพื่อจอดรถในที่เขารับฝากรถห่างจากที่ทำงานเกือบกิโลเพื่อจะได้ปลอดภัยจากการโจรกรรมและรอยขีดข่วน

แต่ยังไม่ถึงที่รับฝากรถ ฟรั่งตัวเท่าตึกคนเดิมก็เดินตามเธอมา

"ขอโทษครับมิส คือบอสผมต้องการคุยกับคุณ" อิกอร์โค้งคำนับอย่างสุภาพ

"แต่ฉันบอกไปแล้วว่าฉันไม่สนใจข้อเสนอของเขา" เธอยืนขมวดคิ้วจนเป็นปม แล้วทำท่าจะเดินหนีไปอีกทาง

"เดี๋ยวสิครับมิส เจ้านายของผมอยากเจอคุณ..." หญิงสาวดื้อรื้นเดินหนีไปจนได้ อิกอร์ถึงกับเดินคอตกไปที่รถหรูจอดอยู่ซอกตึกไม่ไกลกันกันนัก

"พลาดอีกแล้วสิแก" เบราธพูดอย่างอารมย์เสีย จะเล่นตัวอะไรนักหนา ถ้ารู้ว่าเขาเพิ่มเงินจากเดิมเป็นสองเท่าคงวิ่งเข้ามาหาแทบไม่ทัน

นวลจันทร์กว่าจะถึงบ้านก็เกือบเจ็ดโมง

ขาตั้งรถมอเตอร์ไซร์ยังไม่ทันได้แตะพื้นนางละออก็ถามทันที

"เหนื่อยมั้ยลูก กินอะไรมารึยัง"

"ไม่เหนื่อยเลยจ่ะแม่ วันนี้นวลได้ทิปมาตั้งสองพันสองแน่ะ นวลให้แม่พันนึงนะเผื่อเป็นค่ารถไปเยี่ยมพ่อ แล้วพ่อเป็นไงบ้างจ๊ะแม่" เมื่อถามถึงนายอัด นางละออถึงกับถอนลมหายใจ

"ไม่เป็นอะไรมากหรอกลูก อยู่โรงพยาบาลอีกไม่กี่วันเดี๋ยวหมอก็ให้กลับบ้าน" นางละออโกหก อาการของนายอัดนั้นเข้าขั้นวิกฤตตอนนี้ไตของเขาทำงานได้ไม่ถึง20% ต้องได้รับการฟอกไตวันละครั้งแต่ค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูง หากจะหาเงินไปวันๆก็แทบจะไม่พอกิน ยิ่งนายอัดมาป่วยอีกคน รายได้ที่เคยได้ก็ไม่แน่นอน ครั้นจะให้ลูกสาวที่นางเก็บมาเลี้ยงให้รับรู้ตอนนี้ก็เกรงว่าจะเอาเรื่องปวดหัวไปให้เธอเสียเปล่าๆ เพราะที่ผ่านมานวลจันทร์เป็นเด็กดีไม่เคยนอกลู่นอกทางและไม่เคยเรียกร้องอยากได้อะไรที่สิ้นเปลืองตามกระแสนิยม

ได้ยินเช่นนั้นนวลจันทร์ก็ดีใจ

"งั้นวันนี้ เย็นๆเราไปเยี่ยมพ่อกันดีมั้ยจ๊ะแม่"

"อย่าเลยลูก อย่าไปเลย เชื้อโรคมันเยอะโรงพยาบาลน่ะ พักผ่อนให้เยอะๆแล้วออกไปทำงานน่ะดีแล้ว" นางละออไม่อยากให้นวลจันทร์รับรู้ถึงอาการของผู้เป็นสามี

"งั้นเหรอแม่...."


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha