ลิขิตรักฉบับซีอีโอ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ตอนที่ 13 : ซ่อนรัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่13 ซ่อนรัก

"คุณถอยไปเลย....เดี๋ยวฉันจัดการเอง" เธอใช้ตัวเองดันร่างสูงใหญ่ออกแล้วมายืนแทนที่ เธอเพ่งสมาธิก่อนที่จะใช้ผ่ามือกระแทกลงปุ่มกดที่สั่งคีบตุ๊กตา....และก็พลาดอีกจนได้

'ฮ่า ฮ่า' เสียงหัวเราะเยาะจากเบราธที่ยืนอยู่ด้านหลังทำเธอหัวร้อนมากกว่าเดิม ก่อนที่จะหันกลับมาหยอดชิปไปอีกและบังคับแท่งกลมให้เคลื่อนไปตามที่ต้องการและกดปุ่มคีบ.....

"ว้าว..." ในที่สุดเจ้าม้าโพนี้สีชมพูก็มาอยู่ในมือเธอ

เบราธปรบมือเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางดีอกดีใจของหญิงสาว เหรียญที่แลกมายังอยู่อีกเยอะแต่เธอไม่หยอดตู้ตุ๊กตาแล้วล่ะ....เสียดาย

เบราธมาหยุดอยู่ตู้เกมส์ยิงซอมบี้ที่ภาพมันสมจริงสมจัง ยิงทีเลือดกระเด็นมาเปื้อนหน้าจอ หากอยู่ที่ประเทศของเขา เขาจะทำแบบนี้ไม่ได้แน่ๆ เพราะต้องรักษาภาพพจน์ของซีอีโอผู้น่าเกรงขาม แต่นี่มันเมืองไทย เมืองแห่งรอยยิ้ม ไม่มีใครรู้จักเขา เขาจะทำอะไรก็ได้

"นวล...ผมขอเหรียญหน่อยสิ"

เมื่อได้เหรียญมาแล้วเขาก็หยอดเหรียญตามจำนวนที่ตู้เกมส์กำหนด ตัวละครในเกมส์ต้องเดินไปเรื่อยๆเพื่อช่วยผู้รอดชีวิตที่กำลังถูกซอมบี้จับกิน ทั้งเสียงทั้งภาพมันสมจริงจนนวลจันทร์ต้องยกมือขึ้นมาปิดตาหลายครั้ง เมื่อถึงด่านต่อๆไปความยากก็เพิ่มมากขึ้น

"นวล ตอนนี้คุณต้องช่วยผมแล้วล่ะ" เขาส่งปืนอีกกระบอกให้เธอ

หา....! เกมส์แบบนี้เธอถนัดเสียที่ไหนกัน

"ไม่ยากส์หรอกนวล แค่ยิงผีที่เข้ามาแค่นั้นเอง"

โอ้ย.....แต่เกมส์มันสมจริงเกินไปแค่เธอยืนดูเฉยๆหวาดเสียวพออยู่แล้ว ทั้งเสียงน้ำหยดทีดังก้องในห้องรกร้าง เสียงหัวสมองที่ถูกยิงจนกระจัดกระจาย เสียงร้องโหยหวนของคนที่เธอไปไม่ทัน มันเหมือนจริงจนคิดว่าเธออยู่ในโลกที่ถูกซอมบี้ครอบครองจริงๆ กว่าจะจบเกมส์ได้ ฉี่แทบเล็ด แต่เบราธดูคล้ายกับว่ามีความสุขเหลือเกินที่เป็นผู้กอบกู้โลกใบนี้จากซอมบี้ได้

"เราไปรับโทรศัพท์ของคุณกันดีกว่าป่านี้คงได้แล้วล่ะ" เขาเดินโอบเอวเธอเพราะเริ่มมีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ทั้งไทยและเทศมองมาที่เธอ เขาจึงประกาศความเป็นเข้าของเสียเลย

 

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ยืนเปลือยกายมองตัวเองผ่านกระจกใสบานใหญ่ ทำไม...หน้าตาของเจาก็ไม่ได้เป็นลองใคร ฐานะทางบ้านก็ถือว่าดีเลยทีเดียว แล้วทำไมเขาถึงไม่ได้หัวใจของเธอมาครองซักที มือหนากำแน่นจนแทบจะรวมเป็นเนื้อเดียวกัน

ตุ๊บ...เพล้ง หมัดหนักพุ่งชนที่กระจกบานใหญ่พร้อมกันกับเลือดที่ไหลซึมออกมา แต่ความเจ็บมันไม่ได้อยู่ที่กำปั้น มันเจ็บที่ก้อนเนื้อในอกข้างซ้าย

เขาโทรหาเธอแต่ไม่สามารถติดต่อเธอได้ นวล...เธออยู่ไหน เธอเป็นเมียมันแล้วใช่ไหม

ย้าก......เสียงตะโกนระบายอารมย์ลั่นห้องน้ำในคอนโดหรูกลางกรุง

ตุ๊บ....ตุ๊บ....ตุ๊บ หมัดหนักๆปะทะกับกระจกอีกหลายครั้ง เลือดที่ไหลออกมาเป็นก้อนข้นๆ ความแปลบปวดที่ปร่า มันบ่งบอกและยืนยันว่าเขายังมีชีวิตออยู่ มันจะมีค่าอะไรหากชีวิตของเขาที่เหลืออยู่ไม่มีเธอ เศษกระจกชิ้นใหญ่ถูกกรีดลงไปที่ข้อมือ อาบด้วยเลือดแดงฉาน ดี...กรีดเข้าไปให้มันลึก ให้มันเจ็บที่สุด

"สวยจังเลยค่ะ" สองหนุ่มสาวพากินเดินลัดเลาะริมหาดข้างโรงแรมหรู ท่ามกลางเสียงคลื่นและดวงดาวนับล้านที่ลอยเด่นอวดแสงระยิบระยับอยู่บนนภากว้าง ลมเย็นพัดผ่านผิวกายจนขนลุกชูชัน เบราธเห็นจึงถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกมาคลุมให้กับร่างอรชนมีมีเพียงชุดแซกสายเดี่ยวสีขาวผ้าพริ้วบางเหมาะกับบรรยากาศของทะเล

"ขอบคุณค่ะ" เธอหันไปมองซีกหน้าเขาเบาๆ ความหล่อทะลุทะลวงจนเธอไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มาเดินกับเทพบุษคนนี้

"เราเข้าที่พักเลยไหม...ลมแรงขึ้น เดี๋ยวจะไม่สบายเอา" เบราธอยากกกกอดเธอเหลือเกินตอนนี้

เข้าที่พักงั้นเหรอ...หวังว่าคืนนี้เขาคงจะไม่ร่วมหลับนอนกันเธอหรอกนะ

"เอ่อ...คือ หาอะไรเย็นๆดื่มที่ เล้าจ์แถวนี้ก่อนดีไหมคะ" เธองยหน้ามเขาทำตาปริบๆ

"เอาสิ.....ถ้าเธอต้องการ"

ทั้งสองเดินทอดน่องมายังร้านนั่งสบายๆริมหาดที่มีบรรยากาศแบบเปิดโล่ง เสียงดนตรีแนวอีซี่ลิทเทนนิ่งเปิดเบาๆ

ทั้งสองสั่งเครื่องดื่มแบบที่ตัวเองต่างถนัด นั่งจิบนั่งคุยกันไปเบราธก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ นวลจันทร์จึงสบโอกาศหยิบซองสีขาวเล็กๆออกมาแล้วเทใส่เล็กน้อย ใช้ไม้พลาสติกที่อยู่ในแก้วของตัวเองคนๆให้ผงละลาย แล้วนั่งทำตัวเป็นปรกติ ไม่ถึงสามนาทีเบราธก็มานั่งที่เดิม คืนนี้เธอดูเซ็กซี่และเร่าร้อน กลิ่นกายสายลอยตามลมมาปะทะกับจมูกสร้างความปั่นป่วนให้เขาไม่น้อย มือหนายกแก้วเครื่องดื่มมากระดกพรวดเดียวหมดแก้วแล้วเรียกพนักงานมาสั่งเพิ่มอีกหนึ่งแก้ว

"ร้านนี้บรรยากาศดีนะคะ ทะเลที่นี่ก็สวยกว่าที่พัทยาเสียอีก" เสพบรรยากาศพร้อมกับจิบเครื่องดื่มดีกรีแรง ห้ามเมาเด็ดขาดนะยัยนวล ดื่มไปได้ไม่ทันไร เลือดลมมันก็ตีขึ้นเรื่อยๆ ผิวหน้าที่ขาวนวลตอนนี้มันร้อนผะผ่าว

เบราธเรียกพนักงานมาเก็บตังแล้วขึ้นห้องเพราะ อยากเชยชมร่างอรชนกลิ่มหอมนี่เต็มที เมื่อประตูห้องปิดลง ปากหยักสวยก็ประกบริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อนทันที ทำเอาคนตัวเล็กอ่อนยวบ มือหนาๆอ้อมมายังด้านหลังบีบเค้นก้นงอนงามอย่างเอาแต่ใจ

"ฮืม...." ตะโปมโลมไล้มายังเตียงกว้าง เขาจัดการถอดอาภรณ์ออกทีละชิ้นทั้งของเขาและของเธอโดยที่ริมฝีปากและลิ้นยังคงส่งความรัญจวนให้แก่หญิงสาวไม่ขาด สายคมจ้องเรือนร่างแสนสวย ทำไมนะคราวก่อนเขาจำอะไรแทบไม่ได้เลย วันนี้แหละเขาจะจะจำทุกๆอณูเนื้อหนังของเธอ เสียงครางสุขสมต้องเอ่ยชื่อของเขาเท่านั้น หญิงสาวยกมือขึ้นมากุมสองเต้าอย่างเอียงอาย บวกกับผิวแดงก่ำที่คล้ายกุ้งต้มของเธอ ทำอารมย์แห่งบุรุษเพศเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เขาก้มลงไปชิมผลเชอร์รี่สีสวยทันที ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อที่ต้นขาสัมพัสกับแท่งเนื้อแข็งๆ อารมณ์ปราถนาที่ถูกซ่อนใว้ที่มันกำลังเรียกร้องอะไรบางอย่างบวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์นั่นอีก ร่างเล็กแอ่นให้เขาได้ชิมความหวานอย่างถนัดถนี่ เสียงครางเร่าๆทำให้คนคุมเกมส์รอไม่ไหวที่จะสอดใส่ตัวตนเข้าไปในความคับแน่นนั่น.......


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha