ลิขิตรักฉบับซีอีโอ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ตอนที่ 5 : ม้าแคระจอมพยศ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่5 ม้าแคระจอมพยศ

"มิสครับ มิสหยุดก่อน" อิกอร์คว้าข้อมือน้อยของหญิงสาวแต่ ตุ๊บ.....! เท้าเล็กๆที่สวนรองเท้าผ้าใบกระแทกลงมายังรองเท้าหนังคู่เก่งของเขาอย่างแรง

"โอ้ย..." ตามมาด้วยเสียงร้องของบอดี้การ์ดหนุ่ม เขาน่ะเก่งกาจเรื่องศิลปะป้องกันตัวแต่เขาไม่ชอบใช้กำลังกับผู้หญิงโดยเพฉาะผู้หญิงสวยที่มากล้นไปด้วยความดื้อแบบนวลจันทร์ เขายอมให้เธออัดได้ฟรีๆ

"มิสครับ หยุดก่อน" กระทืบเท้าของเขาเสร็จร่างบางก็กระแทกเท้าเดินลิ่วๆ

"มิสครับ รอก่อน" คราวนี้อิกอร์วิ่งมากางแขนขวางหน้าเธอใว้

'ตุ๊บ.....ผลั๊วะ' เข่าหนักๆถูกยื่นไปข้างหน้าแต่ดีที่ไหวตัวหลบทันจึงโดนแค่เฉียดๆ ผู้หญิงอะไรแรงเยอะชะมัด

"ผลั๊วะ..."เพราะเป็นผู้หญิงไง เขาจึงอ่อนข้อให้จนโดนหมัดของเธอเข้าไปเต็มๆ แต่เจ็บแค่นี้เขาทนได้

"ไปบอกเจ้านายของคุณว่า...ให้เก็บเงินของเขาใว้ยัดก้นของเขาซะ!" พูดจบก็สะบัดร่างเดินออกไปทันที เบราธมองเหตุการณ์ทั้งหมด ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะทั้งแสบทั้งคันได้ขนาดนี้ เพราะความดื้อด้านเนี่ย

แหละทำให้เขาอยากจะเอาชนะเธอยิ่งนัก

อิกอร์เปิดประตูรถเข้ามานั่งประจำที่คนขับ แล้วลูบตรงที่ถูกชกเบาๆตอนนี้มันห้อเลือด หมัดเธอหนักใช้ได้

"เธอไม่ตกลงใช่ไหม" เบราธถามลูกน้อง

"ครับนาย แล้วเธอก็ฝากมาบอกนายอีกว่า ให้นายเก็บเงินนั่นยัดก้นตัวเองซะ"

กำปั้นหนักทุบไปที่เบาะนั่งอย่างแรง นังนั่นเป็นใครถึงได้กล้าปฎิเสธเขา แล้วยังมากะโกนใส่หน้าหล่อๆของเขาในรถของเขาอีก ไม่พอยังทำร้ายลูกน้องของเขาแล้วสั่งให้เขาเอาเงินยัดก้นของตัวเอง

กรามหนาบดกันจนเป็นนูน

"นวลจันทร์.......เธอได้เห็นดีแน่" เขาพูดลอดไรฟันออกมา

 

"ทำไมแม่ไม่บอกหนูว่าพ่อป่วยหนักขนาดนี้!" เสียงหวานสั่นเครือเมื่อรู้อากรป่วยของผู้เป็นบิดา

นางละออก้มหน้านิ่ง

"พ่อป่วยขนาดนี้แม่น่าจะบอกหนูบ้าง เราจะได้ช่วยกันหาเงินมารักษาพ่อ" เธอกอดนางละออแนบแน่น เธอรู้ดีว่าตอนนี้นางละออก็คงรู้สึกอย่างที่เธอรู้สึก ถึงแม้ว่าไม่มีเงินมากพอจะมารักษาบิดาแต่จะให้ปล่อยให้นายอัดตายไปต่อหน้าต่อตาเธอก็ทำไม่ได้

"แม่ไม่อยากให้นวลคิดมาก ทุกวันนี้นวลก็ทำงานหนักมากพอแล้ว แม่ไม่อยากให้นวลมากังวลเรื่องพ่อ" นางละออลูบหัวลูบไหล่ลูกสาวต่างสายเลือด

"ยังไงพ่อก็ต้องหาย เงินในบันชีเรายังพอมีอยู่ หนูทำงานวันนึงทิปก็พันอัพ เราช่วยกันเก็บแป๊ปเดียวเดี๋ยวก็ได้แล้วแม่" นางละออดึงร่างของลูกสาวมากอดแล้วปล่อยโฮออกมา ไม่เสียแรงที่เธอเลือกรับเลี้ยงเด็กคนนี้ ถ้าวันนั้นเธอไม่มาเจอเด็กทารกที่ถูกทิ้ง วันนี้เธอก็ไม่มีใครแล้ว

"แม่อย่าร้องไห้เลยนะ แม่เชื่อนวลนะนวลจะหางานทำเพิ่ม"

นวลจันทร์และนางละออมองนายอัดผ่านกระจกใสรอบๆตัวนายอัดมีสายน้ำเกลือและยาปฏิชีวนะลายล้อม

"พ่อ......"นวลจันทร์เอ่ยเบาๆ วันนี้นางละออพานวลจันทร์มาเยี่ยมนายอัดก่อนที่นวลจันทร์จะไปทำงาน

"นวลไม่ต้องเข้าไปหรอกลูก ไปทำงานเถอะ" เพราะนายอัดสั่งห้ามใว้ไม่ให้นายละออบอกกับนวลว่าตนป่วยหนักขนาดนี้เพราะไม่อยากให้ลูกสาวต่างสายเลือดเป็นกังวล

"หนูไปทำงานก่อนนะแม่"

 

ร่างบางยืนพิงกับเคาน์เตอร์บาร์พร้อมกับคิดวุ่นวายเรื่องนายอัด เธอคิดว่าเธอจะไปทำงานเชียร์เบียร์เพิ่ม ก่อนเข้างาน เลิกสี่ทุ่มอาจจะเข้างานที่แมกส์สายแต่เธอจะคุยกับเจ้ติ๊กหัวหน้าพนักงาน

เสริฟว่าหากเธอจะขอเข้างานสายสักครึ่งชั่วโมงทุกวันจะได้ไหม พลันก็มีลูกค้าเข้าพอดีเธอจึงไปรับออเอดร์ วันนี้อีตาเบราธอะไรนั่นไม่มาแฮะ...ดีเหมือนกันยิ่งปวดหัวอยู่ หายไปจากชีวิตเธอได้ยิ่งดี

ไกล้เลิกงานแล้ว วันนี้มีลูกค้าเมาให้ทิปเธอต็งพันนึงแน่ะ รวมๆแล้ววันนี้เธอได้ทิปสามพันกว่าบาท ไม่เคยได้เยอะขนาดนี้มาก่อนเลย จะให้นางละออสองพันที่เหลือเธอจะใส่บันชีใว้ แล้วอีกส่วนจะเอาไปเปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่องรอมอเตอร์ไซค์ มองนาฬิกาที่ข้อมืออีกหนึ่งชั่วโมงไกล้จะเลิกงานแล้ว ถ้าได้ทิปเพิ่มอีกสักร้อยสองร้อยเธอจะได้เอาไปซื้อรองเท้าผ้าใบคู่ใหม่เพราะคู่เก่ามันเก่าเต็มที่แล้ว เมื่อถึงเวลาเลิกงานนวลจันทร์ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นกางเกงยีนส์ขายาวเสื้อยืดสีดำรองเท้าผ้าใบคู่เก่า ขาเรียววาดคร่อมมอเตอร์ไซค์แล้วใส่หมวกกันน๊อ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha