ลิขิตรักฉบับซีอีโอ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ตอนที่ 10 : ตกลง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่10

"คืนนี้คุณไปไหนเหรอคะ" สาวสวยนางหนึ่งที่เกิดเล่นหูเล่นตากับเบราธจนได้มานั่งตักของเขาข้างสระน้ำ

"ผมยังไม่มีแผนเลย" จมูกซุกไร้ที่ทรวงอกอิ่มมีบิกินี่ตัวจิ๋วห่อหุ้ม

"ให้แก้วพาไปมั้ยคะ" มือน้อยถูกยกขึ้นมาลูบไล้ที่แผงอกรกไปด้วยขนสีทอง

"ให้ผมพาไปดีกว่าครับ" เขารีบช้อนร่างบางขึ้นที่อก ตอนแรกกะว่าจะมานั่งปล่อยอารมย์ข้างสระน้ำหลังจากอาหารเย็นระหว่างรอนวลจันทร์ทำธุระ แต่ตอนนี้เขาขอขึ้นไปทำกิจกรรมเข้าจังหวะฆ่าเวลาแล้วกัน

เสียงครางกระเส่าระงมไปทั่วห้องพักสุดหรู ร่างชะอวดชะองเด้งตามแรงกระแทกจากเบื้องล่าง เบราธมองสองเต้าที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะ ผมสีน้ำตาลอ่อนเลยบ่ามานิดหน่อยคลอเคลียที่ลำคะระหง

"อ๊ะ.......เบราธค่ะ" ถึงจะจุกเสียดภายในแต่ความเสียวซ่านมันมีมากกว่า เบราธมองร่างอวบอัดสมส่วนเบื้องหน้าอย่างโลมเลียเขากำลังจินตนาการถึงใบหน้าของผู้หญิงอีกคนอยู่ นวลจันทร์ แค่ชื่อของหล่อนก็ทำให้อารมย์ทางเพศระอุขึ้นเป็นเท่าตัว ก่อนจะพลิกคนที่อยู่ด้านบนให้นอนใต้ร่างของเขาแทน แล้วอัดสะโพกสอบถี่ยิบ หญิงสาวครางไม่เป็นภาษามันทั้งจุกทั้งแน่นไปหมดถึงแม้เธอไม่ใช่สาวพรหมจรรย์แต่ความอลังการมันไม่ได้ช่วยให้เธอลดการตึงจากภายในได้เลย

"อ้า...ห์" เบราธกระแทกเน้นๆไปสามสี่ครั้งแล้วปล่อยสายธารรักออกมาให้ลูกๆของเขาปะทะกับสิ่งกีดขวางที่เรียกว่าถุงยางอนามัย ร่างแกร่งทาบลงมาที่คนใต้ร่าง ทำไมเขาถึงยังรู้สึกไม่พอ แต่คืนนี้เขาจะระบายกับนวลจันทร์อีกครั้งก่อนที่จะเดินทางไปภูเก็ตพรุ่งนี้และแน่นอนเธอต้องไปกับเข้าด้วย แต่แปลก...เรื่องเมื่อคืน นึกยังไงเขาก็นึกไม่ออกราวกับว่ามันเป็นฉากหนังที่ถูกตัดออกไปไม่ให้ฉาย...แบบว่าเนื้อเรื่องกระโดดไปเสียอย่างนั้น

เมื่อจัดการใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขาก็ยื่นเงินสดให้กับหญิงสาวที่เขาพึ่งเผด็จศึกเธอไปเมื่อครู่ ไม่นานเธอก็จัดการแต่งตัวแล้วก็ออกจากห้องไป

ไม่นานเกินรอเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ไม่รีรอให้เสียเวลาเขารีบพุ่งตัวออกไปเปิดประตูทันที

และรีบดึงเธอมากอดคล้ายกับว่าเขาและเธอรักกันมากและต้องจากกันเป็นแรมปี

"คิดถึงจังเลย...ทำไมไปนานจัง แล้วกินข้าวหรือยัง" เขารัวคำถามจนเธอไม่รู้จะตอบอันไหนก่อนดี

"ไปทำธุระมาค่ะ แล้วก็กินข้าวแล้ว ส่วนคุณอิกอรฺ์กำลังขึ้นมา ส่วนเสื้อผ้าที่คุณให้ฉันซื้อใหม่พนักงานกำลังจะนำขึ้นมาค่ะ" เธอตอบเขาเสียยาวเหยียด หนวดเคราที่เริ่มขึ้นเป็นตอหนาๆ ครูดไปตามผิวหนังบริเวณลำคอของเธอจนเป็นรอยแดง ถ้าหากเขาไม่ได้ปลดปล่อยไปเมื่อครู่เขาคงต้องระบายกับเธอตอนนี้แน่ๆ นวลจันทร์เดินเข้าไปรินน้ำเย็นใส่แก้วบางสีใสเพราะรู้สึกคอแห้ง

"เมื่อคืนนี้...ผม ผมจำอะไรไม่ได้เลย ว่าผมกับคุณ..."

พร่วด.....แค่กๆๆ หญิงสาวสำลักน้ำที่พึ่งจะยกดื่มจนไหลออกมาจากจมูก

"เอ่อ....แค่กๆ ขอโทษค่ะ พอดีมันจะจามเลยสำลักน้ำ" เธอยกแขนขึ้นมาปาดที่ริมฝีปากแล้วดึงชิทชู่มาเช็ดระอองน้ำที่พื้น อย่างลวกๆ เธอไม่กล้าสบตากับเขาตรงๆเพราะกลัวว่าจะมีพิรุธให้เขาเห็น

"เอ่อ.....คืนนี้คุณอยากออกไปไหนรึปล่าวคะ"

"ไม่...อ้อ พรุ่งนี้คุณต้องไปภูเก็ตกับผมนะ เตรียมกระเป๋าของคุณและของผมด้วย"

"เอ่อ...ไปกี่วันคะ" เธอไม่อยากไปค้างที่อื่นไกลๆหลายวันเพราะเป็นห่วงอาการของนายอัด และเธอจะรอดจากกรงเล็บของเขาไปได้สักกี่หน

"ประมาอาทิตย์นึง...ทำไมเหรอ หรือว่าแฟนเธอไม่อณุญาต"เค้าถามแค่ลองเชิงเธอดูเฉยๆ

"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ แต่คืนนี้ฉันต้องเข้าที่ทำงานไปบอกผู้จัดหารว่าฉันขอลางานชั่วคราว" ซึ่งเธอจะใช้เหตุผลว่าต้องขอหยุดยาวไปดูแลนายอัด ประมานเดือนครึ่ง แล้วจะกลับมาทำงาน

"แต่ฉันจะจัดกระเป๋าก่อนแล้วค่อยไปก็ได้ค่ะ" ถึงแม้จะหวั่นเรื่องความปลอดภัยของตัวเอง ซึ่งอีตาเบราธนี่ก็อันตรายต่อความรู้สึกของเธอจริงๆ แค่เขาเปลือยท่อนบน เธอก็อยากจะกระโจนใส่เขาเสียเอง

อีนวล...อีบ้า หยุดคิดเลยนะ

"งั้น..ขอไปอาบน้ำ ก่อนนะคะ ร้อน!" เธอยกมือขึ้นมาพัดป้อยๆบริเวรลำคอ ทำไมร้อนล่ะเครื่องปรับอากาศก็ทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพนี่นา

เธออาบยน้ำแต่งตัวด้วยกางเกงยีนสขายาว์ขาดๆตามแบบฉบับสมัยนิยม เสื้อยืดสีน้ำตาลคอวีที่ซื้อมาจากตลาดราคาไม่ถึงร้อยบาทกับรองเท้าผ้าใบคู่เก่าของเธอ

"ทำไมใส่เสื้อผ้าแบบนั้น" เบราธขมวดคิ้วยืนมองหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้หญิงของเขาอย่างไม่ชอบใจนัก เขานี่ท่าจะเพี้ยนไปใหญ่ อะไรลดใจให้เขาไปสนใจผู้หญิงที่รสนิยมพื้นๆคนนี้ได้นะ

"ไปเปลี่ยนมาใหม่ ชุดที่ซื้อมาวันนี้ไง หรือว่าที่ซื้อมามีแต่แบบนี้ แล้วหน้าน่ะแต่งให้มันเข้มกว่านี้ได้มั้ย" เขาเดินส่ายหัวไปนั่งรอที่โซฟากลางห้องหรู

อย่าบอกนะว่าเขาจะไปด้วย.......

"แต่..เสื้อผ้าที่ซื้อมาวันนี้เก็บใส่กระเป๋าไปหมดแล้วนะคะ" เธอหาข้ออ้างเผื่อเธอแต่งตัวไม่คู่ควรกับเขาอาจะทำให้เขาเปลี่ยนใจไม่ตามเธอไปก็ได้...ดูสิเขาแต่งตัวเนี้ยบแถมใส่น้ำหอมเสียฟุ้งขนาดนี้

"ก็เอาออกมาสิ..แค่นี้ยากตรงไหน ไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้หรือจะให้ฉันเปลี่บนให้" เขาลุกขึ้นกำลังจะเดินมาหาเธอ.....

"เปลี่ยนค่ะ เปลี่ยนเดี๋ยวนี้" เธอรีบแจ้นไปยังห้องนอนเปิดกระเป๋าเดินทางที่จัดใว้เป็นระเบียบเรียบร้อยหาชุดที่คิดว่าเขาน่าจะพอใจ คนอะไรบ้าอำนาจ! ในขณะที่เจอชุดที่คิดว่าเขาน่าจะชอบเธอก็พับชุดที่รื้อออกมาเข้าที่อย่างเป็นระเบียบอีกครั้ง

เสียงเพลงกระหึ่มแต่เพราะประตูผับพึ่งจะเปิดให้ผู้ใช้บริการเมื่อครู่ เขาจึงเป็นลูกค้าคนแรกที่ก้าวเข้าในคืนนี้ ด้วยความหล่อเหลาจึงเป็นเป้าสายตาแก่พนักงานหญิงหลายคน ธนินสอดส่ายสายตามองหาร่างบางที่คุ้นเคย แต่ทำไมเขายังไม่เห็นเธอเสียที.....หรือว่าวันนี้เธอไม่มาทำงาน เธออาจจะไปเข้าห้องน้ำหรือทำอะไรอยู่ด้านหลัง เดี๋ยวเธอก็ออกมา เขาปลอบตัวเองอย่างนั้น แต่เครื่องดื่มที่สั่งไป มาเสริฟที่โต๊ะ...เขาก็ยังไม่เห็นเธอเสียที เขานั่งจิบเครื่องดื่มสีสวยดีกรีแรงไปจนครึ่งแก้ว สายยตาก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งคล้ายนวลจันทร์มากๆ แต่เธอมากับชาวต่างชาติร่างยักษ์คนหนึ่ง

เขาพยายามเพ่งมองในความมืดหรือเค้าจะเมาแล้วเห็นเป็นเพื่อนสาวของเขากันนะ  นวลจันทร์เดินเข้ามาที่ทำงานก็ตรงไปหาเจ้ติ๊กในห้องกระจกใสที่มีสำหรับแคชเชียร์ทันที และตกลงกันเรื่องวันลาหยุดของหล่อนประมายี่สิบนาที เธอก็เดินออกมา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha