ลิขิตรักฉบับซีอีโอ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ตอนที่ 9 : หลงเงาจันทร์


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่9 หลงเงาจันทร์

ร่างบางรู้สึกตัวเพราะแขนแกร่งที่กระชับเอวเข้าหาตัว

'มันกี่โมงแล้วเนี่ย' เสียงท้องร้องของทั้งสองดังประสานกัน หญิงสาวค่อยๆแกะมือหนาออกจากลำตัวแล้วย่องลงตากเตียงอย่างช้าๆ ครั้งนี้เธอรอดไปได้ แล้วครั้งหน้าและครั้งต่อๆไปล่ะ เธอจะรอดมั้ย      แต่เขาเคยบอกใว้นี่นาว่าเขาน่ะเบื่อเร็วจะตาย ก็ขอให้เขาเบื่อเธอเร็วก็แล้วกัน

เมื่อชำระล้างร่างกายเรียบร้อยนวลจันท์ก็ใส่เสื้อผ้ชุดเดิมที่เธอใส่มา

'หิวๆๆๆ จังเลย อยากกินน้ำพริกกะปิกับไข่เจียวกรอบๆฝีมือแม่ที่สุดเลยตอนนี้เนี่ย' เธอรีบเก็บข้าวของเพื่อจะได้ออกไปจากที่นี่เร็วๆ ตอนนี้พ่อของเธอต้องการเงินด่วนมากๆ

'เอาไงดี.....งั้นเขียนโน๊ตพร้อมเบอร์โทรทิ้งใว้ให้ตาเบราธที่นอนไม่ได้สติอยู่ก็แล้วกัน' เมื่อจัดการทิ้งโน๊ตเรียบร้อย หญิงสาวก็รีบออกมาจากห้องพักแต่เมื่อเปิดประตูห้องก็พบกับอิกอร์ที่กำลังจะเดินผ่านไปยังห้องพักของตัวเองในชั้นเดียวกันพอดี

"จะกลับแล้วเหรอครับมิส"

"เอ่อค่ะ....ฉันมีบางอย่างที่จะต้องรีบทำ บอกเจ้านายคุณนะคะว่าถ้าตื่นแล้วให้ติดต่อฉันที่เบอร์ที่ฉันทิ้งใว้ให้ ฉันไปนะคะ" ร่างบางกำลังจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง

"ให้ผมไปส่งดีกว่าครับ" อิกอร์อาสาไปส่งเธอ

"มันจะดีเหรอคะ ถ้าเจ้านายคุณตื่นมาแล้วไม่เจอทั้งฉันและคุณ เขาอาจจะไม่พอใจ"

"ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้คุณเป็นผู้หญิงของนาย ผมมีหน้าที่คอยรับใช้คุณเช่นกัน" เขาบอกอย่างสุภาพ อิกอร์นั้นหน้าตาจัดว่าใช้ได้เลยทีเดียว มองจากรูปร่างที่อยู่ภายใต้เสื้อสูทความเซ็กซี่ของเขาไม่สามารถถูกบดบังแม้อยู่ภายใต้ร่มผ้า ไหล่กว้าง อกนูนตามฉบับคนออกกำลังกาย นี่ถ้าเขาเปลือย...อู้ยยยคิดแล้วก็หิว

"เอ่อ....ขอโทษนะคะที่ก่อนหน้านี้ฉันเคยทำร้ายร่างกายคุณ" นวลจันทร์เอ่ยขึ้นหลังจากที่ขึ้นมาในรถหรู อิกอร์ยิ้มให้คนในกระจกที่นั่งอยู่ด้านหลังเบาะคนขับ

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเจ็บแค่นิดเดียวเอง คุณตัวแค่นี้แต่แรงเยอะกว่าที่คิดใว้เสียอีก" ทั้งสองพูดคุยกันจนถึงธนาคารโดยที่เหลือเวลาแค่สิบห้านาทีธนาคารก็จะปิด เธอทำการนำเช็คไปขึ้นเงินโดยนำเงินอีกครึ่งฝากบันชีเอาใว้ แล้วก็ตรงไปยังโรงพยาบาลเพื่อนำเงินให้กับนางละออ ที่คอยเฝ้านายอัด

"แล้วลูกเอาเงินมาจากไหน" นางละออถามเมื่อเห็นเงินมากมายในซองสีน้ำตาล

"เงินของเจ้านายนวลเองจ๊ะแม่ เขาใจดีให้เบิกล่วงหน้า แต่หนูต้องทำงานให้เขาทีหลังน่ะจ่ะแม่"

เธอต้องพูดปดเพราะไม่ต้องการให้นางละออรู้แหล่งที่มาของเงิน

"ทำไมเจ้านายลูกถึงใจดีขนาดนี้ล่ะ เขาให้ลูกไปทำอะไร"

"แม่เชื่อใจนวลนะ นวลไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดี แต่นวลต้องรีบไปแล้วนะแม่ อีกสองสามวันนวลจะมาหาแม่ แต่ในขณะนี้ถ้ามีอะไรฉุกเฉิน หรือแม่คิดถึงนวล แม่โทรหานวลได้ตลอดเลยนะ" อิกอร์ยืนมองสองแม่ลูกกอดกันอยู่ไกลๆ

'นี่คงเป็นเหตุผลที่เธอรับข้อเสนอของเจ้านายเขาสิน

ร่างแกร่งค่อยๆพลิกกายหนีแสงแดดยามบ่ายแก่ๆที่ส่องแยงลูกตา

โอ้ย...ทำไมเขาถึงปวดหัวมากขนาดนี้ล่ะเนี่ย จำได้ว่าดื่มไปสองแก้วเองนะ มือหนายกขึ้นมาคลึงขมับไปมา แล้วนวลจันทร์ไปไหน....ทำไมเขาถึงจำอะไรไม่ได้เลย เบราธค่อยๆยันตัวลุกขึ้นมองไปรอบๆห้อง สภาพมันคล้ายกับมีใครมาทะเลาะกันในห้องของเขา ถุงยางที่ใช้แล้วหล่นอยู่ข้างเตียง เขาพยายามนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน....แต่เขาจำอะไรไม่ได้เลย ก็ยังดีที่เขายังใส่ถุงยางอ่ะนะ เขาเดินหาร่างบางที่น่าจะนอนให้เขากอดแต่ก็ไม่เจอ มาเจอกระดาษโน๊ตเล็กๆ ว่าเธอออกไปข้างนอก

ตอนนี้เขาต้องการเธอ เดี๋ยวนี้! ไม่รู้สิว่าทำไมเขาต้องหงุดหงิด ตื่นมาเขาหวังจะได้กกกอดเธอแต่เธอดันออกไปข้างนอกเสียนี่ หรือว่าเขาถูกความหิวครอบงำจนโมโหหิว!

"ครับ บอส....เธออยู่กับผมครับ.....ครับ ได้ครับ" หลังจากที่บอสของเขาวางสาย อิกอร์ก็หักพวงมาลัยรถคันหรูเพื่อเปลี่ยนเส้นทางทันที

"เราจะไปไหนกันเหรอคะ" เมื่อเห็นว่าสารถีสุดหล่อเปลี่ยนเส้นทางไปโรงแรมเธอก็ถามทันที

"เจ้านายของผมให้ผมพาคุณไปทานข้าวแล้วก็ไปหาซื้อผ้า ใหม่น่ะครับ"

"แล้วเจ้านายคุณเนี่ย...ชอบผู้หญิงแต่งตัวแบบไหนล่ะคะ"

ผู้คนในห้างหรูต่างพากันมองชาวต่างชาติหน้าตาดีเดินถือถุงกระดาษช๊อปปิ้ง เดินตามผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง เธอเดินเข้าร้านนู้ออกร้านนี้ ที่เธอเดินช๊อปปิ้งไม่ใช่เพราะโลภมากอยากได้จองฟรีหรอกนะ เธอแค่อยากลืมเรื่องเครียดๆเท่านั้นเอง

"คุณอิกอร์ก็นั่งทานด้วยกันนะคะ มายืนเฝ้าแบบนี้ นวลไม่ชินเลยค่ะ ไม่ต้องทำเหมือนนวลเป็นเจ้านายคุณได้ไหมคะ ดูสิคนอื่นมองใหญ่แล้ว นะคะ นั่งทานด้วยกัน" เธอจับมือหนาของอิกอร์ให้นั่งลงตรงข้ามกับเธอ และเขาก็ยอมนั่งลงตามที่เธอขอ

"ที่บ้านคุณใครป่วยเหรอครับ"

"เอ่อ....คุณพ่อฉันน่ะค่ะ ป่วยเกี่ยวกับหัวใจ แล้วก็ไต" เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายการป่วยยัทงไงให้เขาเข้าใจเพราะภาษาอังกฤษเธอแค่พอจะสื่อสารได้ แต่เกี่ยวกับการแพทย์เธอไม่ค่อยรู้เท่าไหร่นัก

"เป็นเยอะเลยเหรอครัย"

"ค่ะ พ่อของฉันต้องได้รับการผ่าตัดเร่งด่วน"

"อ๋อ...คุณเลยรับข้อเสนอจากเจ้านายของผม เอ่อ...ผมขอโทษที่ถามอะไรไม่เข้าท่า"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" ทั้งสองนั่งทานข้าวไปคุยไป และก็เดินออกจากร้านอาหารเมื่อทานเรียบร้อย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha