ลิขิตรักฉบับซีอีโอ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ตอนที่ 6 : ทำบุณร่วมชาติ ตักบาตรร่วมขัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่6 ทำบุณร่วมชาติ ตักบาตรร่วมขัน

เสียงโทรศัพท์ยี่ห้อเดียวกับค่ายเครือข่ายก็ดังขึ้น เธอจึงยืนประครองมอเตอร์ไซค์ใว้

ใครนะโทรหาเธอแต่เช้า……ธนินนั่นเอง

"ว่าไงคิน"

'นวลเลิกงานแล้วใช่ไหม'

"จ่ะ กำลังกลับบ้าน"

'ไปทำบุญกันไหมนวล วันนี้วันพระใหญ่ด้วย เดี๋ยวเราไปรับ'

"อืมไปสิ เราอยู่ซอย วอคกิ้ง15 นะ" ดีเหมอืนกันเธอจะได้ทำบุญเผื่อผลบุญจะได้ช่วยบันดาลให้นายอัดหายป่วยใวๆ

ตกลงเวลาและสถานที่นัดแนะกันเรียบร้อยเธอก็เข็นมอเตอร์ไซค์จอดใว้ที่เดิม เธอออกมายืนรอหน้าที่นัดหมาย โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนแอบเธออยู่ในรถหรูคันหนึ่ง

ไม่เกินยี่สิบนาที รถสปอร์ตคันหรูก็มาจอดข้างฟุตบาทที่เธอยืนรออยู่ กระจกรถเลื่อนลงมาเล็กน้อย

"ขึ้นมาเลยครับ คนสวย" เป็นธนินนั่นเอง

"โห...ซื้อรถใหม่เหรอคิน" เธอเอ่ยถามเพื่อนสนิททันทีที่ก้าวขึ้นรถ

"ยืมรถพ่อมาขับน่ะ" ชายหนุ่มกลั้นหัวเราะเล็กน้อย

"สวยมากเลยอ่ะ ชาตินี้มีโอกาศได้นั่งรถหรูๆก็เพราะคินนี่แหละ" ธนิน สถานะทางบ้านค่อนข้างอู้ฟู พ่อแม่เป็นเจ้าของโรงแรมหรูหลายแห่ง แต่ด้วยนิสัยเกเรจนต้องย้ายโรงหลายแห่ง จนทุกแห่งไม่รับจึงต้องมาเรียนพานิชย์แทน เมื่อธนินได้มารู้จักกับนวลจันทร์พฤติกรรมก็ดีขึ้น จนพ่อแม่ปลื้มใจ มารู้ทีหลังว่าคบเพื่อนดีอย่างนวลจันทร์ นางฤดีกับนายวุฒิไกรก็เอ็นดูนวลจันทร์ไปด้วยที่พาลูกชายตัวเองเรียนจนจบ

"ให้ตามไปมั้ยครับนาย" อิกอร์ที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยเอ่ยถามขึ้น หน้าหล่อที่ตอนนี้เคร่งขรึมพยักหน้าลงช้าๆ

"ตกลงจะให้ตามไปไหมครับ" อิกอร์แกล้งแหย่เจ้านายเล่น

"เออ!"  ไอ้ลูกน้องเวรนี่กวนบาบทไม่ดูเวล่ำเวลา

หนุ่มสาวในรถคุยกันตามปะสาเพื่อนสนิท แต่ธนินนั้นไม่เคยคิดว่านวลจันทร์เป็นเพื่อนเลย เขารักผู้หญิงคนนี้มาตลอด เขาเฝ้าคอยอารักขาเธอ ไม่ให้คนอื่นเข้ามาจีบหรือตีสนิทด้วยทั้งนั้น หากเขาเรียนจบเขาจะขอแต่งงาน  เมื่อมาถึงวัดก็เจ็ดโมงพอดิบพอดี ทั้งสองก้าวลงจากรถ ธนินเดินไปที่หลังรถหรูหยิบปิ่นโตออกมา เขาตั้งใจมากๆที่จะตื่นเช้าให้คนรับใช้เตรียมของคาวหวานมาทำบุญกับเธอ เผื่อผลบุญจะทำให้เธอมีใจให้เขาบ้าง

"ทำไมคนเยอะจัง" เบราธถามลูกน้อง

"สักครู่นะครับ" อิกอร์หยิบสมาทโฟนขึ้นมาหาข้อมูล

"วันนี้เป็นวันสำคัญทางพุทธศาสนาครับ คนไทยมาทำบุญให้กับบรรพบุรุษที่ล่วงลับ ถ้าเป็นหนุ่มสาวมักจะมาทำบุญเผื่อชาติหน้าจะทำให้ได้กลับมาเป็นคู่กันอีก"

เบราธแบะปาก.....ก็คงเพราะได้ผู้ชายรวยหาเลี้ยงดูอยู่สินะ ถึงได้ไม่รับข้อเสนอของเขา แต่เขามั่นใจว่าเขาสามารถจ่ายให้เธอได้มากกว่าไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนั้น แต่จะว่าไปไอ้หน้าอ่อนนั่นดูคุ้นๆเหมือนเขาเคยเห็นที่ไหนมาก่อน คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าเคยไปเจอหมอนั่นที่ไหน

"จะรอมั้ยครับ"

"รอ...!" เบราธไม่ค่อยสบอารมย์นัก นี่เขาจะรู้ตัวไหมว่าเขาน่ะเข้าขั้นโรคจิตรแล้ว เฝ้าสะกดรอยตามเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง

ผ่านไปราวๆชั่วโมงครึ่ง ผู้คนต่างทยอยกันออกมาจากโบถส์ รวมทั้งนวลจันทร์กับธนิน คนอื่นๆต่างพากันกลับบ้านบางคนก็มามอเตอร์ไซค์บางคนก็มารถใหญ่ แต่นวลจันทร์กับธนินยืนคุยกันข้างๆรถ

"มีอะไรให้เราช่วยก็บอกนะนวล เราเป็นเพื่อนกัน"

มือหนาจับมือบางขึ้นมากุมเอาใว้

"ขอบใจคินมากนะ เราก็ยังพอมีหนทางอยู่บ้าง เราไม่ลำบากเลยคิน วันนี้เราได้ทิปตั้งสามพันกว่าบาทแน่ะ" แปลกที่เธอมีเพื่อนฐานะดีแต่เธอไม่เคยอาศัยเพื่อนเพื่อให้ชีวิตตัวเองสะดวกเลย  เมื่อทั้งคู่เขาไปนั่งประจำที่ในรถหรูเรียบร้อย ธานินก็ทำหน้าที่องครักษ์พิทักษ์นวลจันทร์ทันที

"เดี๋ยวเราไปส่งนวลที่บ้านนะ"

"อ้าว..แล้วรถเราล่ะ"

"ก็จอดใว้ที่เดิมนั่นแหละ นวลทำงานกี่โมงล่ะเดี๋ยวเราไปรับ" ธนินหันมายิ้มให้กับครึ่งซีกหน้าของเพื่อนสาวที่เขามอบใจไปให้ทั้งดวงในขณะที่มือแกร่งบังคับพวงมาลัยรถไปตามทาง

อิกอร์และเบราธก็ยังตามสองหนุ่มสาวไปเรื่อยๆ ก็คงจะไม่พ้นโมเทลที่สองคนนั้นจะไป เบราธคิดแบบนั้น

 

"ขอบใจนะคินที่มาส่งเราถึงบ้าน"

"นวล...ใจคอจะไม่ชวนเราเข้าบ้านหน่อยเหรอ" ธนินอยากเข้าไปทักทายนางละออสักหน่อย

"เอ่อ......บ้านเรา" เธอรู้ว่าธนินเติบโตมาแบบลูกคุณหนูชีวิตของเขาและเธอต่างกันราวฟ้าเหว เธอกลัวว่าเขาจะทำตัวไม่ถูกหากเข้ามาเห็นสภาพบ้านของเธอตอนนี้

"ไม่เป็นไรหรอก ก่อนหน้าเราก็มาบ้านนวลบ่อยๆ"

"สวัสดีครับป้าออ"ธนินยกมือไหว้นางละออ

"โอ้โห......คินหรือนี่ หล่อขึ้นตั้งเยอะ ป้าแทบจำไม่ได้ ดูซิสูงขึ้นด้วยนะเนี่ย" นางละออชื่นชมชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหน้า เขาดูโตขึ้นและหล่อว่าตอนที่เรียนอยู่ปวส.เสียอีก

บ้านหลังเก่าเล็กๆ แต่ดูสะอาดเพราะผู้อยู่อาศัยดูและมันเป็นอย่างดี นวลจันทร์หาไม้กวาดมากวาดที่พื้นจนสะอาด

"คินนั่งนี่ก่อนนะ บ้านเราไม่มีโต๊ะนั่งเวลากินข้าวก็กินกับพื้นแบบนี้ คินนั่งได้ไหม"

ธนินยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะนั่งลงไป สองคนแม่ลูกช่วยกันยกสำรับกับข้าว มีปลานิลทอด น้ำพริกกะปิ ผักต้มอาทิ ดอกแคที่เก็บจากสวนหลังบ้าน มะระขี้นกที่นายอัดเป็นคนปลูกตอนนี้ออกลูกดกจนกินไม่ทันต้องแบ่งเพื่อนบ้านไปกิน ผักบุ้ง กะหล่ำปลีต้มทั้งหัวจนเปื่อย

"เรากลับก่อนนะนวล ป้าออครับผมลาล่ะครับ กับข้าวอร่อยมากเลยครับ" ธนินบอกลาสองแม่ลูกที่ออกมาส่งเขาขึ้นรถหน้าบ้าน

"อยากกินเมื่อไหร่ก็มาได้ตลอดเลยนะ" นางละออรับไหว้เด็กหนุ่ม ก่อนที่ธนินจะก้าวขึ้นหรู กระจกติดฟลิมทืบลดลงเล็กน้อย

"เรามารับตอนหนึ่ง ทุ่มนะ"

"มาสามทุ่มก็ได้ เราเข้างานสี่ทุ่ม จะรีบมารับทำไม"

ธนินยิ้มเล็กน้อย

"ไปล่ะ หนึ่งทุ่มเจอกันนะ"

นวลจันทร์ยืนมองรถหรูแล่นไปจนพ้นสายตา

"ดีจังเลยนะพ่อธนินเนี่ย รู้จักเข้าหาผู้หลักผู้ใหญ่"

"คินกับนวลแค่เพื่อนกันจริงๆนะแม่" เธอชี้แจง

แต่นางละออมองปราดเดียวก็รู้ว่าพ่อธนินไม่ได้คิดกับลูกสาวของเธอแค่เพื่อน เธอไม่ว่าอะไรหรอกหากลูกสาวของนางจะคบหากับธนิน

"ให้ตามไปไหมครับนาย"

"ไม่ต้อง...กลับโรงแรมเลย"


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha