ลิขิตรักฉบับซีอีโอ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ตอนที่ 7 : เรื่องที่ขอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่7 เรื่องที่ขอ

ทั้งเจ้านายและลูกน้องไม่ได้นอนเกือบค่อนคืนเพราะว่ามัวแต่ตามเธอต้อยๆ

เมื่อถึงเวลานัดหมายรถหรูคันเดิมก็มาจอดรอที่หน้าบ้านหลังโทรมๆ

"ตรงเวลาเป๊ะเลยนะ คิน" เธอพูดหลอกเพื่อนชายที่นั่งหลังพวงมาลัยรถ

"นวลกินข้าวรึยัง" ในขณะที่รถหรูแล่นไปตามทางชายหนุ่มก็เอ่ยถามเพื่แนที่นั่งข้าง

"อืม.....กินไปเมื่อห้าโมงน่ะ"

"งั้นเราไปเดินถนนคนเดินที่พัทยาใต้ แล้วเราไปนั่งกินซูชิเจ้าเดิมกันมั้ย"

"เอาสิ.....คินเลี้ยงนะ"

"ไม่มีปัญหา"

รถหรูแล่นมาถึงถนนคนเดินในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา ข้างฟุตบาทนั้นมีรถจอดอยู่เรียงราย ธนินจึงเลือกขับไปจอดแถวๆบารเบียร์ที่อยู่ไม่ไกลนัก

"เดินเอาหน่อยนึงนะนวล ที่จอดรถหายากมากเลย"

"ไม่เป็นไรหรอกคิน เดินแค่นิดเดียวเอง"

ทั้งสองลงจากรถแล้วเดินขึ้นฟุตบาท ผ่านผู้คนขวักไขว่ไม่นานก็มาถึงตลาดคนเดินที่จะมีทุกวันเสาร์ อาทิตย์ มีทั้งนักช๊อปชาวไทยและต่างชาติเรียกว่านานาประเทศเลยก็ว่าได้ ทั้งยุปโรปและเอเชีย

"อยากได้ไหม..." ธนินกระซิบถามเบาๆเพราะเห็นนวลจันทร์ยืนดูเครื่องประดับหินที่ทำมือ มีทั้งสร้อยข้อมือและสร้อยคอสีสันต่างๆ

"ไม่หรอก แค่อยากดูเฉยๆ"

ธนินคว้าข้อมือบางกลัวจะคลาดกันเพราะผู้คนเดินสวนกันไปมา ท่าทางเขาจะไม่ค่อยใส่ใจกับการจับมือกับเธอแต่ใครจะรู้ว่าก้อนเนื้อเท่ากำปั้นในอกข้างซ้ายของตัวเองมันเต้นระรัวดังกลองศึกที่บรรเลงเสียงดังกังวานยามข้าศึกบุก

ธนิน สิงหวงค์ เดือนคณะบริหารการจัดการมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง เขาไม่เคยต้องขาดผู้หญิงเลยในรั้วมหาลัย รุ่นน้องรุ่นพี่ทั้งในคณะและต่างคณะต่างกระโจนเข้าหาเขากันเป็นแถว ถึงจะได้ชื่อว่าเสือผู้หญิง แต่กับนวลจันทร์เธอคือคนที่เขามอบหัวใจให้ เธอคนเดียวเท่านั้นที่จะเป็นคู่ชีวิตของเขาไปจนแก่เฒ่า เขาคิดเช่นนั้น

"ขอซูชิหน้าไข่ปูเพิ่มอีกสองที่ครับ"

"ขอซาชิมิปลาดิบเพิ่มด้วยค่ะ" ทั้งสองแข่งกันกินโดยการนับจาน ซูชิจานหมุนร้านนี้ธนินกับนวลจันทร์มากินตั้งแต่สมัยเรียน ปวช.ด้วยกัน

"กินเยอะๆเลยนะนวล จะได้เก็บพลังงานใว้ทำงาน"

พลันโทรศัพท์ราคาไม่กี่พันบาทก็กรีดร้องขึ้น

โชว์ชื่อนางละออเป็นผู้โทรเข้า

"ว่าไงแม่....." ตะเกียบที่มือล่วงลงพื้นทันทีที่ได้ยินประโยคบอกเล่าจากปลายสาย

"ค่ะ........แม่" น้ำตาเม็ดใหญ่ล่วงเผาะ

"นวล....มีอะไร" ธนินเห็นเพื่อนรักนิ่งไปและมีน้ำตาเอ่อล้นที่หางตาก็อดเป็นกังวลไปด้วยไม่ได้

"แม่บอกว่า หมอที่โรงพยาบาลโทรมาบอกแม่ว่า พ่อมีอาการแทรกซ้อนเส้นเลือดในหัวใจตีบ ต้องทำบอลลูนด่วน" เสียงหวานสั่นเครือ เพราะค่าใช้จ่ายสูงลิ่ว ทำไมพ่อต้องเป็นหนักขนาดนี้ด้วย แค่เจาะช่องท้องเพราะต้องล้างไตทุกวันก็แย่พอแล้ว ก่อนหน้าพ่อมีอาการเจ็บที่หน้าอกข้างซ้ายบ่อยๆ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นหนักขนาดนี้ แล้วเธอจะหาเงินที่ไหนได้ล่ะตอนนี้

"มีอะไรให้เราช่วยไหมนวล" มือหนากระชับมือน้อยที่วางอยู่บนโต๊ะแน่นคล้ายกับว่าจะปลอบใจ

"เรายังพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง น่าจะยังพออยู่" เงินในบันชีที่ส่วนหนึ่งที่เธอเก็บหอมลอมลิบเอาใว้เป็นเงินเพื่อเรียนต่อในระดับปริญญาตรีก็นงต้องเอาออกมารวมกับเงินของนางละออกับนายอัดเพื่อเอามาเป็นค่ารักษาพยาบาลของนายอัดส่วนเรื่องเรียนคงต้องผลัดไปก่อน

"ให้เราช่วยเถอะนวล เราเต็มใจ"

"ไม่เป็นไร"เธอไม่อยากขอความช่วยเหลือจากเขา เพราะคนอื่นอาจมองว่าเธอคบเพื่อนรวยเพราะหวังทรัพย์สิน

เสียงเพลงเร้าใจขับกล่อมผู้คนออกมาโยกย้ายส่ายสะโพกตามจังหวะเพลงใน แต่ร่างบางของนวลจันทร์นั้นห่อเหี่ยวเหมือนกับว่าโลกจะแตกในไม่อีกกี่นาทีข้างหน้า

"นวล ลองไอซ์แลนด์สองที่ โต๊ะวีสาม" รับออเดอร์จากเพื่อนรักเธอก็ตรงไปที่บาร์น้ำเพื่อไปสั่งออเดอร์

'จะทำยอย่างไรดี เราจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นได้ที่ไหน' เธอพยายามซ่อนความรู้สึกหม่อนหมองใว้ในใจ เดินถือถาดและมีแก้วบรรจุเครื่องดื่มสีสวยสองแก้วแล้วเดินใจลอยไปยังโซนวีไอพี

เมื่อเธอยื่นแก้วไวน์ทรงสูงให้ลูกค้าและมองหน้าเขาชัดๆ ตานั่นอีกแล้ว! แต่วันนี้เขามากับผู้หญิง งั้นเธอก็รอดตัวไป มือน้อยส่งแก้วคอกเทลให้แต่ไม่วายยังถูกมือปลาหมึกของตานั่นมาจับอีก ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกค้าแม่จะฟาดให้ด้วยถาดนี่ มากับผู้หญิงยังมาทำหูตาแพรวพราวใส่เธออีก

วันนี้เบราธไปคุยธุระเกี่ยวกับการจัดซื้อเรือสำราญกับเจ้าของธุรกิจที่เป็นเจ้าของคลับที่นี่ด้วย ดื่มไปได้สักพักเขาก็ออกมาจากคลับนั่นพร้อมกับผู้หญิงสวยที่เขาตั้งใจหนีบไปเย้ยผู้หญิงอีกคนที่กล้าปฏิเสธเขา ทำไมล่ะ....เขาจ่ายเธอน้อยไปหรือ

วันนี้เขาจะยอมตื้อเธอเป็นครั้งสุดท้าย หากเธอไม่ตกลงเขาก็จะล้มเลิกความพยายาม เวลาหกโมงสามสิบนาทีในตอนเช้าจะเป็นเวลาที่นวลจันทร์เดินออกมาจากที่ทำงานและตรงไปยังที่รับฝากรถ อิกอร์ก็ไปดักรอที่เดิม

"มิสครับ...เจ้านาย....."

"ค่ะ.....เจ้านายคุณอยู่ไหนคะ " จะอะไรนักหนาตื้ออยู่ได้ทุกวี่วัน คนอะไรหน้าด้านหน้าทน ทีนี้แหละแม่จะเล่นให้หน้าหงายเลยคอยดู นวลจันทร์ตามอิกอร์ไปยังรถหรูที่จอดอยู่ที่มุมตึกที่เดิม พลันสมองน้อยๆก็ปิ้งไอเดียบางอย่างขึ้นมา

"ผมจะไม่พูดซ้ำสองนะ ผมอยากนอนกับคุณ ผมจะคุณเพิ่มจากเดิมอีกเท่านึง คุณจะตกลงมั้ย" เมื่อร่างบอบบางเข้าไปนั่งในรถ เขาก็เอ่ยทันที

"ตกลงค่ะแต่......" เบราธ ยิ้มร้ายออกมา สุดท้ายเธอก็แค่เล่นตัวปฏิเสธข้อเสนอเพื่อเรียกร้องค่าตอบแทนที่เพิ่มขึ้นไปอีก แต่ไม่เป็นไรเขา จ่ายให้เธอได้อยู่แล้ว สบายมาก

"แต่อะไร"

"หนึ่งล้านบาท ถ้าคุณจ่ายฉันได้ ฉันจะนอนกับคุณ" เอาวะ หนึ่งล้านบาทใครจะบ้าตอบตกลง เธอไม่ได้มีมีค่ามากขนาดนั้น ที่เธอยื่นข้อเสนอแบบนี้ก็เพราะว่าเขาจะได้เลิกตื้อเธอเสียที่ แค่นี้เธอก็มีเรื่องกลุ้มใจมากพอแล้ว เบราธเอามือลูบคางพลางคิดอะไร คนอย่างเบราธเป็นนักธุรกิจที่ไม่ยอมเสียผลประโยชน์ หากเขาลงทุนไปแล้วเขาต้องคำนวนก่อนว่าผลตอบแทนที่ได้รับมันจะคุ้มเสียหรือไม่ แม้แต่สลึงเดียวคนอย่างเบราธก็ไม่ยอมถูกเอาเปรียบแต่หากเขาเต็มใจจะให้ ไม่ว่าดาวหรือเดือนเขาก็จะหามาให้

"ไม่ตกลงใช่ไหม งั้นฉันไปก่อน" ร่างบางเปิดประตูรถขาข้างหนึ่งก้าวออกจากตัวรถ แต่ถูกมือหนาคว้าใว้เสียก่อน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha