ลิขิตรักฉบับซีอีโอ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ตอนที่ 11 : เสน่ห์จันทร์


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่11 เสน่ห์จันทร์

นวล นวลจริงๆด้วย ทำไมวันนี้นวลสวยจัง เขาคว้าข้อมือเล็กเอาใว้เมื่อแน่ใจว่าเป็นนวลจันทร์ เพื่อนของเขา

คิน มานานหรือยัง

มาตั้งแต่ผับเปิดแล้ว ตั้งใจจะมาหานวลโดยเฉพาะเลยนะ เขาใช้นิ้วเขี่ยที่แก้มใสเบาๆ แล้วยิ้มหวานละลลายให้หญิงสาวที่เขารัก

เอ่อ….คือ วันนี้นวลหยุดน่ะ นวลจะหยุดยาว เธอไม่รู้ว่าจะบอกเพื่อนชายของเธอว่าอะไรดี เธอขายตัวให้คนอื่น คิดแล้วเธอก็รู้สึกผิดต่อเพื่อนชายไม่น้อย ราวกับว่าเธอนอกใจเขายังนั้นแหละ

งั้นก็ดีเลย สิ วันนี้นวลจะได้มานั่งดื่มกับคิน เขาเดินจูงมือเธอมาที่โต๊ะที่มีเครื่องดื่มของเขาตั้งอยู่ พร้อมกับกวักมือเด็กสาวเสริฟหน้าตาดีมารับออเอดร์

เอ่อ…..คิน เราต้องไปแล้ว

ทำไมล่ะนวล เรารอนวลตั้งนานนะ เขาเริ่มเมากึ่มๆแล้วล่ะตอนนี้ ถ้าหากในผับแสงไฟสว่างมากพอจะเห็นว่าหน้าหล่อที่ขาวใสมันแดงก่ำไปถึงลำคอ

ขอ คารัวมิ้ล สามที่ครับ เขาหันไปสั่งเครื่องดื่มกับสาวเสริฟที่เดินมารับออเดอร์

คินคือว่าเรา เธอร้อนใจเกรงว่าถ้าหากเบราธมาเห็นเขาเขาคงไม่พอใจ มือหนาของธนินคงยังจับมือเธอแน่น

เราต้องไปแล้ว  จริงๆ คินกลับบ้านนะ เมาแล้วขับรถมันอันตราย ถึงจะกลัวว่าเบราธจะมาเห็นเธอนั่งคุยกับชายอื่น แต่เธอก็เป็นห่วงเพื่อนไม่น้อย

ทำไมล่ะนวล อยู่ดูแลคินก่อนไม่ได้เหรอ นวลก็รู้ว่าคินรู้สึกยังไงกับนวล ทำไมล่ะเราดีไม่พอเหรอ เขากำลังจะพร่ำความในใจ แต่มือหนาๆของใครอีกคน ก็เข้ามากระชากมืออีกข้างของนวลจันทร์ให้ลุกขึ้นทันที ส่วนมืออีกข้างที่ธนินจับใว้แน่น มันทำให้เขาลุกขึ้นตาม  เบราธจ้องมองหน้าหวานแล้วก็มองไปที่เด็กหนุ่มอีกคนที่จับมือของเธออีกข้างเอาใว้ ก็แกะออกทันที

นวล นี่มันอะไรกัน เป็นธนินที่ลั่นก่อน

หญิงสาวไม่พูดอะไรเอาแต่ก้มหน้านิ่ง  ไอ้ฟรั่งตัวโตกำลังลู่ถูลู่ถังนวลจันทร์ไปต่อหน้าต่อตาของเขา ยอมไม่ได้…..!

ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่า ระหว่างที่เธอ รับงานของฉันห้ามเธอข้องเกี่ยวกับผู้ชายคนอื่น เผลอแป๊ปเดียวไปนั่งคลอเคลียกับผู้ชายคนอื่นแล้ว หน้าด้านจริงๆ ในระหว่างที่เดินลากเธอออกมาจากผับเขาก็ใส่ไฟเธอทันที"เดี๋ยวก่อนนวล ไอ้ฟรั่งนี่มันเป็นใคร" ธนินวางธันบัตรใว้ที่โต๊ะแล้วรีบวิ่งตามเพื่อนรักที่ถูกไอ้ฟรั่งตัวโตนั่นลสกออกมาจากผับ

"คิน...กลับไปก่อนนะเดี๋ยวเราจะเล่าให้ฟังทีหลัง"

"ไม่ต้องมาไล่เราเลยนะ มาคุยกันให้รู้เรื่อง"

ทั้งสองพูดภาษาไทยเบราธจึงไม่เข้าใจว่าคุยอะไรกัน

"อย่ามายุ่ง......ไอ้อ่อน นวลเป็นเป็นผู้หญิงของฉัน" เบราธตวาดลั่นจนผู้คนรอบๆที่ผ่านไปมาเริ่มให้ความสนใจทั้งสาม

"ยังไงนวล นวลกับมัน..... มันจ่ายนวลเท่าไหร่ อยากได้เงินทำไมไม่บอกเรา เราหามาให้ได้นะ"ธนินเริ่มโมโหเมื่อรู้ว่าเพื่อนที่เขาเฝ้าติดตามเธอมาหลายปี จู่ๆก็ถูกไอ้ฟรั่งหน้าหล่อนั่นฉกไปต่อหน้าต่อตา มันไม่ยุติธรรม! ธนินไม่คุยกับไอ้ล่ำนั่น เขาอยากคุยกับนวลจันทร์ที่เบราธเอาร่างใหญ่บังใว้ หญิงสาวไม่พูดอะไรทั้งนั้นได้แค่ก้มหน้ามองที่พื้น ธนินโกรษจนสั่นเทิ้ม สุดท้ายเธอก็เลือกเงินอย่างนั้นเหรอ...ทำไม นวลจันทร์ที่เขารู้จักไม่ใช่พวกที่บูชาเงินนี่นา แล้วทำไมถึงได้…..

เบราธขมวดคิ้วเป็นปม เธอคือผู้หญิงของเขา ต่อให้ไอ้หน้าอ่อนนี่มาก่อนแต่ตอนนี้เขาจ่ายเธอ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธ

"กลับบ้านไปดูดนมแม่ซะไป ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" เสียงทุ้มต่ำผ่านไรฟันออกมา พร้อมกับดึงหญิงสาวให้ก้าวตามไป ธนินยังคงเดินตามสองคนนั่น ปากก็ต้องโกนเรียกชื่อเธอ

"นวล อย่าไปกับมันนะ นวล กลับมา!" เขาตะโกนผ่านฝูงชนไปตลอดทาง

ธนินเดินตามไปแล้วคว้าข้อมือเล็กของหญิงสาวที่เขารักมากที่สุด เบราธเห็นเช่นนั้นฝางเส้นสุดท้ายก็ขาดผึง หมัดหนักๆปะทะกับแก้มใสของธนินทันที

"คิน..!" เธอร้องเสียงหลงเมื่อเพื่อนชายล้มลงไปกองที่พื้นเพราะแรงหมัด ภาพข้างหน้ามันหมุนเคว้ง กว่าที่เขาจะตั้งสติได้ ไอ้ฟรั่งนั้นก็ลากนวลไปไกล ได้ยินแต่เสียงเนียกขื่อของเขาไกลๆ

 

"เอ่อ..นายครับ ให้ผม....."

"แกกลับห้องแกไปได้แล้ว..." เขาเอ่ยปากไล่ลูกน้อง ปรกติเบราธจะไม่ค่อยโกรษหรือโมโหอะไรง่ายๆ แต่หากโกรธขึ้นมาล่ะก็....เรื่องใหญ่ เพราะอิกอร์เป็นห่วงเกรงว่านวลจันทร์อาจจะถูกทำร้าย เขาจึงถ่วงเวลาเอาใว้ สักนาทีให้เจ้านายของเขาใจเย็นลงบ้างก็ยังดี

"ฉันบอกให้แกออกไปได้แล้ว..!" เขาตวาดลั่น อิกอร์รู้ถ้าหากยังตอแยต่อไปเป็นเขานั่นแหละที่จะต้องหางานใหม่ บอดี้การ์ดรูปงามโค้งหลังแล้วเดินออกจากห้องทันทีและไม่ลืมที่จะปิดประตูห้อง สายตาเกี้ยวกลาดมองมายังร่างเล็กที่ยืนกระพริบตาปริบๆอยู่ที่โซฟากลางห้อง  ตอนนี้เธอกลัวเขาจริงๆ

แพล้ง......แจกันสีใส กรอบรูปที่ประดับอยู่ข้างฝาถูกกระแทกลงพื้นแหลกละเอียดทันที เขาอยากจะระบายอารมย์ ใส่อะไรก็ได้ตอนนี้ก่อนที่เขาจะทำรุนแรงกับหญิงสาวที่อยู่ข้างหน้า เมื่อทำลายข้างของจนพอใจ เขาก็หน้าเท้าสะเอวจ้องเธอเธอจะกลืนกิน

"เธอนี่ เสน่ห์ใช้ได้เลยนะ ไปอ่อยมันอีท่าไหน มันถึงได้ตามเธอขนาดนี้เนี่ยห๊ะ..!" เขาแทบจะตะโกนใส่หน้าเธอ นวลจันทร์สะดุ้งโหยงหลับตาปี๋ ตอนนี้น้ำตาแห่งความกลัวเอ่อล้นอาบแก้มใส

เสียงริงโทนโทรศัพท์ราคาถูกก็ดังขึ้น เธอยืนตัวสั่นไม่กล้าแม้จะขยับตัวไปไหน เป็นเบราธทเดินไปรื้อหาที่มาของเสียงในกระเป๋าสะพาย แล้วส่งมันให้เธอ นวลจันทร์รับมากดรับสายด้วยมือที่สั่นเทา

"นวล...ตอนนี้นวลอยู่ไหน" ปลายสายร้อนลนถามเธอ

"นวล โอเค คินไม่ต้องห่วง......" เธอพยายามทำเสียงไม่ให้สั่น แต่โทรศัพท์ถูกแย่งไปเสียก่อน

"นวล......ไม่ต้องกลัวนะ บอกเราว่าอยู่ที่ไหน แล้วเราจะไปรับ"..........เมื่อได้ยินว่าเป็นผู้ชาย เขาไม่เข้าใจว่าหมอนั่นพูดอะไรเพราะเป็นภาษาไทย ไม่รู้แหละ.......เธอเป็นของเขา สมาทโฟนราคาถูก กระจัดกระจายที่พื้นหลังจากนั้น เธอมองหน้าเขาผ่านม่านน้ำตา

"คุณมันบ้า.....คินกับฉันเป็นแค่เพื่อนกัน คุณมันบ้า!" เธอตรงเข้าไปรัวกำปั้นใส่แผงอกไม่ยั้ง แต่คนถูกทำร้ายหาได้สะทกสะท้านไม่เขายืนแอ่นอกให้เธอทุบ เขาเป็นใครถึงกล้ามาทำลายข้าวของของเธอ ถึงมันจะเป็นมือถือราคาไม่กี่พันบาท แค่นั่นเป็นสิ่งที่นายอัดซื้อให้เธอ  เบราธจับที่ไหล่มน

"เธอเป็นของฉันจำใว้....ตลอดเวลาที่เหลือนี่ เข้าใจไหม ฉันไม่สนว่าก่อนหน้าเธอจะผ่านใครมา แต่ตอนนี้เธอเป็นของฉัน" เขาเขย่าร่างบางจนผมเผ้ายุ่งเหยิง นวลจันทร์สะอื้นไห้ ยังไงเสีย เธอก็เลือกมันแล้ว เธอเลือกที่จะขายศักดิ์ศรีเป็นเวลาเดือนนิดๆให้กับเขา

ฉันขอโทษ…. ต่อไปนี้ฉันจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ เขาหยุดเขย่าเธอทันที เขาไม่เคยรู้สึกร้อนรุ่มแบบนี้มาก่อนเลย แค่เห็นเธอยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น เขาก็อยากจะวิ่งเข้าไปแหกอกได้ผู้ชายคนนั้นเสีย เขากอดเธอในอ้อมแขนเพื่อเป็นการระบายความโกรษ กอดแบบแนบแน่น คล้ายจะสลักเธอใว้ในกายแกร่งของเขาใว้ตลอดกาล ตอนนี้เธอยังใหม่อยู่ เขาก็แค่ยังหลงเธออยู่แค่นั้นแหละ เขาไม่ได้รักเธอเสียหน่อย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha