ลิขิตรักฉบับซีอีโอ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ตอนที่ 4 : นายอัด แก้วนพ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่4 นายอัด แก้วนพ

เมื่อทานข้าวเรียบร้อย นวลจันทร์ก็อาบน้ำอาบท่าเข้านอน  ตื่นอีกทีก็ห้าโมงเย็น เธอออกมาช่วยนางละออรดน้ำต้นเตย และพรวนดินทำแปลงปลูกต้นเตยรุ่นใหม่ วันนี้มีรายได้จากการขายต้นเตยเพียงสองร้อยบาทถ้าไม่มีรายได้จากนวล นางละออก็ไม่รู้ว่าจะหาเงินมาด้วยวิธีใด เมื่อสองแม่ลูกช่วยกันทำงานที่สวนหลังบ้านเรียบร้อยก็ช่วยกันล้างอุปกรณ์ทำสวนแล้ว ช่วยกันทำกับข้าว วันนี้มีไข่เจียวใส่หอมใหญ่กับยำปลากระป๋องถึงจะเป็นกับข้าวที่ไม่ได้เลิศหรูอะไรนักแต่มันก็อร่อยสุดๆที่ได้นั่งกินกับมารดาแค่ขาดนายอัดไปคนเดียว สองแม่ลูกช่วยกันเก็บกวาดบ้านหลังจากที่มื้ออาหารผ่านไป  ทำไมเวลามันผ่านไปไวจังเลย นวลจันทร์แหงน หน้ามองนาฬิกาบอกเวลาสองทุ่มตรงเธอต้องอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงานแล้ว อยากอยู่กับแม่อีกนานๆจังเลย

เธอเขย่านางละออที่นอนหลับอยู่หน้าทีวีให้เข้าห้องนอนแล้วเธอก็วาดขาคร่อมมอเตอร์ไซร์ฟีโน่คันเก่งที่เธอยังผ่อนไม่หมดขับไปทำงานเหมือนเช่นทุกวัน

เสียงเพลงที่เล้าใจกล่อมให้ผู้คนต่างโยกย้ายกันอย่างเมามัน วันนี้มันวันอะไรเนี่ยลูกค้าถึงได้แห่กันมาตั้งแต่ประตูผับเปิดออก และตานั่นก็มาอีก

เขานั่งที่โซฟาตัวเดิมที่เขานั่งเมื่อวานเรียกขนมผิงไปรับออเดอร์ แล้วก็หันมาที่เธอพร้อมกับกวักมือเรียก

"ไม่เห็นโทรมาเลย" ตานั่นพูดขึ้น

เบราธแปลกใจที่ผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้ติดต่อไปหาเขาเพราะหากจะให้ตกลงเงื่อนไขกัน เขาคิดว่าเธออาจจะอาย เธออาจจะอยากต่อรองผ่านโทรศัพท์มากกว่าแต่เธอก็เงียบไป

"คะ"

"เมื่อวานนี้ผมเอานามบัตรฝากใว้ที่เพื่อนของคุณ คุณได้รับรึปล่าว" ใช่แล้วเธอจำได้ว่าเธอเก็บกระดาษนั่นใส่กระเป๋ากระโปรงตอนนี่คงยุ่ยเพราะถูกปั่นไปกับเครื่องซักผ้าเรียบร้อย

"ได้รับค่ะ"

แล้วทำไมไม่ติดต่อมาล่ะ ผมจะให้คุณเพิ่มอีกจากเมื่อวานเท่าตัวเลยนะ" สุดท้ายตานี่ก็วกมาเรื่องเดิมจนได้ คนอะไรหน้าหนาหน้าทนจริงๆ บอกไปจนหูจะฉีกถึงรูจมูกอยู่แล้วเนี่ย

"ดิฉันไม่รับ ข้อเสนออะไรทั้งนั้นแหละค่ะ" เธอพูดอย่างเบื่อหน่ายแล้วเดินออกมา อะไรนักหนาเนี่ย เขาคงใช้เงินซื้อผู้หญิงจนชิน สองแสนสำหรับเธอมันไม่ใช่เงินน้อยๆแต่เธอก็ไม่คิดขายศักดิ์ศรีของตัวเอง พูดแล้วก็โมโห!

วันนี้เธอทำงานอย่างอารมย์เน่าเพราะตานั่นแท้ๆ

เบราธไกวมือเรียกเธอน้อยๆ จะอะไรกันนักหนานี่ถ้าว่าเขาไม่สุภาพ เธอจะด่าตะเพิดให้

"ผู้หญิงคนนั้นน่ะ ไปตามาให้ผมที" เขาชี้ไปที่หญิงสาวรูปร่างสูงคนหนึ่งที่ยืนอยู่อีกมุม นั่นพี่พราวเลขาของคุณเครือรัตนเจ้าของผับที่เธอทำงานอยู่นี่นา ตั้งแต่มีข่าวว่าจดทะเบียนสมรสกับคุณพยัคย์ลูกชายของนางเครือรัตน์พี่พราวก็สวยขึ้นเป็นกอง

"พี่พราวคะ ลูกค้าโต๊ะโน้นเรียกค่ะ" เธอบอกหญิงสาวที่เบราธต้องการ เธอกำลังช่วยพนักงานเก็บโต๊ะที่ลูกค้าพึ่งลุกไปเมื่อครู่ พี่พราวชั่งสวยสง่าจริงๆผู้หญิงอะไรทั้งสวยทั้งเก่งถึงขั้นเอาคุณพยัคฆ์ที่ว่าเจ้าชู้อยู่หมัด ได้ข่าวว่าตอนนี้คุณพยัคฆ์ลูกชายของเจ้รัตน์เจ้าของผับสลัดคู่ควงทุกคนแล้วคบกับเลขาของแม่ตัวเองคนเดียว เธอมองคุณเบราธพูดคุยกับพริ้งพราว ในใจก็อยากจะเก่งอยากจะสวยเด่นเหมือนพริ้งพราวบ้าง แต่ก็นะพริ้งพราวเป็นหงส์ส่วนตัวเธอเป็นไก่ เป็นแค่พนักงานต่ำต้อย เมื่อคิดน้อยใจในวาสนาตังเองแล้วก็กลับมาทำงานดังเดิม...

วันนี้มีการเสริฟเครื่องดื่มผิดโต๊ะเพราะบาร์น้ำเมาจนบอกเบอร์โต๊ะผิดแล้วลูกค้าโต๊ะที่เสริฟผิดก็เมาเมื่อเครื่องดื่มไปวางก็คว้ามาดื่มทันที ส่วนลูกค้าที่สั่งไม่ได้เครื่องดื่มเสียทีก็โวยวาย ความผิดก็ตกเป็นคนนวลจันทร์แต่เพียงผู้เดียว

วันนี้เธอเลิกงานด้วยอารมย์ที่คลุกกรุ่น มันใช่ความผิดของเธอเสียที่ไหน พูดแล้วก็แค้นไอ้บาร์น้ำเมาจนทำงานไม่ได้ ดีนะเจ้ติ๊กแค่ด่าไม่หักเงิน

 ร่างบางกำลังเดินไปที่จอดรถ

อิกอร์ ฟรั่งร่างยักษ์คนเดิมก็มาดักหน้าที่เดิมเหมือนเมื่อวานตอนที่เธอเลิกงาน เธออารมย์ไม่ดีนะบอกใว้ก่อน นวลจันทร์ยืนกอดอกรู้อยู่แล้วว่าฟรั่งหน้าหล่อคนนี้รอเธอเพราะอะไร

"เจ้านายคุณอยู่ไหนคะ ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเขา" ยังไม่ทันที่อิกอร์จะเอ่ยปากพูดอะไรนวลจันทร์ก็พูดขึ้นมาก่อน อิกอร์โค้งหลังด้วยความดีใจ ในที่สุดเธอก็ยอมตอบตกลงเจ้านายของเขาเสียทีสินะ เขาเดินนำเธอมายังรถหรูที่จอดอยู่ข้างตึก เปิดประตูด้านหลังคนขับที่มีเจ้านายของเขานั่งรออยู่ก่อนแล้วให้เธอเข้าไปนั่ง นวลจันทรก้าวขึ้นรถอย่างว่าง่าย ตื้อนักใช่ไหมคอยดูเถอะแม่จะด่าให้กระเจิงเลยคอยดูคนยิ่งหงุดหงิดกำลังหาที่ระบายอยู่พอดี

รอยยิ้มร้ายประทับลงที่ใบหน้าหล่อเหล่าทันที ตาสีเทามองร่างบางอย่างโลมเลีย ในที่สุดเธอก็รับข้อเสนอที่เขายื่นให้เสียทีสินะ แต่ทำไมเธอทำหน้าเหมือนกำลังโมโหอยู่ล่ะ

"ฉันไม่รับข้อเสนอของคุณ....ได้ยินมั้ย!" เธอแหกปากลั่นจนเบราธต้องยกมือขึ้นมาปิดหุทั้งสองข้าง พูดจบเธอก็สะบัดก้นออกไปจากรถทันที

"ตามไปสิวะไอ้โง่" เขาลดกระจกลงมาบอกอิกอร์ที่หันมาทำหน้าบ๊องแบ๊วให้เจ้านาย ยิ่งแกล้งให้เจ้านายโมโหเร่าๆ เขาน่ะชอบนัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha