ลิขิตรักฉบับซีอีโอ

โดย: เวอร์บีน่า,ปักษาสวรรค์



ตอนที่ 14 : หลบหลีก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่14 หลบหลีก

พลุ่บ. .......ร่างกำยำหมดสติเสียก่อน นวลจันทร์หายใจออกจนหน้าอกกระเพื่อมไหว

"ฮู่ว....นึกว่าจะไม่รอดเสียแล้ว" ก่อนที่จะจัดฉากให้คล้ายกับครั้งแรกที่เธอนอนกับเขา แล้วเข้าไปชำระร่างกายที่เหนียวเหนอะหนะเพราะลมทะเลที่พัดผ่านผิวกาย สวมชุดนอนลายการ์ตูนตัวโปรดที่เธอชอบและสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับชายหนุ่ม และหลับในเวลาต่อมา

เวราลี่ เบราธ เยสเซนโก้ นอนบิดกายอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์พลันแขนแกร่งก็ไข่คว้าเอาร่างเล็กเข้ามากอดแต่ก็ไม่สำเร็จจึงลืมตาขึ้น

หืม.....ไปไหนของเธอนะ แล้วเมื่อคืนล่ะ...เขาจำอะไรไม่ได้อีกแล้ว ความปวดหนึบโจมตีศรีษะจนต้องเอามือมาคลึงที่ขมับ เขาลุกขึ้นเดินโซเซจนออกมาจากห้องนอน

"ตื่นแล้วเหรอคะ คุณจะอาบน้ำเลยมั้ยคะ นวลเตรียมน้ำอุ่นใว้ให้คุณ แล้วก็โทรสั่งอาหารไว้ ไม่นานเดี๋ยวก็มาส่ง" หญิงสาวเดินมาเขย่งเท้าแล้วจุมพิตเบาๆที่ริมฝีปากหยักของเขาอย่างเอาใจ ตาสีเทาควันบุหรี่ก้มลงมามองหน้าหวานอย่างต้องการ เธอจะรู้ไหมว่าเขาหลงเธอจนหัวปักหัวปำแล้วเนี่ย

"ดีเลยครับ ตอนนี้ผมปวดหัวมากเลย คุณอาบให้ผมหน่อยนะ" พูดแล้วก็อุ้มร่างบางขึ้นไปวางใว้ที่เคาน์เตอร์แทรกลำตัวใว้ระหว่างขาเรียว ซุกไซร้ไปตามลำคอระหงส์ ก่อนที่อะไรมันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้

"อาบน้ำก่อนนะคะ" เธอใช้นิ้วชี้ทาบไปที่ริมฝีปากหนา คนตัวโตก็เชื่อฟัง ยอมเดินนำไปที่ห้องน้ำแล้วหย่อนตัวลงในอ่างจากุชชี่ใช้หลังพิงแล้วเหยียดขาไปตามความยาวของอ่างอาบน้ำ

"น้ำอุ่นกำลังดีไหมคะ" มือน้อยนวลคลึงบริเวณลำคออย่างเนิบนาบ

"ดี..มากเลย ดีที่สุด" เขาดึงมือเธอมากดจุมพิตแล้วก็ปล่อยให้เธอนวดต่อไป ไม่นานเสียงกริ่งก็ดังขึ้น นวลจันทร์จึงลุกเดินไปเปิดประตูแล้วให้พนักงานเข็นอาหารมาวางใว้ที่โต๊ะเหล็กดัดริมระเบียง แล้วไม่ลืมที่ตะให้ทิปพนักงานด้วย ระหว่างนั้นคนตัวโตก็อาบน้ำเสร็จพอดี

"คุณไปแต่งตัวนะคะ แล้วมาทานข้าวกัน" เธอจัดแจงหาน้ำหาท่า แล้วตักข้าวสวยร้อนๆรอเขา

อาหารที่เธอสั่งไปก็มีข้าวผัดสับปะรด กุ้งอบวุ้นเส้น ต้มยำกุ้งน้ำข้นในลูกมะพร้าวอ่อน ไก่ผัดเม็ดมะม่วง เบราธสวมกางเกงสามส่วนและเสื้อยืดสีดำธรรมดาแต่เขาก็ยังดูดีอย่างกับนายแบบ หากเขาเข้ายิมปั้นกล้ามอีกหน่อย มันจะเฟอร์เฟคมากกว่านี้

"ทานข้าวด้วยกันนะคะ นวลเลือกสั่งอาหารไทย คุณทานได้นะคะ"

"ผมทานได้ครับ ถ้าอาหารรสไม่จัดมาก" พูดพรางหย่อนก้นลงเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับเธอ นวลจันทร์ตักนู่นตักนี่ให้เขาอย่างเอาอกเอาใจ พร้อมกับส่งเสียงเจื้อยแจ้ว เขาล่ะชอบฟังนักภาษาอังกฤษสำเนียงของเธอน่ะ มันเซ็กซี่และน่าฟังที่สุด

วันนี้ผมอยากนั่งเรือไปที่เกาะพงัน ผมอยากไปดำน้ำ ยังไงคุณช่วยเตรียมกระเป๋าของคุณและของผมทีนะ เราอาจจะต้องค้างที่นั่น

เอ่อค่ะ เธอดูไม่ตื่นเต้นเอาเสียเลย แนวประการังนี่นั่นสวยจะตาย แต่ใครจะรู้นวลจันทร์เป็นลูกทะเลแท้แต่เธอกลับเป็นโรคกลัวสิ่งใต้น้ำ ต่อให้เป็นถุงพลาสติกที่ปลิวมาโดนขาเธอก็แทบกรี้ด หากเป็นปลามาว่ายรอบๆ โอ้ยแค่คิดก็อยากจะเป็นลมต่อให้เป็นปลาตัวเล็กๆสีสวยๆก็เถอะ ตั้งแต่จำความได้เธอลงละเทลึกสึดก็แค่น่องเท่านั้นเอง เมื่อเตียมกระเป๋าเรียบร้อย ทั้งสองก็ออกจากโรงแรม โดยให้สิทธิ์อิกอร์บอดี้การ์ดหนุ่มพักผักยาวตามความต้องการ

ทั้งสองมานั่งเรือเร็วที่ท่าเรือเพื่อจะไปที่เกาะพงัน ระหว่างทางนวลจันทร์ก้มศรีษะไปอาเจียนเพราะอาการเมาคลื่นหลายครั้ง เป็นภาระเบราธต้องมานั่งลูบหลังให้ นึกแล้วก็ตลกเธอเกิดไกล้ทะเลแท้ กลับเมาเรือ!

เมื่อเม้าเหยียบเกาะพงัน นวลจันทร์ก็ต้องวิ่งเอามือปิดปากไปอาเจียนอีกรอบ ทรมานชะมัด! เบราธตัดสินใจจองห้องพักเผื่อใว้ เพราะวันนี้มีปาร์ตี้ฟูลมูนเขาอาจจะเมาแล้วกลับไปที่ภูเก็ตไม่ไหว หากไม่รีบจองห้องเกรงว่าห้องจะเต็มเสียก่อน ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองเริ่มมีคนท้องที่ตั้งโต๊ะเพื่อขายเครื่องดื่มที่เป็นถังๆกันแล้ว หูว….นี่หรือปาร์ตี้ฟูลมูนที่คนทั้งโลกใฝ่ฝันอยากจะมาสัมผัส นักท่องเที่ยวร้อยละเก้าสิบเปอร์เซ็นเป็นชาวต่างชาติทั้งหมด โอ้ยยยย แต่ละคนงานดี งานพลีเมี่ยมทั้งเลย

ห้ามใส่บิกีนี่นะ เบราธกระซิบที่ข้างหู เพราะเห็นเธอเตรียมชุดว่ายน้ำแบบทูพีชมาด้วย

ไม่มีปัญหาค่ะ พูดพร้อมกับยิ้มแก้มปริ แค่นี้ทำไมเธอจะให้เขาไม่ได้  เมื่อมีหนุ่มๆเริ่มให้ความสนใจกับผู้หญิงเอเชียตัวเล็กคนนี้ เบราธก็คว้าเธอมาหอมแสดงความเป็นเจ้าของทันที โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเล้ย มันแต่ตื่นเจ้นกับเครื่องดื่มสีสวยที่มีผลไม้สดนานาชนิดในถังอยู่ได้ มันน่าจับยัดใส่ถุงดำเสีย คนอื่นจะได้ไม่ต้องมามอง

แต่เหตุการณ์ต่อจากนี้จะทำให้เขารู้สึกกับเธอไม่เหมือนเดิม จากที่เคยรัก เป็นแค้น แค้นจนเขาสามารถบีบคอให้เธอสิ้นใจคามือเขายังได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha